چپتر 140: نقاشی
چپتر 140: نقاشی
وضعیت شبیه پروندهٔ شارلیه، اما یه فرق اساسی داره: این قربانیها همگی زن هستن، در حالی که شارلی مرده...
یعنی ممکنه اون موجودِ عجیب که گمان میره سوزانا ماتیس باشه، محدود به جنسیت نیست؟ یا یه همتای مردِ دیگه برای این موجود وجود داره؟
دومی محتملتر به نظر میرسه، با توجه به اینکه هر سه قربانی در اونت زن بودن و هیچ مردی هدف قرار نگرفته بود.
آره، بین اون سه زن و شارلی تفاوتهایی هست. هیچکدومشون نه علنی و نه مخفیانه شریکی نداشتن، و شارلی مدت کوتاهی بعد از احضارِ سوزانا ماتیس، معشوقِ مادام آلیس شده بود. اگه این اتفاق نیفتاده بود، آیا اون هم به سرنوشتِ همون سه قربانی دچار میشد و جونش رو از افراط از دست میداد؟
آیا مادام آلیس یه جایگزینِ قربانی بوده؟ یا این فقط شروعِ ماجرا بوده؟
لومیان بر اساسِ اطلاعاتی که مردِ صورترنگآمیزیشده داده بود، نظریهای سرهم کرد.
امیدوار بود مقامات این پرونده را جدی بگیرند و تا زمانی که سوزانا ماتیس کاملاً نابود نشده، دست از کار نکشند.
در موردِ اینکه آیا مقامات به خاطرِ نامه به پنهان شدنِ فرابشرها در میانِ دوستانِ شارلی شک میکنند یا نه، لومیان چندان نگران نبود. او عمداً اطلاعات و شرایطِ شارلی را در نامه مبهم کرده بود و حتی در یک جزئیاتِ بهظاهر بیاهمیت، اشتباهِ کوچکی گنجانده بود. به نظر میرسید نویسنده کینهٔ عمیقی از سوزانا ماتیس به دل دارد، مدتها او را تعقیب کرده و میخواهد از موقعیتِ شارلی برای جلبِ کمکِ مقامات برای انتقام استفاده کند. در نتیجه، تمرکز بیشتر روی مسئلهٔ سوزانا ماتیس بود و شناختِ محدودی از شارلی وجود داشت.
پس از آنکه شرکتکنندگانِ حاضر دربارهٔ پروندهٔ عجیبِ اونت بحث کردند، خدمتکارِ آقای کِی از شیئی که در پارچهای سیاه پوشانده شده بود پرده برداشت.
خدمتکارِ دیگری معرفی کرد: «این یه نقاشی از دوستِ یکی از شرکتکنندههای ماست.»
«او یه فرابشر بود که دو ماه پیش دچارِ مرگِ نابهنگام و عجیبی شد. قبل از مرگش، این نقاشی رو کشید.»
خدمتکار با حرکتی سریع پارچهٔ سیاه را برداشت و آخرین شاهکارِ فرابشرِ درگذشته را نمایان کرد.
نقاشیِ رنگروغن غوغایی از رنگهای زنده بود که صحنهای فراواقعی و مسحورکننده میبافت.
علفهای هرزِ سبز و بلند به سوی آسمان قد کشیده بودند، خورشیدی طلایی در چاهی پنهان بود، رودی به رنگِ خون از آسمان سرازیر بود، پیکری سایهوار میرقصید و جمجمههایی سفید به شکلِ ابر درآمده بودند...
تنها یک نگاه به نقاشی کافی بود تا لومیان احساسِ سرگیجه کند.
خدمتکاری که نقاشی را معرفی کرده بود، توضیح داد: «این اثرِ هنری اثرِ روانیِ قدرتمندی داره. روی ذهنِ همهٔ کسانی که بهش نگاه میکنن تأثیر میذاره و درجاتِ مختلفی از گیجی و سرگیجه ایجاد میکنه. تماشای طولانیمدتش حتی میتونه به بیماریِ روانی منجر بشه.»
«بر اساسِ نامهها و یادداشتهای روزانهای که از خالقِ نقاشی به جا مونده، ممکنه این نقاشی سرنخهایی از ماهیتِ واقعیت و سرچشمههای علومِ غریبه در خودش داشته باشه.»
«این همچنین میتونه کلیدِ درکِ ماهیتِ واقعیِ مرگِ عجیبش باشه.»
«هر شرکتکنندهای که علاقهمند به مطالعهٔ این نقاشی باشه، میتونه سرِ قیمت چونه بزنه.»
میخواید یه همچین چیزی رو در ازای پول بفروشید؟ اگه مجانی هم میدادیدش قبول نمیکردم! لومیان در دل غرولند کرد و نگاهش را از نقاشی گرفت.
او نمیخواست هیچ کاری با چیزی داشته باشد که حقیقت، ماهیت یا سرچشمهٔ جهان را پنهان میکرد. همانطور که اورور یک بار گفته بود، آدم نباید به چیزهایی که نباید ببیند یا بفهمد نگاه کند یا آنها را مطالعه کند.
روشن بود که بیشترِ شرکتکنندگانِ گردهمایی تمایلی به خرج کردنِ پول برای چنین نقاشیِ شومی که در هالهای از راز پوشانده شده بود، نداشتند. در نهایت، خدمتکارِ آقای کِی آن را کنار گذاشت و بار دیگر با پارچهٔ سیاه پوشاندش.
پس از آن، گردهمایی واردِ مرحلهٔ بحثِ آزاد شد. حاضران به گفتگوی خودمانی دربارهٔ شایعات و افسانهها پرداختند و مراقب بودند تا هیچ جزئیاتی از هویتِ واقعیِ خود را فاش نکنند.
در ساعتِ ۱۰:۱۵، آقای کِی پایانِ گردهمایی را اعلام کرد و شرکتکنندگان دستهدسته پراکنده شدند.
هنگامِ رفتن، لومیان متوجه شد که برگزارکننده او را برانداز میکند و هر حرکتش را زیرِ نظر دارد.
یعنی کسی رو میفرسته تا تعقیبم کنه و در موردم تحقیق کنه؟ لومیان بیاختیار از خود پرسید.
بهجای اینکه نگران باشد، مشتاقِ رخ دادنِ این اتفاق بود.
رفتارِ او بهجز احضارِ گاهبهگاهِ یک نامهرسان، هیچ چیزِ غیرعادی نداشت. او میتوانست در برابرِ هرگونه موشکافی مقاومت کند!
تا زمانی که از تماس با خانمِ شعبدهباز خودداری میکرد، لومیان باور داشت که آقای کِی بهزودی گزارشی تقریباً کاملاً صادقانه دریافت خواهد کرد—سیِل، یک فرابشرِ آزاد که در بسیاری از زمینهها فاقدِ عقلِ سلیم بود، گمان میرفت اهلِ کوردو باشد و به دنبالِ گیوم بنه و همدستانش میگشت. او همچنین یک فردِ تحتِ تعقیب بود.
در این سناریو، اگر لومیان مهارتها و نگرشِ افراطیاش را نشان میداد، طولی نمیکشید که دعوتی از آقای کِی برای پیوستن به صفوفِ او و تبدیل شدن به بخشی از سازمانِ پشتِ سرش دریافت میکرد.
گاهی اوقات، فاش کردنِ «سهویِ» آسیبپذیریها و شرایطِ واقعیِ فرد، ابزارِ مؤثری برای جلبِ اعتماد بود.
با این فکر، لومیان و آستا گوشهای پنهان در خیابانِ شِر، پلاکِ ۱۹ پیدا کردند و پیش از بازگشت به بازارِ محلهٔ نجیبزاده، تغییرِ قیافههایشان را برداشتند.
در راهِ خیابانِ هرجومرج، ابروهای لومیان از سرِ گیجی در هم گره خورد.
حس نکرده بود کسی در تعقیبش باشد.
یعنی چون آقای کِی برنامهای برای تحقیق در موردم نداره، یا اونی که تعقیبم میکرده اونقدر ماهر بوده و استعدادِ خاصی داشته که نتونستم حضورش رو حس کنم؟ لومیان احتمالات را سبکسنگین کرد، اما در نهایت آنها را به پسِ ذهنش راند.
در هر حال از تحقیق ترسی نداشت، مگر اینکه آقای کِی با باندِ خارِ زهرآگین همدست باشد.
با ورود به مسافرخانهٔ خروسِ زرین، لومیان متوجه شد که هنوز زود رسیده است. از لابیِ حالا تمیز و مرتب گذشت و به میخانهٔ زیرزمین رفت.
پیش از آنکه بتواند نگاهی به اطراف بیندازد، صدای پرشورِ شارلی به گوشش رسید.
«باورتون میشه؟ همین سه ساعت پیش تو ادارهٔ پلیس بودم و متهم به قتل. حالا اینجام و دارم با همهتون مینوشم و آواز میخونم!
خانمها و آقایان، یه تجربهٔ باورنکردنی و بینظیر داشتم. شرط میبندم هیچکدومتون نمیتونید رو دستش بلند بشید...»
خدمتکارِ کارآموز با بطریِ آبجویی در دست، روی میزِ گردِ کوچکی پرید و مشتریانِ اطراف را خطاب قرار داد.
موهای کوتاه و قهوهایاش ژولیده بود، گویی روزها به آنها نرسیده بود، و تهریش دورِ دهانش به چشم میخورد.
به این زودی؟ لومیان پیشبینی کرده بود آزادیِ شارلی دو سه روزِ دیگر طول بکشد.
شارلی با دیدنِ لومیان از روی میز، بازوی کوتاهش را تکان داد و رو به جمعیت فریاد زد: «بعداً اون ماجرای عجیبتر رو برای همهتون تعریف میکنم!»
او که پیراهنی کتانی و شلواری سیاه به تن داشت، از روی میز پایین پرید و با بطریِ آبجو در دست، تا پیشخوانِ بار دوید. کنارِ لومیان نشست و به متصدیِ بارِ دماسبی، پاوارد نیسون، گفت: «یه لیوان آبسنت! ممنون.»
رو به لومیان کرد و گفت: «این یکی مهمونِ من.»
لومیان با لبخندی آرام پیشنهاد را پذیرفت.
«خیلی سرحال به نظر میرسی.»
شارلی در حالی که آسودگی در چهرهاش پیدا بود، گفت: «معلومه. حداقل دیگه نباید نگرانِ اعدام شدن باشم. از این بدم میاد که وقتِ مردنم هزاران نفر دورم جمع بشن، در حالی که وقتی زندهام هیچکس برام ارزشی قائل نیست.»
شهروندانِ تریر از تماشای اعدامِ زندانیانِ محکوم به مرگ لذت میبردند.
هرگاه کسی به پای چوبهٔ دار یا جوخهٔ اعدام میرفت، خیابانها لبریز از تماشاچی میشد.
در دورانِ کلاسیکِ پیش از امپراتور روزل، حتی رسمی پیرامونِ این شیفتگی وجود داشت: در مسیرِ زندان تا چوبهٔ دار، اگر یکی از تماشاچیان میپذیرفت با فردِ محکوم ازدواج کند، مجازاتش تخفیف مییافت، کم میشد یا حتی کاملاً بخشیده میشد.
لومیان پرسید: «کاملاً خوبی؟»
شارلی جرعهای آبجو نوشید و نگاهی به اتاق انداخت. صدایش را پایین آورد و گفت: «نمیتونم جزئیات رو فاش کنم. یه تعهدنامه امضا کردم، یه تعهدنامهٔ محضری. نمیتونی تصور کنی چقدر قدرتمنده...»
شارلی حرفش را خورد و ادامه داد: «تنها نکتهٔ منفیش اینه که دوباره کارم رو از دست دادم. اون سرکارگرِ لعنتی فکر میکنه آبروی هتل رو بردم. مهم نیست. فردا گردنبندِ الماس رو گرو میذارم. افسرها همون موقع بهم پسش دادن. اون پول برای مدتِ زیادی کارم رو راه میندازه. میتونم پیشخدمتهای کافههای خیابانِ روپوشسفیدها رو به نوشیدنی مهمون کنم. حتماً یه کارِ بهتر پیدا میکنم!»
میخواست اضافه کند: «وقتش که رسید با هم بریم»، اما با به یاد آوردنِ دلوجرئت و تواناییهای سیِل، بیسروصدا این فکر را کنار گذاشت.
لومیان از آبسنتی که متصدیِ بار به سمتش سُر داده بود جرعهای نوشید و به شارلی اشاره کرد تا در گوشهای خالی به او ملحق شود.
همین که مطمئن شد سروصدای اطراف برای پوشاندنِ گفتگوی آنها کافی است و کسی استراقسمع نمیکند، لومیان پرسید: «قضیهٔ سوزانا ماتیس حل شد؟»
شارلی سر تکان داد و گفت: «نمیدونم. اونا خیلی کارها کردن، اما نمیتونم بهت بگم.»
لومیان متفکرانه پرسید: «قول دادن برای یه مدت ازت محافظت کنن؟»
شارلی با دستپاچگی جواب داد: «نمیتونم بهت بگم.»
لومیان پوزخند زد و جواب داد: «پس انگار آره.»
اگر قولِ محافظت نداده بودند، کلماتِ مربوط به آن اصلاً وجود نداشت و با تعهدنامهٔ محرمانه محدود نمیشد.
«اوه...» شارلی انتظار نداشت سیِل به این دقت حدس بزند.
لومیان پرسید: «چیزی بهت گفتن؟ هر چی رو میتونی بگو.»
شارلی لحظهای فکر کرد و گفت: «بهم گفتن اگه دوباره اون خواب رو دیدم نترسم. باید بعد از طلوعِ آفتاب برم به نزدیکترین کلیسای جامع. تو که در موردِ کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی چیزی نمیدونی، مگه نه؟ من الان یه مؤمنِ واقعیِ خورشیدِ فروزانِ ابدیام!»
لومیان بیحالت دستِ راستش را بالا آورد و مثلثی روی سینهاش کشید.
«...» شارلی ساکت شد.
لومیان پس از نوشیدن با شارلی، به اتاقِ ۲۰۷ بازگشت و به مطالعهٔ کتابِ جادوی اورور ادامه داد.
پیش از نیمهشب دستورویی شست، روی تخت دراز کشید و به خواب رفت.
بنگ! بنگ! بنگ! بنگ! بنگ! بنگ!
لومیان با کوبیده شدنِ پیدرپیِ در از خواب پرید.
کی میتونه باشه؟ با اخم، عطاردِ سقوطکرده را در دست فشرد و با احتیاط به در نزدیک شد و لای آن را باز کرد.
شارلی بیرون ایستاده بود.
هنوز همان پیراهنِ کتانی، شلوارِ سیاه و کفشهای چرمیِ بیبند را به تن داشت، اما چهرهاش خاکستری و وحشتزده بود.
با دیدنِ لومیان، انگار آرامشِ خود را بازیافت. در حالی که نزدیک بود مهارِ صدایش را از دست بدهد، با وحشت لکنتزبان گرفت: «دوباره خوابِ اون زن رو دیدم!»