چپتر 156: صاحبخانه
چپتر 156: صاحبخانه
لویی ادامه داد: «بعداً میگم یکی اون سه تا قلم جنس رو بیاره مسافرخانهٔ خروسِ زرین.»
لومیان پرسید: «هزینهش چقدر میشه؟» آماده بود تا به لویی برای زحمتش پاداشِ اضافهای بدهد.
لویی فقط سر تکان داد.
«بارون میگه نیازی نیست نگرانِ پولش باشی. معتقده قویتر شدنِ تو برابر با قویتر شدنِ باندِ ساوآی ماست.»
حتی بدونِ اینکه بارون برینیه حرفی زده باشد، لویی به ترفندِ او برای جذبِ لومیان پی برده بود. در هر حال، هزینهاش کمتر از ۱۰ ورلدور میشد.
پس طبقِ منطقِ بارون، میتونم ازش بخوام پولِ موادی رو که برای ارتقا به آتشافروز نیاز دارم هم حساب کنه؟ لومیان با تهمایهای از طعنه با خود فکر کرد.
لویی داشت جرعهای از نوشابهٔ انارش مینوشید که گروهی خرامان واردِ تالارِ رقصِ نسیم شدند.
سردستهٔ گروه بهطرزِ چشمگیری بلندقامت بود و قدش به بیش از ۱.۹ متر میرسید. موهای زردِ روشن، کوتاه و پرپشتش، همچون مخملی اعلا به کفِ سرش چسبیده بود.
بینیِ بزرگی داشت، چشمانی آبیِ روشن و چهرهای با پوستِ زمخت. کتوشلوارِ مشکیِ چسبانی به تن داشت و کلاهِ گردِ لبهپهنی بر سر.
چهرهٔ لویی در هم رفت. بااحتیاط بطریِ نوشابه را پایین گذاشت و رو به لومیان کرد: «باید برم پیشِ بارون.»
درست در همان لحظه، مردِ تنومند که در اوایلِ سیسالگیاش بود، گروهی را که حالوهوای گانگسترها را داشتند، بهسمتِ راهپلهٔ کافه هدایت کرد.
لومیان که نمیتوانست کنجکاویاش را پنهان کند، پرسید: «اون کیه؟»
لویی برخاست و با بیقیدی جواب داد: «اون سایمون غوله، تالارهای رقصِ خیابانِ بلبل رو میگردونه.»
لومیان بیشتر کنکاش کرد: «مگه اونم عضوِ باندِ ساوآی ما نیست؟»
لویی سر تکان داد و گفت: «درسته، ولی رابطهٔ خوبی با بارون نداره. همیشه بحث میکنه که بارون چون روی رباخواری نظارت داره، باید کنترلِ تالارِ رقصِ نسیم رو واگذار کنه.»
«من میرم بالا؛ باید ببینم برای چی اومده اینجا.»
لویی هنوز دو قدم برنداشته بود که با گوشهٔ چشم لومیان را دید که همچنان پشتِ پیشخوانِ بار میخکوب مانده است.
بیاختیار در دل آهی کشید.
اصلاً نمیفهمه چطور باید از فرصتها استفاده کنه. نباید یه کم ابتکار عمل نشون میداد و میاومد پیشِ بارون پشتم درمیاومد؟ اگه سایمون غول جرئت میکرد حرفِ نامربوطی بزنه، بهش زل میزد و با تفنگ تهدیدش میکرد. فقط اینطوریه که میتونه اعتمادِ بارون رو جلب کنه.
آره، شاید بیرحم، دیوونه و قوی باشه، ولی تو اینجور چیزا هنوز خیلی خامه.
البته اگر لومیان واقعاً میخواست او را تا طبقهٔ دوم همراهی کند و به بارون برینیه در حفظِ ظاهر در کافه یاری برساند، لویی دستِ رد به سینهاش میزد. هرچه باشد، بارون و سایمون غول چهبسا دربارهٔ مسائلِ محرمانهٔ باندِ ساوآ بحث میکردند. آنجا جای استراقسمعِ یک تازهکار نبود.
لومیان در فکر فرو رفت. انگار باندِ ساوآ پر از درگیریهای داخلیه...
فرض کن بینِ بارون برینیه و سایمون غول درگیری پیش بیاد و یکیشون ریقِ رحمت رو سر بکشه. بعدش سرکرده برای خوابوندنِ سروصداها و گرفتنِ جایگاهشون به یه آدمِ قوی نیاز پیدا میکنه، اونوقت من بهترین گزینه نیستم؟ وقتی اون زمان برسه، تا وقتی که بتونم خودی نشون بدم، مأموریتِ آقای کِی رو هم انجام دادم.
حالا ترفندش اینه که بارون برینیه و سایمون غول رو بدونِ اینکه شکی برانگیزم، به جونِ هم بندازم...
لومیان که در افکارِ راهبردیاش غرق شده بود، یک لیوان آبسنت سفارش داد.
پیش از آنکه بتواند از آخرین قطرههای آن اکسیرِ زمردینِ رازآلود لذت ببرد، سایمون غول را دید که با چهرهای خشمگین و در حالی که نوچههایش به دنبالش میآمدند، از پلهها پایین آمد.
خب، به نظر نمیاد راضی باشه... لومیان این را دریافت و نگاهش را پس کشید.
برای عملی کردنِ افکارش عجلهای نداشت؛ هنوز از چندوچونِ باندِ ساوآ بهشدت بیخبر بود.
اواخرِ همان عصر، هنگامِ بازگشت به مسافرخانهٔ خروسِ زرین، مادام فلس که پشتِ میزِ پذیرش نشسته بود، برخاست و به او خبر داد: «موسیو ایو اومده. تو سالنِ غذاخوریِ طبقهٔ اول، کنارِ پنجره منتظرِ شماست.»
بد نیست. خیلی زود اومد... لومیان با رضایت سر تکان داد و بهسمتِ سالنِ غذاخوریِ کوچکی که روبهروی لابی بود، به راه افتاد.
موسیو ایو وصفِ موهای عجیب اما خوشحالتِ سیِل را شنیده بود. با دیدنِ او که قدم به سالنِ غذاخوری گذاشت، تمامقد ایستاد و لبخند زد.
«موسیو سیِل، از این طرف.»
مردی بود در آستانهٔ پنجاهسالگی. موهای بلوندش که رگههایی از نقرهای در آن دویده بود، مرتب شانه شده بود. کتوشلوارِ تیره و رنگورورفتهای به همراهِ شلوارِ فاستونیِ شاهبلوطیرنگی به تن داشت. چشمانش آبیِ روشن بود و ریشِ تنکی داشت.
لومیان نگاهی به عصای تکیهدادهشده به میزِ غذاخوری انداخت و سپس با لبخندی دوستانه بر لب نزدیک شد.
«عصر بخیر، موسیو ایو.»
وقتی هر دو مرد نشستند، ایو به پیشخدمت اشاره کرد تا پذیرایی را آغاز کند.
ایو با پشیمانی گفت: «بابتِ تأخیر در ملاقات عذر میخوام، این اواخر سرم خیلی شلوغ بوده.»
لهجهاش آشکارا به منطقهٔ تریر تعلق داشت.
لومیان خود را به ندانستن زد و پرسید: «شما بیشتر از یه مسافرخانه دارید؟»
وگرنه چی اینقدر سرش رو شلوغ کرده؟
ایو جا خورد. انتظار نداشت لومیان تعارفش را اینقدر جدی بگیرد.
با لکنت گفت: «یه... کارای دیگهای هم هست، ولی چندان مهم نیستن.»
در حینِ گفتوگوی آنها، پیشخدمت شام را آورد؛ برای هر کدام یک پرس.
سوپِ لوبیا، سوسیسِ خوک، برنجِ فیناپوتر، و سسی که یکپنجمِ بشقاب را پر کرده بود.
ایو با اشتیاقی فراوان گفت: «این سسِ گوشتِ مخصوصشونه.»
همین؟ درکِ لومیان از خساستِ صاحبخانه بُعدِ تازهای پیدا کرد.
با این حال، چندان برایش مهم نبود. مشغولِ خوردنِ برنجِ فیناپوتر شد که غرق در سسِ گوشتیِ ملایم و آغشته به فلفل و سرکه بود.
حدود یک دقیقه بعد از خوردنِ غذا، لومیان سر بلند کرد و با لبخندی کنایهآمیز رو به مسیو ایو گفت: «با این ناخنخشکیتون، چرا به هر اتاق گوگرد میدین؟»
عمداً از واژهٔ ملایمترِ «صرفهجو» پرهیز کرد و لحنش لبریز از طعنه بود.
چهرهٔ مسیو ایو در هم رفت و آشکارا ناخشنود شد.
احساساتش را مهار کرد و لبخندی زورکی زد.
«مسافرخونه پر از ساسه. اگه گوگرد ندیم، هیچکس اینجا نمیمونه.»
جدی؟ تا وقتی قیمت بهاندازهٔ کافی پایین باشه، اونایی که لنگِ پولن به چندتا ساس اهمیت نمیدن... لومیان با خونسردی تکهای از سوسیس را برید و در دهان گذاشت.
پس از کمی سبکسنگین کردن پیشنهاد داد: «چرا دوتا نظافتچیِ ثابت برای تمیزکاریِ روزانه استخدام نمیکنید؟ اینطوری میشه ساسها رو حسابی کم کرد.»
مسیو ایو که از تصورِ این هزینه آشکارا دردمند شده بود، اعتراض کرد: «دوتا نظافتچیِ تماموقت ماهی ۱۳۰ تا ۱۵۰ ورلدور برام خرج برمیداره، در حالی که یه تمیزکاریِ اساسی هفتهای یه بار فقط ۱۸ ورلدور هزینه داره.»
لومیان فقط لبخند زد.
«منظورم این بود که چرا خودتون تمیزکاری رو انجام نمیدین، یا از بچههاتون کمک نمیگیرین؟»
این کار هفتهای ۱۸ ورلدور از هزینههایش کم میکرد.
انگار مسیو ایو داشت این پیشنهاد را سبکسنگین میکرد و فایدهای در آن میدید.
با این حال، پس از مکثی متفکرانه آهی کشید و گفت: «متأسفانه ما درگیرِ کارای دیگهای هستیم.»
درگیرِ چه کاری؟ لومیان برای گرفتنِ جواب پافشاری نکرد.
پیش از این مطمئن شده بود که ایو یک خسیسِ تمامعیار است.
مسیو ایو لومیان را ورانداز کرد و با تردید گفت: «من قبلاً هفتهای ۲۰ ورلدور به مارگو میدادم. شما کدوم روز رو ترجیح میدین؟»
لومیان پوزخند زد.
«لازم نیست پولی به من بدین. بهجاش خرجِ یه تمیزکاریِ اساسیِ دیگه در هفته بکنید.»
مسیو ایو کمی جا خورد، اما مخالفتی نکرد. هرچه باشد، هزینهٔ نظافت فقط ۱۸ ورلدور بود و اگر برای دو بار در هفته قرارداد میبست، میتوانست برای قیمتِ بهتری چانه بزند.
لومیان پس از آنکه بشقابش را تا ته خورد، پرسید:
«احیاناً میدونید چه بلایی سرِ مستأجرِ اتاقِ ۵۰۴ اومده؟»
منظورش همان مردی بود که پرترهٔ سوزانا ماتیس را در اتاقِ شارلی چسبانده بود؛ چهرهای آشنا در خیابانِ مورای، خیابانِ بردا و خیابانِ بلبل که از آنجا رفته بود.
لومیان پیشتر این اطلاعات را از مادام فلس خواسته بود، اما او چیزِ خاصی نگفته بود. تا جایی که به او مربوط میشد، همین که مستأجرها اجارهشان را میدادند و چیزی را خراب نمیکردند، دیگر کاری به کارشان نداشت.
مسیو ایو که انگار جا خورده بود، پیش از پاسخ دادن نگاهی به تهماندهٔ غذای درونِ بشقابش انداخت و گفت:
«مطمئن نیستم منظورتون کیه. من زیاد به مسافرخونه سر نمیزنم. خبر ندارم کی تو کدوم اتاقه.»
این جواب... بوی گناهکاری میده... ابروهای لومیان کمی تکان خورد، اما قضیه را کش نداد. تماشا کرد که مسیو ایو بشقابش را طوری تمیز کرد که حتی یک دانه برنج یا قطرهای سس در آن باقی نماند.
پس از رفتنِ مسیو ایو، لومیان حدود ۲۰ ثانیه بعد از مسافرخانه بیرون آمد و از فاصلهای امن صاحبخانه را تعقیب کرد.
او مسیو ایو را تا یک مجتمعِ آپارتمانیِ ششطبقه و بژرنگ واقع در قلبِ بلوارِ بازار تعقیب کرد.
با توجه به چیزهایی که از گپوگفتهای معمولِ مادام فلس دستگیرش شده بود، اینجا بهاحتمالِ زیاد محلِ زندگیِ مسیو ایو بود.
لومیان برای «سر زدن به خانهٔ او» عجلهای نکرد. انجامِ برخی کارها در پوششِ شب بهتر بود. بهعلاوه، کاملاً مطمئن نبود که آیا فرابشرانِ رسمی هنوز در حالِ بررسیِ پروندهٔ سوزانا ماتیس هستند یا امیدوارند از طریقِ مسیو ایو سرنخی پیدا کنند. یک برخوردِ تصادفی میتوانست کاملاً دردسرساز شود.
اگر کار به آنجا میکشید، لومیان باید فوراً جیم میشد.
زیرِ نورِ گرمِ چراغهای خیابان، دورِ آپارتمانِ مسیو ایو چرخید و محیطِ اطراف را بررسی کرد.
اما چیزی که بیشتر از همه توجهِ لومیان را جلب کرد، عمارتِ سهطبقه و آجریرنگی در آن سوی بلوارِ بازار بود که بهصورتِ مورب روبهروی آپارتمان قرار داشت.
سرسرای ورودی که با ستونهایی استوار شده بود، تابلویی بر فرازِ خود داشت: «تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی.»
مردم پیوسته به داخل سرازیر میشدند. هر از گاهی، صدای تشویق و نوای موسیقی به بیرون میپیچید و فضایی پرجنبوجوش میساخت.
لومیان میدانست که این تئاتری است که با بلیتهای ارزانقیمتش به مردمِ عادی خدمترسانی میکند و در بازارِ محلهٔ نجیبزاده انحصار دارد.
مکانی ایدهآل برای فرار از تعقیب... لومیان به یادِ حوادثِ مرتبط با تئاتر در رمانهای مختلف افتاد. با پوزخندی از خیابان گذشت و واردِ سرسرای تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی شد.
پوسترهای تبلیغاتیِ نمایشهای فعلی و آینده، و همچنین چند اثرِ کلاسیکِ گذشته، دیوارها را زینت داده بودند.
لومیان همانجا ایستاد و در حالی که با دقت عکسها، طرحها و توضیحات را بررسی میکرد، به این میاندیشید که چطور به بهترین شکل از تئاتر بهره ببرد.
ناگهان چهرهای آشنا روی پوستری در گوشهای از دیوار، چشمش را گرفت.
در نقشِ یک سیاهیلشکر در پسزمینه، مردی با موهای کاملاً بلوند، چشمانِ آبی و ریشی تُنُک به تصویر کشیده شده بود. او کسی نبود جز مسیو ایو، همان مردی که تعقیبش میکرد!