چپتر 137: هوها
چپتر 137: هوها
لومیان با دستکش نامه را بررسی کرد و آهِ آسودگی کشید.
ممنون از شما خوانندگان!
این بار مشکلی پیش نیامد!
اجرای سه آیینِ احضارِ موجودِ عالمِ ارواحِ پیاپی، او را کاملاً بیرمق کرده بود.
لومیان پس از لحظهای تأمل از موجودِ عالمِ ارواحِ خرگوشمانند پرسید: «میتونی یه لطفِ دیگه در حقم بکنی؟»
«خرگوش» چند ثانیه جدی فکر کرد و بعد آرام سر تکان داد.
لومیان زیپِ لباسِ کارِ آبیِ خاکستریاش را پایین کشید.
«پس اول دنبالم بیا.»
«خرگوشِ» اثیری و شفاف از هوا به کنارِ لومیان پرید و نقشِ همراهی وفادار را به خود گرفت.
لومیان آهسته آه کشید و گفت: «منظورم اینه که میتونی توی لباسام قایم بشی تا هیچ فرابشری با ادراکِ روحیِ بالا متوجهت نشه.»
«خرگوش» با چهرهای بیحالت به داخلِ لباسِ لومیان پرید و خودش را جمع کرد.
از آنجا که جرم یا وزنِ واقعی نداشت، زیپِ لباسِ لومیان بهسرعت و بدونِ بر جای گذاشتنِ هیچ ردی بسته شد.
لومیان پس از گذاشتنِ نامه در همان جیب، سدِّ روحی را باطل کرد، دستکشهایش را درآورد و از اتاقِ ۲۰۷ خارج شد.
بهسمتِ بلوارِ بازار پرسه زد و به ایستگاهِ قطارِ بخارِ سوهیت نزدیک شد.
تازه از ساعتِ پنج گذشته بود و خیلیها هنوز سرِ کار بودند. خیابان نه شلوغ بود و نه خلوت. گروههایی از رهگذران بهسمتِ تابلوی ایستگاهِ کالسکههای عمومی میرفتند یا دنبالِ ورودیِ قطارِ زیرزمینی میگشتند. چمدانهایشان را حمل میکردند و پیاده بهسمتِ خیابانهای اطراف میرفتند تا برای شب اقامتگاهی موقت پیدا کنند.
لومیان به جیبِ راستش زد و به صندوقپستی در چنددهمتری اشاره کرد. صدایش را پایین آورد و گفت: «اون استوانهٔ فلزیِ سبز رو میبینی؟»
لرزشی در جیبش حس کرد. «خرگوش» به همان شکل پاسخ داده بود.
لومیان نفسش را با آسودگی بیرون داد و دستور داد: «نامهای رو که کنارته بذار تو اون استوانهٔ فلزی.»
لومیان پس از این حرف، شقیقههایش را مالید و دیدِ روحیاش را فعال کرد.
بیرون آمدنِ «خرگوش» را تماشا کرد که درخواستِ کمک را در بر گرفته بود. از میانِ جمعیت عبور کرد و به استوانهٔ فلزیِ سبز رسید.
درست وقتی لومیان فکر میکرد «خرگوش» نامه را در صندوقپست میاندازد و مأموریت را با موفقیت تمام میکند، موجود همراه با نامه واردِ صندوقپست شد.
لحظاتی بعد، از صندوقپست خارج شد و بهسمتِ لومیان پرواز کرد، در حالی که نامه را داخل جا گذاشته بود.
لومیان چشمانش را بست و به خودش دلداری داد: فکر کنم همین هم انداختن تو صندوق حساب بشه...
سپس همراه با «خرگوش» بلوارِ بازار را ترک کرد و کوچهٔ خلوتی یافت. به زبانِ هرمس به «خرگوش» اطلاع داد که احضار تمام شده است.
پس از بازگشتِ «خرگوش» به عالمِ ارواح، لومیان سرانجام احساسِ راحتی کرد.
تصمیم گرفت دیگر به شارلی کمک نکند. بقیهٔ ماجرا به این بستگی داشت که فرابشرانِ رسمی چگونه با اوضاع برخورد میکنند.
لومیان در دل با خود گفت: اگه این موضوع بهاندازهٔ کافی جالب نبود، اصلاً به خودم زحمت نمیدادم کمکش کنم. مگه مجبورم بهخاطرش با اون موجودِ مرموز، سوزانا ماتیس، که معلومه خیلی هم قویه، بجنگم؟
خندید.
در کوردو، اگر آن آدمهای زمخت ویژگیهای سوزانا ماتیس را میفهمیدند، بیشک با شیطنت میپرسیدند که میخواهد در رختخواب با او بجنگد یا در انبارِ کاه.
البته لومیان هم در برخورد با آنها میتوانست به همان اندازه بیادب باشد.
در راهِ بازگشت به خیابانِ هرجومرج، مغازهٔ کیکِ گوشتی پیدا کرد و برای شام «کیکِ گوشتِ گاوِ تند با سرخوی قرمز» خرید.
لومیان در حالی که آن را با نوشابهای که دستفروشان میفروختند میخورد، از میانِ جمعیت گذشت و گاه از دستهایی که مخفیانه بهسمتِ کیفِ پولش میرفتند، جاخالی میداد.
در مقایسه با کیکِ گوشتِ روآن، کیکِ گوشتِ گاوِ تند با سرخوی قرمز چربیِ کمتری داشت. ماهیاش تازه و لطیف بود، گوشتِ گاو خوشطعم و ترد، شیرینیِ ملایمِ خمیر زیرِ دندان حس میشد و عطرِ ادویهها و چربی با بافتی غنی، پرزهای چشاییِ لومیان را یکییکی بیدار میکرد.
پس از اینکه حسابی خورد و نوشید، بطریِ شیشهای را که هنوز یکسوم از مایعِ قرمزرنگِ کمرنگ در آن باقی مانده بود، در دست گرفت و با تحسین آه کشید.
بیدلیل نیست که تریریها عاشقِ کیکِ گوشتان...
اگه فرصتی پیش بیاد، میرم خیابانِ ریشلیو تو محلهٔ کتابخونه و اولین رستورانی رو که کیکِ گوشتِ گاوِ تند با سرخوی قرمز درست کرده امتحان میکنم...
با توجه به روزنامهها و مجلاتی که پیشتر خوانده بود، میتوانست نامِ چند کیکِ گوشتِ معروف را از حفظ بگوید.
کیکِ گوشتِ دگان، کیکِ گوشتِ پریگو، پای بادامهندیِ تودنان، پای گوشتِ چرخکرده...
لومیان در حالی که نوشابهٔ با طعمِ انار را مزهمزه میکرد، به خیابانِ هرجومرج پیچید.
آنچه به چشمش خورد، منظرهای آشفته بود. گانگسترهای مشکوک که تبر یا چماق در دست داشتند، در خیابان روبهروی هم صف کشیده بودند.
رهگذران از آنجا دور شدند و دستفروشان یکییکی از خیابانِ هرجومرج عقبنشینی کردند. ساکنانِ خانههای دو طرف پنجرههایشان را محکم بستند.
لومیان جلوتر نرفت. چند قدم به عقب برگشت و ستونِ دیواری پیدا کرد تا پشتِ آن پنهان شود و با علاقه صحنهٔ پیشِ رو را تماشا کند.
حدس میزد قتلِ مارگو از باندِ خارِ زهرآگین به دستِ او، سوءظنِ چند دارودسته در محلهٔ بازار را برانگیخته و در نهایت به این رویارویی ختم شده است.
پس از نزدیک به ۱۵ دقیقه انتظار، لومیان هنوز ندیده بود اعضای باند درگیرِ نبردی تمامعیار شوند.
اشتیاقش برای درگیری به ناامیدی بدل شد. زیرِ لب ناسزا گفت: «میخواید دعوا کنید یا نه؟ بدونِ اینکه بجنگید خیابون رو بند آوردید. فکر میکنید خیلی وقتِ اضافه دارید؟»
با این فکر، لومیان به ساختمانِ پنجطبقهٔ سفیدِ مایل به خاکستریِ کنارش نگاه کرد.
جداً به این فکر افتاد که اتاقی پیدا کند و بطریِ خالیِ سودا را بینِ دو جناح پرتاب کند تا گولشان بزند که سردستهٔ باندِ رقیب علامتِ شروعِ نبرد را داده است.
اینطوری، لومیان منظرهای برای تماشا و لذت بردن پیدا میکرد.
درست وقتی که میخواست نقشهاش را عملی کند، گروهِ بزرگی از افسرانِ پلیس با یونیفرمهای سیاه در هر دو انتهای خیابانِ هرجومرج ظاهر شدند.
پیشاپیشِ آنها افسرانی سوار بر اسبهای بلندقامتِ قهوهای یا سیاه بودند که سپر و باتوم در دست داشتند. آنها قدمبهقدم به سمتِ خلافکاران پیشروی میکردند،
و چنان فشارِ عظیمی از خود ساطع میکردند که باعث شد بسیاری از گانگسترها متزلزل شوند.
وقتی پلیسِ سواره یورش برد، خلافکارانی که در خیابانِ هرجومرج جمع شده بودند پراکنده شدند. عدهای پا به فرار گذاشتند و عدهای دیگر کتک خوردند و نقشِ زمین شدند.
لومیان بیاختیار دلش میخواست دست بزند. عطشش برای هیجان کاملاً سیراب شده بود.
او چنین صحنههایی را فقط در رمانها و مقالاتِ روزنامهها خوانده بود، که دومی اغلب از جزئیاتِ خشن چشمپوشی میکرد!
در کمترین زمان، خیابانِ هرجومرج به هیاهوی همیشگیاش بازگشت.
لومیان آخرین جرعهٔ سودای انارش را سر کشید و خرامان به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگشت و واردِ اتاقِ ۲۰۷ شد.
کنارِ تخت نشست و تمامِ فرایندِ نوشتن و پست کردنِ نامه را در ذهنش مرور کرد تا مطمئن شود هیچ جزئیاتی را که ممکن بود او را نزدِ فرابشرانِ رسمی لو بدهد، از قلم نینداخته است.
پس از مدتی، لومیان آهی کشید.
«کاش یه پیک داشتم. اینقدر دردسر نمیشد.»
متأسفانه، به دست آوردنِ یک پیک آسان نبود. حتی خواهرش اورور هم پیک نداشت.
تا به امروز، لومیان فقط دو نفر را میشناخت که پیک داشتند.
یکی خانمِ شعبدهباز بود و دیگری نایبرئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، هلا، که اورور از او حرف زده بود.
هلا... حالتِ چهرهٔ لومیان رفتهرفته درهم رفت.
اگر اورورِ درونِ رؤیایش واقعاً تأثیری از پارهٔ روحش گرفته بود، ظاهراً اورور به نایبرئیس اعتمادِ زیادی داشت. اولین اقدامش پس از برخورد با مشکل این بود که پیکِ طرفِ مقابل را برای کمک احضار کند.
لومیان با خودش زمزمه کرد: «نمیدونم هلا هویتِ واقعیِ اورور رو میدونه یا نه، یا از طریقِ اون... اون آگهیِ ترحیم فهمیده که اورور... دیگه از دنیا رفته...»
همانطور که فکر میکرد، فکری به ذهنش خطور کرد.
در واقع برای او هم ممکن بود پیکِ هلا را احضار کند!
وردِ احضار فقط از سه جمله تشکیل میشد. لومیان مطمئن بود که عبارتِ آخر «پیکی که تنها به هلا تعلق دارد» است. دو جملهٔ اول از قالب و الزاماتِ ثابتی پیروی میکردند. فقط کافی بود چند ترکیبِ دیگر را امتحان کند تا ترتیبِ درست را پیدا کند!
علاوه بر این، در چنین شرایطی، حتی اگر ترکیبهای اولیه اشتباه بودند، لومیان با هیچ خطری روبهرو نمیشد. چون توصیفِ پیکی متعلق به هلا، احتمالاتِ دیگر را از بین میبرد.
به عبارتِ دیگر، یا در احضار شکست میخورد یا با موفقیت پیکِ هلا را احضار میکرد.
باید نامهای به هلا بنویسم و بهش خبر بدم چه بلایی سرِ اورور اومده؟
لومیان لحظهای درمانده شد.
با در نظر گرفتنِ اینکه خواهرش وقتی او را به عقب هل داد به «دفترچهٔ من» اشاره کرده بود و اینکه بخشِ زیادی از دانشِ رازآلودِ دفترچهاش از جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری سرچشمه میگرفت، لومیان بهسرعت تصمیمش را گرفت. اگر میتوانست با این سازمان ارتباط برقرار کند، در کشفِ اطلاعاتِ حیاتیِ پنهان در دفترچهٔ جادوگر به او کمک میکرد.
مصمم شد همین حالا پیکِ هلا را احضار کند!
گرچه هنوز دربارهٔ نایبرئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری تردیدهایی داشت، اما فکر نمیکرد ارزشِ خاصی داشته باشد که او طمعش را بکند. گذشته از این، اورور در زمانِ حیاتش به هلا اعتماد داشت.
لومیان به سمتِ میزِ چوبی رفت، نشست و شروع به نوشتن کرد.
مادام هلای محترم،
بابتِ نوشتنِ این نامه عذرخواهی میکنم. من برادرِ کوچکترِ مشنگ هستم. با تأسف باید به اطلاعتان برسانم که او دچارِ مصیبت شد و از دنیا رفته است.
این ماجرا شاملِ فاجعهای است که بر اثرِ پرستشِ یک خدای پلید به بار آمد. فقط من و چند نفرِ دیگر جانِ سالم به در بردیم.
نمیدانم این موضوع برایتان جالب است یا نه، برای همین بیشتر توضیح نمیدهم. نمیخواهم وقتتان را تلف کنم.
چیزی که میخواهم بدانم این است که آیا مشنگ در یک سالِ گذشته چیزِ مشکوکی به شما گفته بود؟
...
لومیان پس از چند ثانیه خیره شدن به نامه، نفسش را بیرون داد و کاغذ را تا کرد.
سپس اتاق را تمیز کرد، دوباره محراب را چید و اولین ترکیب را امتحان کرد.
روحی که در ناشناختهها سرگردان است، موجودی دوستانه که میتواند فرمانبردار باشد، پیکی که تنها به هلا تعلق دارد.
لومیان پس از خواندنِ ورد، به شعلهٔ سبزِ تیرهٔ شمع خیره شد و با حوصله منتظرِ رسیدنِ پیک ماند.
زمان گذشت، اما هیچ اتفاقی روی محراب نیفتاد.
لومیان دلسرد نشد و دوباره گفت:
من! من به نامِ خود احضار میکنم:
روحی که بر فرازِ جهان سرگردان است؛
موجودی دوستانه که میتواند فرمانبردار باشد؛
پیکی که تنها به هلا تعلق دارد...
شعلهٔ سبزِ تیرهٔ شمع ناگهان سوسو زد و بزرگتر شد.
در آن لحظه، فضای بالا نهتنها روشن نشد، بلکه تاریکتر هم شد.
در دلِ تاریکی، شکلی بهسرعت جان گرفت.
جمجمهای شبیهِ انسان بود که انگار از نقرهٔ خالص ساخته شده بود. نورِ ملایمی از خود ساطع میکرد که تاریکیِ پیشرونده را پس میزد.
شعلههای رنگپریده و سفیدی در حدقههای چشمِ جمجمه میسوخت و حسِ خطر را به لومیان القا میکرد.
جمجمهٔ نقرهایِ خالص پس از چند ثانیه خیره شدن به لومیان، دهانش را باز کرد و نامهای را که در هوا معلق بود به دندان گرفت.
سپس، به درونِ تاریکی که دوباره شکل گرفته بود عقبنشینی کرد.