چپتر 157: کبوترخانهٔ قدیمی
چپتر 157: کبوترخانهٔ قدیمی
مسیو ایو، اونم بازیگرِ تئاتره؟ یا فقط یه علاقهمند؟
لومیان به این معما فکر کرد.
برداشتِ اولیهاش این بود که مسیو ایو، بهعنوانِ مالک و صاحبخانهٔ مسافرخانهٔ خروسِ زرین، فردی ثروتمند به شمار میرفت. افزون بر این، ادارهٔ چندین کسبوکارِ دیگر را نیز بر عهده داشت، پس بعید بود به بازیگری بپردازد. با این حال، با در نظر گرفتنِ تمایلِ ایو به اندوختنِ ثروت و خساستش، لومیان نمیتوانست این احتمال را کاملاً رد کند که این مرد در ساعاتِ بیکاریاش بهعنوانِ بازیگری خرد فعالیت کند. هر چه بود، این فرصتی برای به جیب زدنِ چند سکهٔ بیشتر و جلوگیری از هدر رفتنِ وقتِ باارزش محسوب میشد.
همین که مطمئن شد آن شخصیتِ فرعی در واقع همان مسیو ایو است، چشمانِ لومیان به سمتِ عنوانِ پوستر کشیده شد: پریِ جنگل.
از نوشتههای تکمیلی، لومیان دریافت که این یکی از تولیداتِ کلاسیکِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی است که گهگاه برای اجراهای جدید احیا میشد.
بازیگرِ زنی که نقشِ پریِ جنگل را بازی میکرد، خطوطِ چهرهای متمایز، هالهای اثیری و گیرا، و چشمانی به رنگِ آبیِ دریاچه داشت که لبریز از معصومیت و تقدس بود.
با این حال، با توجه به زیورآلاتی چون دستبند، گردنبند و کمربندی که از شاخههای درخت و برگهای سرسبز ساخته شده بود و تاجِ گلی که بر سر داشت، لومیان او را چندان فریبنده نیافت. او خاطراتِ آوا، پریِ بهارِ رؤیاهایش، و سوزانا ماتیس با آن گیسوانِ فیروزهایِ آبشاریاش را در ذهنش زنده کرد.
برای لومیان، اینها افکاری نوستالژیک نبودند. بهویژه دومی، که اکنون فارغ از جاذبهٔ غیرعادیِ گیسوانش، تصویری وهمآور و زننده را تداعی میکرد.
شارلوت کالوینو. لومیان پس از به خاطر سپردنِ نامِ بازیگر، پوسترهای دیگر را برای یافتنِ سرنخهای بیشتر بررسی کرد.
در نهایت، او نتیجه گرفت که مسیو ایو در سه نمایش در تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی بازی کرده است، اما در هر کدام فقط یک بازیگرِ فرعی بود که بهراحتی میشد جایگزینش کرد.
لومیان با چهرهای متفکر واردِ تئاتر شد و ده لیک برای خریدِ بلیت پرداخت.
تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی عمارتی خوشساخت بود. صحنهای بزرگ در انتهای آن قرار داشت که با چراغهای گازِ دیواری روشن میشد، با پردههای بلند پوشیده شده بود و به چندین ماشینِ بخار مجهز بود.
ردیفهای منظمِ صندلیها در سراسرِ تئاتر چیده شده بودند و مانندِ پلکانهای مطبق بهتدریج اوج میگرفتند.
لومیان تهبلیتِ خود را گرفت و صندلیاش را پیدا کرد.
نمایشِ در حالِ اجرا «شاهزادهخانم و دیو» بود. لباسِ بازیگران تا حدودی آزاد و با رگههایی از بیمبالاتی بود؛ کاملاً مطابق با سلیقهٔ زیباییشناختیِ بازارِ محلهٔ نجیبزاده.
با تماشای اجرای نمایش، لومیان در دل از شگفتی به وجد آمد.
این استانداردِ بازیگریِ تریره؟
با همچین بازیای فقط میتونن تو بازارِ محلهٔ نجیبزاده پول دربیارن؟ پس تئاترهای محلهٔ تالارِ اپرا چه سطحی دارن؟
لومیان با دنیای تئاتر بیگانه نبود. با وجودِ تمایلِ اورور به ماندن در خانه، حتی او نیز گهگاه هوسِ بیرون رفتن میکرد. گاهی از مادام پوآلیس یک پونی قرض میگرفت، یا با پیرزنهای کوردو گپ میزد، برای کودکانِ محلی داستان تعریف میکرد و گاهی حتی لومیان را با خود به داریژ میبرد تا برای الهام گرفتن در نوشتن، به تماشای نمایشها، اپرا، اجراهای سیرک بنشینند یا از بازارِ زیرزمینیِ کتاب دیدن کنند.
در مقایسه با کبوترخانهٔ قدیمی، آن اجراهای تئاتر شبیهِ تلاشهایی آماتور به نظر میرسیدند.
بازیگرانِ اصلیِ روی صحنه واقعاً مسحورکننده بودند. چه از طریقِ حالاتِ چهره، چه حرکاتِ فیزیکی یا دیالوگهایی که ادا میکردند، گویی از دلِ صفحاتِ داستان بیرون کشیده شده و به دنیای زندگان قدم گذاشته بودند. لومیان که در ابتدا روی یافتنِ ناهنجاریها تمرکز کرده بود، ناگهان خود را غرق در درامِ در حالِ اجرا یافت. او برای آشفتگیِ دیو که آمیزهای از شک به خود، وحشیگری و عذاب بود، و برای معصومیتِ دستنخورده، مهربانی و اندوهِ قلبیِ شاهزادهخانم، احساسِ همدردی کرد.
هر یک از این اجراکنندگانِ اصلی بهراحتی میتوانستند در تئاتری در داریژ، تمامِ توجهها را به خود جلب کنند.
با افتادنِ پرده، لومیان به خودش که آمد، دید روی پا ایستاده و در حالِ تشویق است، در حالی که در دلش از اینکه نمایش به این زودی پایان یافته بود، احساسِ ناامیدی میکرد.
او هیچ چیزِ مشکوکی در بازیگران ندید و در طولِ رفتوآمدهای منظمش به سرویسِ بهداشتی در زمانِ استراحت نیز نتوانست هیچ چیزِ غیرعادی در خودِ تئاتر پیدا کند.
مادام فلس اشاره کرده بود که مسیو ایو برای صرفهجویی در هزینهها، در پشتبام یک باغچهٔ سبزیجات پرورش میدهد. بنابراین لومیان نتیجه گرفت که محلِ سکونتِ ایو باید در بالاترین طبقهٔ ساختمانِ آپارتمان، یعنی طبقهٔ ششم باشد.
پس از بررسیِ کوتاهی، نگاهِ لومیان روی کمنورترین پنجرهٔ روشن ثابت ماند.
با توجه به شخصیتِ خسیسِ ایو، او احتمالاً از روشن کردنِ یک چراغِ گازِ اضافی خودداری میکرد.
لومیان با پیدا کردنِ گوشهای دنج و تاریک، مستقر شد و نگاهش را روی پنجرهٔ کمنور قفل کرد؛ همچون نگهبانی خاموش که منتظرِ هر نشانهای از فعالیت است.
با گذشتِ ساعتها، مردی بیخانمان از آنجا گذشت، به این امید که این گوشهٔ پناهگرفته را به عنوانِ بسترِ موقتِ شبانهاش انتخاب کند. با این حال، با دیدنِ پیکرِ سایهوارِ لومیان، با بیمیلی به جای دیگری رفت.
چنین برخوردهایی دیگر توجهِ لومیان را جلب نمیکرد. او بیتفاوت به نگهبانیاش ادامه داد.
نزدیک به ساعتِ ۱۱ شب، نورِ ضعیفِ پنجره خاموش شد.
حدود پانزده دقیقه بعد، مسیو ایو، در حالی که کتوشلواری نسبتاً تیره و شلوارِ فاستونیِ شاهبلوطیرنگ به تن داشت، درِ آپارتمان ظاهر شد.
او با نگاههای محتاطانه به اطراف و در حالی که چراغِ کاربیدی در دست داشت، در پناهِ سایههای خیابان به سمتِ ورودیِ تریرِ زیرزمینی که در چند قدمیاش بود، به راه افتاد.
لومیان همچون مجسمهای زنده شاهدِ ماجرا بود و دور شدنِ نورِ چراغِ مسیو ایو را تماشا کرد تا اینکه در تاریکی بلعیده شد.
چند دقیقه بعد، وقتی هیچ نشانهای از فرابشرانِ رسمی که مسیو ایو را تعقیب کنند ندید، لومیان برخاست، لباسش را تکاند و از بلوارِ بازار گذشت تا به پلکانِ سنگیِ پنهانی برود که به زیرزمین میرسید.
لومیان سعی نکرد او را تعقیب کند. اول از همه، هیچ منبعِ نوری نداشت؛ تنها شمعهایش همانهایی بودند که در جادوی آیینی به کار میرفتند و بوی آنها بیش از حد جلبتوجه میکرد. دوم اینکه، نه شناختی از تواناییهای واقعیِ مسیو ایو داشت، نه از انگیزهاش برای رفتن به تریرِ زیرزمینی و نه از میزانِ قدرتی که ممکن بود در اختیار داشته باشد.
لومیان چند قدم به عقب برگشت، در سایهٔ ستونِ ساختمانی در آن نزدیکی ذوب شد و خود را در تاریکیِ آرامبخش پنهان کرد.
انتظاری کسالتبار در پی آمد. با نزدیک شدنِ نیمهشب، درخششِ آبیرنگِ چراغِ کاربیدی تاریکیِ ورودیِ زیرزمین را شکافت.
سایهٔ کشیدهٔ مسیو ایو بارِ دیگر در صحنه ظاهر شد.
درست وقتی مسیو ایو به پایینِ پلکانِ سنگی رسید، لومیان کلاهش را روی چشمانش پایینتر کشید، جلو رفت و فریاد زد: «دستها بالا! این یه سرقته!»
راهبردِ پشتِ این ترفندِ ناگهانی، سنجشِ قدرتِ مسیو ایو بود. لومیان گمان میکرد که اگر صاحبخانه نیرویی سهمگین باشد، سارق را با کاراییِ مرگباری از سرِ راه برمیدارد. در این صورت، لومیان فرصت مییافت تا بهسرعت فرار کند و بزرگترین خطراتی که تهدیدش میکردند، چند جراحتِ جزئی و کمی ضررِ مالی بود.
اما اگر مسیو ایو تواناییِ چشمگیری از خود نشان نمیداد، این سرقتِ ساختگی بهسرعت به آدمرباییِ واقعی تبدیل میشد. آنوقت لومیان صاحبخانه را در گوشهای دورافتاده از تریرِ زیرزمینی گیر میانداخت و از او دربارهٔ رفتارِ مخفیانهاش در قبالِ مستأجرِ اتاقِ ۵۰۴ و سفرهای شبانهاش به جهانِ زیرزمینی جواب میخواست.
با خواستهٔ خشنِ لومیان برای «سرقت»، مسیو ایو آشکارا از جا پرید.
انگار که سرنوشتش را پذیرفته باشد، کیفپولِ چرمیِ قهوهای و کهنهای را بیرون آورد و یک سکهٔ نقره به ارزشِ ۱ ورلدور از آن بیرون کشید.
با دیدنِ سکهٔ نقره، موجی غیرمنتظره از طمع لومیان را فرا گرفت. طراحیِ پیچیدهٔ آن، با نقشبرجستهٔ فرشتهمانند روی سطحش و خطوطِ شعاعی، او را به خود جذب کرد.
تقریباً برخلافِ میلش، به خودش که آمد، دید دستِ راستش دراز شده تا سکه را از مسیو ایو بقاپد. با چرخشی سریع، روی پاشنه چرخید و پا به فرار گذاشت و نقشِ یک سارق را به بینقصترین شکلِ ممکن اجرا کرد.
پنج یا شش قدم پس از فرار، فکری مزاحم به جانِ لومیان افتاد.
کدوم سارقی بعد از دزدیدنِ فقط یه سکهٔ ۱ ورلدوری فرار میکنه؟
و اصلاً چرا سکه رو قاپیدم؟
حواسِ لومیان ناگهان دوباره به کار افتاد. با بهرهگیری از چابکیِ رقصنده، پیچشی محکم به بدنش داد و با کشیده شدن روی زمین متوقف شد.
متوجه شد مسیو ایو هم در حالِ فرار است.
صاحبخانهٔ مسافرخانهٔ خروسِ زرین از بلوارِ بازار گذشت و یکراست بهسوی تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی دوید.
لومیان که در ابتدا آمادهٔ تعقیب کردن بود، ناگهان سرعتش را کم کرد.
مسیو ایو که اکنون قربانیِ سرقت شده بود، نه بهسوی پناهگاهِ خانهاش رفت و نه از نیروهای اجرای قانون در محلهٔ شلوغِ بازار کمک خواست. در عوض، تئاتر را انتخاب کرد که در زاویهای دور از محلِ سکونتش قرار داشت!
نکنه فکر میکنه اونجا نگهبانِ بهتری هست؟ لومیان در فکر فرو رفت و اخم کرد.
سپس، در یک چشمبههمزدن، چرخید و دوباره نقشِ سارقِ ساختگیاش را از سر گرفت.
نگران بود که مسیو ایو نیرویی جمع کند که بتوانند سکهٔ نقرهٔ دزدیدهشدهاش را پس بگیرند.
با توجه به خساستِ بدنامِ مسیو ایو، چنین واکنشی کاملاً محتمل بود!
گرچه لومیان چندان نگرانِ از دست دادنِ یک ورلدور نبود، اما دستگیر شدن بدونِ شک هویتش را فاش میکرد.
با خروج از بلوارِ بازار، بیتفاوت سکهٔ نقره را بهسوی ولگردِ فقیری که در گوشهٔ خیابان چرت میزد پرتاب کرد.
با صدای جرنگِ فلز، چشمانِ مرد باز شد و روی قطعهٔ درخشانی که زیرِ نورِ چراغِ خیابان در آن نزدیکی افتاده بود، ثابت ماند.
وقتی به خیابانِ هرجومرج برگشت، لومیان کلاه و پالتویش را درآورد، زیرِ بغلش زد و قدم زدنِ آسودهاش را از سر گرفت.
آزمونش سوءظنهایش را تأیید کرده بود: مسیو ایو آدمِ عادیای نبود. او تواناییهای فرابشری داشت، هرچند ظاهراً برای مبارزه مجهز نبود. او ترجیح داده بود یک سکهٔ نقره به یک سارقِ ظاهری «هدیه» بدهد و عقبنشینی کند.
این ماجرای کوچیک، یهو میلِ شدیدی به اون سکهٔ نقره توی وجودم انداخت. میلی اونقدر شدید که نزدیک بود نیتِ اصلیم رو ول کنم و کممونده بود به جنون بیفتم...
لومیان دربارهٔ این رویاروییِ عجیب فکر کرد.
این حسی بود که میشناخت.
هنگامِ رویارویی با سوزانا ماتیس هم حسِ مشابهی را تجربه کرده بود.
یکی او را از ترسی فلجکننده لبریز میکرد و دیگری تفکرِ منطقی را از او میگرفت و نفرتی خالص را جایگزینش میکرد.
شباهتهای تجلیِ این تواناییها... ممکنه مسیو ایو به سوزانا ماتیس ربط داشته باشه؟ چه سرنوشتی ممکنه سرِ مستأجرِ اتاقِ ۵۰۴ اومده باشه... پریِ جنگل، شاخوبرگ، برگبوها... آیا تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی هم با سوزانا ماتیس ارتباطی داره؟
همانطور که لومیان قدمهایش را بهسوی مسافرخانهٔ خروسِ زرین برمیگرداند، این گمانهزنیها را در سر میپروراند.
او جیم شد و به میخانهٔ زیرزمینی رفت تا شارلی را پیدا کند که لیوانِ آبجویی در دست داشت و با چند نفر از مستأجرانِ مسافرخانه با صدای بلند آواز میخواند.
«ما روحهای فقیر، که توی اتاقزیرشیرونی زندگی میکنیم...»
شارلی با دیدنِ بازگشتِ لومیان، عذرخواهی کرد و بهسوی پیشخوان رفت و با کشیدنِ آهی گفت:
«باورت نمیشه امروز بعدازظهر چی شد. مدیرِ هتل دو بار نوشیدنیهام رو کش رفت و بعدش با پررویی گفت که بهخاطرِ وضعیتِ مادام آلیس، نمیتونه منو به پیشخدمتِ رسمی ارتقا بده. من بهعنوانِ یه پادوی پست گیر افتادم. چقدر نفرتانگیزه. آخه چقدر میتونم بدشانس باشم؟»
ناگهان شارلی ساکت شد و با خودش زمزمه کرد: «بدشانس، بدشانس...»
پس از چند بار تکرار کردنِ این کلمه، نگاهی به لومیان انداخت و با دیدنِ لبخندِ محوِ او، تعجب در چهرهاش نقش بست.