چپتر 174: پاداش
چپتر 174: پاداش
ساعتِ دهونیمِ صبحِ روزِ بعد، بارون برینیه در طبقهٔ دومِ تالارِ رقصِ نسیم با لومیان دیدار کرد.
لومیان برای آن روز لباسِ سادهای انتخاب کرده بود؛ پیراهنی کتانی، جلیقهای سیاه و شلواری قهوهای به تن داشت. آستینهایش را تا آرنج بالا زده بود و کلاهِ لبهپهنِ قهوهایرنگی بر سر گذاشته بود.
این ترکیب به او ظاهری بیقید و تا حدی زمخت میداد.
بارون برینیه چند لحظه لباسهایش را برانداز کرد اما چیزی نگفت. در عوض فقط به لومیان یادآوری کرد:
«وقتی سرکرده رو دیدیم، بهتره تا جای ممکن کم حرف بزنی.»
لومیان لبهٔ کلاهش را بالا داد و جواب داد: «فهمیدم.»
بارون برینیه لویی و بقیه را نیاورده بود و فقط لومیان او را همراهی میکرد. او لومیان را به طبقهٔ پایین برد و بهسمتِ کالسکهٔ چهارنفرهای که دمِ در منتظرشان بود، راهنمایی کرد.
ظرفِ نیم ساعت، کالسکه از محله کلیسای جامع یادبود گذشت و در خیابانی نسبتاً آرام توقف کرد.
زمینِ این منطقه از محیطِ اطرافش بلندتر بود. ویلاهای مستقل، که بیشتر سفید، بژ و آبیِ مایل به خاکستری بودند، در منظره به چشم میخوردند. هر کدام چمنزاری در جلو و باغی در پشت داشتند که با حصارهای آهنیِ خاردار محصور شده بود.
نگاهِ لومیان تابلوهای خیابان را از نظر گذراند و نامِ خیابانِ فوارهها را دید.
لومیان بهدنبالِ بارون برینیه به خیابانِ فوارهها، پلاکِ ۱۱ رسید و تماشا کرد که بارون طنابِ آویزانِ کنارِ دروازهٔ ورودی را میکشد.
طولی نکشید که پیشخدمتی اصالتاً اهلِ قارهٔ جنوبی نزدیک شد و دروازهٔ آهنی را باز کرد.
پیشخدمتِ تیرهپوست با لحنی آمیخته به غرور گفت: «مسیو مارتن تو اتاقِ کارشون منتظرتونن.»
پیشخدمت بیآنکه منتظرِ جوابِ بارون برینیه و لومیان بماند، روی پاشنه چرخید و در امتدادِ مسیرِ سیمانیِ میانِ دو چمنزارِ سبز که بهاندازهٔ سه کالسکه پهنا داشتند، به راه افتاد.
پس از عبور از چمنزارها، لومیان و بارون برینیه به ویلای سهطبقهٔ سفید و خاکستری رسیدند.
درِ ویلا باز شد و مردی با کتوشلوارِ سیاه و پاپیونِ تیره — لباسِ معمولِ سرپیشخدمتها — در آستانهٔ در نمایان شد.
بارون برینیه قدم تند کرد و با لبخند به مرد سلام داد:
«صبحبخیر، فاوستینو.»
فاوستینو، مردی در دههٔ پنجاهِ زندگیاش، با لبخند جواب داد: «صبحبخیر، برینیه.»
بارون برینیه او را به لومیان معرفی کرد: «ایشون سرپیشخدمتِ مسیو مارتن، مسیو فاوستینو هستن.»
لومیان با حفظِ آدابِ مناسب، به شیوهٔ معمول با فاوستینو احوالپرسی کرد.
فاوستینو سر تکان داد و حرفِ دیگری نزد. آنها را از راهرویی که با لوسترِ کریستالیِ باشکوهی تزئین شده و شبیهِ تالارِ رقص بود گذراند و به اتاقی پر از قفسههای کتاب راهنمایی کرد.
در طولِ راه، لومیان محیطِ اطرافش را برانداز کرد و متوجهِ مجموعهای از نقاشیهای رنگروغن و انواعِ سلاحها شد که دیوارها را زینت داده بودند؛ شمشیرهای یکدستی، شمشیرهای پهن، چکشها، نیزهها و کمانهای کوتاه. سکوی چوبیِ نیمهبلندی که باید گلدانها و مجسمهها را به نمایش میگذاشت، در عوض با زرههای نقرهایسفید، رکابها، سینهبندها و اشیاءِ دیگر اشغال شده بود.
پشتِ میزِ تحریر، کنارِ پنجرههای قدی، مردی ایستاده بود که قدش تقریباً به ۱.۸ متر میرسید.
موهایش، همان مشکیِ معمولِ مردمِ اینتیس، چند تارِ نقرهای نزدیکِ شقیقههایش داشت. به نظر میرسید در اوایلِ چهلسالگی باشد، اجزای صورتش گیرا بود و چشمانِ کمی قرمزش با عنبیههای قهوهایرنگِ او تضاد داشت.
گونههای پُرِ مرد با خطوطِ تند و تیزِ چهرهاش در تضاد بود. هیچ چینوچروکی در صورتش به چشم نمیخورد و خلقوخوی نسبتاً مهربانی از او ساطع میشد. شبیهِ تاجری بود که پیش از به زبان آوردنِ حتی یک کلمه، بیتکلف لبخند میزد.
در آن لحظه، پیراهنی سفید و کتوشلوارِ سیاه و رسمی به تن داشت، بیآنکه پاپیون یا کراواتی بسته باشد.
چهرهٔ بارون برینیه حالتِ محترمانهای به خود گرفت: «صبحبخیر، مسیو مارتن.»
پس از آنکه لومیان سلام کرد، گاردنر مارتن لبخندی زد و آهی کشید.
«خیلی جوونی، نه؟
«دارم حرفِ امپراتور روزل رو میفهمم: قهرمانها تو جوونی اغلب رفتارِ متفاوتی نسبت به بقیه نشون میدن. باید لومیان صدات کنم یا سیِل؟»
لومیان با احترام جواب داد: «سیِل.»
همانطور که گاردنر مارتن از پنجرههای قدی فاصله میگرفت، با گرمی او را تحسین کرد:
«فقط تو یه هفته، دو تا فرابشرِ ردهٔ ۸ رو کشتی و یه ردهٔ ۹ رو بهشدت مجروح کردی. من تو سنِ تو نمیتونستم همچین کارایی بکنم. ردهت چیه؟»
لومیان صادقانه جواب داد: «ردهٔ ۸، تحریککننده.»
گاردنر مارتن از صراحتِ لومیان رضایتِ زیادی نشان داد. سر تکان داد و گفت: «چیزی که قبلاً گفتم خیلی دقیق نبود. وقتی خودم ردهٔ ۸ بودم هم نمیتونستم کارایی که تو کردی رو بکنم. بسیار خوب. باندِ ساوآی ما میتونه از پسرِ استثناییای مثلِ تو استفاده کنه.»
بیآنکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، پرسید: «چیزِ قابلتوجهی همراهِ آیتِ چکش پیدا کردی؟»
این یارو از قانونِ بقای ویژگیهای فرابشری خبر داره؟ از رفتارش پیداست که حتی اگه از قانونِ بقا هم خبر نداشته باشه، باورش اینه که فرابشرانِ انسانی شبیهِ جانورانِ فرابشریان. بعدِ مرگ ویژگیهای فرابشری از خودشون به جا میذارن، یا یه سری قطعات و موادِ باقیمونده که میشه تو ساختِ معجون ازشون استفاده کرد... لومیان لحظهای فکر کرد و چیزی را پنهان نگه نداشت. از جیبش کرهای بهاندازهٔ یک مشت بیرون آورد که شبیهِ ابرهای صبحگاهی و خورشیدِ غروب بود.
«اینو پیدا کردم.»
گاردنر مارتن با تأیید به آن نگاه کرد.
«عالیه. بفروشش به من. برای تو ارزشی نداره. ۱۸۰۰۰ ورلدور چطوره؟»
خیلی بیشتر از ۱۵ هزار ورلدورِ گردهماییِ آقای کِی بود... لومیان وانمود کرد از قیمتِ دقیقِ ویژگیهای فرابشری خبر ندارد.
«واقعاً ۱۸ هزار ورلدور میارزه؟»
بارون برینیه که کنارِ لومیان ایستاده بود، نمیفهمید چه شیءِ عجیبی باعث شده سرکردهاش چنین مبلغی پیشنهاد بدهد.
چیزی از آیتِ «چکش»؟ مادهای که برای ارتقا به کار میرود؟ یا فرابشران شبیهِ جانورانِ فرابشری هستند؟ بارون برینیه در یک آن گمانهزنیهای بیشماری در سر پروراند.
ناگهان پشیمان شد که شبِ گذشته برای حفظِ آبرویش موافقت کرده بود تمامِ داراییهای آیتِ «چکش» را به سیِل واگذار کند.
گاردنر مارتن با صدای بلند خندید و گفت: «واقعاً باارزشه، اما من دارم پولِ اضافهتری میدم. این رو پاداشِ خودت در نظر بگیر.»
سپس رو به پیشخدمت، فاوستینو، کرد و دستور داد: «برو و ۱۸ هزارتا پولِ نقد بیار. اسکناسهای خیلی درشت نیار.»
لومیان هیچ مخالفتی با فروشِ ویژگیِ فرابشریِ مشتزن به مارتن نداشت. قصد داشت آن را در گردهماییِ آقای کِی بفروشد.
امیدش این بود که پولی جمع کند تا شیءِ رازآلودی بخرد که بتواند با اثرهای جانبیِ منفی مقابله کند، کمبودِ ابزارهای علومِ غریبهاش را جبران کند یا بهعنوانِ تغییرِ چهره به کار رود.
گاردنر مارتن ویژگیِ فرابشریِ مشتزن را از سیِل گرفت، چند ثانیه با آن بازی کرد و خطاب به بارون برینیه گفت: «سیِل با وجودِ سنِ کمش، تا همینجا هم خدماتِ قابلتوجهی به باندِ ساوآی ما کرده و قدرتِ چشمگیری داره. وقتشه که مسئولیتهای مهمتری به عهده بگیره.»
«بله... تو همین الان هم درگیرِ کارِ رباخواری و بقیهٔ مغازههای بلوارِ بازار هستی. کارِ آسونی نیست. بذار سیِل در ادارهٔ تالارِ رقصِ نسیم بهت کمک کنه. چند نفر رو هم برای پشتیبانی بهش اختصاص بده تا مجبور نباشه فقط به خودش تکیه کنه.»
عضلاتِ صورتِ بارون برینیه نامحسوس منقبض شد. نارضایتی و ناامیدیاش را فروخورد و جواب داد: «بسیار خوب، مسیو مارتن.»
تالارِ رقصِ نسیم معدنِ طلای واقعی بود و او تمایلی نداشت از دستش بدهد.
اگر دستورِ مستقیمِ مسیو مارتن نبود، ترجیح میداد کارِ بلوارِ بازار را به سیِل بسپارد و پیشنهاد میکرد چند نفر از نوچههای سایمونِ «غول» و بلکِ «نخلِ خونین» به او منتقل شوند.
لومیان تیرگیِ رابطهاش با بارون برینیه را حس کرد. دیگر نمیتوانست به راحتیِ قبل فریبش دهد.
حتی ممکن بود در آینده درگیری و کشمکشی هم پیش بیاید!
گاردنر مارتن رو به لومیان کرد و دستور داد: «خوب مراقبِ تالارِ رقصِ نسیم باش. اگه کارت رو خوب انجام بدی، کارهای مهمتری بهت میسپارم.»
لومیان سرش را پایین انداخت، وانمود کرد خوشحال است و جواب داد: «ممنونم، مسیو مارتن.»
در راهِ بازگشت به بازارِ محلهٔ نجیبزاده، به نظر میرسید بارون برینیه خونسردیاش را بازیافته است. گهگاه با لومیان دربارهٔ باندِ ساوآ صحبت میکرد و از خود ادب، نزاکت و متانت نشان میداد.
لومیان بیشتر حواسش پیِ کیسهٔ پارچهایِ کوچکی بود که از ۱۸ هزار ورلدور لبریز بود.
با این مبلغ میتوانست آپارتمانی نقلی در محلهٔ رصدخانه بخرد!
در منطقهٔ داریژ، این پول معادلِ داشتنِ ویلایی در محلهای آبرومند بود.
محضِ ورود به تالارِ رقصِ نسیم، لویی و بقیه به لومیان نزدیک شدند.
پیش از آنکه بتوانند حرفی بزنند، بارون برینیه پُکی به پیپِ ماهاگونیاش زد و اعلام کرد:
«لویی، سارکوتا، از امروز به بعد پیروِ سیِل باشید. اون حالا مسئولِ تالارِ رقصِ نسیمه.»
لویی که کبودیهای پیشانیاش تا حدِ زیادی محو شده بود، و سارکوتا که موهای قرمزِ مایل به قهوهایاش فرهای طبیعیِ خفیفی داشت، با چهرههایی شوکه و گیج به او خیره ماندند.
خبر داشتند که سیِل پاداش میگیرد، اما هرگز پیشبینی نمیکردند او ادارهٔ تالارِ رقصِ نسیم را به دست بگیرد و خودشان به او سپرده شوند.
او حالا سردستهٔ واقعیِ باندِ ساوآ بود!
بارون برینیه بیتوجه به واکنشِ زیردستانش، به لومیان لبخند زد و گفت: «یه دفتر تو طبقهٔ دوم برام نگه دار. برای کارِ رباخواری بهش نیاز دارم.»
لومیان بیهیچ مخالفتی جواب داد: «بسیار خوب.»
پس از تحویلِ مختصری، بارون برینیه دو نفر از اوباش را با خود برد تا به مشکلی در کارِ رباخواری رسیدگی کنند. لومیان به طبقهٔ دوم رفت تا دربارهٔ کارهای تالارِ رقصِ نسیم پرسوجو کند.
لویی جلو آمد و با صدایی خفه گفت: «سیِل، یعنی، سردسته، چکمههای سرخ تو دفترتونه. نمیدونم برای دیدنِ شما اومده یا بارون. میخواید ببینیدش؟»
فرانکا «چکمههای سرخ»؟ لومیان نامحسوس سر تکان داد.
«دفترم کجاست؟»
لویی با عجله سردستهٔ جدیدش را از میانِ کافه گذراند و به راهروی طبقهٔ دوم راهنمایی کرد، تا اینکه به اتاقی در انتهای آن رسیدند.
او به درِ چوبیِ سرخِ تیره اشاره کرد و گفت: «همینجاست.»
لومیان سر تکان داد، دستگیره را گرفت و در را هل داد.
اولین چیزی که به چشمش خورد، جفتچکمهٔ سرخِ درخشانی بود که با ظرافت روی میزِ چوبیِ قهوهایرنگی قرار داشت.
بالای چکمهها شلواری به رنگِ سفیدِ مایل به خاکستری به چشم میخورد و بالاتر از آن، بلوزِ سفیدِ زنانهای که روی یقه و سرآستینهایش گلها و نقشهای تاکمانندِ فراوانی گلدوزی شده بود. روی آن، جلیقهٔ چهارخانهٔ سیاهوسفید و باریکی به تن داشت.
نگاهِ لومیان بالاتر رفت و به گردنی ظریف و صاف افتاد، و سپس به لبهایی که با رنگِ سرخِ ملایمی آرایش شده بودند. بینیِ کشیده و خوشتراش، ابروهایی که به سمتِ شقیقهها قوس برداشته بودند، و چشمانی که با رنگِ دریاچهایِ زنده و شادی میدرخشیدند، این تصویر را کامل میکرد. موهای کتانرنگ و بلندش با مهارت بهشکلِ دماسبیِ بلندی بسته شده بود.
فرانکا «چکمههای سرخ»، نشسته بر صندلیِ گردانی که زمانی به بارون برینیه تعلق داشت، بیخیال پاهایش را روی لبهٔ میز گذاشته بود، گویی آنجا قلمروی شخصیِ خودش است.