چپتر 144: ارزیابی
چپتر 144: ارزیابی
تقلبی؟ ابروی راستِ لومیان پرید، گویی سرنوشت بیرحمانه شارلی را به سخره میگرفت.
شارلی اصولِ سستش را زیر پا گذاشته بود و روزها با مادام آلیس همبستر شده بود، فقط برای اینکه درگیرِ یک پروندهٔ قضاییِ مرگبار شود و شغلش را بهعنوانِ شاگردِ پیشخدمت از دست بدهد—آن هم فقط به خاطرِ یک گردنبندِ الماسِ تقلبی؟
لومیان بیدلیل، میلِ ناگهانیِ عجیبی برای سرکشی در برابرِ سرنوشت حس کرد.
این مشکلِ او نبود، اما نمیتوانست این حس را از خود دور کند.
لعنت به این سرنوشتِ محتوم!
تو منو مسخره میکنی، پس منم در عوض مسخرهت میکنم و تحریکت میکنم!
در آن لحظه، لومیان هرچند خام و نادقیق، جنبهٔ دیگری از اصولِ روشِ ایفای نقشِ تحریککننده را درک کرد.
به شارلی نگاه کرد و متفکرانه پرسید: «فکر میکنی مادام آلیس بهت دروغ گفته، یا امانتفروشی وضعِ ناامیدکنندهت رو دیده و فهمیده که نمیتونی اصل بودنِ گردنبند رو تشخیص بدی، و این رو بهونه کرده تا پایینترین قیمتِ ممکن رو پیشنهاد بده؟»
شارلی که درمانده و دردمند بود، گفت: «نـ-نمیدونم.»
پس از مکثی، با دشواری افزود: «شکم به مادام آلیسه. ببین، اینجا کلی آدم هستن که وسایلشون رو گرو میذارن. ارزیابها هر روز با دهها یا صدها وسیله سروکار دارن که بیشترشون باارزشن. اونا که نمیتونن همینطوری بهم دروغ بگن، مگه نه؟
«چـ-چطور تونست...»
شارلی نتوانست ادامه دهد.
امانتفروشیها نمیتونن همه رو به یه اندازه فریب بدن؟ تا جای ممکن قیمتِ پیشنهادی رو پایین بیارن، مخصوصاً برای وسایلِ گرونقیمت؟ لومیان پوزخند زد.
«چرا که نه؟
«خیلی از آدمای پولدار با مهربونی و کارِ سخت ثروت جمع نمیکنن. اگه بتونن با یه جنسِ تقلبی گولت بزنن، چرا باید جنسِ اصل رو بهت بدن؟
«شاید مادام آلیس هم یکی از همون آدما باشه. شاید اصلاً اونقدرها هم پولدار نباشه. فقط به اقامتش تو هتل دو سینی بلان تکیه کرده تا پسرِ سادهلوحی مثلِ تو رو گول بزنه.»
لومیان به همهٔ افرادِ ثروتمند بیاعتماد نبود. بسیاری از آنها از طریقِ استعداد، کارِ سخت و فرصتها ثروتمند شده بودند—مثلِ اورور.
چهرهٔ شارلی که از حرفهای لومیان گزیده شده بود، از خشم در هم رفت.
با تلخی زیرِ لب زمزمه کرد: «درسته. تو این مدت، مادام آلیس حتی یه وعده غذای حسابی هم مهمونم نکرده. فقط شبا ساعتِ هفت یا هشت منو به اتاقش صدا میزنه برای... خدمات.»
تو خیلی سادهای. واقعاً اهلِ ریمی؟ لومیان بیاختیار دستش را به پیشانیاش کوبید.
برخاست و گفت: «اون گردنبند رو پس بگیر. بیا بریم یه امانتفروشیِ دیگه رو امتحان کنیم. اگه اصل باشه چی؟»
شارلی جا خورد.
«باشه، باشه!»
او هم راضی نبود.
لومیان به او تأکید کرد: «حواست جمع باشه. نباید بذاریم گردنبند رو عوض کنن.»
شارلی تمامِ تلاشش را کرد تا به خودش مسلط شود و گفت: «آره. اخیراً هر روز اون گردنبند رو بررسی کردم و تمامِ جزئیاتش رو به خاطر سپردم!»
پس از پس گرفتنِ گردنبندِ الماس، لومیان شارلی را تا دو امانتفروشیِ دیگر در محله رصدخانه همراهی کرد.
نتایجِ ارزیابی همانندِ قبل بود. گردنبند تقلبی بود و تنها ۱۱ تا ۱۵ ورلدور ارزش داشت.
ناامیدیِ شارلی اوج گرفت و در هم شکست.
لومیان نگاهی به او انداخت و دلداریاش داد: «حداقل میتونی یه دوجین ورلدور بگیری. برای بیشتر از یه هفتهت کافیه. با این پول میتونی برای پیشخدمتهای کافههای خیابانِ روپوشسفیدها نوشیدنی بخری و ازشون بخوای کمکت کنن یه شغلِ جدید پیدا کنی.»
شارلی با احتسابِ اجاره، روزی حدودِ ۱ ورلدور خرج میکرد. اگر به میخانهٔ زیرزمینی نمیرفت، هزینههایش حتی کمتر هم میشد.
شارلی آهی کشید: «آره...»
کاملاً ناامید شده بود. اما پس از پذیرفتنِ واقعیت، سوسوی امیدی یافت.
لومیان پیش از پیشنهاد دادن، مکثی کرد: «نمیتونیم احتمالاتِ دیگه رو رد کنیم. مثلاً، امانتفروشیهای این اطراف ممکنه راههای مخفیانهای برای ارتباط داشته باشن. اونا میتونن بهطورِ خاص آدمایی مثلِ تو رو هدف قرار بدن—کسایی که لباسِ خوبی نمیپوشن و وسایلِ باارزش رو بدونِ مدرکِ معتبر گرو میذارن. نظرت چیه گردنبند رو برای ارزیابی ببریم به یه جواهرفروشیِ تخصصی؟»
چهرهٔ شارلی از نگرانی تیره شد: «باید هزینه بدیم.»
اگر ارزیابی اصل بودنش را تأیید میکرد، عالی میشد. اما اگر معلوم میشد تقلبی است، داراییهای ناچیزش یکسوم یا حتی نصف میشد.
لومیان آهی کشید و پیشنهاد داد: «گردنبندِ الماس رو بده به من، من یه دوستی پیدا میکنم تا برات ارزیابیش کنه—کسی که پولی نمیگیره.
«هنوز یه مقدار پولِ نقد داری که امروز رو باهاش سر کنی، مگه نه؟»
شارلی در حالی که امید در چشمانش میدرخشید، گردنبندِ الماس را به لومیان داد و گفت: «۲.۶ ورلدور برام مونده.»
لومیان همانطور که گردنبند را در جیب میگذاشت، پوزخندی زد و پرسید: «نگران نیستی که ارزیابی ثابت کنه اصله، ولی من یه تقلبی بهت برگردونم و ادعا کنم ارزیابیِ امانتفروشیها هیچ مشکلی نداشته؟»
«...» چهرهٔ شارلی بارِ دیگر منقبض شد.
پس از لحظهای، نفسش را بیرون داد و اعتراف کرد: «بهت اعتماد دارم. گذشته از این، من از قبل بهعنوانِ یه جنسِ تقلبی ازش قطعِ امید کردم.»
لومیان با دست با شارلی خداحافظی کرد و بهسوی میدانِ برزخ گام برداشت.
...
نزدیکِ دخمهها، آستا ترال در حالی که ردای سیاه و کلاهداری به تن داشت، در جای همیشگیاش رو به آتش نشسته بود.
لومیان نزدیک شد و با لحنی سرگرم پرسید: «هیچوقت جات رو عوض نمیکنی؟»
آستا خندید و جواب داد: «مهارتهای غیببینی و تعبیرِ من تا حدِ زیادی دقیقه. خیلیا دوستاشون رو معرفی کردن. اگه جام رو عوض کنم، مشتریام رو از دست نمیدم؟ اونا همهشون ورلدورن!»
لومیان با لحنی نیمهشوخی و تمسخرآمیز گفت: «منظورت از مشتری چیه؟ اونا که رسماً یه مشت احمقان.»
آستا جرئت نکرد بحث کند.
لومیان پرسید: «باید دربارهٔ چیزی با آقای کِی حرف بزنم. چطور میتونم پیداش کنم؟»
پس برای من نیومده... آستا آهِ آسودگی کشید و سریع جواب داد: «هرکسی که تو گردهمایی شرکت کرده باشه، میتونه مستقیم بره مقرِ سایکیک که تو همون ساختمونِ گردهماییمونه. تو خیابانِ شِر، پلاکِ ۱۹، درِ اتاقِ ۱۰۳ رو با سه ضربهٔ طولانی، دو کوتاه و یک طولانی بزن. یه نفر تو رو میبره پیشِ آقای کِی.
«اگه نمیخوای حضوری بری، میتونی نامه بفرستی. آدرسش رو بنویس بلوارِ بزرگ، خیابانِ شِر، پلاکِ ۱۹، اتاقِ ۱۰۳. گیرنده هم گیوم پییر.»
چه اسمِ تابلویی... ریتمِ در زدنش با گردهمایی فرق داره... آقای کِی اینو به من نگفته بود. فکر میکرد آستا بهم میگه؟ لومیان سر تکان داد، با آستا خداحافظی کرد و به روی زمین برگشت.
در ورودیِ دخمهها، گروهی از بازدیدکنندگان را دید که شمعهای سفیدِ روشن در دست داشتند و بهدنبالِ مدیر از طاقِ طبیعی گذشتند و واردِ امپراتوریِ مرگ شدند.
لومیان نگاهش را گرفت و با کالسکهای عمومی به بلوارِ بزرگ، خیابانِ شِر، پلاکِ ۱۹ رفت.
کلاهش را پایین کشید و درِ اتاقِ ۱۰۳ را زد.
درِ چوبی و سرخِ تیره غژغژکنان باز شد و مردِ جوان و خوشقیافهای با موهای قهوهای تا روی شانه که شبیهِ هنرمندان بود، نمایان شد.
جوان چند ثانیه با چشمانِ قهوهایِ تیرهاش لومیان را برانداز کرد.
«دنبالِ کی میگردید؟»
لومیان بیپرده جواب داد: «من سیِل هستم. باید با آقای کِی حرف بزنم.»
مردِ جوان سرش را کمی کج کرد، گویی به صدای ضعیفی گوش میداد.
طولی نکشید که به لومیان گفت: «دنبالم بیا.»
جوان او را به اتاقی با سبکِ قدیمی راهنمایی کرد و درِ مخفیِ پنهان در قسمتِ رختکن را نشان داد.
راهپلهای به زیرِ زمین میرفت که دیوارهای دو طرفش با چراغهای گازیِ محصور در حفاظهای مشبکِ سیاه تزئین شده بود.
لومیان واردِ زیرزمین شد و پیش از رسیدن به اتاقی نسبتاً خالی، از راهروی کوتاهی گذشت.
حدس میزد خروجیهای دیگری هم آنجا باشد که چهبسا بعضیهایشان به بخشهایی از تریرِ زیرزمینی راه داشتند.
در آن لحظه، آقای کِی روی مبلِ دستهدارِ سرخی لم داده بود و چهرهاش در سایهٔ کلاهِ بزرگِ ردایش پنهان بود.
برگزارکنندهٔ گردهمایی بیآنکه کلمهای بگوید لومیان را برانداز کرد و هالهٔ دلهرهآوری از ارعاب از خود ساطع میکرد.
لومیان کلاهش را پایین کشید و لبخند زد.
«صبحبهخیر، آقای کِی. به کمکتون نیاز دارم.
«تعیینِ بهایی که باید بپردازم با شماست.»
آقای کِی چند ثانیه ساکت ماند و بعد با لحنی بم و خشدار پرسید: «باندِ خارِ زهرآگین میدونه تو مارگو رو کشتی؟»
همونطور که انتظار میرفت... لومیان از اینکه آقای کِی دربارهاش اطلاعات داشت، تعجب نکرد.
وقتی در گردهمایی شرکت کرده بود، عمداً صورتش را با باند پوشانده بود تا ظاهرش را در زمانِ کشتنِ مارگو بازسازی کند. میخواست آقای کِی از این موضوع باخبر شود و ارزش و طبیعتِ تکانشیِ او را ببیند.
این کار همچنین میتوانست به «جلبِ» اعتمادِ آقای کِی کمک کند.
لومیان سر تکان داد.
«مشکلِ دیگهایه...»
لومیان رویاروییاش با شارلی را تعریف کرد و اینکه چطور کمکش کرده بود از آن مخمصه فرار کند، اما در عوض منفورِ سوزانا ماتیس شده و نزدیک بود به دستِ آن موجودِ عجیب کشته شود. خوشبختانه فرابشرانِ رسمی بهموقع رسیده بودند. او دروغ نگفت، اما جزئیاتِ زیادی هم فاش نکرد.
این با اطلاعاتی که در گردهمایی به دنبالش بود، همخوانی داشت.
آقای کِی با دقت گوش داد و با صدایی آهسته پرسید: «محافظتِ الهی میخوای؟»
محافظتِ الهی؟ خودت رو دستبالا نگرفتی؟ فقط محافظت! لومیان در سکوت فکر کرد و با وقار سر تکان داد.
«بله.»
آقای کِی با صدای خشدار گفت: «اون موجود احتمالاً از نوعِ روحه، چیزی شبیهِ یه روحِ پلید. در حالتِ عادی، تا وقتی از محلهٔ بازار بری، کاری به کارت نداره. با این حال، فرابشرانِ رسمی مشخصاً به این موضوع علاقهمند شدن. اگه الان جابهجا بشی، ممکنه شک برانگیز باشه. تازه، اگه سوزانا ماتیس تو رو یادش بمونه یا حتی نشانهگذاریت کنه، ممکنه هر جایی بهت حمله بشه. خیلی از تواناییها میتونن از محدودیتِ فاصله عبور کنن. نیازی نیست اون موجود واقعاً قلمروش رو ترک کنه.»
جای تعجب نیست که اون دوتا خانم پیشنهاد ندادن از اینجا برم... لومیان متفکرانه سر تکان داد.
«پس باید چیکار کنم؟»
آقای کِی شمردهشمرده گفت: «میتونم کمی ازت محافظت کنم، اما تو هم باید کاری برام انجام بدی.»
لومیان «مشتاقانه» پرسید: «چه کاری؟»
آقای کِی دستهایش را در هم گره کرد و گفت: «به یکی از دارودستههای محلهٔ بازار ملحق شو و سردسته بشو.»
پس سازمانی که پشتِ آقای کِی قرار داره میخواد محلهٔ بازار رو غیرمستقیم کنترل کنه؟ لومیان بیدرنگ قبول کرد: «مشکلی نیست!»
آقای کِی بهآرامی سر تکان داد و انگشتِ اشارهٔ دستِ چپش را با دستِ راستش گرفت.
سپس انگشت را کند و زخمی خونین و استخوانهای سفیدِ شبحواری را نمایان کرد.
لومیان با دیدنِ این صحنه چهره در هم کشید.
در کمالِ تعجب، هیچ خونی از زخم یا انگشتِ آقای کِی جاری نشد. در عوض، خون در لبهٔ زخم معلق ماند و در حالی که بهتدریج «ترمیم» میشد، پیچوتاب میخورد و منقبض میشد.
آقای کِی انگشتِ قطعشده را به سمتِ لومیان انداخت و گفت: «این رو با خودت ببر. تو لحظاتِ حساس میتونه کمکت کنه.»
گوشتِ دستِ چپِ بیانگشتش بهشدت پیچوتاب میخورد، گویی انگشتِ جدیدی در حالِ جوانهزدن بود.