چپتر 139: آقای کِی
چپتر 139: آقای کِی
چند لحظه بعد، آستا که چیزی نمانده بود زبان به شکایت باز کند، بهزور لبخندی زد و گفت: «اینطوری خیلی ترسناک شدی.»
لومیان با لحنی که عمداً ازخودراضی جلوه میکرد، جواب داد: «توی ادبیات بهش میگن یه تیپِ کلاسیک.»
آستا چیزی نگفت و در عوض نقابِ آهنیاش را به چهره زد تا حالتِ صورتش را بپوشاند.
چند قدم جلو رفت، ایستاد و به درِ سمتِ راست تقه زد.
دو مکثِ طولانی، یک مکثِ کوتاه و یک مکثِ طولانی... لومیان با چشمانِ تیزبینِ یک شکارچی حرکاتِ آستا ترال را زیرِ نظر گرفت.
چند ثانیه بعد، درِ چوبی و سرخِ تیره با صدای قیژژ باز شد.
نخستین چیزی که لومیان دید فرشی پرزدار و زردِ کمرنگ بود و سپس میزها، صندلیها، مبلها و قفسههایی به سبکِ کلاسیک.
پیکری در سایههای چراغهای گازِ دیواری، نزدیکِ پنجرههای قدی ایستاده بود.
او نیز مانند آستا ترال ردای سیاه و کلاهدارِ جادوگرانِ باستانی را به تن داشت. لومیان بیاختیار با خود فکر کرد: وقتی اینطوری لباس میپوشی، اصلاً میتونی آدمی رو که جلوت وایساده درست ببینی؟
آستا در حالی که پا به داخل میگذاشت، با احترام به پیکری که نزدیک به شش فوت قد داشت، اعلام کرد: «آقای کِی، سیِل اومد.»
لومیان پابهپایش وارد شد.
در با صدای تلنگ پشتِ سرش بسته شد.
آقای کِی رو به لومیان چرخید و پرسید: «چرا میخواید تو گردهماییِ ما شرکت کنید؟»
صدایش بم و خشدار بود.
لومیان با بدبینیِ عمدی جواب داد: «برای فرمولِ معجون، ویژگیهای فرابشری، اشیاءِ رازآلود و دانشِ علومِ غریبه. مگه میشه برای عشق یا ایمان باشه؟»
سپس خندید.
«میدونم این چیزی نیست که دلتون میخواد بشنوید، اما مهم نیست. بدم نمیاد از خودم براتون بگم.»
صدای لومیان بمتر شد.
«تو یه فاجعه که قدرتهای فرابشری به بار آوردن، کلِ خانوادهم رو از دست دادم.»
«این نهتنها دردِ بزرگی برام داشت، بلکه باعث شد بفهمم اون خدایانِ بهاصطلاح رسمی نمیتونن ما رو نجات بدن!»
«از اون روز به بعد، دنبالِ قدرتِ فرابشری و راهی برای فراموش کردنِ همهٔ دردهام گشتم. میخواستم بهاندازهٔ کافی قوی بشم. میخواستم اونایی که برام بدبختی آوردن، همون شکنجه رو تجربه کنن.»
آقای کِیِ کلاهپوش ظاهراً بیوقفه به لومیان خیره مانده بود. آستا ترال هم آشکارا جا خورده بود. حرفهای سیِل دردی خام و بیپرده را نشان میداد. اشتیاقش به چشمهٔ زنانِ سامری واقعی بود!
وقتی حرفِ لومیان تمام شد، آقای کِی سر تکان داد و گفت: «برای شرکت تو گردهماییِ ما دو تا قانون هست:»
«دوم، سعی نکنید بقیهٔ شرکتکنندهها رو تعقیب کنید.»
فقط همین دو تا؟ لومیان انتظار نداشت محدودیتها اینقدر کم باشد.
نیازی نبود زیاد فکر کند تا فوراً چند راهِ دررو پیدا کند.
حملهٔ مستقیم ممنوع؟ یعنی میتونم با تحریک طرف رو به کشتن بدم؟
اینکه سعی نکنم تعقیبشون کنم، معنیش این نیست که نمیتونم کارِ دیگهای با هدف بکنم...
فروختنِ موادِ تقلبی، فرمولِ تقلبی، ویژگیهای فرابشریِ تقلبی و اشیاءِ رازآلودِ تقلبی هم مجازه؟
لومیان میلش به حاضرجوابی را پس زد و سر تکان داد.
«مشکلی نیست.»
همزمان با این جواب، نگاهِ آقای کِی را روی خود حس کرد که وجببهوجبِ گوشت و پوستش را میکاوید.
این نگاه حسی به او میداد انگار زیرِ نظرِ ماری زهرآگین است.
چند ثانیه بعد، آقای کِی ادامه داد: «اگه ترجیح میدید چیزی رو که دارید و چیزی رو که دنبالشید فاش نکنید، میتونید معاملهٔ دلخواهتون رو از قبل بنویسید و خدمتکارِ من اون رو روی یه تختهسیاهِ سیار کپی میکنه تا همهٔ شرکتکنندهها ببینن. اگه فکر میکنید مهم نیست، میتونید درخواستتون رو همونجا مطرح کنید.»
«همینطور تو گردهمایی، میتونید معاملهها رو از طریقِ خدمتکارِ من یا مستقیم با طرفِ مقابل انجام بدید.»
«یادتون باشه، معاملهها ریسک دارن. من نمیتونم اصالتِ همهٔ اقلام، مواد یا اطلاعات رو تضمین کنم. البته، میتونید انتخاب کنید که به من پول بدید تا اونها رو محضری کنم و اینطوری ریسک رو پایین بیارید.»
قدرتِ یه سردفتر؟ لومیان کتابِ جادوی اورور را به یاد آورد.
این ردهٔ ۶ مسیرِ خورشید بود و بیشترِ فرابشرانِ این مسیر به کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی تعلق داشتند.
با این حساب، لومیان شک کرد که آقای کِی شاید سردفتر نباشد، بلکه شیءِ رازآلودِ مرتبطی داشته باشد.
لومیان بهسرعت خودش را جمعوجور کرد و از آقای کِی پرسید: «میتونم الان نیازهام رو بنویسم؟»
آقای کِی سر تکان داد و به میزی در سمتِ راستِ اتاق اشاره کرد.
«همونجا بنویسیدشون. خدمتکارم جمعشون میکنه.»
لومیان به میزِ قهوهای نزدیک شد که با مجلههای سایکیک، لوتوس، آرکین و مجلاتی دیگر پر شده بود. کاغذِ نامهای معطر را باز کرد و خودنویسی سرخ و تیره برداشت. پس از کمی فکر نوشت:
۱. یک سلاحِ فرابشریِ آسیبدیده دارم. به دنبالِ کسی هستم که بتواند آن را تعمیر کند. بها توافقی است.
۲. خریدارِ اطلاعات دربارهٔ موجودی عجیب. گمان میرود این موجودِ مادهنما یک پیکرِ روح باشد. موهای فیروزهایِ بلندی دارد که بدنش را میپوشاند و هالهای فریبنده از خود ساطع میکند. میتواند رؤیاهایی شهوانی القا کند که خودش در مرکزِ آنهاست. جزئیاتِ بیشتر نامعلوم است. پاداش به ارزشِ اطلاعاتِ ارائهشده بستگی دارد و از ۱۰ تا ۱۰۰ ورلدور متغیر است.
لومیان به این فکر کرد که نکتهٔ سومی هم دربارهٔ تجربهٔ ایفای نقشِ یک تحریککننده اضافه کند، اما پس از کمی تأمل منصرف شد.
به یاد آورد که اورور در کابوسش به روشهای ایفای نقش، قانونِ بقای ویژگیهای فرابشری و دیگر دانشهای علومِ غریبه اشاره کرده بود. چنین دانشی در میانِ فرابشرانِ عادی رایج نبود. او اکنون داشت نقشِ تازهواردی را بازی میکرد که بهخاطرِ یک فاجعه تازه واردِ دنیای فرابشران شده بود و به دنبالِ دانش و منابعِ بیشتر میگشت.
اگر واژهٔ «ایفای نقش» را مینوشت، آقای کِی حتماً به او شک میکرد.
البته، لومیان این را تظاهر نمیدانست. او واقعاً تازهکاری بود که در پیِ یک فاجعه واردِ دنیای فرابشران شده بود و دانش و منابعِ بیشتری میخواست. با این حال، درگیریاش در فاجعهٔ اصلی در سطحِ بسیار بالایی بود و به او اجازه داده بود با چهرههای قدرتمندی مانندِ خانمِ شعبدهباز روبهرو شود. در نتیجه، دانشِ سطحِ بالای گستردهای داشت اما فاقدِ اطلاعاتِ عمومی بود و برای پر کردنِ این خلأها به دفترچهٔ جادوی اورور تکیه میکرد.
لومیان پس از گذاشتنِ نامه و قلم، همراه با آستا آنجا را ترک کرد و واردِ اتاقی در انتهای راهرو شد.
اتاق شبیهِ یک سالُن بود. مبلها، صندلیها، یک میزِ گرد، یک میزِ عسلی، چند صندلیِ پایهبلند و دیگر وسایل بهطورِ تصادفی چیده شده بودند و فضایی آرام خلق کرده بودند.
چند تن از شرکتکنندگانِ گردهمایی از قبل رسیده بودند. برخی رداهای سیاه و کلاههایی پوشیده بودند که تقریباً صورتشان را میپوشاند. دیگران آرایشِ دلقک یا دیو داشتند، در حالی که چند نفر نقابهای ساده یا پیچیدهای به چهره زده بودند.
برای لحظهای، لومیان حس کرد واردِ یک مجلسِ رقصِ نقابدار شده است.
پس از ورودِ جداگانه، او و آستا ترال هر کدام روی صندلیِ جداگانهای نشستند.
لومیان یک صندلیِ پایهبلند را انتخاب کرد و وسوسه شد یک لیوان آبسنت سفارش دهد تا ظاهرش را تکمیل کند.
چیزی نگذشت که آقای کِی وارد شد و روی مبلِ دستهداری که برای سازماندهنده در نظر گرفته شده بود، نشست. خدمتکارانِ نقابدار و دستکشپوشِ او یک تختهسیاهِ سیار را که پر از درخواستهای معامله بود، به داخل آوردند.
اولین چیزی که توجهِ لومیان را جلب کرد، درخواستی برای ویژگیهای فرابشری بود.
«ویژگیِ فرابشریِ ردهٔ ۸ مشتزن از مسیرِ جنگاور، ۱۵۰۰۰ ورلدور. قابلِ مذاکره.»
یه ویژگیِ فرابشریِ ردهٔ ۸، ۱۵۰۰۰ ورلدور یا بیشتر؟ لومیان در ابتدا جا خورد، سپس چنان قلبدرد و پشیمانیِ شدیدی به جانش افتاد که گویی دلش میخواست از چشمهٔ فراموشی بنوشد.
او همین تازگی مارگو را که یک تحریککنندهٔ ردهٔ ۸ از مسیرِ شکارچی بود، کشته بود!
لومیان برای احتیاط، تا زمانی که شبحِ مونسوری حمله نکرده بود، مزاحمِ مارگو نشده و میدانِ نبرد را زود ترک کرده بود.
اگرچه او از طریقِ مبادلهٔ سرنوشت بیش از ۱۰۰۰ ورلدور از مارگو به دست آورده بود، اما این مبلغ در برابرِ ارزشِ ویژگیِ فرابشریِ تحریککننده ناچیز بود.
لحظاتی بعد، لومیان بهسختی به خودش مسلط شد.
کارهایش بهترین تصمیمِ ممکن بود. اگر به آزار دادنِ مارگو ادامه میداد، ممکن بود اوضاع به هم بریزد یا توجهِ مقامات جلب شود. با اینکه مارگو در هر صورت میمرد، اما خودش ممکن بود در بحرانِ دیگری گرفتار شود.
سپس لومیان جزئیاتِ دیگرِ معاملات را بررسی کرد.
«یک برگِ تاریکِ الف، ۱۸۰ ورلدور.»
«دو صفحه از دفترِ خاطراتِ اصلیِ امپراتور روزل. ۳۰۰ ورلدور.»
«فرمولِ معجونِ ردهٔ ۶ بارونِ فساد، ۶۵۰۰۰ ورلدور.»
«...»
همانطور که لومیان فهرست را از نظر میگذراند، فهمید چرا خواهرش اورور در خرج کردن آنقدر ولخرج بود.
آقای کِی در حالی که نگاهی به اتاق میانداخت، با صدایی خشن گفت: «شروع میکنیم.»
خدمتکارانش موارد را یکییکی با صدای بلند خواندند. برخی بیپاسخ ماندند، در حالی که برخی دیگر محتاطانه از طریقِ خدمتکاران نهایی شدند.
لومیان در سکوت تماشا میکرد و قصد داشت با این موقعیتها آشنا شود و اطلاعات جمعآوری کند.
وقتی گردهمایی به پایانِ خود نزدیک میشد، خدمتکارِ کنارِ تختهسیاهِ سیار سرانجام اولین درخواستِ لومیان را اعلام کرد.
سکوت برقرار شد.
پس از گذشتِ بیش از ده ثانیه، مردی که روی کاناپهای در گوشهٔ اتاق لم داده بود، پوزخندی زد.
«بیشترِ اونایی که تو ترمیمِ اشیای رازآلود و سلاحهای فرابشری مهارت دارن، تو کلیسای خدای بخار و ماشین پیدا میشن. برید اونجا بگردید.»
صورتش با رنگِ روغن پوشیده شده بود، گویی خودش را به شکلِ یک وحشی از جنگلهای قارهٔ جنوبی درآورده بود.
خدمتکارِ آقای کِی بیتوجه به این حرفِ بیمزه، درخواستِ دومِ لومیان را خواند.
شرکتکنندگانِ گردهمایی نگاههای سردرگمی ردوبدل کردند، گویی این موجودِ عجیب برایشان تازگی داشت.
فقط یه مشت فرابشرِ ردهپایینِ بیخبر... لومیان با ناامیدی در دل پوزخند زد.
درست در همان لحظه، مردی که پیشتر شوخی کرده بود، گفت: «این یه چیزی رو به یادم آورد. هههه، اینم مجانی برای شما.
«پاییندستِ جایی که رودِ سرنزو به رودِ ریان میرسه، شهرکی هست به اسمِ اونه. خیلی از مردمِ طبقهٔ متوسطِ تریر از قایقسواری و شنا تو اونجا لذت میبرن.
«اوایلِ سالِ گذشته، یا شاید هم قبلتر، سه مرگِ پیاپیِ زنها اتفاق افتاد. اونا از ضعفِ ناشی از زیادهروی مُردن، در حالی که هیچ شریکِ شناختهشدهای، چه پنهانی و چه غیرِ اون، نداشتن. تنها ویژگیِ مشترکشون این بود که به دوستاشون گفته بودن اخیراً خوابهای واضح و وسوسهانگیزی میبینن.»