چپتر 151: وسوسه
چپتر 151: وسوسه
صدای رعدآسای ترمیبوروس در ذهنِ لومیان طنین انداخت.
«بله.»
خندهای تمسخرآمیز از دهانِ لومیان پرید.
کلماتش لبریز از کنایه بود وقتی جواب داد: «پس اورور و کلِ دهکده نابود شدن فقط برای اینکه تو پات رو روی این خاک بذاری؟
«آخه چرا باید کمکت کنم غلوزنجیرت رو بشکنی؟ اگه با یه عطیه به یه فرشته تبدیل میشدی، میتونستم با همین آیینی که الان اجرا کردم، زیرِ نگاهِ اون وجودِ قدرتمند، تواناییهات رو بارها و بارها بدزدم. البته تا وقتی که خودم هم به مقامِ فرشته تو مسیرِ ناگزیری برسم. اونوقت میتونستم دوباره به اورور جان ببخشم و همه رو به روزگارِ قبل از نابودیِ کوردو برگردونم. اون موقع چقدر رقتانگیز میشدی؟
«اگه ویژگیِ فرابشریِ مناسب رو داشته باشی، میتونم اونقدر صبر کنم تا بهعنوانِ فرشتهٔ مسیرِ شکارچی ارتقا پیدا کنم و قدرتی همتراز با مهارتهای ناگزیریِ تو به دست بیارم. وقتی ارتشم بهاندازهٔ کافی بزرگ شد، آزادت میکنم، درهممیشکنمت، مطیعت میکنم و مجبورت میکنم اورور رو زنده کنی. لعنتی، شایدم خودم از پسش بربیام. تا آخرِ دنیا گرفتارت عذابِ ابدیت میکنم.
«هیچوقت کشتهمردهٔ عطیهٔ مسیرِ ناگزیری نبودم، اما حالا که میدونم اون آیین برای فرودِ تو بود، با فکرِ کشیدنِ تمامِ قدرت و غرورت آب از لبولوچهم آویزون میشه.»
هرچه لومیان بیشتر حرف میزد، آدرنالینش بالاتر میرفت. انگار معجونِ ستیزهجویش کمی هضم شده بود.
صدای ترمیبوروس بهشکلی ترسناک آرام بود و از لفاظیهای لومیان هیچ تأثیری نپذیرفت.
«تو کیهان فرابشرانِ زیادی دیدم و نژادهای بیشماری رو تماشا کردم که از برکتِ سرور برخوردار شدن. بیشترشون نمیتونن از آستانهٔ الوهیت عبور کنن، چون همون یه قدمِ اضافه، وجودِ جسمی و روانیشون رو نابود میکنه.
«مسیرِ رسیدن به الوهیت پر از خطره. اینقدر مطمئنی که میتونی واقعاً به یه فرشته تبدیل بشی؟
«باید بدونی که اینجا حرف از احتمالاتِ ضعیف نیست. گفتنِ اینکه شانسش یک در میلیون یا یک در ده میلیونه، حتی ذرهای از عظمتِ کارِ ارتقا به ردهٔ فرشته رو نشون نمیده.
«اگه تو مسیرِ فرابشری بمیری، اورور لی هم به همون سرنوشت دچار میشه. مهری که تو رو در بند کشیده، خودبهخود از بین میره و من از این مخمصه آزاد میشم.»
لومیان سرش را به عقب انداخت و خندید.
صدای خندهاش به دیوارهای غارمانندِ معدنِ سنگ خورد و بازگشت و سکوتِ وهمانگیز و سنگینیِ زیرِ زمین را تشدید کرد.
لومیان چراغِ کاربیدی را برداشت و با گامهایی بلند از غارِ معدن بیرون رفت. لبخندی مرموز بر لب داشت. پرسید: «پس چرا سرِ جات نمیشینی و منتظر نمیمونی تا من سقط بشم؟ برام هیچ اهمیتی نداره چه نقشهای تو سرته یا هدفت چیه. اصلاً برام مهم نیست قدیسی یا گناهکار. تنها چیزی که میدونم اینه که اورور و همهٔ مردمِ دهکدهٔ کوردو بهخاطرِ تو مردن.»
لحظهای مکث کرد. چهرهاش در لبخندی جنونآمیز در هم رفت.
«یه نفر باید تاوانِ این کار رو پس بده. گیوم بنه، تو، و حتی اون بهاصطلاح سرورتون!»
ترمیبوروس ساکت شد. صدای پرطنینی که ذهن، قلب، جریانِ خون، مغزِ استخوان و حفرههای بدنِ لومیان را پر کرده بود، کاملاً ناپدید شد.
پوف... لومیان آهی کشید و در حالی که چراغِ کاربیدی را محکم در دست داشت، در تاریکیِ مطلقِ زیرِ زمین راهش را پیدا کرد.
با وجودِ کوتاهیِ مکالمه، تمامِ توانش کشیده شده بود.
در جهانبینیِ پیشینِ لومیان، فساد فقط همان بود—فساد. در شدیدترین حالت، با قدرتِ اعطاشده از سوی خدایی پلید برابری میکرد. ایدهٔ اینکه فرشتهای در درونش به غلوزنجیر کشیده شده باشد، فراتر از وحشیانهترین رؤیاهایش بود!
در میانِ ویرانههای دهکدهٔ کوردو، بر فرازِ کوهِ سرخفام، پیکرِ غولی سهسر و ششدست ایستاده بود—ظرفی که برای فرشتهای تازهوارد طراحی شده بود. معلوم نبود چقدر با یک فرشتهٔ واقعی تفاوت دارد، اما همان هم لومیان را از حسِ شکستناپذیری لبریز میکرد.
اگر کارهای پستِ آنها را به یاد نمیآورد، چهبسا وسوسه میشد شانسی به آن بدهد.
از جایی که او ایستاده بود، سوگندِ وفاداری به خورشیدِ فروزانِ ابدی و خدای بخار و ماشین هیچ تفاوتی با تسلیمشدن در برابرِ وجودِ پنهانی به نامِ ناگزیری نداشت. در بدترین حالت، خودش را گم میکرد.
همین که خونسردیاش را بازیافت، ناگهان حواسش به صدا درآمد. به داخلِ طاقچهای در کنارِ مسیر پرید و با استفاده از سنگریزهها چراغِ کاربیدی را خاموش کرد.
لحظاتی بعد، صدای قدمهای شتابانِ سه نفر از تونلِ مجاور پژواک یافت و خیلی زود در تاریکیِ قیرگون بلعیده شد.
تریرِ زیرزمینی هم حسابی شلوغ و پررفتوآمده... لومیان چند دقیقهای منتظر ماند و سپس چراغِ کاربیدی را بیرون کشید و دوباره به مسیرِ روبهبالا پیوست.
این وقفه به او اجازه داد افکارش را جمعوجور کند و به معمایی بیندیشد.
با توجه به اینکه فسادِ درونش موجودی زنده بود، فرشتهٔ قلمروی ناگزیری، ترمیبوروس، پس چرا درخواستش برای دریافتِ عطیه موفقیتآمیز بود؟
ترمیبوروس صرفاً قدرتی خام و فاقدِ آگاهی نبود که بهطورِ خودکار به آیینِ «درست» واکنش نشان دهد. وی میتوانست از اعطای عطیه سر باز زند.
آیا ممکن بود حبسِ وی چنان شدید باشد که حتی نتواند در برابرِ آیین مقاومت کند؟ این فکر باعث شد لومیان بفهمد چرا ترمیبوروس اینقدر برای فرار بیتاب است.
به گفتهٔ خانمِ شعبدهباز، ترمیبوروس با هر عطیهای که میبخشید، اندکی ضعیفتر میشد و فسادِ متناظر با آن کاهش مییافت.
همزمان، مهری که آن وجودِ عالیمقام بر او زده بود سست نمیشد. با رنگ باختنِ قدرتِ ترمیبوروس، وی تا مرزِ نابودی در بند میماند. در نهایت، چهبسا حتی آگاهیاش نیز از بین میرفت.
لومیان به خودش مسلط شد و حرفهای ترمیبوروس را در ذهن مرور کرد.
کهنایزدان، فراسویِ رده، گفت کهنایزدان و فراسویِ رده...
بهمحضِ اینکه این موضوعات را به یاد آورد، سرِ لومیان تیر کشید، گویی چیزی میخواست از جمجمهاش بیرون بخزد.
ناگهان رشتهٔ افکارش را پاره کرد و در حالی که هنوز تهماندهای از وحشت در وجودش پرسه میزد، زیرِ لب با خود گفت: «فقط دونستنِ یه سری چیزا میتونه اینقدر آسیبِ جدی بزنه؟ اگه مهرِ اون وجودِ بزرگ ازم محافظت نمیکرد، الان مرده بودم یا دچارِ ناهنجاری میشدم؟»
داشتم به این فکر میکردم که از استیصالِ ترمیبوروس برای فرار سوءاستفاده کنم و با مجبور کردنش به جواب دادن به جادوی آیینی، شیرهاش رو بکشم تا احتمالِ موفقیت و تأثیرِ نهایی رو ببرم بالا. اما انگار این فرشته حتی تو حالتِ زندانی هم کلی حقه تو آستینش داره تا منو به فنا بده...
باید خیلی محتاط باشم. قبل از اینکه واقعاً برم سراغِ ترمیبوروس، باید بدم خانمِ شعبدهباز نقشهام رو بررسی کنه تا نقصی نداشته باشه.
در این مورد، لومیان شک داشت که هلا، نایبرئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، بتواند راهنماییِ کارسازی ارائه دهد. تنها خانمِ شعبدهباز، که میتوانست بیهیچ زحمتی به چرخهٔ زمان وارد و از آن خارج شود و بهراحتی از پسِ غولِ روی کوهِ سرخرنگ برآید، لایقِ اعتمادش بود.
لومیان که غرق در توفانِ افکارش بود، چراغ به دست و با اتکا به شهودِ صیقلیافتهٔ شکارچیاش و خاطراتی که داشت، راهِ بازگشت به طبقهای را که با نامِ یک خیابان مشخص شده بود، پیدا کرد.
سعی کرد با صدایی خفه فریاد بزند: «ترمیبوروس...»
هیچ پاسخی نیامد.
لومیان قصد داشت بپرسد که آیا این فرشتهٔ زندانی در وجودش، از اتفاقاتِ دهکدهٔ کوردو خبر دارد یا نه. پس از بررسیِ دقیق، به این نتیجه رسید که ترمیبوروس احتمالاً در بیخبری مانده است.
ترمیبوروس تنها در اوجِ آیین در کوردو تجسم یافته و پیش از آن به بند کشیده شده بود. وی از جزئیاتِ پیچیده بیخبر بود.
پوف... لومیان آهی کشید و وضعیتِ فعلیاش را بررسی کرد.
معجونِ تحریککنندهاش بیشتر هضم شده بود. این کار بهمثابهِ درکِ یک اصلِ تازه در روشِ ایفای نقش بود.
لومیان با خندهای کوتاه با خود اندیشید: یعنی تحریک کردنِ یه موجودِ برتر میتونه هضمِ معجونِ تحریککننده رو تسریع کنه؟ آره خب، این یه موجودِ ردهبالا تو قلمروی ناگزیریه. یه جورایی مثلِ اشارهٔ سرنوشته. تا حدودی با اصولی که استنتاج کردم همخوانی داره...
اگر سکوتِ ترمیبوروس نبود، وی را روزی سه بار، درست مثلِ وعدههای غذایی، تحریک میکرد!
با تأمل در این باره، لومیان حس کرد که دستانداختنِ یک فرشته برای هضمِ این ذره معجون، ارزشش را ندارد.
دو دلیل برای این موضوع فرض کرد. اول اینکه ترمیبوروس مهروموم شده بود و خطرِ نسبتاً کمی داشت. دوم اینکه ترمیبوروس واقعاً تحریک نشده بود.
لومیان سر تکان داد و جلوِ افکارش را گرفت و مسائلی را که راهحلی برایشان نداشت، کنار گذاشت.
مسیرش را به سمتِ خیابانِ هرجومرجِ زیرزمینی بازگشت و از پلههای سنگی به سوی سطحِ زمین بالا رفت.
پس از خاموش کردنِ چراغِ کاربیدی و بازگشت به مسافرخانهٔ خروسِ زرین، لومیان بیدرنگ شارلی را دید که روی پلههای بیرون نشسته بود.
شارلی در حالی که با چهرهای گرفته به آسمانِ خاکستریسفید خیره شده بود، به سیگارش پک میزد.
لومیان کنارِ شارلی نشست و پرسید: «چه خبر؟»
شارلی آهی کشید و گفت: «دوشیزه اتانس از اینجا رفت.»
لومیان با لبخندی که از روی لبش تکان نمیخورد، پرسید: «مگه این چیزِ خوبی نیست؟»
شارلی به تتهپته افتاد و چند ثانیه مکث کرد تا اینکه اعتراف کرد: «آره، واقعاً همینه. آدمای زیادی این اطراف اونو و کاراش رو میشناسن. هعی...»
لومیان نوچی کرد و برخاست. به سمتِ فروشندهٔ ویسکی ساوِر رفت و ۵ کوپه سکهٔ مسی به او داد.
«نیم لیتر ویسکی ساوِرِ سیب.»
فروشنده با نیشِ باز جواب داد: «حله.»
در نهایت بیش از مقدارِ خواستهشده برای لومیان مشروب ریخت.
ابروهای لومیان بالا رفت، اما چیزی نپرسید. آرام به سمتِ شارلی برگشت، نشست و با بیتفاوتی گفت: «انگار یارو ویسکیفروشه منو میشناسه؟»
شارلی خندید.
«احتمالاً میدونه که تو با دارودستهٔ ساوآ هستی. نه، باندِ ساوآ.»
لومیان جرعهای از ویسکی ساوِرش نوشید و پرسید: «از کجا فهمیده؟»
شارلی گلویش را صاف کرد.
«دیشب بعد از اینکه خبر رو به دوشیزه اتانس دادم، رفتم میخانهٔ زیرزمینی تا یه چیزی بنوشم و حرفِ ورودت به باندِ ساوآ و به دست گرفتنِ مسافرخونهٔ خروسِ زرین رو پیش کشیدم.»
تصویری زنده در ذهنِ لومیان نقش بست:
شارلی، با آبجویی در دست، از یک میزِ گردِ کوچک بالا رفته و بازوهای کوتاهش را در هوا تکان میدهد.
«خانمها و آقایان، گوش کنید! باورتون نمیشه امروز تو مسافرخونه چه بمبی ترکید! سیِل، ساکنِ اتاقِ ۲۰۷، الان تو باندِ ساوآ همهکاره است و باندِ خارِ زهرآگین رو دک کرده!»
لومیان با آهی طولانی به شارلی رو کرد و با طعنه گفت: «فقط نگرانی که پلیس نیاد درِ خونهام رو بزنه، نه؟»