چپتر 171: فکرِ سریع
چپتر 171: فکرِ سریع
با صدای تاپِ بلندی، جسدِ بیجان روی کفِ زمین افتاد و موجی از شوک به قلبِ بارون برینیه، لویی و همراهانشان فرستاد.
بارون برینیه از جا برخاست و به جنازهای که پیشِ پای لومیان افتاده بود نگاه کرد. موهای قهوهایِ پرپشت و ژولیده، دستوپاهای بلند و هیکلِ تنومند و باابهتش را برانداز کرد.
کسی نبود جز آیتِ چکش!
چشمانِ لویی از ناباوری گشاد شد؛ عضوِ خائنِ باندِ ساوآ مُرده روی کفِ کافه افتاده بود.
بارون درست بعد از شام مأموریت را به سیِل سپرده بود و ساعت هنوز حتی به ده هم نرسیده بود.
علاوه بر این، سیِل توانسته بود پیش از آنکه آنها اطلاعاتِ جامع و تسلیحاتی را که شانسِ موفقیتش را بالا میبرد به دستش برسانند، مأموریت را به انجام برساند.
تازه، آیتِ چکش یک فرابشرِ واقعی بود که از نظرِ قدرت حتی از ویلسون هم پیشی میگرفت. او مثلِ مارگو آسیبپذیر نبود و همیشه حلقهای از پیروان احاطهاش کرده بودند. با این حال، نتوانسته بود سه ساعت پس از مأموریت دادنِ بارون زنده بماند.
آیا این هیچ فرقی با خریدنِ یک خوک از بازارِ محلهٔ نجیبزاده و سر بریدنش داشت؟
حتی اگر بارون شخصاً واردِ عمل میشد، کار اینقدر بیدردسر و سرراست پیش نمیرفت. چهبسا به شکست هم میانجامید.
نگاهِ لویی از جسدِ بیجان به چهرهٔ سیِل چرخید، گویی تازه اکنون ماهیتِ واقعیِ این تازهکارِ روستایی را درک میکرد.
تا حدودی قابلدرک بود که مارگو به دلیلِ بیاحتیاطی و بریدگیِ زهرآگین طعمهٔ او شده باشد. شکستِ ویلسون را هم میشد با ضعفِ خودش و گیر افتادنش درونِ اتاق توجیه کرد. اما آیتِ چکش فرابشری بود که مهارتِ رزمیاش تفاوتِ چندانی با بارون نداشت و همیشه در برابرِ ترورهای احتمالی از سوی باندِ ساوآ در حالتِ آمادهباشِ کامل بود. او کسی نبود که بیاحتیاطی کند.
با این حال، سیِل توانسته بود چنین دشمنِ سرسختی را در عرضِ چند ساعت از پا درآورد!
او دقیقاً چقدر سرسخت بود؟
حدومرزهایش تا کجا بود؟
در مقایسه با بارون، کدامیک قویتر بودند؟
سیلی از پرسشها در ذهنِ لویی چرخید و حالا نگاهش به لومیان رنگی از ترس داشت.
دیگر اوباش هم همین ناآرامی را داشتند.
نگاهِ بارون برینیه مدام بینِ پیکرِ بیجانِ آیتِ چکش و چهرهٔ لومیان در گردش بود، گویی به دنبالِ هرگونه ردی از فریب میگشت.
آیا لومیان لی به این راحتی مأموریتی را به پایان رسانده بود که خودِ بارون آن را دشوار میدانست؟
اگر آیتِ چکش اینقدر راحت از پا درمیآمد، چرا باندِ ساوآ که مدتها در پیِ مجازاتِ این خائن بود، تا الان گذاشته بود زنده بماند؟
این یارو حتی از چیزی که گمان میکردم هم ترسناکتره. از نظرِ قدرت، هوش، اجرا و غنیمت شمردنِ فرصتها، دستکمی از من نداره... حتماً داره رازهایی رو پنهان میکنه. چیزای بیشتری تو چنته داره که به چشم نمیاد... بارون برینیه بهسختی تلاطمِ درونِ قلبش را مهار کرد و وضوح، منطق و هوشی را که معمولاً به آن میبالید، بازیافت.
چهرهٔ بارون برینیه همچون سنگ شد و به چشمانِ لومیان خیره ماند.
«کسِ دیگهای هم میدونه که آیتِ چکش رو از پا درآوردی؟»
لومیان صادقانه جواب داد: «خیلیها.»
چهرهٔ بارون برینیه تغییری چشمگیر کرد و آن حالتِ باوقار و مطمئنش را از دست داد.
در آن لحظه، تنها چیزی که میخواست این بود که سیلی از ناسزا نثارِ لومیان کند.
تو اون مغزِ لعنتیت گُه پر شده؟ اینهمه آدم از دست داشتنت تو مرگِ آیتِ چکش خبر دارن، بعد تو با پررویی جسدِ بیجانش رو آوردی تالارِ رقصِ نسیم، درست جلوی چشمِ من؟
فکر میکنی این آدما به راجرِ «عقربِ سیاه» خبر نمیدن؟ باورت شده اون برای انتقام به تالارِ رقصِ نسیم یورش نمیاره؟
فکر میکنی من میتونم جلوی راجرِ «عقربِ سیاه» وایسم؟ لعنت بهش، داری منو به کشتن میدی!
بهتره بری تو تریرِ زیرزمینی یه سوراخموشِ لعنتی پیدا کنی و قایم بشی!
لومیان با غنیمت شمردنِ فرصتی که از نفسهای حبسشده و سکوتِ بارون برینیه به دست آمده بود، بیتفاوت لبخند زد و گفت: «زیردستای آیتِ چکش تا الان باید راجرِ «عقربِ سیاه» رو پیدا کرده باشن. فقط شما میتونید محافظتِ کافی رو از من بکنید، بارون.
«بارون، مگه انتظارِ تلافی از طرفِ باندِ خارِ زهرآگین رو نداشتید؟ برای همین منو فرستادید تا یکی از اون سهتا رو شکار کنم—چکش، کچل، یا شمعدانِ پاکوتاه؟»
با این پرسشِ لومیان، تلخی دهانِ بارون برینیه را پر کرد. برای لحظهای کوتاه، نتوانست خودش را راضی کند که به لومیان دستورِ رفتن بدهد.
او برای آمادگی در برابرِ انتقامِ احتمالیِ باندِ خارِ زهرآگین دو نقشه کشیده بود. اطمینان داشت که خودش جانِ سالم به در میبَرَد.
مگر این نتیجهای خوشایند نمیبود اگر سایمون غول و کریستو موش به پایانِ کارشان میرسیدند؟
اما مخمصه اینجا بود که او زمانِ کافی برای اجرای هیچکدام از نقشههایش یا به جریان انداختنشان را نداشت!
قصدش این بود که فردا صبح اطلاعات و تسلیحات را به مسافرخانهٔ خروسِ زرین بفرستد و تازه آن موقع دربارهٔ روندِ کار تصمیم بگیرد. با این حال، حذفِ هر کدام از رهبرانِ باندِ خارِ زهرآگین کارِ آسانی نبود. احتمالاً روزها تلاشِ موشکافانه میطلبید تا اصلاً بتواند پایش را به قلمروشان بگذارد.
اما لومیان لی، آن مردِ دیوانه، بهمحضِ پذیرفتنِ مأموریت، بیهیچ درنگی به سراغِ آیتِ چکش رفته بود. او هیچ وقتی را تلف نکرده بود، هیچ شناساییای انجام نداده بود، هیچ ترتیبی نداده بود و منتظر نمانده بود تا لحظهٔ مناسب فرا برسد.
چیزی که بارون را بیشتر عصبانی میکرد، این بود که آن مردک واقعاً موفق شده بود! در عرض چند ساعت، آیتِ چکش را کشته بود و جسدِ بیجانش را تا تالارِ رقصِ نسیم کشانده بود!
لعنتی، اصلاً آدمه؟
این کار او را غافلگیر کرد. اگر راجر «عقربِ سیاه» حمله میکرد، ممکن بود او هم در کنارِ آیتِ چکش به کامِ مرگ برود.
لومیان با دیدنِ سکوتِ بارون برینیه و چهرهٔ درهمرفتهاش، در دل خندید.
او جسدِ آیتِ چکش را به تالارِ رقصِ نسیم نیاورده و به بارون برینیه نشان نداده بود تا لاف بزند یا سرکردهٔ باند و نوچههایش را بترساند.
قصدش این بود که راجر «عقربِ سیاه» و دیگر اعضای قدرتمندِ باندِ خارِ زهرآگین را به آنجا بکشاند!
اگر بارون برینیه کشته میشد، فرصتِ تازهای پیش میآمد. به جانشینی با قدرتِ کافی نیاز میشد. وقتی زمانش میرسید، سیِل که میتوانست بجنگد و سهمی داشته باشد و به معشوقِ چکمههای سرخ هم کمک کرده بود، بیشک مطلوبترین نامزد میشد!
لومیان چندان نگران نبود که راجر «عقربِ سیاه» او را میکشد یا نه.
انگشتِ آقای کِی در جیبش بود!
آقای کِی احتمالاً بدش نمیاد اگه از انگشت استفادهٔ دیگهای بکنم. هرچی باشه، دارم این کار رو برای انجامِ مأموریتِ خودش میکنم...
لومیان با بیخیالی اینطور فکر کرد.
در هر حال، خطرِ سوزانا ماتیس به این زودیها فرا نمیرسید. میتوانست بعداً راهِ چارهٔ دیگری پیدا کند. شاید آقای کِی وقتی میدید لومیان چقدر خوب و سریع مأموریت را انجام داده، انگشتِ دیگری به او پاداش میداد؟
حالتِ چهرهٔ بارون برینیه چند بار عوض شد. ناگهان صندلیاش را به عقب هل داد و با شتاب بهسمتِ گاوصندوقِ مکانیکیِ آهنیرنگی در پیشخوانِ کافه رفت.
دستگیره را چرخاند و رمز را وارد کرد.
لومیان با ابرویی بالاانداخته و گیج نگاهش کرد.
بارون برینیه میخواست چه چیزی بردارد؟ قصد داشت پولهای نقد را بردارد و فرار کند؟
یا اشیاءِ مهرشدهای داشت که از ترسِ اثرهای منفیِ شدیدشان جرئت نمیکرد با خود حمل کند و آنها را در گاوصندوق گذاشته بود؟
طولی نکشید که بارون برینیه گاوصندوق را باز کرد و دو دسته چاشنیِ انفجاری درآورد؛ از همانهایی که معمولاً در معادنِ سنگ به کار میرفت.
تله گذاشتن برای منفجر کردنِ راجر «عقربِ سیاه»؟ کارِ خیلی سختیه. اون یه استادِ طلسمِ بدعتگذاره...
لومیان وقتی دید بارون برینیه بهسمتِ دیوارِ نزدیکِ بلوارِ بازار میرود و دو پنجرهٔ شیشهای را باز میکند، از پرسیدن خودداری کرد.
سردستهٔ باندِ ساوآ دستههای چاشنی را روی طاقچهٔ پنجره گذاشت و سپس کبریتی روشن کرد.
پس از آن، یکی از دستهها را آتش زد و نگاهی به بلوارِ بازار انداخت که نورِ ضعیفی داشت. دستش را بالا برد و موادِ منفجره را به وسطِ خیابان پرتاب کرد.
لویی و دیگر اعضای باند با سردرگمی ایستاده بودند و نمیتوانستند مقصودِ بارون را بفهمند.
فکرهای لومیان بهسرعت از سرش گذشت و بیدرنگ نقشه را فهمید. بیاختیار در دل تحسینش کرد:
خیلی باهوشه...
بوووم!
دستهٔ چاشنیها در وسطِ بلوارِ بازار منفجر شد و شیشههای اطراف را به لرزه درآورد.
معدود رهگذرانِ کنارِ خیابان جا خوردند و به زمین افتادند و جراحتهای سطحی برداشتند. برخی جیغ کشیدند، گوشهایشان را گرفتند و دیوانهوار در مکانهای نزدیک پناه گرفتند.
بارون برینیه نگاهی انداخت، دستهٔ دیگری از چاشنیها را روشن کرد و آن را به خیابانِ خلوت پرتاب کرد. تلفات دادن عواقبِ دردسرسازی داشت. نمیخواست توجهِ ناخواستهٔ مقامات را جلب کند.
بوووم!
صدای انفجار بارِ دیگر طنینانداز شد. مقرّ پلیس در بلوارِ بازار، کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی و کلیسای جامعِ خدای بخار و ماشین تا حدودی واکنش نشان دادند.
تالارِ رقصِ نسیم و ساکنانِ ساختمانهای مجاور به هم ریختند، اما جرئت نکردند پا به بیرون بگذارند.
بارون برینیه دستهایش را به هم کوبید و به میزِ چوبی برگشت. صندلیای جلو کشید و نشست.
با حفظِ رفتارِ همیشگیاش، به لومیان لبخند زد.
«الان دیگه مشکلی نیست.»
این کار قطعاً پلیس و روحانیان را مضطرب میکرد. بیشک عدهای برای بررسیِ علت میآمدند. احتمالِ زیادی وجود داشت که فرابشرانِ رسمی هم در میانشان باشند.
افسرانی که روابطِ خوبی با باندِ ساوآ داشتند ناگزیر پرسوجو میکردند.
در چنین شرایطی، راجر «عقربِ سیاه» چطور جرئت میکرد دست به حمله بزند؟
آنها نمیتوانستند این خطر را به جان بخرند و فرض کنند هیچ فرابشرِ رسمیای به انفجار اهمیت نمیدهد. هرچه بود، اگر در این شرطبندی میباختند، کارشان تمام بود!
لومیان انتظار نداشت بارون برینیه در این مدتِ کوتاه راهی برای فرار از حملهٔ راجر «عقربِ سیاه» پیدا کند. و فقط با استفاده از منابعِ دمِ دستش این کار را انجام داده بود.
این کار موقتاً نقشهاش را نقش بر آب کرده بود.
همونطور که از «مغزِ متفکرِ» باندِ ساوآ انتظار میرفت، بارون برینیه واکنش و سرعتِ انتقالِ فوقالعادهای نشون میده و تو لحظههای حساس حتی از مارگو، آیتِ چکش و بقیه هم جلوتره.
لومیان در تأییدِ این موضوع نوچی کرد و بیآنکه به جسدِ بیجانِ چکش روی زمین اعتنایی کند، روبهروی بارون برینیه نشست و لبخندی زد.
«انتخابِ عاقلانهای کردم که به اینجا پناه آوردم.»
بارون برینیه نزدیک بود خفه شود و آبِ دهان در گلویش پرید.
اگر هوشِ استثناییاش نبود، چهبسا به دام میافتاد و با سرنوشتِ شومی روبهرو میشد!
بارون برینیه نفسش را آرام بیرون داد، نگاهی به جنازهٔ بیحرکت انداخت و رو به لویی و بقیه گفت: «بکشیدش توی یه اتاقِ خصوصی و با دقت پنهانش کنید. مقامات احتمالاً بهزودی پیداشون میشه.»