چپتر 138: ناهماهنگی
چپتر 138: ناهماهنگی
لومیان در دومین تلاشش آیین را به پایان رساند. میزِ چوبی را خلوت کرد و دفترچهٔ جادوی اورور را گشود. زیرِ نورِ چراغِ کاربیدی، بخشهای مربوطه را ورق زد.
کمتر از پانزده دقیقه بعد، چیزی حس کرد. سر بلند کرد و نگاهش را به نقطهای نزدیکِ پنجره دوخت.
نامهای تاشده، دستنخورده آنجا افتاده بود.
به این زودی؟ لومیان که جا خورده بود، دست دراز کرد و نامه را برداشت.
پاسخِ هلا، نایبرئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، زودتر از انتظار رسیده بود.
لومیان نامه را باز کرد و نگاهی گذرا به کلماتِ خوشخطِ آن انداخت.
«از شنیدنِ این خبر متأسفم. از وقتی مشنگ گردهماییِ ماهِ گذشته را از دست داد، حسِ بدی داشتم.
در این دنیا خطراتِ بیشماری وجود دارد. گاهی اوقات، فقط به این دلیل که میخواهیم، نمیتوانیم از آنها دوری کنیم، مگر اینکه بتوانیم همهٔ اطرافیانمان را مهار کنیم.
اگر مایلید، میتوانید از مصیبتِ مشنگ برایم بگویید. نیازی نیست واردِ جزئیات شوید. فقط وضعیتِ کلی را بگویید...
از آنجا که میتوانید نامهرسانِ مرا احضار کنید، باید قدم در مسیرِ فرابشری گذاشته باشید. مطمئن نیستم خواهرتان به شما گفته باشد که این یعنی همیشه خطر و جنون همراهتان خواهد بود یا نه، اما باید یادآوری کنم که خویشتنداری و احتیاط بهترین دوستانِ ما هستند.
در آینده، اگر سؤالی دربارهٔ علومِ غریبه داشتید، میتوانید با نامهنگاری از من بپرسید. با اینکه از آنهایی نیستم که دانشی گسترده دارند، میتوانم به پرسشهای بسیاری پاسخ دهم.
طیِ یک سالِ گذشته فقط دو بار مشنگ را دیدهام و بیشتر دربارهٔ مسائلِ گوناگون در حوزهٔ فرابشری بحث کردهایم. چیزی که تأثیرِ عمیقی رویم گذاشت این بود که اشاره کرد یکی از دوستانش گرفتارِ خوابی عجیب شده و امیدوار است راهِحلی برایش پیدا کند. در صورتِ لزوم، میخواست یک روانپزشکِ واقعی استخدام کند تا او را درمان کند...»
لومیان در سکوت پاسخِ هلا را خواند؛ چهرهاش از هجومِ احساسات در هم رفت.
اورور دنبالِ راهِحلی برای خوابِ عجیبِ او میگشت!
لومیان بر خودش مسلط شد و به پاسخش اندیشید.
ناگهان خشکش زد.
ابروهایش در هم گره خورد و زیرِ لب گفت: «اورور به هلا گفته بود میخواد یه روانپزشکِ واقعی استخدام کنه...
با در نظر گرفتنِ توصیفِ مادام سوزی، روانپزشکِ واقعی باید به ردهٔ خاصی از مسیرِ تماشاگر اشاره داشته باشه...
فقط فرابشرایی که تو این زمینه مهارت دارن میتونن جلوی خواب دیدنم رو دربارهٔ دنیایی که تو مِهِ خاکستری پوشیده شده بگیرن...»
مسئله خودِ این وضعیت نبود. مشکل این بود:
در دفترچهٔ جادوی اورور فقط ردهٔ ۹ تماشاگر برای این مسیر ثبت شده بود!
اما او بهوضوح از روانپزشک خبر داشت!
لومیان بهسرعت دو گفتوگو را در خوابش به یاد آورد.
اول، اورور گفته بود میخواهد یک هیپنوتیزورِ واقعی برایش پیدا کند.
دوم، اورور اشاره کرده بود که ردهٔ ۹ و ردهٔ ۸ همهٔ مسیرها را میشناسد و درکِ مشخصی از آنها دارد.
روانپزشک معمولاً با هیپنوتیزم مرتبطه. هیپنوتیزور هم بهاحتمالِ زیاد یکی از ردههای مسیرِ تماشاگره، چهبسا حتی بالاتر از روانپزشک...
دفترچهٔ جادوی اورور هیچ سوابقی از ردهٔ ۸ یا ردهٔ ۷ مسیرِ تماشاگر نداره... حالتِ چهرهٔ لومیان جدی شد، که با هیجانی پیچیده در هم آمیخته بود.
پس از اینهمه روز، سرانجام ناهماهنگیای در دفترچهٔ جادوی اورور کشف کرده بود!
پیشتر به چیزهایی شک کرده بود، اما اطمینان نداشت ناهنجاریِ پنهانی وجود داشته باشد. هر چه بود، اورور در خوابِ او شخصیتی بود که از خاطرات و برداشتهایش تحتِ تأثیرِ پارهٔ روح شکل گرفته بود. هر چه میگفت لزوماً دقیق یا کامل نبود. طبیعی بود که صراحتاً به هیچ استثنایی اشاره نکند.
حالا پاسخِ هلا بهطورِ غیرمستقیم تأیید میکرد که اورور واقعاً یک یا چند رده از مسیرِ تماشاگر را میشناخته و درکِ مشخصی از تواناییهای مربوط به آنها داشته است.
چرا اورور این دانش را در دفترچهٔ جادویش ثبت نکرده بود؟ چه رازی پشتِ این ناهماهنگی نهفته بود؟ لومیان برگهای سفید بیرون کشید؛ احساساتش آمیزهای از اندوه و انتظار بود.
در کمتر از یک دقیقه نوشت:
«مادام هلای محترم،
حقیقت این است که...
خاطراتِ من از رویدادهای واقعی به دلیلِ وقوعِ فاجعه تکهتکه شده است.
اگر بتوانید در یافتنِ گیوم بنه، پوآلیس دو روکفور و دیگران کمکم کنید، عمیقاً سپاسگزار خواهم بود. ظاهر و ویژگیهایشان در اعلانهای تحتِ تعقیبِ مقامات یافت میشود.
در آخر، دربارهٔ روانپزشکِ واقعیای که مشنگ قصد داشت استخدام کند کنجکاوم.»
لومیان در نامهاش اشارهای گذرا به کوردو کرد. هیچ حرفی از خواب، چرخه یا نجات یافتنش به میان نیاورد. فقط حدس زد که کشیش گیوم بنه با راهنماییِ شخصی دیگر، خدایی پلید را پرستش کرده و مادام پوآلیس را که پیروِ ایزدِ شومِ دیگری بوده، بیرون رانده است. سپس بنه کوشیده بود آیینی را با قربانی کردنِ کلِ دهکده اجرا کند. در لحظهٔ حساس، مشنگ که بهعنوانِ ظرف انتخاب شده بود، لومیان را که قربانیِ ضروریِ آیین بود کنار زد و باعثِ شکستِ آیین و نابودیِ کوردو شد. در نهایت، فرابشرانِ رسمی که برای کمک فراخوانده شده بودند، اوضاع را جمعوجور کردند.
لومیان محراب را دوباره برپا کرد، جمجمهٔ نقرهای را احضار کرد و نامه را به دستش داد.
کمتر از پانزده دقیقه بعد، دومین پاسخ را از هلا دریافت کرد.
لومیان بهجای مقایسهٔ سرعتِ پاسخگوییِ خانمِ شعبدهباز و مادام هلا، با اشتیاق محتوای نامه را خواند.
«میتوانم اندوهت را حس کنم و انگیزهات را برای کشفِ حقیقت و انتقام از مقصرِ ماجرا درک میکنم.
بهعنوانِ دوستِ مشنگ، تا حدِ توانم کمکت خواهم کرد؛ از جمله در یافتنِ آن افراد، هرچند فقط به این محدود نمیشود.
همچنین میتوانم سرنخِ تازهای در این باره به تو بدهم. تا جایی که میدانم، پدر و مادرِ مشنگ و دیگر اعضای خانوادهاش شاید هنوز در این دنیا زنده باشند. او به دلیلی از آنها فاصله گرفته بود و جرئت نداشت به تریر برگردد. مطمئن نیستم که آیا در خطرند یا با پیروانِ خدای پلید تماسی داشتهاند یا نه.
نمیدانم مشنگ دنبالِ کدام روانپزشک میگشت. سازمانِ ما روانپزشکانِ واقعیِ متعددی دارد و بسیاری از گردهماییهایی که من و مشنگ در آنها شرکت میکردیم، مشترک نبودند. با پرسوجو از اعضایی که با او در ارتباط بودهاند، کمکت میکنم تا شاید بتوانی پاسخِ مطلوبت را بیابی...
تا پایانِ این تحقیقات، کمک میکنم خبرِ مرگِ مشنگ پنهان بماند...
اگر در آینده نقلمکان کردی، یادت باشد دوباره پیامرسانم را احضار کنی تا پس از یافتنِ اطلاعاتِ مربوطه، ارتباطم با تو قطع نشود...»
پس از خواندن، لومیان مدتِ درازی ساکت ماند و سپس نفسش را آرام بیرون داد.
در ابتدا تصور میکرد مادام هلا از او دعوت میکند تا بهجای اورور به جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری بپیوندد. اینگونه میتوانست با کاراییِ بیشتری دربارهٔ روانپزشکی که اورور میخواست استخدام کند، تحقیق کند. اما ظاهراً سازمان در استخدامِ اعضای جدید بسیار محتاط بود. چهبسا برای نامزد شدن باید معیارهای خاصی را برآورده میکردند. برای نمونه، اورور گفته بود که هیچکدامشان نمیتوانند به زادگاهِ خود برگردند.
شاید مادام هلا داره منو زیرِ نظر میگیره و امتحان میکنه... لومیان به خودش دلگرمی داد و دوباره مشغولِ مطالعهٔ دفترچهٔ جادوی اورور شد.
در موردِ خانوادهٔ اصلیِ اورور هم، اصلاً نمیدانست از کجا باید شروع کند.
...
چهارشنبه، ۷:۵۰ عصر، خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۲۰.
لومیان با لباسِ کارگریِ آبیخاکستری و کلاهِ لبهدارِ آبیِ تیره و تقریباً سیاهی، به درِ خانهٔ آستا ترال کوبید.
آستا، پوشیده در ردایی سیاه و کلاهدار، درِ چوبی را باز کرد و نگاهی به اطراف انداخت. پوزخندی زد و گفت: «وقتشناستر از اونی هستی که فکر میکردم.»
لومیان با قدمهای بلند واردِ اتاق شد و اسکناسها و سکههایی به ارزشِ ۸۰ ورلدور را به آستا داد و گفت: «بهتر از چیزی که فکر میکنی سرِ قولم میمونم.»
آستا پول را گرفت و با لبخندی پهنتر، دو بار شمردش.
سپس لومیان را به طبقهٔ پایین راهنمایی کرد و با پرحرفی گفت: «محلهٔ بازار این اواخر یه کم آشفته شده. بارون برینیه حتی برای گرفتنِ پول هم سراغم نیومد.»
لومیان با بیتفاوتی گفت: «یه سردستهٔ باند مرده.»
آستا که متوجهِ ارتباطِ قضیه شده بود، با حسرت گفت: «چرا بارون برینیه نمرد؟»
لومیان طعنه زد: «حتی اگه بارون برینیه هم میمرد، بازم بارون گیوم و بارون پییر بودن. تا وقتی باندِ ساوآ هست، باید قرضی رو که بالا آوردی پس بدی.»
قیافهٔ آستا در هم رفت.
طولی نکشید که او و لومیان سوارِ کالسکهٔ عمومی شدند. هر کدام ۳۰ کوپه پرداختند و جایی برای نشستن پیدا کردند.
حدودِ یک ساعت بعد، کالسکه از بازارِ محلهٔ نجیبزاده در کرانهٔ جنوبیِ رود، به بلوارِ بزرگ در کرانهٔ شمالیِ رودِ سرنزو، واقع در محلهٔ ۸ رسید.
اینجا قلبِ تپندهٔ سراسرِ جمهوریِ اینتیس بود. عمارتِ لذتِ ریاستجمهوری، کاخِ بزرگ که زمانی اقامتگاهِ امپراتور روزل بود و دفترِ مرکزیِ روزنامههای مختلف همگی در اینجا قرار داشتند و خانههای اعیانی احاطهشان کرده بودند.
لومیان پیشتر در روزنامهها خوانده بود که میانگینِ اجارهبها در این محله سالانه ۴۰۰۰ ورلدور، یعنی هفتهای حدودِ ۷۴ ورلدور است. گرانترینِ آنها حتی به دهها هزار ورلدور هم میرسید.
لومیان با دیدنِ کالسکهٔ خالی، صدایش را پایین آورد و از آستا پرسید: «آقای کِی تو بلوارِ بزرگ گردهمایی برگزار میکنه؟»
آستا پوزخند زد و جواب داد: «همیشه. دفترِ مرکزیِ مجلههای سایکیک و آرکین هم تو بلوارِ بزرگه.»
خوب بلدید چطور قایم بشید... لومیان به بلوارِ پهن و هموارِ بیرونِ پنجره، درختانِ چنارِ منظمِ اینتیس در حاشیهٔ خیابان و ساختمانهای شیک و روشنِ پشتشان خیره شد.
درست پیش از ساعتِ ۸:۵۰ عصر، آستا لومیان را به خانهٔ مجللِ ششطبقه و بژرنگی در پلاکِ ۱۹ خیابانِ شِر برد.
آستا از پلهها بالا نرفت، بلکه به راست پیچید و واردِ راهرویی در طبقهٔ همکف شد و گفت: «اینجا دفترِ مرکزیِ مجلهٔ سایکیکه، اما اونا فقط سه طبقهٔ بالایی رو در اختیار دارن.»
تازه آنوقت بود که به لومیان خبر داد: «آقای کِی میخواد قبلش تو رو ببینه.»
لومیان که ظاهراً فکرش درگیرِ چیزی بود، سرش را پایین انداخت و کلاهش را مرتب کرد و گفت: «باشه.»
آستا نقابی آهنیرنگ بیرون آورد و پوزخند زد.
«وقتشه تغییرِ قیافه بدی. نمیتونی بذاری همه چهرهٔ واقعیت رو ببینن.»
در لحظهٔ بعد، لومیان سرش را بالا آورد.
لایههایی از باندهای سفید صورتش را پوشانده بود و تنها چشمها، سوراخهای بینی و گوشهایش بیرون مانده بودند.
آستا با دیدنِ این صحنه، نزدیک بود بندِ دلش پاره شود.