چپتر 175: تیغهٔ پنهان
چپتر 175: تیغهٔ پنهان
لومیان قدم به درونِ اتاق گذاشت و در را پشتِ سرش بست. چوبِ سرخِ تیره دنیای بیرون را مسدود کرد. رو به فرانکا کرد و پرسید: «اومدی دیدنِ بارون یا من؟»
فرانکا به پشتیِ صندلی تکیه داد و بدنش را کشوقوس داد.
اما صندلیِ چرخان کمی کج شد، از زمین فاصله گرفت و نامطمئن تکان خورد.
صدایش فضا را شکافت، رسا و واضح، در تضادی آشکار با ظاهر و رفتارِ ظریفش: «میخوای حدس بزنی چرا اینجام؟ برای تو یا اون؟ گاردنر اول میخواست تو معاونِ برینیه بشی، تا ببینه آیا میتونی از پسِ کارایی بیشتر از فقط دعوا کردن بربیای یا نه. همون موقع بهش گفتم که برینیه اخیراً خیلی حرفگوشکن نبوده.»
لومیان سر تکان داد؛ ناگهان همهچیز برایش روشن شد. اورور راست میگفت. یک حرف در رختخواب میتوانست نقشِ مهمی بازی کند...
گیجیِ پیشینش در خیابانِ فوارهها کمکم از بین میرفت. چطور ممکن بود سرکرده آنقدر دستودلباز باشد که یکی از باارزشترین «داراییهای» بارون برینیه را بگیرد و به غریبهای مثلِ او بسپارد؟
تالارِ رقصِ نسیم محبوبترین تالارِ رقص در تمامِ محلهٔ بازار بود!
لومیان در ابتدا قصد داشت طرزِ نشستنِ مردانهٔ فرانکا را مسخره کند، اما فکر کردن به جنسیتِ واقعیاش او را از این کار منصرف کرد. نوچی کرد و گفت: «پس باید ازت تشکر کنم؟»
فرانکا در حالی که پای راستش را روی مچِ پای چپش تکان میداد، با لبخند جواب داد: «نیازی به این کار نیست. هر چی باشه تو ژنا رو نجات دادی. من به دو دلیل اومدم اینجا. اول، میخواستم بهت اطمینان بدم که فرقِ بینِ لطف و دشمنی رو میفهمم. قطعاً لطف رو جبران میکنم. دوم، میخواستم بهت هشدار بدم که هیچ نیتِ خاصی نسبت به ژنا نداشته باشی.»
نیمهٔ دومِ جملهاش هشدارِ روشنی در خود داشت که در صورتِ هرگونه خطایی، انتقام خواهد گرفت.
لومیان بیاختیار خندید.
«اعتمادبهنفس نداری؟ اگه بتونی کاری کنی که ژنا شیفتهت بشه، من هر کاری هم بکنم احساسش عوض نمیشه.»
اگر لومیان از احتمالِ تغییرِ جنسیت در مسیرِ دیوبانو خبر نداشت، چهبسا به فرانکا طعنه میزد و میپرسید آیا اعتمادبهنفسش فقط به کیرش بند است. چهبسا تزلزلِ او و نیازش به هشدار دادن به آدمی بیربط را مسخره میکرد. اون پیشِ خودش فکر میکرد ژنا کیه؟ کسی که به همین راحتی دلش رو میبازه؟ لومیان تقریباً میتوانست مجسم کند که ژنا با فرانکا بیشتر شبیهِ یک دوست رفتار میکند تا یک معشوق.
رفتهرفته لبخندِ فرانکا محو شد. پاهایش را جمع کرد و از روی صندلی برخاست.
با وجودِ اینکه کمی از لومیان کوتاهتر بود، قدی چشمگیر در حدودِ ۱.۷۵ متر داشت که در میانِ زنانِ اینتیسی نادر بود.
فرانکا میز را دور زد و به لومیان نزدیکتر شد. پوزخندی روی لبانش نقش بست و گفت: «اگه به زن نیاز داری، میتونم چند تا از بهترین رقصندههام رو بهت معرفی کنم. اگه اونا به چشمت نیومدن، نظرت راجع به من چیه؟»
همانطور که حرف میزد، بهآرامی دستش را زیرِ چانهٔ لومیان قلاب کرد و آن را پایین کشید.
دلِ لومیان آرام ماند، بیتلاطم همچون دریاچهای راکد. این آگاهی که این زن شاید زمانی مرد بوده، هرگونه میلی را در درونش خاموش کرده بود. او فقط مقاومت کرد، دستِ راستِ فرانکا را محکم گرفت و لبخند زد.
«میترسم سرکرده کاری کنه که تهِ رودِ سرنزو با ماهیا بخوابم.»
لومیان بحث را عوض کرد و ادامه داد: «پس با هر دو طرف پایهای؟ هم مردا هم زنا؟»
فرانکا دستش را پس کشید، صاف ایستاد و لبخند زد.
«قبلاً فقط از دخترا خوشم میاومد، اما بعد از اینکه با یه مرد امتحانش کردم، فهمیدم اونقدرام بد نیست. حسِ متفاوتی داره.
«زندگی کوتاهتر از اونه که آدم بخواد برای خودش محدودیت بذاره. خودت رو از قیدوبندهای غیرضروری رها کن و بگرد. بیشتر بهت خوش میگذره و زندگیِ واقعاً متفاوتی رو تجربه میکنی.»
انگار فرانکا تو گذشته واقعاً مرد بوده. الان تو ردهٔ ۷: ساحرهست؟ و چرا جملهٔ آخرش اینقدر آشنا میزد؟ لومیان در میانِ افکارش به فرانکا جواب داد:
«من هیچ احساسِ خاصی به ژنا ندارم و قصدشم ندارم که داشته باشم. کارهای خیلی مهمتری برای انجام دادن دارم.»
فرانکا گفت: «بسیار خب.» و بهسمتِ در قدم برداشت.
درست وقتی دستش به دستگیره رسید، ناگهان حافظهٔ لومیان یاری کرد و سرانجام منبعِ حرفهای فرانکا را به یاد آورد.
اورور در رؤیایش به آن اشاره کرده بود!
او از یکی از اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری گفته بود که به فکرِ تبدیل شدن به یک آدمکش افتاده و معجونِ مربوط به آن را نوشیده بود. با این حال، در ردهٔ ساحره، در دوراهی گیر کرده بود و مطمئن نبود که آیا تغییرِ جنسیت بدهد یا نه. یکی دیگر از اعضای جمعیت به او توصیه کرده و گفته بود: «زندگی کوتاهه، چرا امتحانش نکنی؟»
این دقیقاً عصارهٔ همان چیزی بود که فرانکا در آن کلمات خلاصه کرده بود!
با نگاه به اندامِ ظریفِ فرانکا، دلِ لومیان به لرزه افتاد. با صدایی بم و طنینانداز گفت: «زندگی کوتاهه، چرا امتحانش نکنی؟»
دستِ فرانکا روی دستگیرهٔ در خشک شد و همانجا ایستاد، گویی صاعقه به او زده باشد.
پس از چند ثانیه، چرخید و نگاهش را به نگاهِ لومیان گره زد؛ صدایش آمیخته به اضطراب بود:
«تو کی هستی؟ نامِ رمزت چیه؟»
این واکنش... انگار حدسم درست بود! لومیان موجی از شعف را احساس کرد که بهدنبالش دلش هُری ریخت.
«من برادرِ مشنگم.»
فرانکا با شنیدنِ اینکه سیِل نامِ رمزِ یکی از اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری را بهدرستی ذکر کرد، آهِ آسودگی کشید و گفت:
«مطمئن نیستم خواهرت حرفی از من زده باشه یا نه، اما نامِ رمزِ من تیغهٔ پنهانه. من عضوِ همون سازمانِ سرّیام که اون هست. نه، حتماً از من حرف زده! وگرنه با اون جمله آشنا نبودی. لعنت بهش، چه خبره آخه!»
لومیان چشمانش را بست و با لحنی قاطع گفت: «اون هرگز نامِ رمز یا هویتت رو نگفت، چون من مسیرِ شکارچی رو انتخاب کردم. وقتی داشت دربارهٔ مسیرِ مجاورش، یعنی دیوبانو و احتمالِ تغییرِ جنسیتش بهم هشدار میداد، تجربهٔ تو رو مثال زد.»
«پس میدونی...» فرانکا میلِ شدیدی حس کرد که در اعماقِ فاضلاب ناپدید شود.
با وجود اینکه با هیئتِ کنونیاش خو گرفته و بر محدودیتهای خودساختهاش غلبه کرده بود، لذتِ تازهیافتهاش با مردان مشروط بر این بود که جنسیتِ پیشینش رازی سربهمهر بماند.
این تصور که سیِل از گذشتهٔ مردانهاش و تمایلش به روابطِ صمیمانه با مردان خبر دارد، فکرِ خطرناکی را در سرش انداخت.
مردهها میتونن راز نگهدارن... مردهها فراموش میکنن... مردهها مسخرهام نمیکنن...
پس از چند ثانیه، فرانکا نفسش را آرام بیرون داد و گفت: «عاقلانهست که این قضیه رو فراموش کنی. اگه برادرِ مشنگ نبودی، کاری میکردم برای همیشه ناپدید بشی.»
در آن لحظه، او رویِ واقعی و مردانهاش را نشان داد و نگاهش را به آینده دوخت.
«بذار دربارهٔ مسیرِ شکارچی روشنت کنم. اون هم تغییرِ جنسیت داره. برای به دست آوردنِ این دانش بهای سنگینی دادم. برخلافِ دیوبانوها، شکارچیها از زن به مرد تبدیل میشن. احتمالاً تو ردهٔ ۴ اتفاق میافته. وقتی وقتش برسه، مسیرم رو عوض میکنم، شکارچی میشم و قالبِ مردانهام رو پس میگیرم!»
که اینطور... شکارچیها نمادِ مردانان و دیوبانوها نمادِ زنان؟ بیدلیل نیست که مسیرهای مجاورن... لومیان احساساتش را مهار کرد و خندهای سر داد.
«وقتی اون روز برسه، چطور تو روی مردایی نگاه میکنی که یه زمانی باهاشون سروسر داشتی؟»
وقتی فرانکا نقشهٔ حسابشدهاش را فاش کرد، چهرهاش حالتی ازخودراضی به خود گرفت.
«بهشون معجونِ ساحره میدم. اگه فرابشرایی باشن که نتونن به مسیرِ دیوبانو تغییرِ مسیر بدن، راهی پیدا میکنم تا ویژگیِ فرابشریِ ساحره رو به شیءِ رازآلودی تبدیل کنم که بپوشنش. و بعد، وقتی وقتش رسید، ههه...»
مادام، تو یه نمه دیوانهای... لومیان جرئت نکرد بیش از این چکمههای سرخ را تحریک کند.
گویی از این آدم هر کاری برمیآمد!
همانطور که انتظار داشت، فرانکا تهدید کرد: «یه بارِ دیگه تأکید میکنم، به نفعتِ که این قضیه رو فراموش کنی و هیچ خیال و قصدی هم نسبت به ژنا تو سرت نپرورونی. وگرنه میگیرمت و معجونِ ساحره رو به زور میبندم به حلقت! با اینکه ردهٔ ۷ تواناییِ تغییرِ مسیر رو نمیده، اما آدم رو خیلی خطرناکتر میکنه. شاید هم کار به جنون و مهار از دست دادن نکشه.»
لومیان با تجسمِ چنین وضعیتی، شتابان سر تکان داد و با لحنی جدی قول داد: «تو دوستِ خواهرمی. حتماً رازت رو نگه میدارم.»
فرانکا آرام گرفت و از مشنگ پرسید: «مشنگ کجاست؟ اون هم تو تریره؟ تو دنیای واقعی خیلی خوشگله؟»
لومیان در سکوت فرو رفت. پس از چند ثانیه، با صدایی گرفته گفت: «اون درگذشت. حتماً اعلانهای تحتِ تعقیب رو دیدی. تو اون فاجعه، اون...»
فرانکا دهان باز کرد، اما هیچ کلمهای از میانِ لبانش بیرون نیامد.
به کنارِ لومیان برگشت و برای دلداری، آرام به شانهاش زد.
پس از لحظهای، فرانکا گوشهٔ چشمانش را پاک کرد و گفت: «از وقتی زن شدم، انگار غدههای اشکم فعالتر شدن... نمیتونم باور کنم که مشنگ اینقدر ناگهانی از پیشمون رفت. هر وقت دورِ هم جمع میشدیم، سراپا لطافت، هوش، شوخطبعی و مهربونی بود. با اینکه هرگز چهرهٔ واقعیاش رو ندیدم، اما مطمئنم باید فوقالعاده زیبا بوده باشه...»
لومیان که خونسردیاش را بازیافته بود، به فرانکا چشم دوخت و گفت: «مادام تیغهٔ پنهان، ازت میخوام این قضیه رو فعلاً پیشِ خودت نگه داری. به بقیهٔ اعضای سازمانتون چیزی نگو. ممکنه روی تحقیقاتم دربارهٔ حقیقتِ پشتِ اون فاجعه تأثیر بذاره.»
فرانکا با صدایی که کمی تودماغی شده بود جواب داد: «مشکلی نیست.»
لومیان به چشمانِ لرزانِ فرانکا که همچون دریاچههایی آرام مینمود نگاه کرد و پیش از طرحِ پرسشِ بعدیاش، کمی اندیشید: «تو یک سالِ گذشته چند بار با خواهرم دیدار داشتی؟»
فرانکا با سردرگمی پرسید: «فقط یه بار. چطور مگه؟»
لومیان ادامه داد: «رفتارِ عجیبی ازش سر زد یا با آدمای غیرعادی در ارتباط بود؟»
فرانکا سر تکان داد: «نه. یه گردهماییِ معمولی بود که توش اطلاعاتِ علومِ غریبه رو با هم تبادل کردیم و وسایلی رو خریدوفروش کردیم. ما به جناحهای متفاوتی تعلق داریم—اون عضوِ آکادمیه و من وابسته به پناهگاهم. گردهماییهای ما بهندرت با هم یکی میشه.»
لومیان از پرسوجوی بیشتر دست کشید. برای اینکه از این موقعیت چیزی دشت کند، با قصدِ بیرون کشیدنِ اطلاعات گفت: «مادام تیغهٔ پنهان، من الان دارم کتابِ جادوییِ بهجامونده از خواهرم رو مطالعه میکنم، اما بخشهای زیادی هست که متوجهشون نمیشم. میتونم از راهنماییتون کمک بگیرم؟»
فرانکا آدرسش را به او داد: «حتماً. من تو پنتهاوسِ خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳، اتاقِ ۶۰۱ زندگی میکنم. وقتایی که ژنا اجرا داره میتونی پیدام کنی. هر روز عصر، مگه اینکه تو خیابانِ فوارهها باشم یا به تالارهای رقصِ مختلف سر بزنم، تو خونهام. ضمناً، لطفاً دیگه از نامِ رمزم استفاده نکن. فقط فرانکا صدام کن.»
چرا حس میکنم داریم پشتِ سرِ ژنا یه رابطهٔ مخفیانه رو پیش میبریم... لومیان با سردرگمی در دل از او ایراد گرفت. سپس گیجیاش را به زبان آورد: «فرانکا، تو حمایتِ اون سازمانِ سرّی رو داری و خودت هم از نظرِ قدرت چیزی کم نداری. پس چرا عضوِ باند شدی؟»
فرانکا پوزخندی زد و با شیطنت چشمِ چپش را بست: «رازه.»