چپتر 14: هیولای سهچهره
چپتر 14: هیولای سهچهره
مدتی جستوجو، به شمارِ درخورتوجهی سکهٔ طلا، نقره و مس برخورد. در مجموع، ۱۹۷
ورلدور و ۲۵ کوپه میشد.
در این میان، فقط پنج سکه لوییدور بود.
از اسکناسها نیز فقط بقایای مشکوکی یافت.
لومیان علاوه بر پول، کتابِ آبیِ کوچکی نیز پیدا کرد.
جلدِ کتاب آبیِ مایل به خاکستری بود و ابعادی حدودِ ۲۱ در ۲۸.۵ سانتیمتر داشت؛
اندازهٔ رایجی که در روستاها و شهرکهای اینتیس یافت میشد.
کتاب بر اساسِ تقویم بود و با آموزههای مذهبیِ دو کلیسای بزرگ درآمیخته بود. این
کتاب تأثیرِ کاملاً مثبتی در راهنماییِ کشاورزان و چوپانان برای زراعت، تولید و
چرای دام داشت تا زندگیِ روحیشان را غنی سازد.
البته با وجود اینکه نزدیک به دو قرن از ترویجِ آموزشِ اجباری به دستِ امپراتور
روزل میگذشت، هنوز هم شمارِ زیادی از کشاورزان، چوپانان و کارگران بیش از چند کلمه
نمیدانستند و بیسواد بودند. آنها برای دریافتِ دستورالعملهای لازم از این کتابِ
آبی که عیناً با نامِ «لیور بلو» شناخته میشد، چارهای نداشتند جز اینکه به
توضیحاتِ افرادِ باسوادِ اطرافشان تکیه کنند.
لومیان بیتفاوت چند صفحه را ورق زد و فهمید این لیور بلو هیچ تفاوتی با کتابِ خودش
ندارد، فقط در کل کمی کهنهتر به نظر میرسید.
لیور بلو دارن و اینهمه ورلدور؛ این خانواده شک نکن تو روستا وضعشون خیلی خوب
بوده. تو کوردو از این خونوادهها پنجتا هم پیدا نمیشه... لومیان لیور بلو را
انداخت و سکههای طلا، نقره و مس را در جیبهای مختلفش جا داد. بعضی را در عمقِ
جیبِ پیراهنِ نخیاش پنهان کرد، بعضی را در جیبِ شلوارش چپاند و بعضی دیگر را سرسری
در جیبِ کاپشنِ چرمیاش ریخت.
هرچند لومیان میدانست این ثروت به دنیای واقعی منتقل نمیشود، اما نتوانست در
برابرِ جمعآوری و نگهداریِ آنها مقاومت کند.
این تکههای کوچکِ طلا، نقره یا مس بهسادگی مقاومتناپذیر بودند.
در روزهای آوارگیاش، قدرِ هر سکهای را که به دست میآورد میدانست، حتی اگر فقط
یک کوپه یا یک لیک بود. اغلب برای به دست آوردنشان با دیگران گلاویز میشد و خطر
میکرد.
لومیان پس از وارسیِ منطقه، تبرش را بالا آورد و بهسوی ساختمانِ فروریختهای که به
قلهٔ کوهِ قهوهایِ مایل به سرخ نزدیکتر بود، پیش رفت.
هرچه میرفت، عمیقتر میشد. هر بار که از فضای خالیِ وسطِ حلقه میگذشت، دلش شور
میزد که مبادا دهها هیولا در آن منطقهٔ بدونِ پناهگاه ناگهان به او شبیخون بزنند.
لومیان در مِهِ خاکستریِ کمرنگ خم شد و به پشتِ دیوارِ سنگیِ نیمهویرانی خزید.
همانجا چمباتمه زد و از دیوار برای پنهان کردنِ هیکلش استفاده کرد.
محتاطانه سرک کشید و محوطهٔ روبهرو را برانداز کرد.
باریکهای بود میانِ دو ردیف از ساختمانهای ویران. نه درختی بود و نه علفِ هرزی؛
فقط شن، شکاف و خاک.
ناگهان هیکلی در تیررسِ نگاهِ لومیان ظاهر شد.
در ساختمانِ روبهرو ایستاده بود و به چیزی خیره شده بود.
این هیکل ردای سیاه و کلاهداری به تن داشت. از پشت، هیچچیزِ عجیبی نداشت. شبیه
انسانی معمولی به نظر میرسید.
قلبِ لومیان فشرده شد و بیش از پیش گوشبهزنگ شد.
در چنین ویرانهٔ رؤیامانندی، دیدنِ یک آدمِ عادی بهمراتب ترسناکتر از دیدنِ یک
هیولا بود!
هیکل گویی حس کرده بود کسی دارد تماشایش میکند، آرام چرخید.
لومیان نگاهی گذرا انداخت و بیدرنگ سرش را دزدید. به دیوار تکیه داد و جرئت نکرد
تکان بخورد.
با همان یک نگاه، حس کرد به جهنم یا مغاک سقوط کرده است.
آن هیکل واقعاً یک انسان بود، اما سه چهره و شش چشم داشت!
چهرهٔ روبهرو چشمانی تار، ابروانی تُنُک و چینوچروکهای بیشماری داشت. مسلماً
پیرمردی بود.
سمتِ چپ، چهرهای استخوانی با چشمانِ آبیِ نافذ و ریشِ سیاه و پرپشت بود که او را
شبیه مردی تنومند میکرد.
پوستِ سمتِ راست نرم و لطیف بود، مثلِ تخممرغِ پوستکنده. از چشمانِ آبیاش
معصومیت و ناآگاهیِ آشکاری میبارید. به نظر نمیرسید بیشتر از پنج سالش باشد.
این دیگه چه هیولاییه... لومیان سعی کرد نفسش را تنظیم کند تا قلبش از جا کنده
نشود.
چنین هیولایی حتی در داستانهای ترسناکِ اورور هم پیدا نمیشد. فقط در عمیقترین و
مضحکترین کابوسها میشد با آن روبهرو شد.
با اینکه قضاوت کردنِ یک شخص از روی ظاهر کار درستی نبود، لومیان غریزتاً حس کرد
این هیولای سهچهره بسیار قویتر از آن هیولای بیپوستِ قبلی است!
علاوه بر این، به احتمالِ زیاد تواناییهای غیرعادی داشت.
خورشیدِ فروزانِ ابدی. پدرِ والا، لطفاً ازم محافظت کن تا پیدام نکنه... لومیان با
دیدنِ این صحنه بیاختیار به درگاهِ خورشیدِ فروزانِ ابدی نیایش کرد.
اگر در یک دستش تبر نبود و در محیطی پرخطر قرار نداشت، بازوانش را از هم باز
میکرد؛ حرکتی که نمادِ ستایشِ خورشید بود.
در آن لحظه، گویی زمان از حرکت ایستاد. لومیان فکر کرد شاید دچار توهم شده است.
انگار نگاهِ کسی از دیوار گذشت و بر پشتش نشست.
پشتش فوراً منقبض شد و کمی احساسِ گرما کرد.
تنها در عرضِ یک یا دو ثانیه، آن توهم محو شد و صدای قدمهای سنگینی رو به دوردست
رفت.
لومیان کمی منتظر ماند تا صدای قدمها کاملاً از بین رفت. سپس آرام زانوهایش را
راست کرد، چرخید و سرک کشید تا محوطهٔ جلو را برانداز کند.
هیولا دورتر شده بود و به پشتِ ساختمانِ فروریختهای رسیده بود که دو طرفش هنوز
پابرجا بود. نیمی از بدنش در مِهِ خاکستریِ کمرنگ دیده میشد.
هنوز پشتش به لومیان بود، انگار به مجسمهای بدل شده باشد.
لومیان آهِ آسودگی کشید.
اصلاً اعتمادبهنفسِ رویارویی با چنین هیولایی را نداشت.
از اینجا به بعد قطعاً نمیشه بیشتر تو ویرانهها جلو رفت... باید دورش بزنم؟
یعنی جاهای دیگه هیولاهایی شبیهِ این نیست؟
نکنه هرچی به اون قلهٔ کوه نزدیکتر بشم، هیولاهای قویتری سروکلهشون پیدا میشه؟
لومیان خودش را عقب کشید و مدتی سبکسنگین کرد تا اینکه تصمیم گرفت کارِ امشب را به
پایان برساند.
قصد داشت پس از سپیدهدم از زنی که کارتِ تاروت را به او داده بود بپرسد تا ببیند
راهی برای مقابله با هیولای سهچهره هست یا نه. اگر چارهٔ دیگری نبود، دور زدنِ آن
منطقه را در نظر میگرفت.
پشتش را خم کرد، از دیوار جدا شد و به همان سمتی که آمده بود راه افتاد.
در همان لحظه فکری به ذهنش خطور کرد.
اگه تو همین ویرانهها بخوابم، بازم میتونم از این رؤیا بیدار بشم؟
اما با در نظر گرفتنِ احتمالِ وجودِ هیولاهای پرشمار در آن حوالی، فعلاً میل به
آزمایش کردن را در خود خفه کرد.
در راهِ بازگشت، هر ساختمانِ ویرانی را که از کنارش میگذشت شتابان گشت، اما
نتوانست هیچ نوشتهٔ بهدردبخوری پیدا کند. فقط چند سکه آنجا بود.
پس از کمی عقبنشینی، لومیان نقشهای کشید و تصمیم گرفت مسیرش را دور کند. او از
بغل به همان خانهٔ سوختهای نزدیک شد که اولبار دیده بود؛ همانجا که هیولای
بیپوست را خاک کرده بود.
میخواست ببیند آیا همنوعانِ آن هیولا متوجهِ مرگش میشوند و آیا این اتفاق تغییری
ایجاد میکند یا خیر.
لومیان پس از پیدا کردنِ محل و پنهان کردنِ خود، از بغل سرک کشید و منطقهٔ هدف را
دقیق بررسی کرد.
لحظهای بعد، چشمش به هیکلِ دیگری افتاد.
هیکلی بود نیمی انسان و نیمی جانور. پاهایش به سمتِ جلو خم شده بود و همانجا
چمباتمه زده بود و لاشهٔ هیولای بیپوست را وارسی میکرد.
تا همان لحظه هم آجرها و تکهچوبهایی را که لومیان روی هم چیده بود، کنار زده بود.
ژاکتی تیره و شلواری گِلی و نسبتاً چسبان به تن داشت. موهای سیاهش که تا روی گردنش
میرسید، ژولیده و چرب بود و تفنگی شکاری به پشت داشت.
یه تفنگِ شکاری!
لومیان شتابان نگاهش را دزدید و سرش را عقب کشید.
این هیولاها دیگه واقعاً مسخرهان!
قشنگ میدونن چطور باید تفنگ دست بگیرن...
در آن لحظه، لومیان حس کرد شکارچیای است که با سلاح و رفقایش در کوهستان شکار
میکند، اما ناگهان میبیند خرگوشِ روبهرویش مسلسلِ آبخنک به دست گرفته و آنها
را نشانه رفته است. به نظرش این صحنه هم مضحک و ضدِحال بود، هم ناامیدکننده.
با گذشتِ زمان، صبورانه منتظر ماند تا هیولای تفنگبهدست دور شود.
سرانجام صدای ضعیفِ حرکتی را شنید که رفتهرفته محو میشد.
لومیان یک بارِ دیگر با احتیاط سرک کشید و آن هیولای نیمهانساننیمهجانور را
برانداز کرد.
او مثلِ گربه بهسوی پشتِ ساختمان حرکت کرد.
اول دلِ لومیان آرام گرفت، اما بعد چشمانش گرد شد.
فهمید مسیری که هیولا در پیش گرفته، دقیقاً همان مسیری است که خودش وقتِ رفتن به
عمقِ ویرانهها طی کرده بود!
داره ردمو میزنه!
یه قابلیتِ ردیابیِ غیرعادی داره!
لومیان ناخودآگاه ارزیابی کرد.
بینهایت خدا را شکر کرد که در راهِ بازگشت مسیرش را دور کرده است. وگرنه قطعاً با
آن شاخبهشاخ میشد و چهبسا شبیخون هم میخورد!
بهمحضِ ناپدیدشدنِ هیولا، لومیان از جا پرید و بهسمتِ خانهاش دوید.
آتشِ زرشکیرنگی که در شیشهٔ پنجرهٔ طبقهٔ همکفِ خانه بازتاب مییافت، همچون نورِ
خورشیدی بود که میتوانست تاریکی را پس بزند.
لومیان تمامِ مسیر را تا ساختمانِ دوطبقهاش دوید، درِ قفلنشده را محکم باز کرد و
به داخل یورش برد.
پس از قفل کردنِ در، از میانِ پنجره به ویرانهها خیره ماند.
دور از مِهِ خاکستری، در حاشیهٔ ویرانهها، هیکلی محو ایستاده بود اما نزدیک نشد.
هوووف. لومیان نفسش را بیرون داد و قصد کرد آتش را خاموش کند، برای خوابیدن به
طبقهٔ بالا برود و از رؤیا خارج شود.
به آتشی که هنوز میسوخت نگاهی انداخت و با خود زمزمه کرد: هنوز میتونه یکم دیگه
بسوزه... میتونم امتحان کنم ببینم بعدِ اینکه از رؤیا رفتم بازم میسوزه تا خودش
خاموش بشه، یا اینکه همون لحظه که میرم زمان براش متوقف میشه...
لومیان پیشتر از طریقِ باران تأیید کرده بود که دشتِ محلِ این ویرانهها سیرِ
طبیعیِ خودش را طی میکند و ربطی به خواب بودن یا نبودنِ او ندارد؛ اما اینکه آیا
همین وضعیت در خانهاش یا همان منطقهٔ بهاصطلاح امن نیز جریان دارد یا نه، جای
بررسی داشت.
او فکرش را عملی کرد. چند تکه زغالِ دیگر به آتش افزود و کمی آنها را جابهجا کرد.
سپس تبر و چنگکِ فولادی را به طبقهٔ دوم برد و واردِ اتاقخواب شد.
...
وقتی لومیان برخاست، تازه سپیده زده بود.
لباسخوابِ پیراهنمانندش را وارسی کرد. همانطور که پیشبینی میکرد، با دلسردی
متوجه شد سکههای طلا، نقره و مس همراهش به واقعیت نیامدهاند.
لومیان از تخت بیرون آمد و بدنش را کش داد. بهسوی میزِ تحریر قدم زد و دست دراز
کرد تا پردهها را بکشد.
با صدای پرده، نوری ملایم و نشاطآور به درون تراوید.
همین که پنجره باز شد، هوای تازه و طبیعی به سوراخهای بینیِ لومیان هجوم آورد.
بیاختیار دوباره بدنش را کش داد و حس کرد گاهی اوقات زود بیدار شدن کاملاً دلپذیر
است.
البته این هم به لطفِ «پویشِ میهنیِ بهداشتِ عمومی» بود که امپراتور روزل به راه
انداخته بود. همچنین به لطفِ حاکمانِ بعدی که آن را حفظ کرده و فقط نامش را تغییر
داده بودند.
او محیطِ اطرافش را برانداز کرد؛ گاه به جنگلِ دوردست خیره میشد، گاه ابرهای
نارنجیِ مایل به سرخِ آسمان را دقیق نگاه میکرد و گاه علفهای هرزِ بیرونِ خانه را
از نظر میگذراند.
ناگهان نگاهِ لومیان ثابت ماند.
چشمش به پرندهٔ بزرگی افتاد که روی درختِ نارونی در همان نزدیکی نشسته بود.
منقاری تیز، چهرهای گربهمانند و پرهایی قهوهای با خالهای پراکنده داشت و چشمانِ
زردِ مایل به قهوهایاش که با مردمکهایی سیاه درآمیخته بود، ظاهری نافذ به آن
میبخشید.
یک جغد بود.
انگار داشت لومیان را تماشا میکرد.