چپتر 155: ژنا

چگونگیِ بهبودِ سریعِ ویلسون پر از ابهام بود. لومیان با این فکر کلنجار میرفت که شاید این کارِ یک «پزشکِ» ردهٔ ۸ از مسیرِ کارنده، یا «داروسازِ» ردهٔ ۹ از مسیری به همین نام باشد. با این حال، تهِ دلش امیدوار بود که پای مادام پوآلیس و زیردستانش در میان باشد و بتواند دستشان را رو کند.

اگر زودتر قطعاتِ معما را کنارِ هم چیده بود، و اگر ویلسون و دارودستهاش آنقدر دور نشده بودند، لومیان خودش را از کالسکهٔ عمومیِ در حالِ حرکت بیرون میانداخت و سایهبهسایه تعقیبشان میکرد. در خیالش میدید که ویلسون را به یکی از غارهای مخفیِ معدنِ سنگ میکشاند و برای گرفتنِ جواب دربارهٔ بهبودیِ معجزهآسایش به او فشار میآورد.

اگر این ماجرا هیچ ربطی به خدای پلیدی که مادام پوآلیس میپرستید نداشت، لومیان حاضر بود غرورش را زیرِ پا بگذارد و از ویلسون عذرخواهی کند؛ ویلسون هم در عوض، جانش را مدیونِ لومیان میشد که برای همیشه ساکتش نکرده بود.

اما سر به نیست کردنش هم یکی از گزینهها بود. همهچیز به تصمیمِ لومیان بستگی داشت.

وقتی کالسکه در ایستگاه توقف کرد، لومیان اولین نفری بود که پیاده شد و مسیرش را به سمتِ کوچهای که ویلسون و دارودستهاش در آن ناپدید شده بودند، کج کرد.

آنجا هیچ مانعی وجود نداشت. مکانی شلوغ بود و مردم مدام در رفتوآمد بودند. ویلسون و دارودستهاش هیچ ردِّ روشنی به جا نگذاشته بودند. لومیان یک ربعِ تمام با دقت تلاش کرد تا نشانهای از آنها بیابد، اما در نهایت شکست را پذیرفت.

اما ناامید نشد. شاید ویلسون از چنگش پریده بود، اما کسانِ دیگری مثلِ ویل یا ویلیامسون هم بودند. باندِ خارِ زهرآگین شبیهِ یک اژدهای چندسر بود و سردستههای فراوانی داشت که فقط یک پله از ویلسون بالاتر بودند. هر کدام قلمرو و معاملاتِ خودشان را داشتند. میتوانستند فرار کنند، اما نمیتوانستند پنهان شوند. لومیان فقط به صبر نیاز داشت. دیر یا زود، مسیرش با یکی دو نفر از آنها تلاقی میکرد. و آنها بیشک، بیشتر از ویلسون با نیروهای در سایهای که باندِ خارِ زهرآگین را میگرداندند، در ارتباط بودند. آنها بیشتر میدانستند!

هوف... لومیان نفسِ عمیقی بیرون داد، بر بیقراریاش غلبه کرد و تصمیم گرفت پیش از چیدنِ نقشهٔ شکار، مدتی بیسروصدا اوضاع را زیرِ نظر بگیرد.

اگر باندِ خارِ زهرآگین واقعاً با خدای پلیدی که مادام پوآلیس میپرستید در هم تنیده بود، پس سردستههایی همردهٔ مارگو یا فرابشرانِ ردهٔ ۸ با ویژگیهای فرابشری بودند، یا فرزندانِ خدای پلید که عطیههایی شبیهِ فرابشرانِ ردهٔ ۸ دریافت کرده بودند. حتی ممکن بود قویتر هم باشند. اگر لومیان خود را به اطلاعاتِ کافی مجهز نمیکرد و تلهٔ مناسبی نمیگذاشت، احتمالاً بازندهٔ میدان میشد.

نباید یادم بره که یه شکارچیم، فقط به این خاطر که حالا یه تحریککنندهام. لومیان با سرزنشِ خودش، از بلوارِ بازار پایین رفت و قدمزنان واردِ تالارِ رقصِ نسیم شد.

از آنجا که تازه از سهِ بعدازظهر گذشته بود، آنجا تقریباً خالی بود. نه موسیقیای پخش میشد و نه کسی میرقصید. چشمانش بیدرنگ لوییِ اوباش را یافت که پشتِ پیشخوانِ بار نشسته بود و جامی آبجوی انار در دست داشت.

لومیان نیشخند زد، به سمتش رفت و گفت: «نوشابه؟ چطوره یه چیزی بخوری که آدمبزرگا میخورن؟»

لویی چرخید و با لبخندِ دوستانهٔ سیِل که روی پیشخوانِ بار خم شده بود، روبهرو شد.

این منظره او را لحظهای ماتومبهوت کرد، گویی نمیتوانست مردِ جوانِ روبهرویش را بهجا بیاورد.

آیا این همان سیِل بود که بیرحمیِ وحشیانهاش را پشتِ لبخندی همیشگی پنهان میکرد و با کوچکترین مخالفتی دست به خشونت میزد؟

حالا بیشتر شبیهِ یک تازهکار به نظر میرسید، پسرِ دهاتیِ سادهلوحی که تازه به باندِ ساوآ کشیده شده بود.

لویی با حسرت نوشابهاش را چرخاند و لبخندی تلخ بر لبانش نشست.

«بعداً باید پیشِ بارون باشم. نمیتونم مست کنم.»

نگاهِ لومیان به برآمدگیِ کبودِ روی پیشانیِ لویی افتاد و خندهاش گرفت. به پیشانیِ او اشاره کرد و گفت: «هنوز اون ورم خوب نشده؟ چقدر گذشته؟»

«کمی پیش به پستِ ویلسون خوردم. بعد از اینکه دستش رو شکستم و از طبقهٔ چهارم انداختمش پایین، آدم فکر میکنه باید حالوروزِ بدتری داشته باشه. اما کاملاً سالم به نظر میرسید.»

لویی جا خورد.

لومیان با لحنی که رگههایی از حسرت داشت گفت: «حداقل تو ظاهر که اینطور به نظر میرسید. میخواستم بهش سلام کنم، اما خیلی تند جیم شد.»

لویی پیشِ خودش فکر کرد: سلام کنی؟ بیشتر به نظر میاد میخواستی دوباره ویلسون رو لتوپار کنی و حتی به طرف فرصتِ نفس کشیدن ندی. اما جرئت نکرد این را به زبان بیاورد.

چهرهاش به خود حالتی جدی گرفت و زیرِ لب زمزمه کرد: «قبلاً هم که با باندِ خارِ زهرآگین درگیر میشدیم، زخمیهاشون همیشه تو چند روز سرِ پا میشدن. بارون فکر میکنه اونا فرابشرایی دارن که تو شفا دادن مهارت دارن. اما اینکه آدمی مثلِ ویلسون از اون جراحتای جدی به این سرعت خوب بشه... بیسابقهست.»

لومیان با لحنی تمسخرآمیز گفت: «نکنه به خاطرِ اینه که شماها هیچوقت نتونستید هیچکدوم از اعضای باندِ خارِ زهرآگین رو درستوحسابی زخمی کنید؟»

لویی کمی فکر کرد و بعد اعتراف کرد: «چند نفری بودن، اما نه خیلی. تازه، معمولاً تا مدتها بعدش دیگه نمیبینیمشون. اون موقع هم که پیداشون میشه، کاملاً خوب شدن.»

پس سرعتِ بهبودِ ویلسون حتی از قدرتهای فرابشریِ پزشک و داروساز هم بیشتره؟ لومیان توانست نکتهٔ مهمی از حرفهای لویی بیرون بکشد.

هرچند این موضوع میتوانست به فرابشری با ردهٔ بالاتر در مسیرِ مربوطه اشاره داشته باشد، اما دستکم برخی از احتمالات را برایش محدود میکرد.

درست زمانی که لومیان آماده میشد تا دربارهٔ پیشرفتِ جمعآوریِ موادِ معجون پرسوجو کند، پیکری خیرهکننده واردِ اتاق شد.

زنی با لباسی پرزرقوبرق که موهای بلوطیاش را بسته بود و طرههایی آزاد، گوشها، گونهها و پشتش را قاب گرفته بودند.

صورتش پودر زده بود و خطچشمی سیاه، چشمانِ آبیاش را برجسته میکرد و به آنها جذابیتی ژرف و تباه میبخشید.

اکنون پیراهنِ سرخِ جسورانهای به تن داشت که چیزی برای تخیل باقی نمیگذاشت و پولکهای روی آن در نقاطِ حساس نور را بازتاب میدادند.

این همون آوازخوانی نیست که به خوندنِ ترانههای هرزه تو تالارِ آسیابِ باندِ خارِ زهرآگین معروفه؟ لومیان جا خورد و دوباره نگاه کرد.

اینجا تالارِ رقصِ نسیمِ باندِ ساوآ بود!

با این حال، لومیان نمیتوانست کاملاً مطمئن باشد که این همان زن است. آن آوازخوان خالی کنارِ لبش داشت، در حالی که این زن خالی گوشهٔ چشمِ چپش گذاشته بود.

لویی نگاهِ لومیان را دنبال کرد و پرسید: «چشمت رو گرفته؟ اون ”مینکس کوچک“؟»

لومیان خندید و گفت: «چطوره از یه لقبِ محترمانهتر استفاده کنیم؟ ادب شرطِ اوله.»

لویی متفکرانه گفت: «گاهی اوقات دقیقاً مثلِ بارون حرف میزنی. اسمِ هنریش ”مینکس کوچک“ـه، جنا مینکس کوچک. به عنوانِ یه ”دیوای نمایشی“ شناخته میشه.»

لومیان تلاشی برای پنهان کردنِ بیخبریاش نکرد و پرسید: «و ”دیوای نمایشی“ دقیقاً یعنی چی؟» هرچه بود، او تازهواردی در تریر بود و مستقیم از کورهدهاتی مثلِ کوردو آمده بود.

لویی لحظهای وقت گذاشت تا حرفهای بارون را به یاد بیاورد و سپس روان توضیح داد: «همهچیز به سبکِ اجرا، بازیگری و لباسهای پرزرقوبرقش برمیگرده. اون یه آوازخوانِ برجستهست.»

اونم یه آوازخوانه؟ لومیان کاوشگرانه پرسید: «تو تالارِ آسیاب هم اجرا میکنه؟»

لویی گفت: «معلومه که میکنه. تا وقتی پولش رو بگیره، تو هر تالارِ رقصی تو خیابانِ هرجومرج آواز میخونه.» همانطور که لویی حرف میزد، جنا مینکس کوچک خرامان به سویشان آمد.

چشمانِ آبیاش در اتاق چرخید، روی لومیان مکث کرد و سپس به لویی دوخته شد.

«ده تا آهنگ، ۴ ورلدور. یکسومِ انعامهایی رو هم که رو صحنه میندازن برمیدارم.»

لویی که تأییدِ بارون را داشت، گفت: «قبوله.»

فقط ۴ ورلدور برای یه شب اجرا؟ لومیان در دل از خودش پرسید. یعنی به آستا ترال پولِ زیادی داده بود؟

در این محیطِ ناآشنا، بهشدت از نرخهای رایج بیخبر بود.

جنا که متوجهِ نگاهِ خیرهاش شده بود، سرش را چرخاند و لبخندی به او زد.

«راحت باش، میتونی نگاهت رو یکم بیاری پایینتر.»

اشارهاش به سینهٔ نیمهبرهنهاش بود.

برای لومیان که تنها مواجههاش با چنین صحنههایی از طریقِ رمانها بود، این قلمرویی ناشناخته به شمار میرفت. با این حال، چهرهاش هیچ نشانی از دستپاچگی بروز نداد. لبخندی زد و گفت:

«فقط برام سؤال شده بود. دفعهٔ قبل که دیدمت، خالت کنارِ لبت بود. الان جا خوش کرده گوشهٔ چشمت.»

پاسخِ جنا لبخندی دلربا بود که باعث شد لویی آبِ دهانش را بهسختی قورت دهد.

جنا پرسید: «اهلِ این شهر نیستی؟»

لومیان در تأیید سر تکان داد.

جنا با پوزخندی شیطنتآمیز به جلو خم شد، انگشتش را روی گونهاش کشید و بهآرامی توضیح داد:

«اینجا تو تریر خیلی مده. خانمها معمولاً یه خالِ مصنوعی میذارن. درست وسطِ گونه برای وقار، دقیقاً وسطِ بینی برای جسارت، گوشهٔ چشم برای شور و هیجان، کنارِ لب برای دلربایی، و پنهانشده تو چاکِ سینه برای رازها...»

همانطور که حرف میزد، چشمکِ گستاخانهای به لومیان زد، گویی میخواست بگوید: «امروز سراپا شور و هیجانم.»

آه، تریر... لومیان تنها توانست با شگفتی سر تکان دهد.

بهخاطرِ فاصلهی نزدیکشان، ترکیبِ مستکنندهٔ بوی طبیعیِ بدنِ جنا و عطرِ تندی که زده بود، مشامش را پر کرد.

این باعث شد لومیان بیاختیار بینیاش را بمالد.

واکنشِ جنا فوری بود.

«نگو که هنوز باکرهای؟ من دخترِ خیابونی نیستم، ولی برای تو شاید استثنا قائل بشم.»

لحظهای لومیان را برانداز کرد و ظاهراً از چیزی که میدید راضی بود.

بکارت؟ همون چیزی که هر روز صبح ساعتِ ۶ جادویی برمیگرده؟ لومیان در دل پوزخند زد و لبخندش بیتفاوت ماند.

«همین الان؟ میترسم به اجرای امشبت نرسی.»

در میخانهٔ کهنه در دهکدهٔ کوردو، لومیان اغلب مجبور بود در بیادبی با محلیها همرنگ شود، وگرنه مضحکهٔ دستشان میشد.

پاسخِ جنا خندهای از تهِ دل و تکانِ بیتفاوتِ دستش بود.

«امشب بعد از اجرام پیدات میکنم.»

با این حرف، خرامان به سوی صحنهٔ چوبی و سادهٔ جلوی محوطهٔ رقص رفت، مشتاقِ آنکه با فضا آشنا شود.

یه ذره تند نمیره؟ پس کی زمان و مکان رو هماهنگ کردیم؟ لومیان با خودش فکر کرد.

معلوم بود فقط داره سرِ کارم میذاره!

لویی با صدایی که رگههایی از حسادت در آن بود، به میانِ حرف آمد: «گولِ بازیهاش رو نخور. از بازی دادنِ مردهای خوشقیافه لذت میبره. در واقعیت هیچوقت تا تهش نمیره.

«فکر کنم معشوقهٔ فرانکا باشه.»

لومیان با تعجبی آشکار پرسید: «فرانکا، فرانکا چکمه قرمز؟»

فرانکا چکمه قرمز یکی از چهرههای کلیدیِ باندِ ساوآ بود که بر خیابانِ روپوشسفیدها فرمان میراند و شایعه بود که زن است.

لویی تأیید کرد: «دقیقاً. به نظر میرسه فرانکا معشوقهٔ سرکرده باشه، اما انگار با هر دو جنس میپره. اون و ”مینکس کوچک“ حسابی با هم جورن.»

معشوقهٔ معشوقه... لومیان بارِ دیگر از عجایبِ تریر شگفتزده شد.

لویی به جنا که حالا با وقار روی صحنه تاب میخورد، نگاه کرد؛ نگاهی پر از حسرت در چهرهاش نقش بسته بود.

«وقتی تازه اومده بود محلهٔ بازار، اینقدر مسحورکننده نبود. تو این چند سال، تو نشون دادنِ خودش ماهرتر و زنانهتر شده. حیف...»

لومیان برای تحریکِ جاهطلبیِ لویی، به شوخی گفت: «اگه بتونی تو رتبهها بالا بری و همقدِ چکمه قرمز بشی، شاید شانسی داشته باشی.» سپس بحث را عوض کرد: «تونستی اون سه تا چیزی رو که میخواستم پیدا کنی؟»

لویی نگاهش را از جنا گرفت تا پاسخ دهد: «همین الان میخواستم بهت بگم، همهشون رو جور کردیم.»

«به این زودی؟» لومیان از کاراییِ باندِ ساوآ جا خورد.

چرا نمیرن یه کارخونه بزنن؟ چرا چسبیدن به زندگیِ باندی؟

لویی توضیح داد: «کریستو موش جونورهای مختلفی نگه میداره، بعضیهاشون کمیابن، بعضیها کمتر. با قیمتِ مناسب میتونستیم چندتاشون رو از چنگش دربیاریم. چشمِ مارمولک و کیسهٔ زهرِ مار رو اینطوری گیر آوردیم. سنگِ لونهٔ عقاب هم اشانتیون بود.»

کریستو موش، همون که مسئولِ قاچاقه؟ لومیان این اطلاعاتِ تازه را در ذهن سبکسنگین کرد.