چپتر 147: یک لوییِ دیگر
چپتر 147: یک لوییِ دیگر
لومیان تازه به طبقهٔ دوم برگشته بود که دید شارلی بیرونِ درِ اتاقش پرسه میزند.
لومیان با تهمایهای از تمسخر سر به سرش گذاشت: «هی، نگو که بازم خواب دیدی؟ اینطوری یهو دمِ درِ اتاقم سبز میشی، نگرانم میکنی.»
برایش عجیب بود که شارلی بهجای رفتن به کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی، مستقیم سراغِ او آمده است.
شارلی نگاهی به پلهها انداخت و صدایش را پایین آورد.
«تو طبقهٔ چهارم اتفاقی افتاده؟»
لومیان تحسینش کرد: «گوشای تیزی داری. یه ماجرایی پیش اومد. ویلسون رو از ساختمون پرت کردم پایین.»
«ها؟» شارلی دوباره گیج و مبهوت شد.
کمی طول کشید تا موضوع را هضم کند.
«کدوم ویلسون؟ همونی که تو باندِ خارِ زهرآگینه و از دوشیزه ایتانس پول میگیره؟»
لومیان با صراحت سر تکان داد: «آره.»
ابتدا در چهرهٔ شارلی خوانده میشد: «که اینطور.» اما بعد با شوک به زبان آورد: «از ساختمون پرتش کردی پایین؟ از کدوم طبقه؟»
لومیان با پوزخند جواب داد: «طبقهٔ چهارم.»
دهانِ شارلی باز ماند و یادش رفت آن را ببندد.
پس از چند ثانیه با اضطراب پرسید: «شوخی نمیکنی، مگه نه؟»
لومیان به اتاقِ آنسوی راهرو اشاره کرد.
«اگه حرفمو باور نمیکنی، یه نگاه به کوچهٔ پشتی بنداز. یارو مثلِ سوسکه؛ با این سقوط نمرد.»
«...» شارلی لومیان را از نو برانداز کرد، گویی برای اولین بار بود او را میدید. فهمید دوستِ بازیگوش، جسور و باهوشش جنبهای دارد که او اصلاً از آن سر درنمیآورد.
انگار در چشمِ لومیان هیچ قانونی وجود نداشت و سرمایی مورمورکننده در اعماقِ وجودش جریان داشت. ترس در ذهنش جایی نداشت و واقعاً یک آدمِ زنده را از طبقهٔ چهارم پایین انداخته بود. تازه آن آدم یکی از سردستههای باندِ خارِ زهرآگین بود!
از مرگ نمیترسید؟
از تلافیِ باندِ خارِ زهرآگین ترسی نداشت؟
این موضوع او را به یادِ زمانی انداخت که سوزانا ماتیس تهدیدش کرده بود و سیِل خنجری زیرِ گلوی شارلی گذاشته بود.
شارلی همیشه تصور میکرد این کار صرفاً یک تاکتیکِ تهدید و ارعاب بوده، اما حالا شک داشت؛ چهبسا اگر سوزانا ماتیس کوتاه نمیآمد، سیِل واقعاً خنجر را در گلویش فرو میکرد.
البته سلاحش تیغهای نفرینشده نبود.
ثانیهای بعد، شارلی نگاهی به اطراف انداخت و دوباره صدایش را پایین آورد.
«د-دیوونه شدی؟ باندِ خارِ زهرآگین شوخیبردار نیست!
«چرا از اینجا نمیری؟ از محلهٔ بازار که بری بیرون، جات امن میشه.»
حس میکرد سیِل هرچقدر هم که بیپروا بود یا به قانون احترام نمیگذاشت، کسی بود که واقعاً به او کمک کرده بود. باید خطر را به او گوشزد میکرد تا بتواند بهسرعت فرار کند.
لومیان پوزخند زد و در جواب گفت: «باندِ ساوآی ما هم شوخیبردار نیست.»
«آه...» شارلی ناگهان حس کرد شاید اوضاع آنطور که تصور میکرد نباشد.
لومیان درِ اتاقِ ۲۰۷ را باز کرد و همانطور که وارد میشد، اعلام کرد:
«از این به بعد، مسافرخانهٔ خروسِ زرین قلمروی باندِ ساوآست. هرکی از باندِ خارِ زهرآگین پیداش بشه رو پرت میکنم بیرون.»
یعنی باندِ ساوآ برای مقابله با ویلسون از سیِل کمک گرفته بود؟ شارلی متوجهِ ماجرا شد و احساسِ آسودگی کرد.
ازآنجاکه باندِ ساوآ این درگیری را به راه انداخته بود، حتماً نقشهای برای مقابله با تلافیِ باندِ خارِ زهرآگین داشت. آدمِ بیپول و بیکاری مثلِ او نیازی نبود نگران باشد.
لومیان چمدان را بست و چند دست لباس و کتابِ جادوی اورور را درونش پنهان کرد. آن را زیرِ تخت هل داد و پتویی رویش کشید. صاف ایستاد و به شارلی گفت:
«اگه کسی دنبالم اومد، بگو رفتم تالارِ رقصِ نسیم.»
«ب-باشه.» شارلی ناپدید شدنِ لومیان در پایینِ پلهها را تماشا کرد و ناگهان چیزی به ذهنش خطور کرد.
بعد از این ماجرا چه بر سرِ دوشیزه ایتانس میآمد؟
آیا باندِ ساوآ او را تصاحب میکرد، یا هنوز شانسی برای نجاتِ خودش داشت؟
...
بلوارِ بازار، تالارِ رقصِ نسیم.
لومیان پشتِ پیشخوانِ بار نشست و با انگشتانش روی سطحِ آن ضرب گرفت.
«یه لیوان عاشق، یه پرس پورهٔ سیبزمینی، ورقههای گوشتِ گوساله تو چربیِ خوک، یه سوسیسِ خوک و یه کروسان.»
«عاشق» به نوعی الکلِ شکری اشاره داشت که از شربتِ نیشکر تخمیر میشد و با یخ و آب سرو میشد. این اصطلاحی رایج در میخانههای اینتیس بود.
چیزی نگذشت که لومیان الکلِ شیرین و کهرباییرنگ را مزهمزه کرد و از ورقههای معطرِ گوشتِ گوساله لذت برد.
همانطور که از این غذاهای لذیذ لذت میبرد و به موسیقیِ تالارِ رقص گوش میداد، بدنش با ریتمِ آهنگ تکان میخورد.
در همان لحظه، یکی از اعضای باندِ بارون برینیه به کنارش خزید.
لومیان به سمتِ مرد چرخید و متوجهِ لختههای خون روی پیشانیاش شد. لبخندی زد و گفت: «این سومین دیدارِ ماست، درسته؟ چی صدات کنم؟»
خلافکار با احتیاط جواب داد: «فقط لویی صدام کن.»
لومیان در دل گفت: یه لوییِ دیگه...
در جمهوریِ اینتیس، لویی نامی به همان اندازهٔ پییر و گیوم رایج بود. آخرین لوییای که لومیان دیده بود، با وجودِ مرد بودن، بچهای به دنیا آورده بود.
لویی گاز زدنِ لومیان به کروسان را تماشا کرد و با لحنی بیتفاوت، گویی میخواست رابطهای دوستانه برقرار کند، پیشنهاد داد: «مهمونِ من. اولین بارته که میای تالارِ رقصِ نسیمِ ما.»
لومیان به خودش زحمتِ تعارف کردن نداد: «باشه.»
لویی یک الکلِ شربتیِ سودای لیمو به نامِ «اهریمن» سفارش داد و جرعهای نوشید.
«شما تو مسافرخانهٔ خروسِ زرین زندگی میکنید، درسته؟»
لومیان گفت: «آره.» تکهای سوسیس برداشت و در دهانش انداخت.
لویی لحظهای فکر کرد و پرسید: «اونجا قلمروی باندِ خارِ زهرآگینه. میخواید بیاید خیابانِ روپوشسفیدها؟»
لومیان جرعهای از نوشیدنیِ عاشقِ یخزدهاش نوشید که بوی کاراملش در هوا میپیچید، و پوزخند زد: «نیازی نیست. اونجا الان قلمروی باندِ ساوآی ماست.»
«چی؟» لویی نزدیک بود با نوشیدنیاش خفه شود.
لومیان سر چرخاند و پوزخند زد.
«ویلسون از باندِ خارِ زهرآگین رو از طبقهٔ چهارم انداختم پایین. مسافرخانهٔ خروسِ زرین الان قلمروی باندِ ساوآست.»
با شنیدنِ حرفِ لومیان، چهرهٔ لویی رفتهرفته خشک شد.
پس از چند ثانیه، بهزور لبخندی زد و ایستاد.
«باید اینو به بارون گزارش بدم.»
چرا این یارو از خودِ بارون هم بیرحمتر و دیوانهتره؟
لومیان بیتفاوت گفت: «باشه.»
لویی چند قدمِ تند برداشت، سپس برگشت، به جلو خم شد و زمزمه کرد: «ویلسون مرده؟»
لومیان با تأسفی ساختگی گفت: «نه.»
واسه چی تأسف میخوری؟ لویی چهرهٔ لومیان را بررسی کرد و ناگهان از خود پرسید: ما یه سلاح به دست آوردیم یا یه دردسرِ بزرگ؟
...
بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۲۶، داخلِ ساختمانِ سهطبقهٔ راجر با باغچهای نقلی.
وقتی ویلسونِ مجروح را از کنارش میبردند، چشمانِ آبیِ یخیِ راجر سه خلافکارِ لرزان را از نظر گذراند و پرسید: «کی این کار رو کرده؟»
یکی از خلافکارها در حالی که کمی قوز کرده بود، با شتاب جواب داد: «یکی از باندِ ساوآ! خودش رو سیِل صدا میزنه و میگه مسافرخانهٔ خروسِ زرین الان مالِ باندِ ساوآست!»
سیِل... در چهرهٔ نسبتاً تپلِ راجر «عقربِ سیاه» آمیزهای از گیجی و احتیاط نقش بست.
زیرِ لب با خود گفت: «بینِ ردهبالاهای باندِ ساوآ کسی به اسمِ سیِل نیست... چطور تونسته ویلسون رو اینطور لتوپار کنه؟»
شایانِ ذکر بود که ویلسون یک تبهکار بود، معادلِ فرابشرِ ردهٔ ۹—استادِ مبارزه!
در آن لحظه، خلافکارِ دیگری با تردید گفت: «سرکرده، من یه چیزی یادم اومد. شبی که مارگو کشته شد، ما رفته بودیم مسافرخانهٔ خروسِ زرین.»
چهرهٔ راجر در هم رفت و نفرتی شدید در آن رخنه کرد.
«اونم کارِ سیِل بوده؟ چطور این کار رو کرده؟
«نکنه باندِ ساوآ مخفیانه همچین آدمِ خطرناکی رو استخدام کرده تا ما رو از محلهٔ بازار بیرون کنه؟»
مردی که کنارِ راجر «عقربِ سیاه» ایستاده بود، با نفرت گفت: «اول یه ترور؛ حالا هم یه توهینِ آشکار. اگه تلافی نکنیم، معلوم نیست بعدش چی میشه!»
مرد سرش را تراشیده بود اما چهرهای جذاب داشت. چشمانِ آبیِ دریاچهای، پلِ بینیِ بلند، ابروهای پرپشتِ قهوهای و لبانِ منحنیاش او را با وجودِ طاسی خوشقیافه نشان میداد.
او که پیراهنی مشکی، شلوارِ سوارکاریِ تیره و چکمههای چرمیِ بدونِ بند به تن داشت، پالتو نپوشیده بود و قدش نزدیک به ۱.۸ متر بود.
راجر چند ثانیه فکر کرد و سپس به مردِ کنارش دستور داد:
«هارمان، برو پیشِ بارون برینیه و بفهم قضیه چیه. بپرس ببین باندِ ساوآ قصد داره علیه باندِ خارِ زهرآگینِ ما جنگِ تمامعیار راه بندازه یا نه.
«اگه مایل به آشتی باشن، میتونیم امتیازاتِ مناسبی بدیم.
«یادت باشه، تحمل کردن رو یاد بگیر—هنوز وقتش نرسیده.»
...
در بالکنِ اتاقی در طبقهٔ سومِ تالارِ رقصِ نسیم.
بارون برینیه با آسودگی به پیپِ هلوییرنگش پک میزد و ورود و خروجِ مهمانان را به تالارِ رقص تماشا میکرد.
ناگهان، نگاهش را به سمتِ در چرخاند.
دو ثانیه بعد، لویی در را باز کرد، واردِ بالکن شد و از کنارِ بقیهٔ خلافکارها گذشت.
بارون برینیه با لبخند پرسید: «قدمهات کمی سنگین و شتابزدهست. اتفاقی افتاده؟»
لویی با اضطراب جواب داد: «بارون، سیِل ویلسون رو از طبقهٔ چهارمِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین انداخت پایین!»
بارون برینیه به یاد آورد و برای تأیید پرسید: «ویلسون از باندِ خارِ زهرآگین؟»
لویی با شتاب افزود: «بله، بهشدت مجروح شده ولی نمرده.»
بارون برینیه پیپش را نگه داشت، لحظهای فکر کرد و پرسید: «سیِل نگفت چرا این کار رو کرده؟»
لویی حرفِ لومیان را تکرار کرد: «گفت مسافرخانهٔ خروسِ زرین الان قلمروی باندِ ساوآی ماست.»
بارون برینیه بیاختیار خندید.
پکی به پیپش زد و معنادار گفت: «اگه با یه سلاحِ تیز درست کار نکنی، بهراحتی به خودت آسیب میزنی. باید فرصتی پیدا کنم تا کمی بهش "راهنمایی" بدم.»
لویی با نگرانی پرسید: «در مورد باندِ خارِ زهرآگین چیکار کنیم؟ به سرکرده خبر بدیم؟»
بارون برینیه لحظهای تأمل کرد و جواب داد: «فعلاً نه.
«سیِل اتفاقاً این بار خوب عمل کرد. کنجکاوم ببینم باندِ خارِ زهرآگین چه واکنشی نشون میده.»
بارون برینیه که متوجهِ چهرهٔ گیجِ زیردستش شده بود—و همیشه دوست داشت برای به رخ کشیدنِ هوشش آنها را "آموزش" دهد—لبخندی زد و توضیح داد: «از زمانِ شکلگیریِ باندِ خارِ زهرآگین، تعدادِ فرابشرانشون خیلی زیاد شده، طوری که تو کمتر از دو سال تقریباً با ما برابر شدن. اونا قلمروی قابلتوجهی رو تصاحب کردن. تو این موضوع مشکلِ بزرگی نمیبینی؟
«دو سالِ دیگه بهشون فرصت بدیم، ممکنه ما رو کاملاً از محلهٔ بازار بیرون کنن.
«اگه بخوان این قضیه رو بالا ببرن، من کاملاً مایلم. این فرصتِ عالیایه تا مقامات متوجه بشن و بفهمن کی پشتشونه.»