چپتر 168: هدفِ نیایش

لومیان در مسیرِ خود، با چابکی از میانِ پیشخدمتهایی که با سینیهای غذا در تکاپو بودند و پادوهایی که ظرفهای کثیف را برمیگرداندند، گذشت.

پیش رفت تا به آشپزخانه رسید و آنجا را غرق در آشفتگی یافت.

کوهی از ظرفهای نشسته، پوشیده از لایههای ضخیمِ چربی، درهموبرهم درونِ سینک تلنبار شده بود. دو زنِ ظرفشوی کنارِ آن ایستاده بودند و خستگیناپذیر این تودهٔ بیپایان را میساییدند.

شعلههای زرد و سرکش از اجاقها زبانه میکشید و آن فضای کوچک را به جهنمی سوزان بدل کرده بود. عرق از سرورویِ همه میریخت و سخت مشغولِ کار بودند.

سه سرآشپز با پیشبندهای سفید، هر کدام مشغولِ پختنِ غذای خود بودند. گهگاه برای چشیدنِ دستپختشان، انگشت در سس فرو میبردند یا لقمهای برمیداشتند، دستهایشان را بیخیال به پیشبند میمالیدند و سراغِ ظرفِ بعدی میرفتند.

بهمحضِ تأییدِ سرآشپزها، پیشخدمتها بشقابها را میقاپیدند و میبردند؛ بیخبر از آنکه شستشان مدام به غذاها و سوپهای غلیظ کشیده میشد. کمترین اهمیتی هم به این موضوع نمیدادند.

پادوهای آشپزخانه دورِ سرآشپزها میپلکیدند، سبزی خُرد میکردند، ماهی پاک میکردند، موادِ اولیه را مرتب میکردند، زبالهها را بیرون میبردند و ادویهها و ملزوماتِ مختلف را میآوردند. لحظهای دست از کار نمیکشیدند، اما آشپزخانه همچنان آشفته بود. برگِ سبزیجات، فلسِ ماهی و پوستِ میوهها، چرب و کثیف، همهجا روی زمین، کنارِ اجاقها و نزدیکِ سینک پخش شده بود.

همهمهی سرآشپزها و پادوها با فریادها و ناسزاها درآمیخته و سمفونیِ پرآشوبی ساخته بود.

لومیان اگر چشمانش را میبست و خوب گوش میداد، بهراحتی میتوانست آنجا را با میدانِ نبرد اشتباه بگیرد.

لومیان با استفاده از این هرجومرج، ماهرانه از میانِ جمعیتِ شلوغ گذشت و خود را به قفسهٔ پر از موادِ اولیه رساند. با کمکِ تیغهها، دستگیرهها و لولههای خاکستریسفیدِ گاز و آب، فرز و چابک تا سقف بالا رفت و به درونِ دریچهٔ تهویه خزید.

بوی تند و خفهکنندهٔ روغن و دود به مشامش زد و چیزی نمانده بود از پا دربیاید.

اما با تابآوریِ راهبی گدا در برابرِ محیطهای طاقتفرسا، خود را به جلو کشید، در کانالِ تهویه خزید و گهگاه بالاتر رفت.

پس از حدودِ ده ثانیه، سرش را از بالای دستشوییِ طبقهٔ دوم بیرون آورد.

وقتی مطمئن شد کسی آنجا نیست، با چابکی پایین پرید و بهسرعت بهسوی در رفت و پنهانی هر دو سرِ راهرو را پایید.

فضا بهشکلِ عجیبی ساکت بود. فقط دو نوچه از پلهها نگهبانی میدادند که تمامِ حواسشان به طبقهٔ اول بود و کمترین توجهی به پشتِ سرشان نداشتند.

لومیان آهِ آسودگی کشید و هدفش را مشخص کرد. چمباتمهزنان بهسوی اتاقِ مجاور خزید.

با اینکه در قفل بود، لومیان به مانعی برنخورد که نتواند از پسش برآید. با استفاده از سیمِ نیمهشکستهای که همراه آورده بود، پس از چند بار تلاش توانست درِ چوبی را باز کند.

درست همانطور که ژنا توصیف کرده بود، دستشوییِ متصل به اتاقِ آیتِ چکش طاقچهٔ پنجرهٔ برجستهای نداشت. فقط یک لبهٔ تزئینی داشت که بهزحمت فضای کافی برای ایستادن از پهلو را فراهم میکرد.

حتی برای یک شکارچی هم پریدن از طاقچهٔ پنجره به آن لبهٔ باریک چالشِ بزرگی بود و تعادلی بینقص میطلبید.

خوشبختانه، لومیان از انعطافپذیریِ خارقالعادهٔ یک رقصنده برخوردار بود که تقریباً از مرزهای انسانی فراتر میرفت.

پس از بررسیِ دقیق، بالا پرید و دقیقاً با پای راست روی لبه فرود آمد. سمتِ چپِ بدنش لرزید و چیزی نمانده بود پایین بیفتد.

چمباتمه زد و درحالیکه فقط نیمی از سرش پیدا بود، بیصدا به درونِ اتاق چشم دوخت.

درِ دستشویی نیمهباز بود و گهگاه خلافکارانِ باند از آنجا میگذشتند.

لومیان صبر پیشه کرد و حرکاتشان را زیر نظر گرفت تا اینکه به الگوی رفتوآمدشان پی برد. با استفاده از فرصتِ مناسبی که درِ دستشویی لحظهای بینگهبان ماند، ماهرانه با خنجرِ هدسی پنجره را باز کرد و به داخل خزید.

با حفظِ خونسردی و اطمینان، بهسرعت پنجرهٔ شیشهای را بست و سپس شتابان به فضای زیرِ وان رفت و خود را پشتِ پردههای آویخته پنهان کرد.

لومیان که با موفقیت به آنجا نفوذ کرده بود، چند وسیلهٔ ضروریاش را در جاهایی در دسترس چید. لحظهای وقت گذاشت تا جایشان را دوباره بررسی کند و مطمئن شود که در صورتِ وحشتزدگی دستپاچه نخواهد شد.

همانجا بیحرکت ایستاد و گوش تیز کرد تا صداهای اتاقِ مجاور را بشنود.

آیتِ چکش گهگاه از مدیرِ تالارِ رقص دربارهٔ درآمدهای اخیرشان میپرسید، زیردستانش را با خشم سرزنش میکرد، یا با رقصندهٔ ستاره گرمِ لاس زدن میشد که ظاهراً با حرکاتِ صمیمانهای هم همراه بود.

پس از مدتی، وقتی مدیرِ تالارِ رقص و رقصندهٔ ستاره رفتند، ظاهراً آیت از جایش برخاست و شروع به قدم زدنِ آرام کرد.

رو به خلافکارانِ داخلِ اتاق کرد و گفت: «توی روزهای آینده، همهٔ پسراتون رو بفرستید تا به تکتکِ آدمای قلمروی ما سر بزنن. میخوام مطمئن بشید که میدونیم کی میتونه تو انتخاباتِ هفتهٔ آینده بهعنوانِ نمایندهٔ مجلسِ محلهٔ بازار انتخاب بشه!»

اوه، پس باندتون داره تو انتخاباتِ مجلس دخالت میکنه؟ لومیان هم جا خورد هم برایش عجیب نبود.

رشدِ باندهای تریر بدونِ نوعی حمایتِ پشتپرده ناممکن بود. آنها یا روابطِ خوبی با شهربانی و چهرههای بانفوذِ آن داشتند، یا از حمایتِ شخصیتهای قدرتمندِ سیاسی برخوردار بودند، یا بهعنوانِ بازوی اجراییِ کثیفِ بازرگانانِ بانفوذ عمل میکردند. گروهِ آخر بیشک با مقاماتِ عالیرتبهٔ دولتی، ردههای بالای کلیساها و ژنرالهای نظامی در ارتباط بودند.

لومیان هرگز پیشبینی نمیکرد که مغزِ متفکرِ باندِ خارِ زهرآگین اینقدر گستاخ باشد که برای تصاحبِ کرسیِ مجلس رقابت کند. او در ابتدا گمان میکرد جاهطلبیِ آنها فراتر از کمیسر شدن در شهربانیِ محلهٔ بازار یا عضویت در شورای شهرِ تریر نخواهد رفت.

اینتیس یک جمهوریِ پارلمانی بود که در آن نمایندگانِ مجلس حوزههای انتخابیهٔ مختلف را نمایندگی میکردند و مجلسِ ملی را تشکیل میدادند. این مجلس اختیارِ تعیینِ رئیسجمهور و نخستوزیر را داشت و آنها نیز بهنوبهٔ خود وزیران را منصوب میکردند—هرچند تصمیماتشان به تأییدِ مجلس نیاز داشت.

مجلسِ ملی همچنین اختیارِ قانونگذاری، اعلانِ جنگ و تعیینِ بودجهٔ دولت را داشت. هر نمایندهٔ مجلس نفوذ و اقتدارِ قابلتوجهی داشت.

در حالِ حاضر، مجلسِ ملی از بیش از ۳۰۰ نفر تشکیل میشد که یکدهمِ آنها اشرافزادگانِ سابق بودند. خانواده سورون که روزگاری بخشی از تبارِ سلطنتی بود، رهبریشان را بر عهده داشت. کرسیهای باقیمانده بر اساسِ وضعیتِ اقتصادیِ استانها و مناطقِ مختلف، بهویژه منطقهٔ بزرگ و مرفه تریر، تخصیص مییافت.

تریر، چه از نظرِ جمعیت و چه از نظرِ قدرتِ اقتصادی، در اینتیس و منطقهٔ بزرگِ تریر بیرقیب بود. نزدیک به ۴۰ کرسی در مجلسِ ملی داشت.

این حدود ۴۰ کرسی میانِ ۲۰ محله توزیع شده بود و هر کدام از یک نمایندهٔ مجلس تا چهار یا پنج نماینده را در خود جای میدادند. این نمایندگان همچنین بهطورِ خودکار سمتِ عضویت در شورای شهر را نیز بر عهده داشتند.

بازارِ محلهٔ نجیبزاده، که حوزهٔ انتخابیهای نسبتاً کوچک بود، تنها یک کرسی در مجلسِ ملی داشت. فردی که برای تصاحبِ این کرسی انتخاب میشد، قدرت و نفوذِ عظیمی در منطقه به دست میآورد.

در حالِ حاضر، حزبِ ملیِ حاکم، حزبِ روشنگریِ محبوب و حزبِ انقلابی که در پیِ رفعِ کاستیهای موجود بود، با تمامِ توان برای انتخاباتِ پیشِ رویِ مجلسِ ملی آماده میشدند.

حزبی که اکثریتِ نسبی را در مجلس به دست میآورد، حزبِ حاکمِ جدید میشد. در غیرِ این صورت، مجبور بودند با حزبی دیگر مذاکره و سازش کنند و ائتلاف تشکیل دهند.

علاوه بر حزبِ ملی، حزبِ روشنگری و حزبِ انقلابی، اینتیس همچنین حزبِ امپراتور (سلطنتطلبانی که خواهانِ حکومتِ روزل بودند) و کاربوناری را نیز داشت. آنها نارضایتیِ خود را از نظامِ فعلی ابراز میکردند و میخواستند با توسل به زور تغییر ایجاد کنند.

گانگسترها یکی پس از دیگری جواب دادند و به «آیت چکش» اطمینان دادند که هیچچیز اشتباه پیش نخواهد رفت.

با این حال، دربارهٔ اینکه از کدام جناح یا نامزد حمایت میکنند سکوت کردند و باعث شدند لومیان احساسِ ناامیدی کند.

بگید دیگه!

«آیت چکش» پس از توضیح دربارهٔ انتخابات، به زیردستانش دستور داد: «مدتی برید بیرون. فقط وقتی صداتون زدم برگردید.»

برنامهش چیه؟ استراقسمع، لومیان را غافلگیر کرده بود.

خیلی زود، گانگسترها اتاق را خالی کردند و «آیت چکش» را تنها گذاشتند.

لومیان از اقدامِ فوری خودداری کرد. پس از تحلیلی دقیق، به این نتیجه رسید که رویاروییِ او و آیت چکش در دستشویی، حتی بدونِ توسل به استفاده از عطارد سقوط کرده، تأثیرِ هدفمندتری نسبت به درگیری در بیرون خواهد داشت.

اتاقِ بیرون در سکوتی وهمآور فرو رفت. لومیان گوش تیز کرد و توانست صداهایی ضعیف بشنود.

انگار «آیت چکش» داشت با خودش زمزمه میکرد: «نگهبانِ مردمانِ پلید... بانویی که ایزدان را میزاید...»

بانویی که ایزدان رو میزایه؟ خیلی تأثیرگذار به نظر میرسه... یعنی آیت داره به یه موجودِ مخفی نیایش میکنه؟ حدودِ چهار پنج جملهست، و بیشتر شبیهِ یه توصیفه؟ با قالبِ سهبندیِ معمول فرق داره... لومیان حدسِ تقریبی زد که «آیت چکش» مشغولِ چه کاری است.

اما در موردِ اینکه به چه کسی نیایش میکرد، لومیان با تکیه بر توصیفِ تکهتکهای که بهسختی شنیده بود، حتی نمیتوانست گمانهزنی را شروع کند.

این موضوع فراتر از دامنهٔ دانشِ فعلیِ او در علومِ غریبه بود.

لومیان حسِ مبهمی از بدخواهی را احساس کرد که از اتاقِ بیرون ساطع میشد.

در واقع، گویی خودِ اتاق شرور شده بود.

لومیان نفسش را حبس کرد، آرامشِ خود را به دست آورد و از گوش دادن به آشوبِ بیرون خودداری کرد.

پس از مدتی، فضای شوم از بین رفت و همهچیز به حالتِ عادی بازگشت.

لومیان نفسش را بهآرامی بیرون داد و کفِ دستش را گرم کرد.

در آن لحظه، «آیت چکش» زیردستانش را که پیشتر اتاق را ترک کرده بودند، احضار کرد تا برگردند.

لومیان همچنان منتظرِ فرصت ماند.

ثانیهها به دقیقه تبدیل شدند تا اینکه سرانجام، سنگینترین قدمها را شنید که به دستشویی نزدیک میشدند.

قدمها متعلق به «آیت چکش» بود. لومیان از قبل صدایشان را تشخیص داده بود.

او بهسرعت قوطیِ فلزیِ کوچکی را که نشانی رویش بود بیرون آورد.

درپوش را باز کرد و گلولهٔ کاغذیِ نازک و ازپیشمچالهشدهای را درونِ بطری فرو برد.

ثانیههایی پیش از آنکه قدمها به دستشویی نزدیک شوند، لومیان گلولهٔ کاغذی را بیرون کشید و درپوش را بست.

سپس گلولهٔ کاغذی را دو نیم کرد و هر تکه را در سوراخهای بینیاش فرو برد.

بوی تعفن که یادآورِ مدفوعِ تخمیرشده بود، به حواسِ لومیان هجوم آورد و نزدیک بود اشکش را درآورد. دستِ راستش بیاختیار حرکت کرد تا گلولهٔ کاغذیِ نازک را بیرون بکشد.

لومیان با ارادهای قوی و استقامتِ یک راهب صدقهگیر که به محیطهای طاقتفرسا عادت داشت، خود را کنترل کرد. چهرهاش در هم رفت و عضلاتش اندکی منقبض شدند. همانطور که آنجا ایستاده بود، قوطیِ فلزیِ دیگری را که بیشترش پر از گاز بود بیرون آورد و درپوشش را باز کرد.

تلنگ!

«آیت چکش» درِ دستشویی را بست و به کاسهٔ توالت نزدیک شد.

اکنون فضا تا حدودی بسته شده بود. تنها شکافهای میانِ در و پنجرهها اجازه میداد تا اندکی هوای تازه به داخل نفوذ کند.

آره، یه رویاروییِ وحشتناک در انتظارشه... لومیان نوساناتِ بختِ هدفش را مشاهده کرد و در سکوت قوطیِ فلزیِ باز را به هوا پرتاب کرد تا گازِ بیرنگ و بیبوی درونش پخش شود و دستشویی را پر کند.

این همان داروی آرامبخشی بود که هدسیِ منحرف ساخته بود. حتی استشمامِ اندکی از آن از فاصلهٔ نزدیک میتوانست قدرتِ یک قاتل را بهشدت تضعیف کند!

برای فضای محدود و تا حدودی بستهای مثلِ دستشویی ایدهآل بود.

این تلهای بود که لومیان برای «آیت چکش» گذاشته بود!

البته مدتی طول میکشید تا گاز در سراسرِ دستشویی پخش شود و تا حدودی اثر کند. هرچه باشد، خودِ لومیان آن را از فاصلهٔ نزدیک تنفس نمیکرد.

کاری که لومیان در قدمِ بعدی باید انجام میداد، این بود که جلوی خروجِ «آیت چکش» از دستشویی را بگیرد یا نگذارد کسی از بیرون در را باز کند.

او قوطیِ فلزیِ باز را لبهٔ وان گذاشت و هفتتیرِ ژنا را بیرون کشید و از میانِ پرده، کاسهٔ توالت را نشانه گرفت.