چپتر 159: وحشی
چپتر 159: وحشی
انگار بخت از مسیو ایو برگشته بود...
نحوهٔ برخوردش با سرقتِ شبِ گذشته حتماً رازش را برملا کرده بود، بهویژه در برابرِ فرابشریِ تغییرقیافهدادهای که خودش را جای افسرِ پلیس جا زده بود...
آیا آنها بویی برده و پیشاپیش تلهای گذاشته بودند؟
چرخدندههای ذهنِ لومیان هر لحظه تندتر میچرخید. سوءظنِ فزایندهاش میگفت که تلاشش برای «سرقت» از مسیو ایو، او و حامیانِ نامرئیاش را هوشیار کرده است.
با این حال، نمیتوانست بدونِ کمی کارآگاهی کردن، هیچچیزِ عجیبی را دربارهٔ صاحبخانه تأیید کند.
لومیان با درکِ اینکه چشمانِ آن پیکر در تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی ممکن است رویش باشد، فکرِ «ملاقات» با مسیو ایو را از سر بیرون کرد و شتابان از بلوارِ بازار خارج شد.
احساسِ نیازِ شدیدی برای اجرای طلسم پیشگویی سراپایش را فرا گرفت تا بتواند برخی از رازهایی را که آزارش میدادند، بگشاید.
...
در محدودهٔ محله رصدخانه، نزدیکِ گورستانِ زیرزمینی، لومیان در پرتوِ گرمای آتشی سوسوزن، متوجهِ طرزِ ایستادنِ عجیبِ آستا ترال شد. پرسید: «تونستی چیزایی رو که خواسته بودم تهیه کنی؟»
آستا با لبخندی واقعی جواب داد: «بله. رودههای سیاهگوش، زبانِ کفتار، مغزِ استخوانِ گوزن و کمی بذرالبنجِ خاکستری. همهش میشه ۵ ورلدور. با پاداشی که قول داده بودید، رویهم میشه ۲۰ ورلدور.»
طبقِ توافقشان، لومیان باید برای هر قلم ۵ ورلدورِ اضافه به او میداد. اما آستا با دیدنِ اینکه ارزشِ کلِ اقلام فقط ۵ ورلدور است، وجدانش اجازه نداد قیمتِ کامل را بگیرد، برای همین تخفیف داد.
لومیان اهمیتی نداد. این قرار وقتِ زیادی برایش میخرید.
طبیعتاً اصراری هم برای پرداختِ پولِ بیشتر نکرد و دستهای اسکناس به مبلغِ ۲۰ ورلدور به آستا داد.
آن چهار قلم در ظروفِ شیشهایِ ساده، جعبههای چوبیِ کوچک و کیسههای پارچهای قرار داشتند. لومیان پیش از آنکه آنها را در جیبش بگذارد، یکییکی وارسیشان کرد.
نگاهش دوباره به آستا ترال افتاد: «چیزِ دیگهای دربارهٔ هیولای آبزی فهمیدی؟»
آستا سر تکان داد: «بله.»
چهرهاش التماسی برای تأیید داشت.
«برای جمعکردنِ اطلاعاتِ بیشتر دربارهٔ هیولاهای آبزی، حتی خودم هم به رودِ زیرزمینی رفتم. متأسفانه زمینش خیلی لغزنده بود و آخرش بدجور خوردم زمین.»
آستینش را بالا زد و جایِ کبودیِ مشخصِ لیز خوردنش را روی ساعدش نشان داد.
پس برای همین بود که طرزِ ایستادنش عجیب به نظر میرسید... اگه از آستا نخواسته بودم دربارهٔ هیولای آبزی اطلاعات جمع کنه، از این آسیب در امان میموند؟ ولی من فقط بعد از اینکه پیشبینی کردم قراره اتفاقی براش بیفته، این کار رو بهش سپردم. اگه حرفم رو پس میگرفتم چی میشد؟ احساسی از ناگزیری لومیان را در بر گرفت.
او نیز مهرهای در بازیِ سرنوشت بود؛ اعمال و ارادهاش در بختی که حس میکرد تنیده شده بود.
لومیان افکارش را برید و با خندهای کوتاه جواب داد:
«بهت که گفتم مراقب باشی.»
یادآوریِ هشدارِ سیِل برای روزهای آینده ناگهان به ذهنِ آستا خطور کرد.
به این زودی به حقیقت پیوست؟ یعنی مهارتِ غیببینیش واقعاً اینقدر قویه؟ آستا در میانِ حیرتش پرسید: «شما غیببینی کردید که من توی این دو روز آسیب میبینم؟»
سیِل مالِ کدوم ردهست؟
نه تنها به نظر میاد تو مبارزه وارده، بلکه مهارتهای غیببینیش هم فوقالعادهست!
لبخندی گوشهٔ لبِ لومیان نشست.
«غیببینی نیست.»
از توضیحِ بیشتر خودداری کرد و آستا را با حدس و گمانهای خودش تنها گذاشت.
آستا که انگار متوجهِ منظور شده بود، دیگر پافشاری نکرد. در عوض، بحث را به هیولای آبزی برگرداند.
«تونستم شایعات و حدسیات رو کنارِ هم بذارم. به نظر میاد سه نوع هیولای آبزی توی رودِ زیرزمینی هست:
«اولی شبیهِ یه جسدِ غرقشدهست، بادکرده و بهطرزِ ترسناکی رنگپریده. دومی شبیهِ یه ماهیِ عجیبوغریب و جهشیافتهست که قدش تقریباً اندازهٔ یه آدمه و پوشیده از فلسهای محکمیه که انگار هیچ آسیبی بهشون نمیرسه. سومی هم شباهتِ عجیبی به رشتههای موی سیاه داره که روی آب شناورن، ولی یهو دست دراز میکنن و آدمای بیخبرِ روی ساحل رو گیر میندازن و میکشن زیرِ آب.
«با این حال، این هیولاهای آبزی چندان هم ترسناک نیستن. بیشترِ حملههاشون به آدما با شکست مواجه میشه، برای همین هم داستانها و شایعاتِ زیادی دربارهشون هست.
«موجوداتِ فراریای هستن. گاهی ماهی دو سه بار دیده میشن، گاهی هم کلاً غیبشون میزنه. دیشب خودم رفتم اون پایین، ولی بهجز اون لیز خوردنِ بدشانسیام، هیچ اثری ازشون پیدا نکردم.»
لومیان پوزخندی زد و گفت: «با این سطح از مهارتِ مبارزهت، اگه به یکیشون برمیخوردی، شرط نمیبستم که زنده برگردی.»
آستا در جواب فقط توانست لبخندی خجالتزده بزند و زحمتِ رد کردنِ حرفش را به خود نداد.
تنها دلیلی که جرئت کرده بود به آنجا برود، ضعفِ معروفِ هیولاهای آبزی و غیببینیِ خودش بود.
لومیان در فکر فرو رفت و اخم کرد. با توجه به سابقهٔ هیولاهای آبزی، هر گروهِ فرابشری از دو کلیسا یا ادارهٔ ۸ میتوانست بهراحتی ریشهکنشان کند. پس چرا هنوز اینقدر زیاد بودند؟
اگر رودِ زیرزمینی خطرِ بزرگتری را پنهان کرده بود، هر بیچارهای که با هیولای آبزی روبهرو میشد نباید هیچ شانسی برای فرار میداشت.
همانطور که این افکار در ذهنش میچرخید، لومیان موادی را که آستا ترال تهیه کرده بود برداشت و با دقت میانِ دو صخرهٔ نزدیک پنهان کرد.
احتیاط میکرد؛ با خودش فکر کرد که اگر در آینده واردِ نبردی سخت با موجودِ آبزی شود، این اقلامِ ظریف ممکن است آسیب ببینند.
پس از آن، لومیان یک اسکناسِ ۵ ورلدوری به آستا داد.
«اینم برای اطلاعاتت دربارهٔ هیولاهای آبزی.»
لومیان چراغِ کاربیدیاش را برداشت و با دنبال کردنِ راهنماییهای آستا و تابلوهای تونل، مسیرش را به سوی رودِ زیرزمینی آغاز کرد.
چند لحظه تردید کرد، سپس آستا بهسرعت برخاست، چراغِ کاربیدیِ خودش را برداشت و با شتاب به دنبالِ لومیان رفت.
با شنیدنِ صدای قدمهای تند، لومیان چرخید و نگاهِ گیجش روی آستا نشست.
آستا لبخندی زورکی زد و گفت: «منم باهاتون میام. شاید بتونم کمکی کنم.»
«تو؟» لومیان نتوانست تحقیرِ ناباورانهاش را پنهان کند.
آستا پیش از فاش کردنِ انگیزهٔ واقعیاش، گلویش را صاف کرد.
«هیولای آبزی یه موجودِ روحیه. بعیده که همهچیزش رو بخواید. مـ-من امیدوارم چیزایی رو که جا میذارید جمع کنم.»
اگر بخت یاری میکرد و برای آن قطعات خریداری مییافت، میتوانست پولِ خوبی به جیب بزند؛ بیش از ۱۰ ورلدور!
لومیان فقط به آستا خیره ماند و اجازه داد تنش بالا بگیرد، تا اینکه سرانجام لبخندی پهن روی لبهایش نشست.
«میتونی دنبالم بیای، اما انتظار نداشته باش نقشِ محافظت رو بازی کنم.»
تا جایی که میتوانست تشخیص دهد، بختِ آستا داشت از پایانی خونین فاصله میگرفت و در عوض، نویدِ سودِ مالیِ کوچکی را میداد.
در واقع، اگر آستا در این سفر به رودِ زیرزمینی با او همراه میشد، معنایش این بود که شکار چهبسا نسبتاً امن و احتمالاً سودآور باشد.
البته لومیان کاملاً مطمئن نبود که تصمیمش مسیرِ بختِ آستا را تغییر ندهد.
آستا بیهیچ دلهرهای جواب داد: «مشکلی نیست.»
در ذهنش، فقط قرار بود از فاصلهای دور سیِل را تعقیب کند. اگر تصادفاً با هیولایی آبزی روبهرو میشدند، بهسادگی فاصلهاش را بیشتر میکرد. خطرِ جانی برای خودش در بدترین حالت ناچیز به نظر میرسید.
عزمِ تزلزلناپذیرِ آستا باعث شد لومیان لحظهای بیشتر او را برانداز کند.
وقتی دید بختش تغییری نکرده، نگاهش را بالا آورد، چراغِ کاربیدیاش را برداشت و دوباره به راه افتاد.
از جهتی، داشتنِ کسی مثلِ آستا در پشتِ سر مزایای خودش را داشت.
گاهی هنرِ ماهیگیری نیازمندِ طعمه بود. در مواقعِ دیگر، در رویارویی با هیولایی سهمگین، نیازی نبود از جانور سریعتر دوید. فقط کافی بود از متحدانِ بهاصطلاحِ خود پیشی گرفت!
آن دو به اعماقِ جهانِ زیرزمینی رفتند و هر قدمشان با نورِ سوسوزنِ چراغهای کاربیدیشان هدایت میشد.
پس از حدودِ ده دقیقه، رطوبتی فزاینده احاطهشان کرد و لومیان توانست زمزمهٔ ضعیفِ آبِ روان را تشخیص دهد.
چراغش را بالا گرفت و پیش از آنکه به مسیرِ تاریکِ سمتِ راستش بپیچد، نگاهی به تابلوهای تونل انداخت.
بهزودی، سوسوی آشنای آب که با درخششِ چراغ کجومعوج شده بود، در پیشِ رو نمایان شد.
لومیان با احتیاط به رودِ زیرزمینی نزدیک شد.
پنج تا شش متر عرض داشت و زیرِ گنبدی سنگی و طبیعی پوشیده از استالاکتیتها جا خوش کرده بود. آب نسبتاً زلال بود و از میانِ شیارهای کندهشده میگذشت.
لومیان در نگاهِ اول، جز خزههایی پراکنده، هیچ نشانی از حیات ندید.
آستا پیشروی را متوقف کرده بود و از فاصلهای امن تماشا میکرد که فرابشرِ خطرناک چطور با دقت حاشیهٔ رود را میگردد.
آن دو فاصلهای بیش از ده متر را حفظ کرده بودند و گاهبهگاه پیش میرفتند و میایستادند.
پانزده دقیقه گذشت و جستوجوی لومیان ثمری نداشت.
نیم ساعت گذشت و اوضاع تغییری نکرد.
وقتی مسیرِ پیشِ رو شروع به باریکشدن کرد، چشمانِ تیزبینِ لومیان متوجهِ ناهنجاریهایی شد.
در کنارِ رود، چند سنگ پراکنده بودند که لبههایشان به خاک آغشته بود.
اینجا درگیری شده؟ این فکر در دلِ لومیان نشست و با احتیاط به آن منطقه نزدیک شد.
روی زمین نشست، چراغِ کاربیدی را کناری گذاشت و با دقتی موشکافانه اطراف را بررسی کرد.
خیلی زود، یک جفت ردِّ پا و نشانههایی از کشیدهشدنِ چیزی را پیدا کرد.
با این حال، در جایی که این ردها به آن ختم میشدند، رود شفاف و آرام جریان داشت. بسترِ رود بهوضوح پیدا بود و هیچ نشانی از خطری در کمین نداشت.
چکه. قطرهٔ تنهای مایعی روی پسِ گردنِ لومیان افتاد.
سرد و چسبناک بود.
حسِّ فوریِ خطر لومیان را فرا گرفت. بیدرنگ سرش را بالا برد.
در فضای غارمانندِ میانِ استالاکتیتها، پیکرِ درخشانِ سفید و خاکستریرنگی در هم میلولید.
سرش شبیهِ مارِ پیتون بود و بدنش با فلسهایی چون ماهی میلغزید. از جایی که باید باله میبود، دو بازو و یک پای منفرد بیرون زده بود که بهشکلی مورمورکننده شبیهِ انسان بود.
دهانِ هیولا باز بود و ردیفی مرتب از دندانهای سفید و درنده را نمایان میکرد. از گوشهٔ دهانش مایعی لزج و بدبو میچکید.
در تپشِ بعدیِ قلب، هیولا یورش برد و بهسمتِ لومیان پرید.
لومیان که روی زمین نشسته بود، به عقب غلتید.
همزمان، بدنش چون فنر جمع شد و پای راستش را با حرکتی سریع و شلاقمانند به بالا پرتاب کرد.
با صدای تَرَقِ رضایتبخشی، لومیان که در آستانهٔ افتادن بود، لگدِ محکمی به هیولای معلق در هوا زد که نتوانست از ضربه جاخالی دهد، و آن را بهسمتِ دیوارِ سنگیِ روبهرو پرت کرد.
تَرَق!
هیولا با نمای سنگی برخورد کرد.
لومیان دوباره روی پا ایستاد و با شتابِ وحشیانهٔ یوزپلنگی بهسمتِ حریفش یورش برد.
وقتی هیولا از روی دیوار پایین لغزید، هیکلِ لومیان در چشمانِ زرد و گلآلودش بازتاب یافت.
لومیان دست دراز کرد و بازویش را گرفت.
هیولا جاخالی نداد، بلکه کفِ دستش را باز کرد تا به استقبالِ حمله برود.
روی هر یک از انگشتانش فلسهای تیزی روییده بود که با درخششی آبی و تیره بهشکلی شوم برق میزد.
بدونِ هشدار، لومیان آرنجش را چرخاند و مچش را تکان داد، و مچِ دستِ هیولا را با هر دو دست گرفت تا فلسهای آبی و تهدیدآمیزش را خنثی کند.
سپس پای راستش را دراز کرد و پای تنهای هیولا را جارو کرد.
هیولا با داشتنِ تنها یک پا، توانی برای مقاومت نداشت. تنها گزینهاش این بود که از چنگِ لومیان روی مچِ دستش استفاده کند تا خود را به بالا بکشد، در حالی که پای تنهایش در عقب کشیده میشد و آروارهٔ هیولاییاش پیشتازِ حمله بود، آمادهٔ آنکه تمامِ سرِ لومیان را ببلعد.
در این لحظهٔ حساس، لومیان چنگش را رها کرد، بدنش را پایین آورد و بهسمتِ دیوارِ سنگی غلتید.
تاپ!
هیولای آبزی بهسنگینی پشتِ سرش فرود آمد.
لومیان با حرکتی روان چرخید و پای هیولا را چنگ زد. نیرویش را از مرکزِ بدن متمرکز کرد و آن را بهسمتِ دیوارِ سنگی تاب داد.
تَرَق!
جمجمهٔ هیولا بر اثرِ برخورد مچاله شد.
لومیان مکث نکرد. شتابِ تابدادنش را حفظ کرد و هیولا را به ستون، دیوار و کفِ زمین کوبید، و خونِ سرخِ تیره و مایعِ زردِ کمرنگ همهجا پاشید.
در میانِ صداهای کوبش، گودالهایی روی دیوارِ سنگی شکل گرفت و جمجمهٔ هیولا شروع به متلاشیشدن کرد و محتویاتش در موجی سرخ و هولناک بیرون ریخت.
بیش از ده متر دورتر، آستا ترال با دهانی باز ایستاده بود و کاملاً مسحورِ این منظرهٔ خشن شده بود.
چه وحشیانه!
باورنکردنیه!
تاپ! لومیان بیهیچ تشریفاتی هیولای آبزیِ مثلهشده و بیجان را روی زمین انداخت.