چپتر 150: صدا
چپتر 150: صدا
وقتی لومیان برای اولین بار دانشِ علومِ غریبه را به دست آورد، امیدِ زیادی به طلسمِ جنگیری بسته بود. به نظر میرسید این بهترین راهِ چاره برای مقابله با سوزانا ماتیس باشد—به این شرط که فرابشرانِ رسمی او را کاملاً از بین نبرده باشند.
اما تازه وقتی طلسمِ جنگیری را کاملاً درک کرد، با حقیقتی تلخ روبهرو شد و فهمید خوشحالیاش زودرس بوده است.
این طلسمِ آیینی میتوانست اشباح و حتی ارواحِ پلید را طرد کند و نگذارد روحی را عذاب دهند. اما دو شرط داشت. اول، باید نامِ واقعیِ شبح را میدانست و شیئی شخصی در اختیار میداشت که شبح در زمانِ حیاتش برای آن ارزشِ زیادی قائل بود. دوم، برای اجرای آیین به زمانِ کافی نیاز داشت.
شرطِ دوم به این معنا بود که استفاده از طلسمِ جنگیری در بحبوحهٔ نبرد غیرممکن است. این طلسم بیشتر به دردِ موقعیتهایی مثل وضعیتِ شارلی میخورد؛ کسی که مدام خوابِ سوزانا ماتیس را میدید و گرفتارِ اشباح یا ارواحِ پلید شده بود، اما در آستانهٔ مرگ قرار نداشت.
با این حال، لومیان آسیبِ فیزیکی از سوزانا ماتیس ندیده و فقط هدف قرار گرفته بود. طلسمِ جنگیری به قربانیای نیاز داشت و بدونِ آن، نمیتوانست او را طرد کند.
لومیان میدانست وقتی سوزانا ماتیس حرکتِ بعدیاش را انجام دهد، اصلاً مهربان نخواهد بود. او انرژیاش را از طریقِ خوابهای شهوانی میمکید و او را آرام اما قطعی به سوی مرگ میکشاند. با توجه به کینهتوزی و پارانویای قبلیاش، قطعاً مستقیماً حمله میکرد و زرادخانهٔ فراطبیعیاش را برای کشتن در همان برخوردِ اول به کار میگرفت.
در چنین سناریویی، لومیان هیچ شانسی برای استفاده از طلسمِ جنگیری نداشت، مگر اینکه کسی بتواند چند دقیقه برایش وقت بخرد.
باید از فرابشرانِ رسمی کمک بگیرم؟ اما اینطوری خودم رو به مقامات لو میدم و بعداً یه دنیا دردسر برام درست میشه...
یا شاید شارلی بتونه نقشِ شهید رو بازی کنه و سوزانا ماتیس رو با کلماتِ عاشقانهٔ از تهدل آروم کنه و با جسمش وقت بخره؟ هرچی بیشتر دووم بیاره، شانسِ من برای کامل کردنِ طلسمِ جنگیری بیشتر میشه...
لومیان آرام با خود فکر کرد: هه هه، یه فکرِ عجیبوغریب که شبیهِ ادبیاتِ زیرزمینیه.
با اینکه شعارِ فعلیِ جمهوریِ اینتیس «آزادی» بود، اما با آزادیِ واقعی فاصلهٔ زیادی داشت.
از یک طرف، آنها میخواستند نوستالژیِ پیروانِ روزل و انگیزههای انقلابیِ کاربوناری را سرکوب کنند. مخالفت، اقتدارِ حزبِ حاکم را تهدید میکرد. از طرفِ دیگر، آنها با سنتگرایانِ کلیسای خدای بخار و ماشین و کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی روبهرو بودند. سانسورِ نشریات در جمهوریِ اینتیس بسیار سنگین بود.
آنها حتی جاسوسانی میکاشتند یا نویسندگانی را بهعنوانِ مأمورِ دوجانبه آموزش میدادند تا مراقبِ تولیدکنندگانِ محتوای تأثیرگذار باشند و مطمئن شوند که چهرهٔ حزبِ حاکم را خدشهدار نمیکنند یا محتوایی تولید نمیکنند که برای خوانندگانِ عام بیشازحد زننده یا کفرآمیز باشد.
اما با هر ممنوعیتی، تخلفاتی هم به وجود میآمد. تریر صحنهٔ ادبیِ زیرزمینیِ پررونقی را پدید آورد که فراتر از مرزهایش گسترش یافت.
یک بار اورور از روی کنجکاوی چند جلد از این کتابها خرید. او برادرش را از خواندنِ آنها منع کرد و آنها را در تاریکترین گوشهٔ کتابخانه پنهان کرد. اما ممنوعیت باعثِ تخلف میشد. لومیان دزدکی نگاهی به یکی از آنها انداخته و جا خورده بود.
آن کتاب نقدی بر زیادهروی و فسادِ روحانیون بود که با محتوای شهوانی آمیخته شده بود. عنوانش «راهبان در تعقیبِ سگها» بود.
نقشهٔ لومیان برای استفاده از شارلی بهعنوانِ طعمهای برای سوزانا ماتیس، جذابیتِ خاصی شبیهِ ادبیاتِ براندازانه داشت.
از طرفی، من هیچکدوم از وسایلِ شخصیِ سوزانا ماتیس رو ندارم که بهعنوانِ مجرا ازش استفاده کنم. شاید بتونم تو روزهای آینده سعی کنم چیزی پیدا کنم. صرفنظر از اینکه آخرش به درد میخوره یا نه، بهتره آماده باشم تا اینکه غافلگیر بشم...
لومیان از افکارش بیرون آمد و پتانسیلِ چهار طلسمِ آیینیِ دیگر و ارتباطشان با خودش را بررسی کرد.
از نظرِ لومیان، طلسمِ آفرینشِ حیوان رازآلود، شریرانه، وهمآور و کاملاً وحشتناک به نظر میرسید.
اگر درست استفاده میشد، میتوانست معجزه کند. تصور کنید اسیران را به گوسفند، گاو و اسب تبدیل کنید و بهسادگی آنها را با خود ببرید. یا در قالبِ جانوری به مکانهایی نفوذ کنید که هیچ انسانی نمیتواند. اما در بحبوحهٔ مبارزه، این طلسمِ آیینی تقریباً بیفایده بود.
طبقِ دانشِ علومِ غریبهای که به لومیان عطا شده بود، نیایش برای طلسمِ آفرینشِ حیوان میتوانست خطاب به موجودِ پنهانی به نامِ ناگزیری، مجموعهای از نامهای مقدسِ ناشناخته برای او، یا حتی خودش انجام شود.
طبیعتاً پیشنیازِ آن، نیروی روحیِ کافی و ردهٔ متناسب بود. همچنین، میزانِ موفقیتِ آیین و ماندگاریِ طلسم بهطورِ قابلتوجهی کمتر از روشهای قبلی بود.
حداقلِ نیاز برای طلسمِ آفرینشِ حیوان، ردهٔ ۷ پیمانگیر بود. هرچه رده بالاتر بود، شانسِ عمل کردنِ طلسم بیشتر و تأثیرِ آن قویتر میشد.
با وجودِ فسادی که درونش مهروموم شده بود، لومیان نگرانِ ردهاش نبود. اما مطمئن نبود که آیا ذخایرِ نیروی روحیاش میتواند مصرفِ طلسمِ آفرینشِ حیوان را تحمل کند یا نه. اگر میتوانست، چند بار تاب میآورد؟
این باعث شد لومیان گمان کند این پنج طلسمِ جادوی آیینی در ردههای بالاتر میتوانند ساده شوند و در نبردِ واقعی به کار روند. برای نمونه، میتوانست بهسادگی پوستِ گوسفندی روی دشمن بیندازد، وردِ مخصوص را بخواند و او را به گوسفند تبدیل کند.
لومیان ناخودآگاه با خود اندیشید: برای یه پیمانگیر، معادلِ ردهٔ ۷، خیلی محتمل به نظر نمیرسه. یه حلقهنشینِ ردهٔ ۴ برای همچین طلسمِ پیشپاافتادهای زیادی بالاست... آیا یه سرنوشتدزدِ ردهٔ ۵ میتونه همچین سادهسازیای رو انجام بده، یا یه ردهٔ ۶، که اسمش رو یادم رفته؟
در موردِ طلسمِ تقویتِ بخت، حس میکرد در حالِ حاضر فقط میتواند به دیگران «یاری» برساند، نه به خودش. سرنوشتش با تباهیِ مهرومومشده درونش و وجودِ عظیمی که پشتِ مهروموم بود، عمیقاً گره خورده بود. مگر اینکه مستقیماً به قدرتِ ناگزیری نیایش میکرد، تغییر دادنِ بختش غیرممکن بود. تنها وقتی به ردهٔ سرنوشتدزد ارتقا مییافت، میتوانست سرنوشتی را برگزیند که در بندِ آن موجوداتِ والامقام نباشد.
وردِ جایگزینی بیش از حد پیچیده بود و روالِ عادی و کارهای دیگرِ لومیان را بهشدت مختل میکرد. تا وقتی مجبور نمیشد، به آن فکر نمیکرد.
در مقایسه با آن، طلسمِ پیشگویی مثلِ آبخوردن به نظر میرسید و بهعنوانِ جادوی آیینی بسیار کارآمد بود.
لومیان از قبل تصمیم گرفته بود اطلاعاتِ لازم را جمعآوری کند و جنازهٔ مناسبی بیابد. با پرسوجو دربارهٔ آیندهٔ شارلی، میتوانست تخمین بزند سوزانا ماتیس کِی دوباره حمله میکند و با کاوش در سرنوشتِ لویی لوند، مادام پوآلیس و دیگران را پیدا کند.
لومیان کمی با خود فکر کرد: بزاقِ سگ، رودههای سیاهگوش، زبانِ کفتار، مغزِ استخوانِ گوزن، گوشتِ هیولای آبزی یا دریایی، چشمِ مارمولک، سنگِ لانهٔ عقاب، غدهٔ زهرِ مار، و گیاهانِ مرگبار. پیدا کردنِ این مواد اونقدرها هم سخت نیست. تنها دردسر گوشتِ هیولای آبزی یا دریاییه، ولی آیین ردهای رو مشخص نکرده. از نظرِ فنی، ضعیفترین هیولای آبزی هم بازم هیولای آبزی حساب میشه؛ فقط روی اثرش تأثیر میذاره، نه؟
متوجه شد توانش تا حدِ زیادی برگشته است. آماده شد تا غارِ معدنِ سنگِ زیرزمینی را ترک کند و به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگردد.
درست وقتی روی پاهایش ایستاد، ناگهان اخم کرد.
صدای ضعیفی به گوشش رسید.
صدا درونِ گوشهایش پیچید!
لومیان کوشید اعصابش را آرام کند و با دقت گوش داد تا صدا را تشخیص دهد.
هر لحظه که میگذشت، صدا واضحتر، قدرتمندتر و باهیبتتر میشد.
«لومیان لی!
«لومیان لی!
«...»
اسمم رو میدونه؟ لومیان غریزی با چراغِ کاربیدیاش اطراف را روشن کرد، اما هیچکس و هیچچیزِ غیرعادیای نیافت.
«لومیان لی!
«لومیان لی!
«...»
صدا طنین میانداخت، گویی از اعماقِ وجودش سرچشمه میگرفت و گوشت، اندامها و استخوانهایش آن را خفه میکردند و پژواکهایی تودرتو میساختند.
توی بدنِ خودم... این فکر به محضِ اینکه متوجهِ ماجرا شد، به ذهنِ لومیان خطور کرد.
با صدایی خفه پرسید: «تو کی هستی؟»
صدای بم، باشکوه و شبحوار زمزمهاش را متوقف کرد و باوقار اعلام کرد: «من فرشتهٔ سرورم، ترمیبوروس.»
چشمانِ لومیان باریک شد و گوشهٔ لبانش به پوزخندی کج شد. پرسید: «سرور؟ کدوم سرور؟»
شک داشت موجودی که با او ارتباط برقرار کرده، همان تباهیِ مدفون درونش باشد. پس از دریافتِ برکتِ راهبِ گدا و نزدیک شدن به موجودیتِ ناگزیری، توانسته بود از طریقِ نیروهای درهمتنیدهشان، صدایی عاری از تباهی منتقل کند.
صدای شبحواری که در گوشهای لومیان میپیچید، با احترام گفت: «سرورمون فرمانروای کهنایزدانه، ذاتِ فراسویِ ردهها، حلقهٔ سرنوشتِ عظیم...»
تنها فکر کردن به این کلمات، لرزهای غیرقابلتوضیح بر اندامِ لومیان انداخت. انگار نگاهی کیهان، ابرها، سطحِ تریر و لایههای خاک را شکافته و روی او خیره مانده بود.
ناگهان بیاختیار از روی شانه به پشتِ سرش نگاه کرد، گویی موجوداتی نامرئی از درونِ تاریکیِ فراگیر او را زیر نظر داشتند.
این حس تنش را یخ کرد، اضطراب به جانش انداخت و میرفت تا او را به مرزِ جنون بکشاند.
از ناکجا، مِهِ خاکستریِ کمرنگی ظاهر شد و محیط را پوشاند و ذهنِ آشفتهٔ لومیان را تا حدِ زیادی آرام کرد.
به فرشتهٔ خودخوانده، ترمیبوروس، پوزخند زد.
«پس تو همونی هستی که درونم مهروموم شده؟»
نمیدونم یه فرشتهٔ واقعیه با ویژگیهای فرابشری، یا فقط یه خادمِ در سطحِ فرشتهست که فقط یه عطیه داره...
ظاهراً این گستاخی معجونِ لومیان را بیشتر هضم کرد.
ترمیبوروس بیاعتنا به تحریکِ لومیان، باوقار ادامه داد: «دستوراتم رو دنبال کن، مهرومومم رو بشکن، و من کمکت میکنم اورور لی رو زنده کنی.
«باید خوب بدونی که قدرتِ سرورم گذشته، اکنون و آینده رو در بر میگیره. میتونه چرخهای از سرنوشت ببافه.
«در زمانِ مناسب، پارهٔ روحِ اورور لی رو به حالتِ قبل از آیینِ فرود برمیگردونم. تنها کاری که باید بکنی اینه که بدنی با جوهرهٔ زندگی براش آماده کنی.»
لومیان ساکت شد. پس از لحظهای، با صدایی آرام پرسید: «آیینِ فرود... همون آیینیه که قراره بدنی برای فرودِ تو بسازه؟»