چپتر 163: سه پرسش
چپتر 163: سه پرسش
شعلهٔ شمعِ نارنجی که کانونِ نیایش بود، چنان سوسو زد که گویی نسیمی نامرئی تکانش داده است. گذشته از این، هیچ تغییری نکرد و رنگِ عادیاش را بیهیچ نشانهای از دگرگونی نگه داشت.
لومیان در اعماقِ روحش تپشی نامعمول حس کرد، گویی فریادی دوردست به جوهرهٔ اثیریاش رسیده باشد.
چون فعلاً نمیتوانست پاسخی بدهد، به خواندنِ ورد ادامه داد.
تمنا دارم،
استدعا دارم معجون پیشگویی را به من عطا کنید...
در این جادوی آیینی، واژههایی مثلِ «کمک به ساختن» به کار نمیآمد. باید از «عطا کردن» یا «بخشیدن» استفاده میشد.
با هر واژهای که بر زبان میآورد، روانش میلرزید. لرزش همچون موجهایی به بیرون گسترش مییافت و حسی ناخوشایند از اوج گرفتن و سرگیجه به جا میگذاشت.
دو قدم جلو رفت و نگاهی به گوشتِ هیولای آبزی، چشمهای مارمولک و بذرالبنجِ خاکستری انداخت. پوستِ بزِ تقلبی را که با نمادهای رازآلود نقش خورده بود برداشت و روی شعلهٔ شمعِ نارنجی گرفت تا نمادِ هدفِ نیایش باشد.
همین که پوستِ بزِ تقلبی گر گرفت و درونِ گودیِ طبیعیِ محرابِ سنگی افتاد، لومیان با دقت پودرِ لاله و دیگر مواد را برداشت و در شعلهها پاشید.
عطری غریب بهسرعت در سدِّ اثیری پیچید و لومیان را دچارِ توهم کرد.
انبوهی از نمادهای رازآلودِ روی پوست را میدید که در خلأ تجسم مییافتند، مدام در حرکت و جابهجایی بودند و پیوسته شکلِ کلیشان را تغییر میدادند.
لومیان یک قدم عقب رفت و به موادِ گوناگونِ روی محراب خیره شد. با صدایی رسا و آمیخته به قدرتِ هرمس خواند:
لاله، گیاهی که به ناگزیری تعلق داری، قدرتت را به وردِ من ببخش!
...
با ادای آخرین کلمه، موجهای روانش در هم آمیختند؛ چنانکه توهم برش داشت میتواند فقط با اشارهٔ کفِ دست، شعلهٔ شمع را لمس کند.
همزمان، سوزشی در سینهاش درگرفت و زمزمهای ضعیف در گوشهایش پیچید. محیطِ اطرافش به چرخش درآمد، گویی او را به هوا پرتاب کرده و بارها چرخانده باشند.
به هدایتِ نیروی روحیاش، دستِ راست را دراز کرد و بهسوی شعلهٔ شمع فشرد.
همین که نیروی روحیاش فوران کرد و با شعلهها در هم آمیخت، چشمانش تاریک شد.
شعلهٔ شمع بیدرنگ قد کشید و درخششی تابناک و اثیری بر سراسرِ محراب افکند.
اجزای پراکندهٔ معجون پیشگویی به جنبش درآمدند و در هم آمیختند. خون به جوش آمد و سایهها موج برداشتند؛ منظرهای بینهایت شوم رقم خورده بود.
لومیان در همان حال که بهسختی میکوشید جریانِ پیوستهٔ نیروی روحیاش را حفظ کند، دید که اجزای مادی رنگ باختند، به شکلِ اشباح درآمدند و بازآراییشان کامل شد.
شبحی به رنگِ سرخِ تیره و آمیخته به هالهای نقرهایمشکی پیشِ رویش تجسم یافت و رفتهرفته به مایعی کدر بدل شد.
مایع پیوسته میجوشید و با ترکیدنِ هر حباب، رشتههای پرپیچوخمی از نورِ نقرهایمشکی آزاد میشد که مارهای خزنده را به یاد میآورد.
لومیان دو قدم جلو رفت و قوطیِ فلزی را از روی محراب برداشت. درش را باز کرد و آن را زیرِ مایع گرفت.
ظرفِ حاویِ معجون پیشگویی را روی محراب گذاشت، نفسِ عمیقی کشید و ذهنیتش را آماده کرد.
همین که موجهای درونِ روانش را آرام کرد، تمامِ مراحلِ آیین را در ذهن مرور کرد.
اگه نشانِ خار تا حدِ مشخصی فعال نشده بود و جایگاهم رو بالا نبرده بود، نمیتونستم واکنشی نشون بدم و همهچیز خراب میشد... نهایتاً بتونم دو تا جادوی آیینیِ مشابه رو پشتسرهم اجرا کنم... لومیان با خودش فکر کرد و رفتهرفته افکارش آرام گرفت.
تکمیلِ پنج جادوی آیینی دستکم به قدرتِ ردهٔ ۷ یا حتی پیمانکار نیاز داشت. لومیان که راهب صدقهگیرِ ردهٔ ۸ بود، تنها با تکیه بر تباهیِ درونِ بدنش توانست از پسِ آن برآید.
به همین نسبت، نیروی روحیاش هم دیگر چندان دوام نمیآورد.
پس از پایانِ آیین و مرتب کردنِ محراب، سدِّ اثیری را باطل کرد و بهسوی کیسهٔ پارچهایِ خاکستریسفید رفت تا جسدِ بیجان را بیرون بکشد.
با ملایمت سرِ جسد را به حالتِ عادیاش چرخاند و دهانش را باز کرد.
زیرِ نورِ آبیرنگِ چراغِ کاربیدی، معجون پیشگویی را برداشت، درش را باز کرد و مایعِ تیره را در دهانِ جسد ریخت.
مایع بهجای آنکه فوراً از حنجره پایین برود، همانجا ماند؛ گویی در گودالی جمع شده باشد.
ناگهان حس کرد نسیمِ معدنِ سنگ سردتر شد و نورِ چراغِ کاربیدی به آبیِ غلیظتری گرایید.
تقریباً در همان لحظه، صدای غرغری شنید و دید که گلوی جسد تکان خورد و تمامِ معجون پیشگویی را بلعید.
لحظهای بعد، جسدِ برهنه در میانِ تاریکیِ غیرطبیعی و نفوذناپذیری راست نشست.
چشمانش در آن چهرهٔ رنگپریده و فرسوده باز شد. عنبیههایی که زمانی قهوهای بودند، اکنون رنگ باخته و همچون بلور، شفاف و بیرنگ شده بودند.
انگار در اعماقِ آن چشمانِ شفاف، لایههایی از رنگهای زنده جا خوش کرده بود. نوری خالص در بالا میدرخشید، پیکرههای بیشماری که بهسختی دیده میشدند و تلألوی نقرهای و سوسوزنی به چشم میخورد...
لومیان در برابرِ سرمای استخوانسوز تاب آورد، به خودش مسلط شد و پرسید: «گیوم بنه، کشیشِ سابقِ دهکدهٔ کوردو تو داریژ، استانِ ریستون، جمهوریِ اینتیس، یه ماهِ دیگه کجا پیداش میشه؟»
لومیان در این مدت به سه پرسشی که میخواست مطرح کند، خوب فکر کرده بود.
چهار قانونِ اصلی بر این پرسشها حاکم بود:
اول، پرسش باید به آینده مربوط میشد. سؤال دربارهٔ محلِ فعلیِ اشخاص یا کارهای گذشتهشان ممنوع بود.
دوم، توصیف باید بهقدرِ کافی دقیق میبود، وگرنه پرسش بیپاسخ میماند. نامِ گیوم بنه در دیگر نقاطِ اینتیس رایج بود و افرادِ بیشماری همین نام را داشتند. اگر زادگاهش مشخص نمیشد، چهبسا جسد سرنوشتِ گیوم بنهٔ دیگری را فاش میکرد.
سوم اینکه، صرفنظر از کشورِ مبدأِ جسد یا آشناییاش با زبانِ مربوطه، به همان زبانی پاسخ میداد که سؤال پرسیده شده بود.
در نهایت، هر سؤال فقط میتوانست شاملِ یک عنصر باشد که نیاز به پاسخ داشت. نمیشد آن را به شکلِ «کجا و کِی خواهد بود؟» مطرح کرد.
چهرهٔ رنگپریده و بیجانِ جسد هالهای سبزِ تیره به خود گرفت. لبانش را از هم گشود و به زبانِ اینتیسی گفت: «محلهٔ پرنسس روژِ تریر.»
صدا طنینی وهمآلود و اثیری داشت، گویی از قلمرویی دیگر به گوش میرسید. هیچ شباهتی به صدای زندهٔ متوفی نداشت.
پس فقط میتونه تا محلهٔ پرنسس روژ محدود بشه؟ لومیان کمی اخم کرد.
او میتوانست دلیلش را درک کند—این معجون پیشگویی نبود که از موجوداتِ نهان به دست آمده باشد. سازندهاش در اصل یک راهبِ گدا بود، بنابراین تأثیراتش طبیعتاً چشمگیر نبود.
لومیان دومین سؤالش را پرسید.
«من لویی لوند، پیشخدمتِ سابقِ فرماندارِ دهکدهٔ کوردو، در داریژ، استانِ ریستون، جمهوریِ اینتیس رو کجا میبینم؟»
از آوردنِ نامِ مادام پوآلیس خودداری کرد، چون از ارتباطِ او با مادامِ شب مطمئن نبود. میترسید جایگاهِ والای او در دقتِ پیشگویی اختلال ایجاد کند.
چشمانِ جسد همانطور که به روبهرو خیره مانده بود، خالی و نیمهشفاف ماند. با صدایی اثیری پاسخ داد: «بلوارِ بازار در بازارِ محلهٔ نجیبزادهٔ تریر.»
بلوارِ بازار؟ انگار حضورِ لویی لوند اونجا فقط یه تصادف نیست... لومیان با خودش فکر کرد و حسِ رضایتی وجودش را فرا گرفت.
در همان حال که فکر میکرد، متوجه شد رؤیاهای عجیبی که در چشمانِ شفافِ جسد منعکس میشدند، رفتهرفته محو میشوند. سریع دست به کار شد و سومین سؤالش را پرسید.
«مسیو ایو، صاحبِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین در بازارِ محلهٔ نجیبزاده، یکشنبهٔ این هفته از ساعت ۱۱ تا ۱۲ شب کجا خواهد بود؟»
از آنجا که لومیان پیشتر دیده بود مسیو ایو در این ساعت واردِ زیرزمین میشود، میخواست مقصدِ دقیقِ او را مشخص کند.
با توجه به اینکه مسیو ایو بهتازگی «غارت» شده بود و به ادارهٔ پلیس مراجعه کرده بود، شاید فعلاً از رفتن به زیرزمین خودداری میکرد. لومیان زمان را یکشنبه تعیین کرد.
جسد بیدرنگ پاسخ داد: «تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمیِ بازارِ محلهٔ نجیبزادهٔ تریر.»
با این حرف، جسد با صدای تاپ روی زمین افتاد و چشمانش را دوباره بست و بوی گندِ مرگ از آن ساطع شد.
باز هم تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی... لومیان جسد را دوباره در کیسهٔ پارچهای چپاند، با این قصد که آن را حتی عمیقتر در زیرِ زمین دفن کند.
...
جلوی ساختمانی سهطبقه و بژرنگ، ولگردی با ریشِ تهنیشدار خودش را دید که توسطِ دو خدمتکار کنارِ ستونی گیر افتاده است.
او لرزان و با لکنت گفت: «مـ-من الان میرم.»
در آن لحظه، مردی در لباسِ سرپیشخدمت نزدیک شد که چهرهاش پر از تعجب بود.
«ارباب، شمایید؟ ارباب!»
ولگرد که گیج شده بود، گفت: «چی؟»
سرپیشخدمت نمیتوانست هیجانش را پنهان کند.
«یادتون نمیاد؟ شما صاحبِ اینجایید و ما همه خدمتکارای وفادارِ شماییم. شما از ناحیهٔ سر آسیب دیدید و خیلی از خاطراتتون رو از دست دادید. یه روز، ناگهان از خونه فرار کردید.
«ماهها گذشته. بالاخره پیداتون کردم! شما برگشتید!»
ولگرد که گذشتهاش را بهوضوح به یاد داشت، گفت: «من نیستم، من نیستم...»
با این حال، سرپیشخدمت و دو خدمتکار حاضر نشدند به توضیحاتش گوش دهند. آنها او را «محاصره» کردند و به داخلِ ساختمان بردند.
سرپیشخدمت با خوشحالی فریاد زد: «مادام، مادام، ارباب برگشته!»
طولی نکشید که چشمانِ ولگرد به زنی زیبا و برازنده افتاد.
زن پیراهنی سبزِ روشن به تن داشت و چشمانش جذابیتی پخته از خود ساطع میکرد.
او که از خوشحالی سر از پا نمیشناخت، زیرِ گریه زد و خودش را در آغوشِ ولگرد انداخت.
«برگشتی! بالاخره برگشتی!»
ولگرد در حالی که بوی شیرینِ عطرِ او را استشمام میکرد و نرمیِ بدنش را در برابرِ خود حس میکرد، سعی کرد استدلال کند که شوهرش نیست، اما کلمات در گلویش گیر کردند.
در میانِ بهت و گیجی، او را به اتاقِ غذاخوری راهنمایی کردند. آنجا، زیرِ لوستری کریستالی، چشمش به ضیافتی مجلل افتاد—یک دوجین صدف، قابلمهای مرغِ آبدار، بشقابی خورشِ گاو با آلو، پودینگِ پیه، سالاد و یک بطری شرابِ اکسیرِ سفید...
همزمان، نگاهِ ولگرد به نقاشیهای رنگروغنی افتاد که دیوارهای اتاقِ غذاخوری را زینت داده بودند.
یکی از آنها پرترهای بود که شباهتِ چشمگیری به او داشت.
یعنی واقعاً خودمم؟ ولی من تکتکِ تجربههام رو به یاد دارم... ممکنه یکی دیگه باشه که شبیهِ منه؟ ولگرد حتی بیشتر سردرگم شد.
پس از لذت بردن از وعدهای مفصل و چشیدنِ شرابهای مرغوب، او را به اتاقِ خواب بردند. اندکی بعد، مادامِ زیبا و برازنده در حالی که لباسخوابی ابریشمی به تن داشت، وارد شد.
چشمانش از اشک میدرخشید که گفت: «هنوز شور و اشتیاقم رو به یاد داری؟»
نفسهای ولگرد تند شد و نتوانست در برابرِ برداشتنِ یک قدم به جلو مقاومت کند.
آن دو با شور و حرارت یکدیگر را در آغوش گرفتند، روی تخت غلتیدند و هوسهایشان بر آنها چیره شد.
در آن لحظه، ولگرد شروع به «باور کردن» کرد که واقعاً صاحبِ این خانهٔ بزرگ است. او همسری زیبا، یک سرپیشخدمتِ حرفهای و انبوهی از خدمتکاران داشت.
حتی اگر اربابِ اصلی برمیگشت، او مطمئن میشد که دستِ آن یکی بهعنوانِ یک شیاد رو شود!
...
لومیان در حالی که چراغِ کاربیدیِ خاموش را در دست داشت، به سطحِ زمین بازگشت و واردِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین شد.
مادام فلس که پشتِ میزِ پذیرش نشسته بود، بهمحضِ دیدنِ او ایستاد.
«سیِل—مسیو سیِل، بارون برینیه میخواد بعد از شام شما رو تو تالارِ رقصِ نسیم ببینه.»
بارون برینیه با من کار داره؟ در چه مورد میتونه باشه؟ لومیان سر تکان داد.