چپتر 166: غیرعادی
چپتر 166: غیرعادی
لومیان همیشه بر این باور بود که مستأجر نیز، مانند شارلی، در رؤیاهایش مسحورِ سوزانا ماتیس شده است. نیروی حیاتش رفتهرفته تحلیل رفته بود تا اینکه در اتاق با مرگی ناگهانی روبهرو شد. مسیو ایو، صاحبِ هتل، مخفیانه جسدِ بیجان را به گوشهای خلوت در تریرِ زیرزمینی منتقل کرده بود. اصلاً انتظار نداشت که مستأجر به منحرفی با قدرتهای فرابشری تبدیل شود. او اکنون در بازارِ محلهٔ نجیبزاده پرسه میزد و زنانِ جذاب را شکار میکرد.
لومیان یقین داشت که تواناییهای تازهیافتهٔ هدسی از عطیهای سرچشمه میگیرد که به خاطرِ نبودِ ویژگیهای فرابشری پس از مرگ به او اعطا شده بود. روشن بود که این قدرتها از همان منبعِ سوزانا ماتیس و مسیو ایو نشئت میگرفتند.
در واقع، دیری نپایید که پس از نصب شدنِ پرترهٔ سوزانا ماتیس، اتفاقی خارقالعاده برای هدسی رخ داده بود. او به پیروِ معتقدِ درختِ مادرِ هوس تبدیل شده و در عرضِ چند ماهِ کوتاه دو تا سه عطیه دریافت کرده بود. در نتیجه، قدرتِ چشمگیری به دست آورده و بر فنونِ رازآلودِ گوناگونی مسلط شده بود.
برای فرابشرانی که با نوشیدنِ معجون پیشرفت میکردند، چنین سرعتی تصورناپذیر بود، مگر اینکه درکِ عمیقی میداشتند و در ردهٔ بسیار پایینی قرار میگرفتند.
با این حال، عطیههای هدسی جنبهٔ تاریکی هم داشت. دریافتکننده تحتتأثیرِ آن قدرت قرار میگرفت و رفتهرفته از خودِ واقعیاش فاصله میگرفت. آنها در جنبههایی خاص بهشدت افراطی میشدند، اغلب دست به کارهایی میزدند که به چشمِ آدمهای عادی غیرمنطقی مینمود و فاجعه را به جان میخریدند.
هم خساستِ مسیو ایو و هم شهوتِ سیریناپذیرِ هدسی برای زنان در این دسته جای میگرفت.
لومیان گمان میکرد که تقریباً همهٔ عطیهها تا حدودی پیامدهای مشابهی دارند. با گذشتِ زمان، آنها دریافتکننده را ناگزیر به اعطاکننده نزدیکتر میکردند و جهشهای متناسبی را در او پدید میآوردند.
دلیلِ اینکه لومیان از قدرتهای رقصنده و راهبِ گدا بیتأثیر مانده بود این بود که آنها مستقیماً از موجودِ پنهانی به نامِ ناگزیری سرچشمه نمیگرفتند، بلکه از فسادِ درونِ بدنش میآمدند که از فیلترِ مهروموم گذشته بود. علاوه بر این، لومیان در چنین مسائلی همیشه موضعی هوشیارانه داشت. او نهتنها از تغییرِ سبک و شیوهٔ زندگیاش برای بهرهبرداری از ویژگیهای رقصنده و راهبِ گدا بهمنظورِ کنترلِ بیشتر بر قدرتش خودداری میکرد، بلکه گاهی حتی برخلافِ تأثیرشان عمل میکرد.
افزون بر این، لومیان پیش از دریافتِ عطیهٔ مربوطه، در رده ارتقا مییافت و هضمِ اولیهای انجام میداد. او میخواست توازنِ قدرت را در بدنش حفظ کند.
لومیان سرش را پایین آورد و با صدایی خفه در گوشِ ژنا زمزمه کرد: «چطور اینو فهمیدی؟»
ژنا همانطور که با ریتمِ موسیقی تاب میخورد، لبهایش را غنچه کرد و جواب داد: «کاملاً معلومه که اون منحرف بدونِ زنا نمیتونه سر کنه. دزدیدنِ هرروزهٔ یه زن و کشوندنش به زیرزمین اصلاً عملی نیست، وگرنه خیلی وقت پیش دستگیر میشد. لعنت بهش، حتماً چند تا قربانی داشته. اون سگای سیاهِ بیعرضه اصلاً متوجه میشن؟»
«پس معمولاً چطور مشکلش رو حل میکنه؟ واضحه که فقط با اتکا به خودش نمیتونه هوسهاش رو ارضا کنه. واسه همین از فرانکا کمک گرفتم و از رقصندهها و دخترای خیابونیِ باندِ ساوآ پرسوجو کردم. خیلی زود هم به جواب رسیدم.»
«چطور اون منحرف که حقشه یه خر ترتیبش رو بده، اینقدر توانِ مردونه داره؟ میتونه روزی چند بار کارش رو بکنه!»
«چرا نمیره سراغِ اون پیرزنهای پولدار؟ اینطوری هر دو طرف راضی میشن!»
ژنا با حسی از غرور تحقیقاتش را بازگو کرد و هوشش را به رخ کشید.
او تمامِ بعدازظهر درگیرِ شوخیِ قبلیِ لومیان بود که باعث شده بود احمق به نظر برسد.
پیش از پذیرشِ باورهای درختِ مادرِ هوس و دریافتِ عطیه، هدسی مشتریِ دائمِ خیابانِ مورای، خیابانِ بردا و خیابانِ بلبل بود. اما پس از دریافتِ عطیه، ذهنش غرق در افکارِ مربوط به زنان شد... لومیان چارهای نداشت جز اینکه اعتراف کند ژنا گهگاه هوشی از خود نشان میدهد.
با در نظر گرفتنِ این موضوع، لومیان تصمیم گرفت اطلاعاتی را با او در میان بگذارد.
«اون هوسِ غیرعادی حتماً نتیجهٔ تأثیرِ قدرتهای فرابشریشه.»
«قدرتهای فرابشری...» ژنا نگاهی به لومیان انداخت.
انتظار داشت لومیان تظاهر به بیخبری کند، درست مثلِ کاری که در تریرِ زیرزمینی کردند؛ جایی که هیچکدام از طرفین آشکارا به قدرتهای فرابشریِ هدسی اشارهای نکردند. در کمالِ تعجب، لومیان رُکوراست حرف زد.
پس از مکثی کوتاه، ژنا که تنگاتنگِ لومیان میرقصید، با گیجی زمزمه کرد: «چرا قدرتهای فرابشری اونو اینقدر منحرف میکنه؟»
این با قدرتهای فرابشریای که او میشناخت تفاوت داشت؛ قدرتهایی که پیش از مهار از دست دادن، نهایتاً تأثیری جزئی داشتند.
لومیان بارِ دیگر پوزخند زد. «این یه قدرتِ فرابشریِ غیرعادیه.»
ژنا دوباره از کوره دررفت: «فکر میکنی خودم نمیفهمم غیرعادیه؟»
لومیان خندید.
«در موردِ اینکه چرا غیرعادیه، برگرد و از فرانکا بپرس. اگه فرانکا هم نمیدونست، بگو از سرکرده بپرسه.»
او این اطلاعات را با ژنا در میان گذاشت چون نگران بود که شاید مسائلِ مربوط به مسیو ایو، سوزانا ماتیس، هدسی و دیگران ابعادِ بیشتری داشته باشد.
اگر فرابشرانِ رسمی در کشفِ حقیقت ناکام میماندند، تنها امیدش به انگشتِ آقای کِی و فرابشرانِ مرتبط با باندِ ساوآ بود.
ژنا پوفی کرد و بیخیالِ موضوع شد. او دوباره حواسش را به رقصیدن با لومیان داد.
با نزدیک شدنِ موسیقی به پایانش، ناگهان دست دراز کرد و به سینهٔ لومیان دست کشید.
ژنا نیشخند زد: «هاها، هیکلِ قشنگی داری!» سپس عقب کشید و بهسمتِ سکوی چوبیِ نیممتری در جلوی پیستِ رقص رفت.
انگار بالاخره انتقامِ اتفاقاتِ زیرزمین را گرفته بود. سرشار از شادمانی بود.
لومیان پوزخندی زد و پیستِ رقص را ترک کرد و بارِ دیگر لیوانِ آبجوی چاودارش را برداشت.
همانطور که به موسیقی گوش میسپرد، بدنش را آرام تکان میداد و در تمامِ این مدت اوضاعِ درونِ تالارِ آسیاب را زیرِ نظر داشت.
وقتی لومیان محوطه را بررسی میکرد، توجهش به گروهی از خلافکاران جلب شد که نزدیکِ صحنه جمع شده بودند. آنها لباسهای درهموبرهمی به تن داشتند و مردی تنومند را احاطه کرده بودند که قدش به حدودِ ۱.۹ متر میرسید.
آن مردِ هیکلدار شباهتِ عجیبی به سایمونِ غول داشت. پیراهنِ مشکی و لباسِ رسمیاش عضلاتِ برجستهاش را به رخ میکشید، اما شلوارِ برزنتیِ آبیِ تیره و چکمههای چرمیِ مشکیِ بدونِ بندش نامتناسب به نظر میرسیدند و ترکیبِ عجیبی ساخته بودند.
موهای قهوهایِ ژولیده و چشمانِ قهوهای با کمی فاصله از هم داشت و اجزای معمولیِ چهرهاش با خطِ فکِ زاویهداری تکمیل میشد. دستها و پاهایش از یک آدمِ عادی بلندتر بود.
آیت چکش... لومیان نگاهش را برگرداند. شک داشت که این مرد یکی از اهدافش باشد.
در تریر آدمهای زیادی پیدا نمیشدند که قدشان به نزدیکِ ۱.۹ متر برسد.
لومیان نگران نبود که آیت چکش و زیردستانش او را از این فاصله بشناسند. تالارِ رقص تاریک بود و تنها درخششِ ملایمِ چراغهای گازِ دیواری و لوسترِ بالای سر، نورِ کافی برای رقص و گفتگوهای محتاطانه فراهم میکرد. مگر اینکه کسی از نزدیک با لومیان آشنا بود یا تازه او را دیده بود، در غیرِ این صورت نمیتوانست او را بشناسد.
بهعلاوه، لومیان برای تغییرِ قیافه احتیاط کرده بود. انتظار هم نداشت ژنا در نگاهِ اول او را بشناسد.
وقتی ژنا خواندنِ آهنگی دیگر را تمام کرد، آیت چکش زیردستانش را از پیستِ رقص بیرون برد و به طبقهٔ دوم رفت.
لومیان به مشاهداتش ادامه میداد که ناگهان چهرهای آشنا را دید که واردِ تالار شد.
او موسیو ایو، صاحبِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین بود و لباسهایش بر اثرِ شستشو کمی رنگورو رفته بود.
حالتِ مضطرب و نگرانش آشکار بود و چشمانِ آبیاش محیط را از نظر میگذراند.
داره دنبالِ هدسی میگرده؟ اون منحرف بعد از اینکه عصر رفت دیگه برنگشت. لابد شک کردن بلایی سرش اومده، واسه همین دارن تالارهای رقص رو زیرورو میکنن تا از دخترای خیابونی سرنخی پیدا کنن؟
لومیان متفکرانه نگاهش را گرفت و دوباره توجهش را به رقصندههای روی پیست معطوف کرد.
بر اساسِ ویژگیهایی که پیکرِ روحِ هدسی نشان داده بود، لومیان حس کرد که موسیو ایو در مقایسه بسیار ضعیفتر است. او احتمالاً قدرتِ عطیهٔ ردهٔ ۹ را داشت که روی طمع و شاید عناصری از اشتها متمرکز بود.
اما هدسی احتمالاً در سطحِ ردهٔ ۸ بود و شانسِ کمی داشت که ردهٔ ۷ باشد. لومیان بیشتر به همان ردهٔ ۸ تمایل داشت، چون معدود افرادِ ردهٔ ۷ که پیش از این با آنها روبهرو شده بود، دشمنانی سرسخت بودند که حتی با آمادگی و تلهگذاری هم بهسختی میشد بر آنها غلبه کرد.
البته اگر لومیان با دقت او را نپاییده بود و نمیفهمید که هدسی تواناییِ برانگیختنِ هوسهای دیگران را دارد، چهبسا بهسرعت از پا درمیآمد.
در آن محیط، بدونِ حضورِ ژنا، لومیان باید به قدرتِ خودش تکیه میکرد تا در برابرِ آن تأثیر مقاومت کند و وجودِ دشمن را کاملاً از یاد نبرد. با وجودِ دیوای خودنما، مهارِ خودش برایش دشوار بود. مجبور شده بود برای بیدار کردنِ حواسش به درد متوسل شود.
لومیان از گوشهٔ چشم دید که موسیو ایو با رقصندههایی که پارهوقت دخترِ خیابانی بودند سرِ صحبت را باز کرده است. نحوهٔ دعوا کردنشان با او، با چهرههایی پر از تحقیر، برای لومیان سرگرمکننده بود.
داره وانمود میکنه سرِ قیمت چونه میزنه تا دربارهٔ جای هدسی اطلاعات جمع کنه؟
آخرشم چون خیلی خسیسه و همیشه قیمتِ طرف رو نصف یا بیشتر کم میکنه، اونا هم بهش فحش میدن؟
هههه، شارلی نگران بود موسیو ایو که یه پیرمردِ زنمرده است، حاضر نشه واسه یه روسپیِ مجوزدار پول خرج کنه و خطرِ مریضی رو به جون بخره. انگار زیادی فکر و خیال میکرده. موسیو ایو حتی دلش نمیاد واسه یه دخترِ خیابونیِ بیمجوز هم پول خرج کنه!
اثراتِ منفیِ یه عطیه واقعاً قویه...
هوم، اگه تو اون گروه زنهایی باشن که عطیههایی مثلِ هدسی داشته باشن و تو همون سطح باشن، باید تو حالتِ گرسنگی و تشنگیِ دائمی باشن. موسیو ایو دیگه نیازی نداشت بره دنبالِ یه دخترِ خیابونیِ دیگه. هههه، فقط آخرش از مرد بودنِ خودش متنفر میشد. در حالی که هوسهاش بهزور بیدار میشدن، تا مرزِ خشکیده شدن پیش میرفت.
بهترین پوشش واسه اون زنها هم رقصندهها و دخترای خیابونین؟
یه جای کار میلنگه. اگه واقعاً همچین زنهایی بودن، هدسی دیگه نیازی نداشت بیاد بیرون و به بقیه آسیب بزنه... نکنه همهٔ کسایی که تو این سطحن یا ارتقا پیدا کردن یا مردن و جایگزینی هم ندارن؟ یا شایدم تعدادِ مردا و زنا با هم نمیخونه؟ نکنه هدسی همون کسیه که طرد شده؟
وقتی لومیان در این افکار غوطهور بود، گروهِ موسیقی آهنگِ رقصِ شادِ دیگری را شروع کرد.
ژنا پس از پایانِ آهنگش، بارِ دیگر از روی صحنهٔ چوبیِ نیمقد پایین پرید و به لومیان نزدیک شد تا او را به رقص دعوت کند.
این کار هو کردنِ جمعیتِ اطراف را به دنبال داشت.
لومیان که میدانست ژنا حرفِ دیگری برای گفتن دارد، عمداً طوری حرکت کرد که مسخرهکنندگان را تحریک کند.
قدم به پیستِ رقص گذاشت، به ژنا نزدیکتر شد و شروع به تکان دادنِ کمرش کرد.
ژنا با لبخند به او نگاه کرد و پرسید: «چی باعث شده یه گانگسترِ باندِ ساوآ مثلِ تو بیاد تالارِ آسیاب؟»
لومیان نوچنوچ کرد و خندید.
«فکر نمیکنی ازت خوشم میاد؟ معلومه که اومدم تا آواز خوندنت رو گوش بدم.»
ژنا پوزخند زد.
«هدفت آیت چکشه، مگه نه؟ میخوای بلایی رو که سرِ مارگو آوردی تکرار کنی؟»
لومیان با لحنی طعنهآمیز تحسینش کرد: «خیلی باهوشی.»
ژنا با اطمینان پوزخند زد: «میتونم کمکت کنم و اطلاعاتِ مهمی بهت بدم.»
لومیان بیتفاوتیاش را پنهان کرد و متفکرانه پرسید: «در عوض چی میخوای؟»
ژنا پوزخندی زد و ناسزا گفت: «داری منو دستکم میگیری لعنتی؟
«با اینکه امروز عصر ازت تشکر نکردم، اما یادم نمیره که نجاتم دادی. از قضا، من با همهٔ تالارهای رقصِ محلهٔ بازار آشنام. تازه، همین الان بعد از اجرا دربارهٔ یه سری مسائل با آیت گپ زدم. باید بتونم کمکت کنم.»
بدون اینکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، دندانهایش را به هم فشرد و ادامه داد: «چکش تو داخلیترین اتاقِ طبقهٔ دوم، سمتِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین مستقره. ده تا اوباش کنارشن. چهار تا دمِ در مستقرن—دو تا داخل و دو تا بیرون. دو تا کنارِ پنجره، دو تا نزدیکِ مبل، و دو تا هم همیشه پشتِ سرشن. همهشون هم مسلحن.
«امنیت قبلاً اینقدر سفتوسخت نبود و اینقدر آدم هم اونجا نبودن. همهش به خاطرِ کاریه که با مارگو کردی.
«اون اتاق یه دستشوییِ متصل داره که الان خالیه. اگه پنجرهش کاملاً باز بشه، بهزور میتونه یه نفر رو از خودش رد کنه.
«از لولهٔ تهویهٔ آشپزخونهٔ تالارِ رقص، میتونی بری طبقهٔ دوم و نگهبانای مستقر تو پلهها رو دور بزنی. بعدش واردِ اتاقِ بغلی میشی و از لبهٔ پنجره میپری روی طاقچهٔ باریکِ بیرونِ دستشویی. واسه اینکه موفق بشی مهارتِ زیادی میخواد.»