چپتر 162: آزمایش
چپتر 162: آزمایش
لومیان چمباتمه زد و سه قوطیِ فلزی را در دست فشرد. نگاهی به ژنا انداخت. لبخندی شیطنتآمیز بر لب داشت.
«میدونم چطور امتحانش کنم.»
ژنا کنجکاو شد: «چی...» اما با دیدنِ لبخندِ مرموزِ لومیان، خیلی زود رگهای از اضطراب و وحشت در چهرهاش دوید.
لومیان بیاعتنا به واکنشِ او، لبخندش را پررنگتر کرد.
پیشنهاد داد: «کمک کن بفهمم کدوم قوطی چیه.»
این دیگه چه شوخیه؟
ژنا میدانست اگر لومیان نجاتش نداده بود و خودش هم اینقدر ضعف نداشت، حتماً سیلِ ناسزا را به سویش روانه میکرد.
با این حال، چهرهٔ لومیان جدی شد.
«خیالت راحت، اگه گازی باشه که بیهوشت میکنه، بدترین اتفاقی که میافته اینه که دوباره غش میکنی. من بهت صدمه نمیزنم، حتی اگه میخواستم هم نمیتونستی مقاومت کنی. تازه، وقتی فهمیدیم کدوم قوطی چیه، میتونم با گازِ محرک بهوشت بیارم و برت گردونم به حالتِ عادی.»
لومیان افزود: «اگه شانس باهات یار باشه و همون اول گازِ محرک به پستت بخوره، فوراً بیشترِ توانت رو به دست میاری.»
منطقیه. نتیجه هرچی که باشه، خطرِ جانی نداره.
ژنا تقریباً با حرفهای لومیان قانع شده بود.
اما ناگهان به خودش آمد، دندان به هم سایید و گفت:
«ولی اگه قوطیِ سوم رو انتخاب کنی چی؟ اصلاً نمیدونیم توش چیه!»
اگر گازِ سمی از آب درمیآمد، کسی آنجا نبود که درمانش را بداند.
لومیان در حالی که هنوز لبخندِ کمرنگی گوشهٔ لبش بود، با لحنی تمسخرآمیز جواب داد: «احمقی؟ قوطیهایی که بیشترشون با گاز پر شده با اونایی که مایع توشونه، کلی اختلافِ وزن دارن!»
«این یکی باید پر از مایع باشه!»
یکی از قوطیهای فلزی را برداشت و کمی تکان داد.
«بهوضوح» صدای تلاطمِ مایعِ درونش را شنید و بعد آن را در جیب گذاشت.
«که اینطور...» با اینکه لومیان مسخرهاش کرده بود، تمامِ حواسِ ژنا به «آزمایش» پرت شد و خشمش فروکش کرد.
چند ثانیه مکث کرد. سپس با قاطعیت چشمهایش را بست و سرش را کمی کج کرد.
«یالا، امتحانش کن!»
لومیان یکی از قوطیها را در جیبِ شلوارش چپاند و فقط آخری را در دست نگه داشت.
قوطی را با خونسردی به بینیِ ژنا نزدیک کرد.
لحظهای بعد، ژنا لای چشمهایش را باز کرد.
لومیان خندهای کرد و درِ قوطی را چرخاند.
در یک چشمبههمزدن، بوی بهشدت زنندهای شبیهِ مدفوعِ تخمیرشده به مشامِ ژنا هجوم آورد و به عطسههای پیاپی انداختش. چیزی نمانده بود اشک از چشمهایش سرازیر شود و آبِ بینیاش راه بیفتد.
اما هر عطسه مثلِ یک محرک عمل میکرد و بخشِ بزرگی از توانش را برمیگرداند. همین که لومیان درِ قوطی را بست و از جا بلند شد، ژنا هم روی پا پرید و بیاختیار دستوپایش را کشوقوس داد.
ژنا با خوشحالی لباس و دامنش را مرتب کرد و زیرِ لب گفت: «انگار شانس باهام یاره!»
در همان تلاشِ اول توانسته بود قوطیِ حاویِ گازِ بدبو را پیدا کند.
اما ناگهان چشمش به چهرهٔ شیطنتآمیزِ لومیان افتاد.
دلِ ژنا ریخت. حس کرد یک جای کار میلنگد.
نتوانست جلوی کنجکاویاش را بگیرد و پرسید: «تو از همون اول میدونستی کدوم قوطی مالِ کدوم گازه؟»
برای همین بود که تونست دقیقاً قوطیِ گازِ بدبو رو انتخاب کنه؟
لومیان پوزخند زد و قوطیِ فلزی را به سمتِ ژنا گرفت.
«خودت درش رو بو کن.»
ژنا نگاهی مشکوک به قوطی انداخت و بعد با احتیاط بویش کرد.
بوی ضعیفی روی آن مانده بود؛ چندان تند یا محرک نبود، اما همچنان ناخوشایند به نظر میرسید.
لومیان با لبخند افزود: «اون یکی قوطی هیچ بویی نداره.»
چهرهٔ برافروختهٔ ژنا از قبل هم سرختر شد.
احساسِ حماقت میکرد که حرفهای او را باور کرده و با پای خودش در این بهاصطلاح «آزمایش» شرکت کرده بود.
تمامِ حسِ قدردانیای که در دلش پرورانده بود، در دم دود شد و به هوا رفت.
لومیان بیاعتنا به خشمِ ژنا، اسکناسِ ۸ ورلدوری را در جیب گذاشت. روی قوطیِ فلزی خراشی انداخت تا علامتگذاریاش کند و بعد آن را هم سرِ جایش برگرداند.
با اینکه آن مرد تواناییِ حس کردنِ جایگاهِ اشیاءِ متعلق به خودش را داشت، لومیان ترسی از ردیابی شدن نداشت، چون مرد دیگر مرده بود.
دربارهٔ کاربردِ مایعِ درونِ قوطیِ آخر هم قصد داشت آن را روی موشها، سگهای ولگرد و دیگر حیوانات آزمایش کند.
لومیان پس از اتمامِ کارهای لازم، به جسدِ بیجانِ مردِ منحرف اشاره کرد و به ژنا گفت: «خوب بهش نگاه کن و قیافهاش رو بسپار به خاطرت. باید ته و توی هویتش رو دربیاریم.»
«احتمالاً همدست هم داره.»
ژنا گفت: «باشه.» و به سمتِ جسد رفت تا چهرهاش را با دقت در حافظه ثبت کند.
پس از کمی تماشا، اتفاقاتِ اخیر دوباره به ذهنش هجوم آورد و آتشِ خشمش را شعلهور کرد. پای راستش را بالا برد و لگدِ بیرحمانهای به میانتنهٔ مردِ منحرف کوبید.
بارها و بارها، با تمامِ قوا.
«گهِ سگ، منحرفِ عوضی، لعنت به مادرت، لعنت به کلِ خاندانت!» ژنا هرچه حرص در سینه داشت، خالی کرد.
لومیان با دیدنِ این صحنه، دردِ خفیفی در خودش حس کرد و چهره در هم کشید. سرش را پایین انداخت تا ردپایشان را از صحنه پاک کند.
وقتی ژنا آرام گرفت، لومیان با یک گونیِ پارچهایِ بزرگِ خاکستریسفید به سراغش رفت. همانطور که جسد و لباسها را درونِ گونی میچپاند، با لحنی عادی پرسید: «چطور دزدیدت؟»
ژنا موهای آشفتهٔ قهوهایزردش را مرتب کرد و پشتِ سرش دماسبی بست.
دندان به هم سایید و تعریف کرد: «توی کوچهای بغلِ تالارِ رقصِ نسیم بهش برخوردم. میگفت طرفدارِ آوازخوندنمه و ازم امضا خواست. روی کاغذی که داد دستم، از همون گازِ بیبو پاشیده بود. تا امضاش کردم، فهمیدم یه جای کار میلنگه و بیشترِ توانم رو از دست دادم.»
«بعد از اون بهم حمله کرد، دستوپام رو بست و بطری رو گرفت جلوی دماغم. همون موقع بود که از هوش رفتم.»
لومیان بیاختیار طعنه زد: «زیادی بیاحتیاطی نمیکنی؟»
ژنا موافق نبود.
«چند بار وقتِ آواز خوندن دیده بودمش. مطمئن بودم که واقعاً از گوش دادن به صدام لذت میبره. وگرنه اصلاً محلش نمیذاشتم.
«تازه، برای یه آوازخوانِ ناشناس، مایهٔ افتخاره که یکی ازش امضا بخواد...
«گذشته از این، اون گاز هیچ بویی نداشت!»
چطور کسی میتوانست در برابر چنین چیزی از خودش محافظت کند؟
لومیان پوزخند زد.
«منظورم این نبود. واضحه که اون گاز روی کاغذ خیلی زود میپره. برای اینکه اثر کنه، باید تو یه مدتِ کوتاه استفاده بشه. به عبارتِ دیگه، اون منحرف مدتی در تعقیبت بوده و احتمالاً برنامهٔ روزمرهت رو فهمیده. وگرنه نمیتونست اینقدر دقیق تو یه کوچهٔ خلوت گیرت بندازه و دهبیست ثانیه قبلش کاغذ رو به گاز آغشته کنه.
«با وجود اینکه اینهمه مدت تعقیبت میکرد، متوجه نشدی؟»
ژنا ساکت شد، گاهی دندان به هم میسایید و گاهی درمانده به نظر میرسید.
لومیان نگاهش را برگرداند و خندید.
قابلدرک بود که متوجه نشده باشد. آن مرد میتوانست اطلاعاتِ هورمونیِ افرادِ مختلف را تشخیص دهد.
اگر به این خاطر نبود که مسیو ایو آشکارا از آن منحرف ضعیفتر بود و احتمالاً بر قدرتِ هوس تسلط نیافته بود، لومیان شک میکرد که هویتش بهعنوانِ یک «سارق» لو رفته است.
او دوباره کیسهٔ پارچهایِ خاکستریسفید را بست و از آن برای پاک کردنِ بیشترِ ردها در صحنه استفاده کرد. ژنا با دیدنِ این کار، به او کمک کرد.
تو از بین بردنِ شواهد خیلی ماهره... لومیان نگاهی به ژنا انداخت و در حالی که کیسهٔ پارچهای را روی دوش انداخته بود، با کمی شکوشبهه غار را ترک کرد.
از آنجا که ژنا عمداً به رفتارِ غیرعادیاش تحتتأثیرِ آن منحرف اشاره نکرده بود، لومیان باور داشت که این دیوای خودنما درکی از دنیای فرابشران دارد، یا حتی ممکن است خودش یک فرابشر باشد.
و منبعِ اطلاعات یا قدرتش بهاحتمالِ زیاد از فرانکای «چکمههای سرخ» از باندِ ساوآ سرچشمه میگرفت.
وقتی لومیان به مخفیگاهش رسید، چراغِ کاربیدی را روشن کرد و در دست گرفت، و نگاهی به اعماقِ مسیر انداخت.
مسیر شیبِ رو به پایین داشت. در دوردست تاریکی بود،
خلأیی که همهچیز را میبلعید، گویی در کمین نشسته بود تا طعمهاش نزدیک شود.
ژنا با کنجکاوی پرسید: «داری به چی نگاه میکنی؟»
حس میکرد که سیِل مرموز رفتار میکند.
لومیان نگاهش را گرفت و لبخند زد.
«دارم فکر میکنم اگه همینطور بریم پایین به کجا میرسیم. شاید تریرِ دورانِ چهارم؟»
در واقع، چیزی که واقعاً به آن فکر میکرد این بود:
تواناییِ غیرعادیای که همین الان نشان داده شد، شباهتِ چشمگیری به تواناییِ مسیو ایو داشت. اگر آن دو همدست بودند، آیا بهطورِ غریزی مکانِ آشنایی را در دنیای زیرزمینی برای جنایت انتخاب میکردند؟ همان مقصدِ زیرزمینیای که مسیو ایو آن شب واردش شده بود؟
اگر اینطور بود، شاید اگر به رفتن در این مسیر ادامه میداد، چیزی کشف میکرد.
ژنا با ناامیدی گفت: «اونجا جای خوبی نیست.»
لومیان ساکت ماند و از همان مسیر برگشت. ژنا که در افکارِ خودش غرق بود، چراغِ کاربیدیِ بهجامانده از مردِ منحرف را محکم در دست گرفت و در سکوت به دنبالش رفت.
درست زمانی که میخواست به سطحی برسد که تقریباً نقشهٔ روی زمین را بازتولید میکرد، لومیان ایستاد و با لبخندی تحقیرآمیز گفت: «لازمه تا روی زمین همراهیت کنم؟»
ژنا با تعجب پرسید: «تو برنمیگردی؟»
لومیان شانه بالا انداخت: «باید یه جای مناسب برای سربه نیست کردنِ این جنازه پیدا کنم.»
ژنا سر تکان داد و از فضولیِ بیشتر خودداری کرد: «خودم میتونم برم بالا. قبلاً هم زیرِ زمین بودم.»
یعنی ابزاری برای محافظت از خودت داری؟ لومیان رفتنِ ژنا با قدمهای سبک را تماشا کرد و در دل آه کشید.
تو تریر هر آدم و سگی به قدرتهای فرابشری دسترسی داره؟
تریر یه مشکلی داره یا من؟ چرا همیشه به همچین آدمایی برمیخورم؟
سرش را تکان داد و جنازه را روی دوشش کشید. در حالی که ردِ پاها را پاک میکرد، به سمتِ غارِ پنهانِ معدنِ سنگ رفت، همانجا که پیشتر عطیه را طلب کرده بود.
در طولِ راه، دو بار اقداماتِ ضدردیابی انجام داد تا مطمئن شود کسی تعقیبش نمیکند.
با رسیدن به غارِ زیرزمینیِ معدنِ سنگ، لومیان کیسهٔ پارچهایِ خاکستریسفیدِ حاویِ جنازه را به گوشهای انداخت و محراب را چید.
در ابتدا قصد داشت شبانه به سردخانهٔ نزدیکترین بیمارستان برود تا جنازههای تازه گیر بیاورد، اما حالا گزینهٔ بهتری داشت!
پس از برپا کردنِ محراب، روشن کردنِ شمعها و ساختنِ دیوارِ نیروی روحی، لومیان پوستِ بزِ مصنوعیِ ازپیشکشیدهشده را که با نشانِ مربوطه تزئین شده بود، بیرون آورد.
نقشِ مرکزیِ روی کاغذ از حلقهای از خارها تشکیل شده بود که با نمادهایی نشاندهندهٔ چشمها، منحنیها و رودها احاطه شده بود.
تنها کشیدنِ این نقشها در اتاقِ ۲۰۷ نیروی روحیِ لومیان را تخلیه کرده بود.
با قرار دادنِ پوستِ بزِ مصنوعی در جای خود، لومیان دو قدم به عقب برداشت و به شمعهای سوسوزن خیره شد تا برای خواندنِ وردِ بعدی آماده شود.
در این آیین، نمیشد از عبارتِ «من! من به نامِ خودم احضار میکنم» برای استدعا از خود استفاده کرد. در عوض، باید توصیفی سهسطری از وجودِ خود میساختند و نقشِ موجودی از عالمِ ارواح را بازی میکردند.
این کار میتوانست به هر شکلی انجام شود، بدونِ هیچگونه اعمالِ اقتدار، تا زمانی که میتوانست مکان را در درونِ دیوارِ نیروی روحی دقیقاً مشخص کند.
لومیان لبهایش را از هم باز کرد و به زبانِ هرمس زمزمه کرد: «شاهِ شیطنتِ کوردو، برادرِ کوچکترِ اورور لی، موجودی به نامِ لومیان لی...»