چپتر 172: انفجار
چپتر 172: انفجار
بعد از پنهان کردنِ جسد، بارون برینیه که کنجکاویش تحریک شده بود، با بیقیدی رو به لومیان کرد.
«باید بگم خیلی کنجکاو شدم. چطور تونستی آیتِ چکش رو از بین ببری؟»
لومیان چیزی را پنهان نکرد و همهچیز را گفت. قوطیِ فلزیِ خالیای بیرون آورد و روی میزِ جلویش گذاشت.
«این چیه؟» بارون برینیه چند لحظه با دقت آن را بررسی کرد.
لومیان پوزخند زد: «یادتونه امروز رفتم زیرزمین؟ با یه آدمِ منحرف روبهرو شدم و کاملاً اتفاقی کشتمش. از قضا این داروی آرامبخشِ گازی و پادزهرش رو همراهش داشت.»
«بعد از نفوذ به دستشوییِ آیتِ چکش، پادزهر رو خوردم و باحوصله منتظرِ اومدنش موندم. وقتی وارد شد، درِ داروی آرامبخش رو باز کردم و باهاش درگیر شدم. مهارش کردم و نذاشتم فرار کنه تا اینکه آرامبخش اثر کرد.»
بارون برینیه لحظهای کوتاه درنگ کرد و عملی بودنِ این نقشه را سنجید. با رضایت سر تکان داد و گفت: «دستشویی فضای نسبتاً بستهایه و آرامبخشِ گازی بهسرعت تو فضا پخش میشه. تازه، اصلاً تهویهای هم در کار نیست. با توجه به ذاتِ محتاطِ آیتِ چکش و گاردش در برابرِ باندِ ساوآی ما، اون فرصتِ راحتی برای نفوذ نمیداد.»
«مردانِ مسلحِ بیرون جرئت نمیکردن شلیک کنن، مبادا تصادفی آیتِ چکش رو بکشن. حتی ممکنه برای باز کردنِ قفلِ درِ دستشویی هم به دردسر افتاده باشن.»
بارون برینیه با چنان اطمینانی حرف میزد که گویی صحنه را به چشمِ خود دیده بود.
لویی و دیگران در سکوت درستیِ این تحلیل را تأیید کردند.
با درکِ پیچیدگیهای ماجرا، دریافتند که تواناییِ سیِل در کشتنِ آیتِ چکش در چنین زمانِ کوتاهی، آنقدرها هم که در ابتدا فکر میکردند دور از ذهن نبوده.
سیِل در واقع راهی برای موفقیت پیدا کرده بود و ماهرانه از منابعی که در اختیار داشت بهره برده بود.
با این نقشه، تا زمانی که مهارتِ مبارزهاش در مقایسه با آیتِ چکش خیلی کمتر نبود، شانسِ قابلتوجهی برای مقابله با آن خائن داشت.
طبیعتاً، دستیابی به موفقیت نیازمندِ قدرت، کمی شانس، قاطعیت، جسارت و مهارت در جمعآوریِ اطلاعات بود.
ترسناک بودنِ سیِل انکارناپذیر بود، اما نه به آن وحشتناکی که آنها تصور میکردند.
بارون برینیه در ادامه از درایتِ لومیان تمجید کرد، هرچند کمی ناخشنود بود که او پس از انجامِ کار، جنازهٔ بیجانِ آیتِ چکش را به تالارِ رقصِ نسیم آورده بود. این کار نزدیک بود بلایی بر سرش بیاورد.
با این حال، بارون برینیه هیچ قصدی برای سرزنش کردنِ او نداشت.
با کمی تأمل، فهمید که تقصیرِ اصلی متوجهِ خودش است.
انگار من همیشه بیش از حد اعتمادبهنفس و هوش از خودم نشون میدم. جوری که انگار هیچچیز نمیتونه گیجم کنه. عجیب نیست که اون فکر میکنه میتونم ازش حسابی محافظت کنم و از راجرِ «عقربِ سیاه» ترسی ندارم.
من حتی این عملیات رو پیشنهاد دادم. کاملاً طبیعیه که باور کنه از قبل تمامِ تدارکاتِ لازم رو دیدم.
در حینِ گفتگو، زمان سپری شد. طولی نکشید که یکی از نگهبانانِ باندِ ساوآ که در ورودیِ طبقهٔ اول مستقر بود، بالا آمد و با نزدیک شدن به بارون برینیه، پیامی را رساند.
«بارون، سربازرس اورت اومده.»
بارون برینیه ایستاد و بهسمتِ راهپله رفت: «لطفاً بیاریدش بالا.»
تراویس اورت بهعنوانِ سربازرس در ادارهٔ پلیسِ بازارِ محلهٔ نجیبزاده خدمت میکرد. او یکی از بالاترین مقامها را در اجرای وظایف داشت. بالاتر از او چند معاونِ مدیر با درجهٔ سربازرسِ ارشد قرار داشتند و ناظرِ همهچیز، کمیسرِ پلیسِ محله بود.
بارون برینیه از گفتگو با اورت لذت میبرد. به قولِ امپراتور روزل، او مظهرِ یک «آدمِ خوب» بود. ترجیح میداد در حقیقت کندوکاو نکند و فقط به تعاملاتِ هماهنگ و نبودِ دردسر امید داشت. او تواناییِ چشمگیری در حلِ درگیریهای بینِ باندهای محلهٔ بازار داشت.
ده ثانیه بعد، افسر دو زیردستش را به کافهٔ طبقهٔ دوم راهنمایی کرد.
تراویس اورت حدوداً ۳۰ساله مینمود و نزدیک به ۱.۷۵ متر قد داشت. موهای سیاهش کوتاه بود و عینکی با قابِ سیاه و نسبتاً بزرگ به چشم داشت که چشمانِ آبیاش را در بر میگرفت. چانهاش کمی پهن بود.
او یونیفرمِ سیاه پلیس به تن داشت و سردوشیهایش زنبقهای پنجپرِ نقرهایسفیدی را در پسزمینهٔ سیاه نشان میداد. این نشاندهندهٔ درجهٔ او بهعنوانِ سربازرس بود. اگر هفت گلبرگ داشت، درجهٔ سربازرسِ ارشد را داشت و بالاتر از آن، یک لوزیِ سفیدِ مات بود.
تراویس اورت به بارون برینیهٔ خندان نگاه کرد و با حالتی جدی پرسید: «همین الان چه اتفاقی افتاد؟ لطفاً نگید که تو ورودیِ تالارِ رقصِ نسیم انفجاری رخ داده و شما اصلاً نمیدونید کارِ کی بوده!»
بارون برینیه تراویس اورت را به سمتِ یک میزِ چوبی راهنمایی کرد و شخصاً صندلی را برایش بیرون کشید: «مسیو سربازرس، لطفاً بفرمایید بنشینید.»
لومیان که خود را بهعنوانِ یکی از اراذل در کنارِ لویی و دیگران جا زده بود، پشتِ سرِ بارون برینیه ایستاد و از رویاروییِ مستقیم با افسران دوری کرد تا بهعنوانِ یک مجرمِ تحتتعقیب شناسایی نشود.
بارون برینیه پیپِ ماهونیاش را برداشت و به تراویس اورت در روبهرویش خیره شد. با حالتی جدی گفت: «آیتِ چکش مرده. نگران بودم که راجرِ «عقربِ سیاه» دیوونه بشه، برای همین موادِ منفجره رو منفجر کردم و توجهِ همه رو جلب کردم. خیالتون راحت باشه مسیو سربازرس، من محلِ انفجار رو با دقت انتخاب کردم. به هیچکس آسیبی نرسوندم یا کسی رو مجروح نکردم.»
تراویس اورت دستِ راستش را بالا آورد، عینکِ سیاهفریمش را تنظیم کرد و به بارون برینیه اشاره کرد.
«میشه اینقدر دردسر درست نکنید؟ هفتهٔ دیگه انتخاباتِ مجلسِ ملیه. میخواید جلوی مافوقِ آیندهمون آبروریزی کنیم؟
«نیتتون برام مهم نیست، نمیخوام انگیزهتون رو هم بدونم. تنها چیزی که میخوام یه محلهٔ بازارِ آرومه.
«اگه یه بارِ دیگه همچین اتفاقی بیفته، به مسیو ایمرک پیشنهاد میدم که ادارهٔ ۸ و اون دو کلیسا یه گروهِ تحقیقاتیِ مشترک تشکیل بدن تا به حسابِ باندِ ساوآی شما برسن!»
ایمرک یکی از کمیسرهای شهربانیِ تریر بود و بر بازارِ محلهٔ نجیبزاده نظارت داشت.
تراویس اورت مستقیماً به مرگِ آیت چکش اشاره نکرد، اما از آن برای هشدار دادن به بارون برینیه استفاده کرد.
بارون برینیه با لبخندی جواب داد: «مسیو سربازرس، نگران نباشید. تا دو هفتهٔ آینده، ما کاملاً به قانون پایبند میمونیم. من فقط نگرانِ باندِ خارِ زهرآگینم...»
تراویس اورت سر تکان داد و آهی کشید.
«امپراتور روزل گفته که صلح شکوفایی میاره. اگه به اختلافی برخوردید، میتونید برای قضاوت بیاید پیشِ من.»
سپس رو به دو افسرِ ردهپایینِ کنارش کرد و گفت: «حالا برگردیم و یه نفر رو پیدا کنیم تا سردستههای باندِ خارِ زهرآگین رو زیرِ نظر بگیره. باید مطمئن بشیم که دست از پا خطا نمیکنن.»
سربازرس از جایش برخاست و دستانش را باز کرد.
«ستایش بر خورشید!»
بارون برینیه هم بلند شد و همان را تکرار کرد: «ستایش بر خورشید!»
وقتی تراویس اورت و همراهانش از پلهها پایین رفتند، لومیان پیشِ خودش زمزمه کرد:
آدمای قدرتمند همیشه از نقلقول آوردن از امپراتور روزل لذت میبرن؟ ما آدمای طبقهٔ پایین فرق داریم. ما هر وقت لازم باشه فحش میدیم و حرفای رکیک میزنیم. معنیِ یه جمله به این بستگی نداره که کی اون رو به زبون میاره...
نزدیک به نیم ساعت بعد، بارون برینیه رو به لومیان کرد و گفت: «راجر «عقرب سیاه» و بقیه باید تحتِ نظر باشن. خطرِ فوری در کار نیست.
«حالا میتونی برای استراحت برگردی به مسافرخانهٔ خروسِ زرین. فردا ساعتِ ۱۰:۳۰ صبح بیا اینجا. میبرمت تا سرکرده رو ببینی.»
لومیان با لبخند جواب داد: «باشه. ممنون، بارون.»
سپس پرسید: «طبقِ قوانین، چون من آیت چکش رو کشتم، همهٔ داراییهاش به من میرسه، درسته؟»
بارون برینیه که در اینگونه مسائل دستودلباز بود، تأیید کرد: «درسته.»
او به لویی اشاره کرد تا هفتتیرِ سیاه، کیسهٔ گلوله، سرنیزه و دستهٔ اطلاعات را بیاورد.
«اینا هم مالِ توئه.»
لومیان غلاف را زیرِ بغلِ چپش بست و پیش از ورود به اتاقی که جسدِ بیجانِ آیت چکش در آن افتاده بود، بقیهٔ چیزها را در جیب گذاشت.
پس از اینکه مطمئن شد کسی تعقیبش نمیکند، چمباتمه زد و دکمههای پیراهنِ جنازه را باز کرد.
آنجا گویِ سرخ و طلاییرنگی شبیهِ ابرهای بامدادی و غروبِ آفتاب پیدا کرد که نوری کمرنگ و لرزان درونش میرقصید.
این یک ویژگیِ فرابشریِ مشتزن بود!
لومیان با خوشحالی آن را در جیب گذاشت و به گشتنِ جیبهای آیت چکش پرداخت. ۱۱۶ ورلدور و ۱۷ کوپه اسکناس و سکه پیدا کرد، به همراهِ یک جفت دستکشِ بوکس از جنسی شبیهِ فولاد که چند میخِ تیز رویشان بود.
برای لومیان، این غنیمت بسیار فراتر از لذتِ شکارِ مارگو بود.
در راهِ بازگشت به مسافرخانهٔ خروسِ زرین، تنها چراغهای گازِ پراکندهٔ خیابان مسیر را روشن میکردند. لومیان از میانِ سایههای درهمتنیده میگذشت و حس میکرد جفتچشمهایی به او خیره شدهاند.
لومیان دستِ راستش را بالا آورد تا شقیقههایش را بمالد و پیشِ خودش گفت:
یعنی راجر «عقرب سیاه» داره به مردهها فرمان میده یا از تواناییهای فرابشریِ دیگهای استفاده میکنه تا زاغسیاهم رو چوب بزنه؟ یا فقط دارم زیادی احتیاط میکنم و خیالاتی شدم؟
دیدِ روحیاش را فعال کرد، اما چیزِ غیرعادیای ندید.
حسِ ناخوشایندِ زیرِ نظر بودن رفتهرفته محو شد.
...
در ساختمانِ سهطبقهٔ حیاطداری در بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۲۶.
راجر «عقرب سیاه»ِ باابهت، با چشمانِ آبیِ تیره و نافذش، و هارمن کچلِ جذاب از در به داخل برگشتند.
ده عضوِ باندِ خارِ زهرآگین که با اضطراب منتظر بودند، حس کردند هوا سنگین شده و ترسشان بیشتر شد. هیچکدام جرئت نکردند کلمهای به زبان بیاورند، گویی با توفانی قریبالوقوع روبهرو بودند.
پس از سکوتی پرالتهاب که بیش از ده ثانیه طول کشید، هارمن کچل دندان به هم سایید و گفت:
«اون سیِل ما رو جدی نمیگیره. باندِ ساوآ مدام داره ما رو تحریک میکنه. اونا باید بهاش رو بپردازن!»
راجر «عقرب سیاه» هم با هارمن همعقیده بود و به همان اندازه از دستِ سیِل خشمگین بود. او با صدایی بم و تحکمآمیز گفت:
«نمیتونیم بذاریم این قضیه همینطوری بمونه!»
پوف... راجر نفسش را بهسختی بیرون داد و به بقیهٔ اعضای باندِ خارِ زهرآگین اشاره کرد که بروند.
فقط هارمن ماند و راجر ادامه داد: «اما پلیس رومون زوم کرده. خیلی ممکنه فرابشرانِ رسمی هم قاطیِ ماجرا بشن. فعلاً نمیتونیم دنبالِ انتقام باشیم.
«برینیه حریفِ معمولیای نیست. اون مکار و باهوشه.
«وقتی مسیو آرتوآ برای مجلسِ ملی انتخاب بشه، مادامِ ماه عطیهٔ جدیدی به ما میده. اون موقع، مغزِ برینیه رو درمیارم و میدم سگای ولگرد بخورن!
«با این حال، نمیتونیم دست روی دست بذاریم. وقتی نظارت رومون کمتر شد، از فرصت استفاده میکنم و سیِل رو ترور میکنم!
«اگه باندِ ساوآ میتونه آدمای ما رو ترور کنه، پس ما هم میتونیم همین کار رو با آدمای اونا بکنیم!»
...
در مسافرخانهٔ خروسِ زرین، لومیان تازه به اتاقِ ۲۰۷ رسیده بود که چیزی حس کرد. سرش را چرخاند و نگاهش را به بالکنِ نزدیک دوخت.
او با آهی حاکی از تسلیم گفت: «بیا بیرون، مادام ژنا.»