چپتر 135: تأییدِ وضعیت
چپتر 135: تأییدِ وضعیت
پاسبان روزنامهاش را پایین گذاشت و لومیان را برانداز کرد. ظاهراً اعتمادبهنفسِ بیشرمانهٔ او معذبش کرده بود. به دفترچه و خودنویسِ جلویش اشاره کرد و گفت: «پروانهٔ وکالتتون رو نشون بدید و اسم و دلیلِ ملاقاتتون رو ثبت کنید.»
پروانه؟ جدی؟ لومیان، وکیلِ قلابی، موجی از وحشت را در وجودش حس کرد.
مگر در دهها رمان و روزنامه نخوانده بود که برای دیدنِ موکل، فقط کافی است آدم خودش را وکیل معرفی کند؟
وقتی دستش را سمتِ خودنویسِ سیاه دراز کرد، ذهنش به تکاپو افتاد تا نقشهای بکشد.
ناگهان متوجه شد پاسبانِ روبهرویش توجهش را به نسخهٔ تازهرهاشدهٔ «جوانانِ تریر» معطوف کرده و خیره به خبرِ مسابقهٔ دوچرخهسواریِ سالانهٔ تریر مانده است.
انگار پروانهٔ وکالت براش مهم نیست... فکری از ذهنِ لومیان گذشت. با تقلید از دستخطِ اورور، «نامش» را خطخطی کرد: «گیوم پییر، وکیلِ تسخیری. ملاقات با موکل، شارلی کولنت.»
بعد از نوشتن، برخاست و بیتفاوت نگاهی به اطراف انداخت.
با تظاهر به خوشحالی، دستش را بالا برد و فریاد زد: «کلمِ کوچولوی من، خیلی وقته ندیدمت!»
چهرههای گیج به سمتش چرخیدند. لومیان رو به پاسبانِ متصدیِ ثبتنام چرخید و زمزمه کرد: «یه دوست رو دیدم.»
پیامِ ناگفته این بود: پروانهٔ وکالتش را بعداً نشان میدهد.
بیآنکه منتظرِ جواب بماند، با گامهای بلند به گوشهای از سالن رفت.
پاسبان پیش از آنکه نگاهش را به «جوانانِ تریر» برگرداند، نگاهی گذرا به دفترِ ثبت انداخت.
لومیان در گوشهٔ سالن، دزدکی به پاسبانِ غرق در مطالعه نگاه کرد و سپس با لبخندی شرمگین رو به تماشاچیانِ سردرگم چرخید.
«ببخشید، شما رو با کسِ دیگهای اشتباه گرفتم.»
کیفِ اسنادش را محکم گرفت و به افسرِ پلیسی که پیشتر «انتخاب» کرده بود و حالا داشت از دفترِ ثبتنام میآمد، نزدیک شد.
لومیان چانهاش را بالا داد و با لحنی متکبرانه خواستار شد: «میخوام موکلم، شارلی کولنت، رو ببینم.»
در جمهوریِ اینتیس، وُکلا جایگاهِ اجتماعیِ بسیار بالاتری نسبت به پاسبانهای عادی داشتند.
افسر نگاهی به دفترِ ثبتنام انداخت، دلیلی برای نگرانی ندید و سر تکان داد.
«مسئولِ اون پرونده رو براتون خبر میکنم.»
پانزده دقیقه بعد، لومیان در اتاقی امن روبهروی شارلی نشسته بود و دو افسر دمِ در نگهبانی میدادند.
شارلی درحالیکه روی صندلیِ آنسوی میز فرو میرفت، با چشمانی پر از سردرگمی پرسید: «شما کی هستید؟»
گونههای پیشتر گلگونش حالا رنگپریده و بیجان بود و ترس در تکتکِ خطوطِ چهرهاش حک شده بود.
هنگامِ گپ زدن با دیگر کارکنانِ هتل دربارهٔ وکلای تسخیری شنیده بود و میدانست نهادهای دولتی یا سازمانهای خیریه آنها را برای مظنونانِ بیبضاعت فراهم میکنند. هرگز انتظار نداشت فقط نیم روز پس از دستگیریاش، یکی از آنها از راه برسد.
لومیان پوزخندی زد، عینکِ قابمشکیاش را برداشت، با چشمِ راست چشمک زد و با صدای طبیعیِ خودش گفت: «منو نمیشناسی؟ من وکیلِ تسخیریت هستم.»
شارلی ماتومبهوت خیره ماند. پس از چند ثانیه بررسیِ دقیق، برقی از شناخت چهرهاش را روشن کرد.
اما پیش از آنکه بتواند حرفی بزند، لومیان عینکش را دوباره به چشم زد و گفت: «ساکت. به من گوش کن.»
شارلی فوراً حواسش را جمع کرد و گفت: «باشه، باشه.»
لبخندِ لومیان محو شد و جای خود را به حالتی جدی داد.
«باید تمامِ جزئیاتِ اتفاقی رو که افتاده بدونم. فقط اینطوری میتونم تبرئهت کنم.»
شارلی با استیصال در صدایش، همچون مردی در حالِ غرق شدن که به طنابِ نجات چنگ میزند، پرسید: «واقعاً؟»
لومیان با تظاهر به رفتارِ حرفهای پرسید: «تا چه ساعتی تو اتاق پیشِ مادام آلیس موندی؟»
شارلی صورتش را مالید و درحالیکه تقلا میکرد از میانِ غبارِ سردرگمی و درد به یاد بیاورد، گفت: «مادام آلیس خدماتِ اتاق سفارش داد. قبل از ساعتِ هشتِ شب رفتم تو اتاقش و تا وقتی خسته شد همونجا موندم. تازه نیمهشب بود که اومدم بیرون. اون موقع تازه دراز کشیده بود و هنوز بیدار بود. هنوز زنده بود!»
از هشتِ شب تا نیمهشب؟ هر روز؟ اون ۵۰۰ ورلدور راحت به دست نمیاد... لومیان در دل اندیشید و سپس لحنی وکیلمآبانه به خود گرفت: «باید با من صادق باشی. پنهان کردنِ هر چیزی در نهایت فقط به خودت ضربه میزنه.»
«دروغ نمیگم. واقعاً حقیقت همینه!» کلمات، حرکات، طرزِ ایستادن و لحنِ لومیان، شارلی را متقاعد کرده بود که او واقعاً وکیلِ مدافعش است.
لومیان پس از بررسیِ چند جزئیاتِ دیگر پرسید: «بعد از اینکه نظرِ مادام آلیس رو جلب کردی، کسی حسادت نشون داد؟»
شارلی به خاطر آورد: «خیلیا. شاگردا و خدمتکارای رسمی، همهشون بهم حسودی میکردن...»
مدتی دربارهٔ این موضوع بحث کردند تا اینکه لومیان عکسی بیرون آورد و به دستِ شارلی داد.
«ببین این آدم رو میشناسی.»
شارلی نفسش در سینه حبس شد و گفت: «این سنت ویو نیست؟»
چرا اینقدر تحریکآمیز لباس پوشیده بود و سینهاش پیدا بود؟
لومیان گفت: «من مطمئن شدم که پرترهٔ توی اتاقت مالِ سنت ویو نیست. متعلق به روسپیِ درباریِ معروف، سوزانا ماتیسه.» لومیان برای جلوگیری از ناراحتیِ بیشازحدِ شارلی، با درایت «روسپیِ درباری» را جایگزینِ «فاحشه» کرد.
چهرهٔ شارلی از سردرگمی در هم رفت و گفت: «ها؟»
من به یه روسپیِ درباری دعا کردم، نه یه فرشته؟
پس چرا شانسم بهتر شد؟
نه، اگه واقعاً بهتر شده بود که دستگیر نمیشدم...
لومیان عکسِ دیگری بیرون آورد. عکس هنوز سوزانا ماتیس را نشان میداد، اما او از قبل رنگِ موی روسپیِ درباری را تغییر داده و چند «ویرایش» روی آن انجام داده بود.
«به این نگاه کن و بگو این شخص رو میشناسی یا نه.»
شارلی چند ثانیه تصویر را وارسی کرد و بعد چهرهاش از شوک دگرگون شد.
«چـ... اون! چطور ممکنه؟»
لومیان پوزخند زد: «پس میشناسیش؟»
شارلی سر بلند کرد، صدایش بیجان بود: «ا-اون... همون زنیه که تو رؤیاهای قشنگم میدیدم.
«بهت نگفتم؟ چند روز بود که خوابهای فوقالعادهای میدیدم. خواب میدیدم که باهاش همآغوشی میکنم. خیلی پرشور و لطیف بود...
«ت-تو از کجا میدونستی خوابشو میبینم؟ من به هیچکس نگفته بودم! چرا عکسشو داری؟»
نگاهِ شارلی که حالا روی لومیان ثابت مانده بود، کاملاً عوض شد.
این واقعاً همون بچهٔ جنوبیه که میشناسم؟
غیر از استعدادش تو شوخیهای خرکی و قیافهٔ خوبش، هیچچیزِ عجیبی نداشت!
لبهای لومیان به لبخندی کشیده شد و متقابلاً به شارلی خیره ماند.
«دقیقتر نگاه کن ببین کی تو عکسه.»
شارلی با چهرهای تهی به تصویرِ زنِ موسبز خیره ماند.
همانطور که آن را وارسی میکرد، چهرهاش از وحشتی محض دگرگون شد. بیاختیار خودش را عقب کشید و صدای قیژژِ صندلی درآمد.
شارلی که نمیتوانست احساساتش را سرکوب کند، فریاد زد: «نه، غیرممکنه! سوزانا، سوزانا، اون همون روسپیهست!»
این کشف باعث شد احساس کند با روحی پلید روبهرو شده است.
بعد از نیایش به پرترهٔ یک روسپی، نه تنها از گرسنگی نجات پیدا کرده و کارِ جدیدی یافته بود، بلکه خوابش را هم دیده و با او خوابیده بود!
مگر این شبیهِ روبهرو شدن با یک شبح نبود؟
لومیان با تأیید سر تکان داد.
«تبریک میگم. حداقل کور نیستی.»
او قصد داشت به شارلی کمک کند و اطلاعات را برای شوخی و ترساندنش فاش کند، اما این دو موضوع به هم ربطی نداشتند.
درِ اتاقِ بازجویی با صدای قیژژ باز شد. پاسبانی که بیرون نگهبانی میداد، با احتیاط پرسید: «چی شده؟ چرا داد میزنید؟»
لومیان با آرامش توضیح داد: «کمکش کردم بعضی جزئیاتِ کلیدی رو به یاد بیاره.»
شارلی از بهت بیرون آمد.
«بله، یه چیزِ خیلی مهم یادم اومد.»
و واقعاً هم همینطور بود!
پاسبان دیگر پافشاری نکرد و دوباره در را بست.
با دیدنِ این صحنه، شارلی به جلو خم شد، لبهٔ میز را چسبید و با اضطراب پرسید: «من با یه روحِ پلیدِ زن روبهرو شدم؟»
لومیان در حالی که میدید چهرهٔ شارلی کمی نرم شد، گفت: «شاید روحِ کینهجو یا پلیدی نباشه.» و بعد افزود: «شاید از اون هم دردسرسازتر باشه.»
با این حرفها، صورتِ شارلی خاکستری شد.
بعد از مکثی کوتاه، با دلهره پرسید: «تو... منظورت اینه که مادام آلیس رو اون روحِ پلید کشته؟»
لومیان برخاست: «هنوز مطمئن نیستم. باید جنازهٔ مادام آلیس رو وارسی کنم.»
«تو حتی میدونی چطور یه جنازه رو بررسی کنی تا علتِ واقعیِ مرگ رو بفهمی؟» همسایهاش برای شارلی هر لحظه معماییتر میشد.
لومیان لبخندی زد اما جوابی نداد.
لومیان بهعنوانِ وکیلِ مدافعِ شارلی حق داشت زیرِ نظرِ پلیس جنازه را بررسی کند و حتی میتوانست از یک آسیبشناسِ مستقل کمک بگیرد. بنابراین، پس از امضای دو سند با نامِ گیوم پییر، او را به زیرزمینِ ادارهٔ پلیسِ محلهٔ بازار و به سردخانهای که جنازه در آن نگهداری میشد، راهنمایی کردند.
افسری که راهنماییاش میکرد، کشو را بیرون کشید، زیپِ کیسهٔ جسد را باز کرد و به جنازهٔ زن اشاره کرد.
«این مادام آلیسه.»
آلیس در زمانِ حیاتش ظاهرِ خود را کاملاً خوب حفظ کرده بود و فقط چینوچروکهای محوی گوشهٔ چشمها و دهانش دیده میشد. ابروهای کلفت و قهوهایاش قابِ چهرهاش بودند، گونههایش کمی افتاده بود و پوستش رنگپریده و بیجان شده بود.
لومیان نگاهی گذرا به جنازه انداخت و به افسر گفت: «همین کافیه.»
او آسیبشناسی نبود که برای انجامِ معاینهای واقعی آمده باشد؛ هدفش فقط پیدا کردنِ مکانِ تقریبیِ بقایای مادام آلیس بود.
پس از خروج از سردخانه، لومیان رو به افسرِ همراهش کرد و پرسید: «نزدیکترین دستشویی کجاست؟»
افسر با وجودِ بیحوصلگیِ فزایندهاش جواب داد: «تهِ راهرو بپیچید راست.»
لومیان قدمهایش را تند کرد و واردِ دستشوییِ زیرزمین شد.
وقتی داخل شد، درِ چوبی را قفل کرد و در آن فضای تنگ رقصِ احضار را اجرا کرد.
در میانِ رقصِ دیوانهوار و درهمپیچیده، بادی مورمورکننده در دستشویی وزید. پیکرهایی محو یکی پس از دیگری پدیدار شدند و چهرههای رنگپریده یا سفیدِ مایل به آبیشان با چشمانی خالی به لومیان خیره ماندند.
اینها دغدغههای بهجامانده از درگذشتگان بودند.
لومیان هرگز پیش از این چنین منظرهٔ تماشاییای ندیده بود. برای لحظهای احساس کرد در محاصرهٔ اشباحِ شبحوار قرار گرفته است.
خودش را جمعوجور کرد و در حالی که دنبالِ مادام آلیس میگشت، نیمهٔ دومِ رقص را ادامه داد.
خیلی زود، بانوی خشن با ابروهای کلفتِ قهوهای را پیدا کرد.
لومیان خنجرِ نقرهایِ آیینی را بیرون کشید و زخمی ایجاد کرد و به مادام آلیس فرمان داد تا به او متصل شود.
مادام آلیس قطرهٔ خون را بلعید و واردِ بدنِ لومیان شد.
بیدرنگ، لومیان لرزشی را در امتدادِ ستونِ فقراتش حس کرد و قفسهٔ سینهاش سنگین شد.
نفسهایش به خسخس افتاد.
لومیان بدونِ تردید، از انتخابِ ویژگیها یا تواناییهای مادام آلیس چشمپوشی کرد و دغدغهٔ او را تقویت کرد.
تقریباً در همان لحظه، دیدِ لومیان تاریک شد و مادام آلیس را دید که روی تخت دراز کشیده و دهان و بینیاش با بالشی پَر خفه شده است. با این حال، در زاویهٔ دیدِ او هیچکس بالش را به پایین فشار نمیداد!