چپتر 136: تلاشِ اولیه برای احضار
چپتر 136: تلاشِ اولیه برای احضار
لومیان که درگیرِ وسواسِ مادام آلیس شده بود، نفس کشیدن برایش هر لحظه دشوارتر میشد. بدنش با شدتِ بیشتری درد میکرد، گویی بارِ دیگر با شبحِ مونسوری روبهرو شده و در آستانهٔ مرگ قرار گرفته بود.
این تجربهای واقعی از مرگ بود.
لومیان که میترسید مهارش را از دست بدهد، تصمیم گرفت بیشتر از این پیش نرود. به روحِ سرگردانِ مادام آلیس دستور داد پیکرش را ترک کند.
در حالی که نفسنفس میزد، پیش از آنکه به هویتِ وکیلِ تازهکار و کمی مغرورش برگردد، عرقِ سرد را از پیشانی پاک کرد.
به همراهِ افسرِ پلیس به اتاقِ بازجویی برگشت.
شارلی از جا پرید و با دستانی که به میز تکیه داده بود، به جلو خم شد. چهرهاش آمیزهای از اضطراب و انتظار بود.
بیآنکه منتظرِ سؤالی بماند، لومیان انگار صدای شارلی را شنید که میپرسید: «نتیجه چی شد؟»
لومیان سر تکان داد و با حرکتی او را به آرامش دعوت کرد.
حرکتش نشان میداد که یافتههای کالبدشکافی با انتظاراتش همخوانی دارد.
آسودگی بیدرنگ در چهرهٔ شارلی دوید. گویی در همان لحظه تمامِ توانش را از دست داده بود. بیرمق روی صندلیاش وا رفت.
لومیان در برابرِ دو پاسبانِ دمِ در، با قاطعیت اعلام کرد: «نگرانِ هیچچیزِ دیگهای نباشید. من حلش میکنم.
«فقط باید یه کار بکنید. توی بازجوییِ بعدی، کلِ ماجرا رو بدونِ جا انداختنِ حتی یه جزئیات برای این آقایون تعریف کنید، مهم نیست چقدر مضحک یا غیرقابلباور به نظر برسه.
«البته، فقط تا زمانِ دستگیریتون رو بگید. نیازی نیست به گفتگوی خودمون اشاره کنید.»
از آنجا که گفتگوی وکیل و موکل ممکن بود شاملِ ترفندهای دادگاهی باشد که دیگران حقِ دانستنش را نداشتند، دو مأمورِ دمِ در حرفِ آخرِ لومیان را عجیب نیافتند. گذشته از این، شارلی کولنت پسرکِ تیرهبختی بود که برای نخستین بار با پروندهای جنایی و جدی روبهرو میشد و به وکیل نیاز داشت. احتمالاً قوانین را نمیدانست و به راهنماییِ صریح نیاز داشت.
شارلی پیامِ لومیان را گرفت: به پلیس نگو که من مشکلِ پرتره رو فهمیدم!
شارلی گفت: «باشه.» دیگر مثلِ زمانِ دستگیری و ورود به پاسگاه خشمگین، وحشتزده یا سراسیمه نبود، اما مثلِ همیشه هم پرحرفی نمیکرد.
لومیان پس از خروج از ادارهٔ پلیسِ محلهٔ بازار، دو بار دور زد تا کوچهای را یافت که با راهبند مسدود شده بود. لباسهایش را عوض کرد، عینکش را برداشت و سبکِ گریمِ خود را تغییر داد.
حالا که پولِ کافی دارم، میتونم بر اساسِ رمانهای اورور یه خانهٔ امن و جایی برای تغییرِ چهره جور کنم. لومیان نوشتههای خواهرش را به یاد آورد و روشِ مدیریتِ اینگونه امور را کنارِ هم چید.
همچنین کاملاً قصد داشت نسخهای از «زیباییشناسیِ مردان» بخرد.
تسلط بر گریم بدونِ راهنما ناممکن بود. تا کنون برای پنهان کردنِ هویتش بیشتر به مدلِ مو، عینک و لباس تکیه کرده بود.
لومیان در راهِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین، به این میاندیشید که چطور شارلی را از این وضعیتِ وخیم بیرون بکشد.
سوزانا ماتیس دقیقاً کیه؟ یا بهتر بگم، اون موجودِ عجیبی که بهش تبدیل شد چیه؟ چرا مادام آلیس رو کشت؟
چرا قبلاً به شارلی کمک کرده بود و توی رؤیا باهاش همآغوشی کرد؟
فکرِ نامه نوشتن به خانمِ شعبدهباز لومیان را معذب میکرد.
با توجه به سرعتِ پاسخِ قبلی و محتوایش، منظورِ غیرمستقیمِ او را حس کرده بود: «تا وقتی موضوعِ مهمی پیش نیومده مزاحمم نشو!»
اگر خودِ لومیان با مشکلی دربارهٔ سوزانا ماتیس روبهرو میشد، نامه نوشتن و پرسوجو پذیرفتنی بود. اما این گرفتاری فقط به همسایهاش مربوط میشد.
احتمالِ زیادی وجود داشت که آن زنِ مرموز و قدرتمند که از دردسر بیزار بود، پاسخی ندهد.
و این میتوانست بر نگرشِ او نسبت به لومیان تأثیر بگذارد.
اگه از خانمِ شعبدهباز نمیپرسم، چرا توی گردهماییِ علومِ غریبهٔ آقای کِی پرسوجو نکنم؟ اگه شرکتکنندهها فرابشرایی در سطحِ آستا ترال باشن، شاید جواب رو ندونن... لومیان در همین افکار از پلهها بالا رفت و واردِ اتاقش شد.
نگاهش به چمدانِ حاویِ کتابهای جادوی اورور افتاد و ناگهان چیزی به ذهنش خطور کرد.
چرا باید خودم سوزانا ماتیس رو بررسی کنم و شخصاً باهاش دربیفتم؟
تنها هدفِ من نجات دادنِ شارلیه!
حتی اگه بتونم نقطه ضعفِ سوزانا ماتیس رو پیدا کنم و شکستش بدم، میتونم موجودِ عجیبی مثلِ اون رو مجبور کنم خودش رو به ادارهٔ پلیس تسلیم کنه؟
اگه اون جرئت کنه بره، پلیس جرئت نمیکنه تحویلش بگیره. با توجه به ویژگیهایی که از خودش نشون داده، همونجا بساطِ عیاشیِ دستهجمعی راه نمیندازه؟
لومیان بهسرعت تفاوتِ میانِ اهداف و ابزار را تشخیص داد.
برای تبرئهٔ شارلی و تضمینِ آزادیاش از ادارهٔ پلیس، نیازی به اینهمه تلاش نبود!
فقط کافی بود به ادارهٔ ۸، کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی و کلیسای خدای بخار و ماشین اطلاع دهد که پروندهٔ شارلی شاملِ عناصرِ فرابشری است و آنها را به مداخله در تحقیقات وادارد!
حتی یک فرابشرِ ردهپایین بدونِ شبکهٔ اطلاعاتی یا قدرتهای رازآلود هم میتوانست متوجهِ مشکلی در سوزانا ماتیس شود. هیچ دلیلی وجود نداشت که بازرسانِ رسمی نتوانند نیروی نامرئیِ پشتِ مرگِ مادام آلیس را کشف کنند. در نهایت، آنها نهتنها بیگناهیِ شارلی را تأیید میکردند، بلکه به او کمک میکردند تا از چنگِ سوزانا ماتیس بگریزد و مشکلِ این موجودِ عجیب را کاملاً حل کند. لومیان دربارهٔ اتفاقاتِ بعدی، پس از آنکه دیوانهٔ طبقهٔ بالا با دیدنِ شبحِ مونسوری به کلیسای جامع پناه برده بود، حدسِ روشنی داشت.
او به شارلی اصرار کرده بود که همهچیز را در ادارهٔ پلیسِ محلهٔ بازار فاش کند تا توجهِ فرابشرانِ رسمی را جلب نماید.
با این حال، حس میکرد باید دست به کار شود. نمیتوانست فقط به افسرانِ عادیِ پلیس دل ببندد.
اگه داستانِ شارلی رو یه دروغ برای مسخره کردنِ هوششون حساب میکردن و همونجا برای اعتراف گرفتن به خشونت متوسل میشدن چی؟
نگاهِ لومیان روی روزنامهٔ مچالهشدهٔ روی میزِ چوبی چرخید. به یاد آورد که چطور او یا خواهرش کلماتِ کتابِ آبی را میبریدند و کنارِ هم میچیدند تا برای درخواستِ کمک از مقامات نامهای بنویسند.
ماجرای شارلی رو بکنم تو یه نامه و بفرستمش به یه کلیسای جامعِ همون حوالی؟ لومیان سر تکان داد و تصمیم گرفت نقشه را عملی کند.
با این درخواستِ کمک و اعترافِ شارلی، حتماً توجه فرابشرانِ رسمی جلب میشه.
درست وقتی میخواست در «هفتهنامهٔ رمان» دنبالِ عباراتِ مناسب بگردد، ناگهان اخم کرد.
ممکنه مقامات یه درخواستِ کمکِ مشابه رو به کوردو ربط بدن؟ ممکنه منِ مجرمِ تحتتعقیب رو به شارلی وصل کنن؟
لومیان خبر نداشت که آیا رایان و همراهانش یافتههایشان را تماموکمال به فرابشرانِ رسمیِ سراسرِ کشور گزارش دادهاند یا نه، اما حاضر نبود چنین خطری بکند.
دستخطِ اورور رو تقلید کنم؟
برخلافِ امضای یه وکیل که شکی ایجاد نمیکنه، رایان و گروهش گفته بودن که نامه احتمالاً از زیرِ بررسیهای مختلفی، از جمله غیببینی، رد میشه...
تغییرقیافه بدم و بدم یکی دیگه برام بنویسدش؟ در کشاکشِ این افکار، ناگهان فکری به سرش زد. میتونم یه موجودِ عالمِ ارواح رو احضار کنم تا برام بنویسدش!
اگه مقامات به مشکلی پی ببرن، نمیتونن موجودِ عالمِ ارواح رو مجبور کنن هویتم رو لو بده، چون وردِ احضارش رو نمیدونن!
هرچه بیشتر به آن فکر میکرد، بیشتر به بینقص بودنِ نقشه ایمان میآورد. صندلیای بیرون کشید، نشست و به ساختنِ وردِ احضار مشغول شد.
جملهٔ اول بیشک این بود: «ای روحِ سرگردان در خلأ.»
لومیان پس از کمی تأمل، جملهٔ دوم را روی کاغذ آورد.
«ای موجودِ دوستانهای که تن به فرمانبرداری میدهی.»
موجوداتِ احضارشدهٔ عالمِ ارواح باید تحتِ فرمانِ لومیان درمیآمدند تا در نوشتنِ نامهها کمکش کنند. دوستانهبودنِ موجود نیز محافظتی ضروری برای احضارکننده فراهم میکرد.
در موردِ جملهٔ سوم، لومیان توقعِ چندانی نداشت. فقط باید دو ویژگیِ ضعیفبودن و تسلط به زبانِ اینتیسی را در آن میگنجاند.
پس از چند لحظه سبکسنگین کردن در ذهن، جملهٔ سوم روی کاغذ نقش بست:
«ای موجودِ ضعیفِ مسلط به زبانِ اینتیسی.»
هوف... لومیان پس از نوشتن، نفسش را بیرون داد.
سپس کتابِ جادوی اورور را ورق زد و چند واژهای را که هنوز بر آنها مسلط نبود، به زبانِ هرمس ترجمه کرد.
بیدرنگ محراب را چید و احضار را آغاز کرد.
چیزی نگذشت که آیین را به پایان رساند. شعلهٔ شمع به رنگِ سبزِ تیره درآمد و تا اندازهٔ سرِ یک انسان بزرگ شد.
پیکری مهآلود و نیمهشفاف پدیدار شد؛ سرش به گاو میمانست و باقیِ بدنش به سگ.
لومیان در حالی که به موجودِ عالمِ ارواح خیره شده بود، به زبانِ هرمس گفت: «کمک کن یه نامه بنویسم.»
سگِ گاوسرِ گیجومنگ پاسخی نداد.
لومیان به زبانِ هرمس تأکید کرد: «بهت دستور میدم کمکم کنی یه نامه بنویسم.»
سگِ گاوسر ماتومبهوت بود، انگار چیزی نمیفهمید.
لومیان چند بارِ دیگر هم تلاش کرد، اما سگِ گاوسر واکنشی نشان نداد.
چون چارهای نداشت، احضار را زودتر از موعد پایان داد تا نیروی روحیاش را حفظ کند.
به فکر فرو رفت.
نمیتونم با این یارو ارتباط برقرار کنم...
اینکه تن به فرمانبرداری میده به این معنی نیست که میشه باهاش حرف زد...
با پی بردن به این موضوع، لومیان سطرِ دومِ وردِ احضار را تغییر داد: «ای موجودِ دوستانهای که میتوانی ارتباط برقرار کنی.»
تواناییِ برقراریِ ارتباط یعنی میشد از او درخواست کرد!
این بار، «حلزونی» غولآسا از میانِ شعلههای سبزِ تیره بیرون آمد.
لومیان سعی کرد به زبانِ اینتیسی با او سلامواحوالپرسی کند: «سلام.»
صدایی اثیری از حلزون به گوش رسید.
«سلام، کاری داشتی؟»
او هم به زبانِ اینتیسی حرف میزد.
لومیان که از خوشحالی در پوستِ خود نمیگنجید، پرسید: «میتونی کمکم کنی یه نامه بنویسم؟»
«حلزون» با لحنی درمانده جواب داد: «آخه من که دست ندارم.»
«...» لومیان چارهای نداشت جز اینکه به احضار پایان دهد.
پس از کمی تأمل، عبارتِ «ای موجودِ ضعیفِ مسلط به زبانِ اینتیسی» را به «ای موجودِ ضعیفی که میتوانی به زبانِ اینتیسی بنویسی» تغییر داد.
«نوشتن» هم دانشِ زبان را در بر میگرفت و هم تواناییِ فیزیکیِ لازم را.
طولی نکشید که لومیان سومین احضار را هم به انجام رساند.
موجودی شفاف و شبیهِ خرگوش را دید.
لومیان با اشتیاقِ فراوان پرسید: «میتونی کمکم کنی یه نامه بنویسم؟»
«خرگوش» سر تکان داد، قلمِ روی میز را برداشت و یک کلمهٔ اینتیسی روی کاغذ نوشت.
«یه نامه.»
«...» گوشهٔ لبِ لومیان پرید.
ظاهراً این موجود چندان باهوش نبود.
لومیان با قاطعیت قلم و کاغذی برداشت و درخواستِ کمکی نوشت که شاملِ چهرهٔ سوزانا ماتیس، جزئیاتِ خوابِ شبانه، مرگِ مادام آلیس و دستگیریِ شارلی میشد.
سپس به «خرگوش» گفت: «از روش بنویس!»
«خرگوش» خودنویس را گرفت و با دقت از روی آن رونویسی کرد.
خیلی زود کارش تمام شد.
لومیان نگاهی به نامه انداخت و با رضایت سر تکان داد.
اما ثانیهای بعد، لبخند روی لبانش خشکید.
این خنگِ خدا نه تنها تمامِ محتوای نامه را رونویسی کرده بود، بلکه دستخطِ لومیان را هم عیناً کپی کرده بود.
به عبارتِ دیگر، نامه با دستخطِ خودِ لومیان نوشته شده بود!
لومیان نفسِ عمیقی کشید و آن را آرام بیرون داد. به «هفتهنامهٔ رمان» اشاره کرد و گفت: «با فونتِ این رونویسی کن.»
«خرگوش» آرام سر تکان داد و بدونِ هیچ اعتراضی دوباره مشغولِ نوشتن شد.
چند دقیقه بعد، لومیان درخواستِ کمکی تحویل گرفت که گویی چاپ شده بود.