چپتر 15: کسبِ اطلاعات
چپتر 15: کسبِ اطلاعات
«اون جغد؟»
«همون جغدِ افسانهٔ جادوگر؟»
ذهنش پر از احتمالاتِ گوناگون شد؛ میکوشید وخامتِ اوضاع را درک کند. انگار خون در رگهایش یخ بسته بود.
از روبهرو شدن با هیولای سهچهره هم بدتر بود.
هر چه بود، دیگر در رؤیا نبود. این واقعیت بود.
حتی اگر مرگش در رؤیا به همان سرانجام در واقعیت میانجامید، از نظرِ روانی تفاوت داشت.
«باید چیکار کنم؟»
«پای اورور هم گیر میفته؟»
...
وقتی لومیان به مغزش فشار میآورد تا راهِ چارهای بیابد، جغد بیحرکت ماند و با نگاهی نافذ او را پایید.
پس از چند ثانیه، جغد بالهایش را گشود و بهسوی جنگلِ دوردست پرواز کرد.
پروازِ نرم و زیبایش آن را پایین و پایینتر برد، تا اینکه در کوردو ناپدید شد.
تنها وقتی جغد کاملاً از چشم پنهان شد، ذهنِ لومیان به زمانِ حال برگشت.
روی صندلی افتاد و دستش را به پیشانیاش کشید.
غرقِ عرق شده بود.
«واقعاً همون جغدِ افسانهٔ جادوگره؟»
«واقعاً اینهمه سال زنده مونده؟»
«در هر حال، اصلاً شبیهِ جغدهای دیگه با اون چشمای بیروح نبود. تقریباً شبیهِ آدم بود...»
«اگه واقعاً همون جغده، چرا تصمیم گرفت درست بیرونِ پنجرهٔ من پرواز کنه؟ به خاطرِ اینه که میخوام حقیقتِ افسانهٔ جادوگر رو بفهمم؟ ولی ما که دیگه بیخیالش شدیم...»
«بعد از چند لحظه تماشا کردن رفت...»
«خدا میدونه برمیگرده و برای اورور دردسر درست میکنه یا نه...»
با وجودِ اینکه دلش میخواست اوضاع را بیشتر زیرِ نظر بگیرد چون هنوز اتفاقی نیفتاده بود، خوب میدانست دیگر نمیتواند این موضوع را از خواهرش پنهان کند.
پس از خروج از اتاق، دید که اورور هنوز خواب است. از پلهها پایین رفت تا صبحانه را آماده کند؛ صبحانهای که تماماً از خوراکیهای محبوبِ خواهرش تشکیل میشد.
تخممرغِ نیمرو، شیرینیِ مرنگ، نانِ تستِ معمولی با مربا...
«بعداً باید رشته درست کنم. این دفعه سسِ گوشت هم بهش میزنم...» لومیان در خاطر سپرد که محفظهٔ رشته خالی است و تصمیم گرفت در یکی دو روزِ آینده آن را پر کند.
این غذای محبوبِ اورور بود.
اورور با لباسخوابی گشاد و موهای طلاییِ ژولیده از پلهها پایین آمد. سفرهٔ صبحانه آماده بود.
خمیازهاش را فرو داد و زیرِ لب گفت: «صبح بخیر.»
لومیان پوزخندی زد و گفت: «دیگه داره دیر میشه.
«مگه همیشه نمیگی برنامهریزیِ روز از همون کلهٔ سحر شروع میشه؟»
اورور گفت: «درسته. برنامهٔ منم خوابیدنه.» در صندلیاش جا گرفت و با یک لیوان شیر مشغولِ خوردنِ صبحانه شد.
لومیان روبهروی اورور پشتِ میزی نشست که برای شش نفر جا داشت. همانطور که تکهای پنکیک میجوید، با لحنی عادی گفت: «این چند روز تو دهکده چرخیدم تا حقیقتِ اون افسانهها رو بفهمم.»
اورور پرسید: «چرا؟»
لومیان بسیار رک بود.
«تو که نخواستی کمکم کنی قدرتای فرابشری به دست بیارم، برای همین تصمیم گرفتم خودم راهشو پیدا کنم. شاید تو اون افسانهها سرنخی باشه.»
اورور با لحنی بیتفاوت نظر داد: «تقریباً غیرممکنه. این افسانهها تو این سالها اونقدر تحریف شدن که دیگه قابلِ شناسایی نیستن. یا اینکه توهمِ یه آدمِ دیوونهان. هیچ معنیای ندارن. آره، اینم ممکنه که یکی از قصد داستانی رو به عنوانِ بهونه سر هم کرده باشه. هه هه، و البته با کمکِ رابرنکرهایی مثلِ تو.»
لومیان نفهمید منظورِ اورور از «رابرنکر» چیست و پرسید: «چی؟»
این واژه حتی اینتیسی هم نبود.
اورور خیلی ساده توضیح داد: «یعنی آدمایی که دستِ خودشون نیست و خودشون رو قاطیِ ماجراهایی میکنن که بهشون ربطی نداره. و از اونجا که یهو این بحث رو پیش کشیدی، حدس میزنم یه دردسری درست کردی و الان چارهای نداشتی جز اینکه بیای خونه و از خواهرت کمک بخوای.»
لومیان بیپروا گفت: «میشه گفت یه اتفاق بوده، ولی نه در حدی که دردسرساز بشه.»
لومیان افکارش را با دقت مرتب کرد.
«اولین هدفم افسانهٔ جادوگر بود.»
گیجیِ اورور کاملاً مشهود بود: «کدوم افسانهٔ جادوگر؟»
لومیان باورش نمیشد: «تا حالا نشنیدیش؟ خیلی وقت پیش، یه نفر تو دهکده یهو میمیره. وقتی داشتن دفنش میکردن، یه جغد پرواز میکنه و کنارِ تختش میشینه. فقط وقتی پرواز میکنه و میره که جنازه رو بلند میکنن. بعد از اون، جنازه خیلی سنگین میشه. نُه تا گاوِ نر لازم بوده تا تابوت رو بکشن. تازه اون موقع بود که روستاییها فهمیدن اون آدم تو زمانِ حیاتش یه جادوگر بوده.»
اورور با دقت گوش میداد.
«من واقعاً تا حالا از همچین افسانهای خبر نداشتم.»
«با عقل جور درنمیاد...» لومیان نمیتوانست باور کند.
اورور شاید اهلِ خانهنشینی بود، اما باز هم وقت میگذاشت تا با پیرزنهای دهکده معاشرت کند. عاشقِ قصهگفتن برای بچهها بود و همیشه از تازهترین شایعاتِ کوردو خبر داشت. سخت میشد باور کرد افسانهٔ جادوگر را که سالها سرِ زبانها بود نشنیده باشد.
اما چیزی که ماجرا را جالبتر میکرد این بود که خانهاش درست در همان جایی بنا شده بود که زمانی خانهٔ جادوگر قرار داشت.
لومیان از همان ابتدا حسی درونی داشت که تصمیمِ اورور برای سکونت در کوردو به خاطرِ وسوسهٔ گنجینهٔ جادوگر بوده است؛ کلیدی برای دستیابی به قدرتی خارقالعاده.
اورور با آرامش پرسید: «خب بعدش؟»
لومیان صادقانه جواب داد: «کمی پرسوجو کردیم و از ریشسفیدای دهکده تأییدیه گرفتیم. این فقط یه قصهٔ خیالی نبود. جادوگره واقعاً وجود داشته، ولی مالِ دهها سال پیشه. کلیسا خونه رو سوزونده و الان اون زمین مالِ توئه.»
اورور که مشخص بود کمی غافلگیر شده، گفت: «که اینطور؟ میدونستم. همیشه یه کاسهای زیرِ نیمکاسهست. وگرنه چرا باید این زمین رو زیرِ قیمتِ بازار به من میفروختن؟ من فکر میکردم به خاطرِ زبونبازیِ من با پیرزنها بوده...»
لحظهای فکر کرد و پرسید: «پس کلیسا جسدِ جادوگر رو سوزوند؟»
لومیان سر تکان داد: «آره. خاکسترش تو گورستانِ کنارِ کلیسای جامع دفن شده.»
ادامه داد: «ما بیخیالِ این قضیه شدیم چون همهٔ سرنخها به بنبست خورد. اما امروز صبح، یه جغد بیرونِ پنجرهم دیدم. دقیقاً شبیهِ جغدِ تو افسانه بود.»
چهرهٔ اورور جدی شد: «مطمئنی؟»
لومیان واقعبینانه جواب داد: «نمیتونم با اطمینان بگم، اما شبیهِ جغدای معمولی نبود.»
اورور پیش از آنکه آهسته به حرف بیاید، لحظهای درنگ کرد: «فعلاً از دهکده بیرون نرو. بعد از تاریکی هم تا وقتی که من اوضاع رو بررسی نکردم، پات رو بیرون نذار.»
لبخندِ تلخی زد: «قبلاً دربارهٔ خطراتِ دنبالِ قدرتهای فراطبیعی رفتن بهت هشدار داده بودم. اما ببین، دردسر خودش پیدات کرده.
«خوشبختانه انگار طرفِ مقابل نیتِ شومی نداره. مشکل باید نسبتاً راحت حل بشه.»
خوبه که حواست جمعه... لومیان سر به زیر انداخت و بیپرده گفت: «گراند سور، اشتباه کردم.»
موضوع را عوض کرد:
«دوستای مکاتبهایت جواب دادن؟»
اورور پوزخند زد: «چطور ممکنه به این زودی؟ مگه داریم ایـ... یعنی، پُست میفرستیم!»
لومیان گیج شده بود. مگه پست همون نامهها و بستههایی نیست که از طریقِ ادارهٔ پست فرستاده میشه؟
زیاد نگران نشد. بههرحال، اورور اغلب واژههای عجیبی به کار میبرد.
...
در ورودیِ میخانهٔ کهنه.
لومیان آنجا ایستاد و محوطه را برانداز کرد.
میدانست زنی که کارتِ تاروت را به او داده بود هنوز بیدار نشده، برای همین دنبالِ آن سه غریبه میگشت: رایان، لیا و والانتن.
همانطور که انتظار میرفت، آن سه نفر پشتِ میزی داخلِ میخانه مشغولِ خوردنِ صبحانهای مفصل بودند.
لومیان چند ثانیه نگاهشان کرد و چشمش به رولهای قزلآلا، شراب و نانِ مایونزدار افتاد، و بعد بیآنکه مزاحمشان شود، رفت.
مدتی بعد، وقتی رایان و بقیه آماده میشدند تا به گشتوگذار در کوردو و «گپ زدن» با محلیها ادامه دهند،
لومیان با آغوشِ باز و لبخندی درخشان به آنها نزدیک شد.
«صبح بهخیر، کلمهای من.»
صورتِ والانتن در هم رفت، و از بینِ رایان و لیا، یکی کمی خجالتزده به نظر میرسید و دیگری سرگرم شده بود.
اِ، دقیقاً همون لباسای قبلی تنشونه... یعنی با اینکه تو سفرن لباسِ زیادی با خودشون نیاوردن؟ لومیان متوجه شد لیا هنوز همان پیراهنِ کشمیریِ پلیسهدار و چسبان، کتِ کوچکِ سفید، و چکمههای مارسیاییاش را به تن دارد که هر کدام با زنگولهای نقرهای تزئین شده بود. تورِ روی صورتش که کارِ کلاه را هم میکرد، زنگوله داشت. رایان همچنان همان پالتوی ضخیمِ خستهکننده و شلوارِ زردِ کمرنگ را پوشیده بود و کلاهِ لگنیِ تیره و زبری بر سر داشت.
و والانتن هنوز موهای پودرزده و آرایشِ روی صورتش را داشت.
رایان با آرامش پرسید: «صبح بهخیر، لومیان. برای چی اومدی اینجا؟»
لومیان با چهرهای رنجیدهخاطر جواب داد: «خب، شماها دوستای من هستین و منم کاری برای انجام دادن ندارم. گفتم بیام بهتون سر بزنم.»
سپس از آنها پرسید: «دیدم که تو این چند روز مدام دارین با مردمِ دهکده گپ میزنین. چیزی هست که بخواین بپرسین؟
«کلمهای من، اگه سؤالی دارین میتونین بیاین پیشِ من. من دوستتونم.»
والانتن پرید وسطِ حرفش: «ما نمیتونیم به جوابِ تو اعتماد کنیم.»
رایان نگاهی به او انداخت و اشاره کرد که آرام باشد.
لومیان لبخند زد.
«یعنی میتونین به بقیه کاملاً اعتماد کنین؟»
لیا حرفی برای گفتن نداشت. رایان پیش از جواب دادن لحظهای فکر کرد و گفت:
«راستش، ما نمیتونیم به هیچکس کاملاً اعتماد کنیم. باید بر اساسِ جوابایی که از آدمای مختلف میگیریم و وضعیتی که میبینیم، قضاوتی جامع بکنیم.»
لومیان دستهایش را از هم باز کرد: «این شد یه حرفی. خب، پس شنیدنِ جوابِ منم ضرری نداره. دستکم میتونه یه مرجع باشه.»
رایان لحظهای سکوت کرد و بعد نگاهی به اطراف انداخت.
صبحِ زود در کوردو پر از هیاهوی مردمی بود که به سمتِ کشتزارها میرفتند، اما نزدیکِ میخانهٔ کهنه تقریباً هیچکس نبود.
سرانجام گفت: «قضیه از این قراره. ما اینجاییم تا کسی رو پیدا کنیم.»
لومیان با لبخند پرسید: «کشیش رو؟»
رایان سر تکان داد: «نه. ما رفتیم پیشِ کشیش تا این آدم رو پیدا کنیم.»
لومیان با علاقه پرسید: «کی هست؟ من همه رو تو دهکده میشناسم. باید بتونم کمکتون کنم.»
رایان هیچ خوشحالیای نشان نداد.
«راستش، ما نمیدونیم این آدم کیه، چند سالشه، یا چه شکلیه.
«مدتی پیش نامهای بیامضا به دستمون رسید، و حالا داریم سعی میکنیم کسی رو که نوشته پیداش کنیم.»
لومیان بیاختیار با خود فکر کرد که آیا نامه کارِ یک خبرچین بوده است.
خودش را به گیجی زد.
«کسی که نامه رو نوشته بعد از رسیدنتون به دهکده باهاتون تماس نگرفته؟»
لیا بهجای رایان جواب داد: «نه.»
لومیان مشتاقانه پیشنهاد داد: «شاید احساسِ امنیت نمیکنه و بهتون اعتماد نداره؟ نمیتونین از محتوای نامه هیچ سرنخی دربیارین؟»
لومیان دربارهٔ محتوای نامه کنجکاو شده بود.
اگر هدفِ نامه دارودستهٔ کشیش بود، با کمالِ میل کمکشان میکرد. اما اگر پای اورور در میان بود، خواهرش را وادار میکرد از آنجا برود. بههرحال، اورور مدام با دوستانِ مکاتبهایاش در ارتباط بود و اگر هر کدام از آنها دستگیر میشدند، پای او هم گیر میافتاد. این نامه میتوانست سرنخی حیاتی باشد.