چپتر 178: پاسخِ نامه‌رسان
چپتر 178: پاسخِ نامه‌رسان
عصر، بلوارِ بازار، تالارِ رقصِ نسیم.
لومیان بهسوی ورودی رفت. همین که به در رسید، دو خلافکار که نگهبانی میدادند، به او سلام کردند.
«عصر بخیر، سرکرده.»
لومیان که هنوز پیراهنِ سفیدِ تمیز، جلیقهٔ سیاه و آستینهای تاشده به تن داشت، با لبخند و تکاندادنِ سر جوابشان را داد.
لویی و سارکوتا مشتاقانه منتظرِ بازگشتِ رهبرِ جدیدشان بودند. با دیدنِ لومیان که واردِ تالارِ رقص میشد، بهسرعت پستهایشان را در پیشخوانِ بار رها کردند و لبخندهایی زورکی بر لب نشاندند.
لویی با نگرانی وفاداریاش را نشان داد: «سرکرده، چرا نمیذارید ما هم باهاتون بیایم؟ اینطوری بیمحافظ موندن امن نیست!»
لومیان با تفریح خندید و جواب داد: «شما دو تا؟ از من محافظت کنید؟»
«نگرانم اگه اتفاقی بیفته، جفتتون رو لتوپار کنن. اونوقت مجبور میشم به خونوادههاتون غرامت بدم.»
لویی لبخندی خجالتزده زد.
«میدونم خیلی قوی هستید سرکرده، و میتونید تنهایی از پسِ آیتِ چکش و مارگوی گرگ بربیاید. اما مگه یه ضربالمثل نیست که میگه "دو تا مشت حریفِ چهار تا دست نمیشه"؟ تازه، همهمون تفنگ داریم و نشانهگیریمون هم بد نیست.»
دو تا مشت حریفِ چهار تا دست نمیشه؟ لومیان با خودش فکر کرد. این همون حرفی نبود که امپراتور روزل یه زمانی زده بود؟ از کِی تا حالا شده ضربالمثل؟ اورور همیشه شک داشت که خیلی از حرفای رکیک از امپراتور روزل شروع شده باشن، ولی هیچکس تاییدش نکرده بود... لومیان نگاهی به لویی انداخت که ظاهرش سرسخت بود اما رفتاری مطیع داشت، و بعد به سارکوتا با آن موهای قهوهایِ فرفری و لبهای درشتش نگاه کرد. سرش را کمی تکان داد و جواب داد: «وقتی بهتون دستور میدم دنبالم بیاید، میتونید بیاید. وقتی نمیگم، حواستون به تالارِ رقص باشه. اگه کسی جرئت کرد دردسر درست کنه، بهش شلیک کنید.»
«راستی، کجا میتونم یه سالنِ تیراندازی پیدا کنم؟»
لویی به پایین و پاهایش اشاره کرد: «یکی تو زیرزمینِ تالارِ رقص هست. بقیهٔ سردستهها هم برای تمرینِ تیراندازی میان اونجا، ولی باید مهماتِ خودشون رو بیارن.»
لومیان با رضایت سر تکان داد: «عالیه.»
او شدیداً نیاز داشت نشانهگیریاش را بهتر کند، چون هیچ حملهٔ دوربردِ مؤثری نداشت.
لویی دوباره پرسید: «سرکرده، محیطِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین افتضاحه. قصد دارید بیاید تالارِ رقص؟ تو طبقهٔ دوم چند تا اتاق هست که میتونید از بینشون انتخاب کنید. یا میخواید تو همون استراحتگاهِ موقتی بمونید که قبلاً بارون برینیه ازش استفاده میکرد؟»
لویی اشتیاقش را نشان میداد، چون میدانست او و سارکوتا زمانی دستیارانِ موردِاعتمادِ بارون برینیه بودهاند. اگر نمیتوانستند اعتمادِ رهبرِ جدید را جلب کنند، شاید به نگهبانانِ سادهٔ درِ ورودی تنزلِ مقام مییافتند. جایگاهشان سقوط میکرد و زیرِ دستِ اعضای باندِ ساوآ میافتادند؛ کسانی که هرگز با آنها آبشان توی یک جوی نرفته بود. نهتنها درآمدشان کم میشد، بلکه با قلدریِ شدیدی هم روبهرو میشدند.
لومیان پیش از جواب دادن لحظهای فکر کرد: «اتاقها رو نشونم بده.»
این مکان برای آیینِ احضارِ نامهرسانِ خانمِ شعبدهباز ایدهآل بود.
لومیان قصد نداشت به این زودیها اتاقش در مسافرخانهٔ خروسِ زرین را تحویل دهد. نقشهاش این بود که پس از مرخص کردنِ لویی و سارکوتا، یک اتاق در طبقهٔ دومِ تالارِ رقصِ نسیم و اتاقِ ۲۰۷ مسافرخانهٔ خروسِ زرین را بهعنوانِ استراحتگاهِ شبانهاش انتخاب کند. این کار شانسِ حمله به او را در تاریکیِ شب بالا میبرد. گاهی اوقات هم به خانهٔ امنِ اجارهایاش در خیابانِ روپوشسفیدها فکر میکرد.
لومیان حس میکرد باندِ خارِ زهرآگین بهسادگی از او نمیگذرد. او سه سردسته را پشتسرهم حذف کرده و عمداً آنها را تحریک کرده بود. بهمحض اینکه مقامات کمی گاردشان را پایین میآوردند، احتمالِ تلافی بسیار بالا میرفت. لومیان مطمئن بود که طرفِ مقابل تحریک شده است، چرا که معجونش بیشتر هضم شده بود. یکیدو ماهِ دیگر، چهبسا میتوانست به ارتقا به ردهٔ آتشافروز فکر کند.
لومیان زیاد نگرانِ حملهٔ مخفیانهٔ راجر «عقربِ سیاه» و دیگر سردستههای باندِ خارِ زهرآگین نبود. با انگشتِ آقای کِی، شانسِ خوبی برای دفاع از خودش داشت؛ حتی در برابرِ سوزانا ماتیس که معادلِ یک فرابشرِ ردهٔ ۵ بود، چه رسد به راجر «عقربِ سیاه» و بقیه که هنوز بذرپاش نشده بودند.
با رسیدن به طبقهٔ دوم، لومیان از کافه گذشت و واردِ راهرو شد. پس از وارسیِ آنجا، به اتاقی نزدیکتر به دفترِ کارش اشاره کرد و گفت: «همینو برمیدارم.»
اتاق مبلمانی کلاسیک، یک ستِ چهارنفره از مخملِ قرمزِ تیره و یک صندلیِ راحتیِ بالشتکدار داشت.
لویی با چاپلوسی پرسید: «سرکرده، میخواید این پارچهها رو با پارچههای نو عوض کنیم؟»
سارکوتا که در مقایسه با او همیشه ساکت بود، کنارش ایستاد.
لومیان بهانهای آورد و جواب داد: «نیازی نیست.» سپس به دو محافظش دستور داد مراقبِ دری باشند که از کافه به راهروی طبقهٔ دوم میرسید. در را قفل کرد و پشتِ میزِ چوبیِ پهنی نزدیکِ پنجره نشست تا برای خانمِ شعبدهباز نامهای بنویسد.
در نامه تأکید کرد که مأموریتِ آقای کِی را به پایان رسانده و اعتمادش را جلب کرده است، و حتی موعظه هم شده است. او به فرصتِ پیوستن به سازمانِ مخفیِ حامیِ آقای کِی اشاره کرد و پرسید که آیا نیازی هست به سرورِ آقای کِی نیایش کند یا نه، و اینکه تحتِ نظر بودن توسطِ آن موجود چه پیامدهای احتمالی در پی خواهد داشت. در نهایت، به کارهای اخیرش اشاره کرد و از برخی تصادفها ابرازِ نگرانی کرد.
لومیان پس از آنکه نامه را مرتب تا کرد، محراب را چید و دیوارِ نیروی روحی را برپا کرد.
با پایانِ آیینِ احضار، نگاهش را به شعلهٔ آبیِ شمع دوخت و در آن فضای سرد و مورمورکننده منتظر ماند.
طولی نکشید که پیکری عروسکمانند، به اندازهٔ یک بازو، بالای آتش ظاهر شد.
پیکر که لباسی طلایی و ظریف به تن داشت، با چشمانی آبیروشن و بیحالت به اطراف نگاه کرد. دستِ راستش را بالا آورد و بینیِ کوچک و رنگپریدهاش را با ظرافت گرفت.
«بوی گند میده! بوی گند میده! اینجا به تمیزیِ جای قبلی نیست!»
لومیان با تعجب به اطرافش نگاه کرد و گفت: «مگه قرار نبود اینجا تمیز باشه؟ هیچ ساس و حشرهای نیست و تازه هم تمیزش کردن.»
پیامآور همچنان بینیاش را چین میداد و با صدایی اثیری و وهمآلود گفت:
«استخونای قدیمی زیرِ زمین دفن شدن!
«کثیف، گندیده و چندشآورن!»
با این کلمات، «عروسکِ» بلوند نامه را قاپید و در دم ناپدید شد.
مشخص بود که قصد نداشت حتی یک لحظه بیشتر بماند!
استخونای قدیمی زیرِ زمین؟ لومیان گیج و سردرگم، حرفهای پیامآور را با خود تکرار کرد.
به یاد آورد که تالارِ رقصِ نسیم روی گورستانِ متعلق به یک کلیسای جامع بنا شده بود و اجساد و خاکسترها به دخمهها منتقل شده بودند.
حتی پس از آنکه باندِ ساوآ ساختمان را خرید، فضایی مورمورکننده در آنجا باقی مانده بود. از آنجا که نگران بودند شاید استخوانهایی در اعماقِ زمین جا مانده باشد، مجسمهای کروی ساخته از جمجمههای سفید سفارش داده و آن را همراه با کتیبهای کندهکاریشده در ورودی گذاشته بودند.
واکنشِ پیامآور نشان میداد که واقعاً بقایایی باستانی زیرِ زمین دفن شده است.
وقتی کلیسای جامع بقایا و خاکسترها رو از گورستانِ اصلی به دخمهها منتقل میکرد، احتمالاً عمداً چیزی رو جا نذاشته، مگه اینکه پیداش نکرده باشن یا ازش خبر نداشته باشن... ممکنه مقبرهای مخفی زیرِ گورستانِ اصلی باشه که به دورانِ چهارم برمیگرده؟ برای همینه که پیامآور اینقدر واکنشِ شدیدی نشون داد؟ خب، فعلاً قضیهٔ استخونای قدیمیِ زیرِ زمین رو میذارم کنار. هرچی باشه، تو این سالها هیچ اتفاقِ بدی تو تالارِ رقصِ نسیم نیفتاده. خیلی بعیده دقیقاً همون لحظهای که من پامو میذارم اینجا همهچیز به هم بریزه، مگه نه؟ لومیان با این افکار، آیین را به پایان رساند و محراب را مرتب کرد.
روی صندلیِ راحتیِ کوسندار نشست، آرام به عقب و جلو تاب خورد و منتظرِ پاسخِ خانمِ شعبدهباز ماند.
زمان گذشت و آسمان کاملاً تاریک شد. لومیان در این فکر بود که آیا به لویی و بقیه بگوید شام را به اتاقش بیاورند یا خودش در کافه یا پشتِ پیشخوان دلی از عزا دربیاورد.
ناگهان دستهای کاغذ از بالا افتاد و روی پایش فرود آمد.
این بار پیامآورِ «عروسکی» حتی خودش را نشان نداد و آشکارا بیزاریِ عمیقش را از «محیطِ» کلیِ تالارِ رقصِ نسیم ابراز کرد.
از این به بعد، تو مسافرخانهٔ خروسِ زرین یا اون خانهٔ امن احضارش میکنم... لومیان نامه را باز کرد و با دقت خواند.
«کارت عالی بود. به نظر میرسد تحسین و تأییدِ اولیهٔ آقای کِی را به دست آوردهای.
از حالا به بعد، فقط دستوراتش را دنبال کن. در صورتِ نیاز، هدفِ اصلی را از پیش به تو اطلاع خواهم داد.
میتوانی تظاهر کنی که به موجودی که آقای کِی از آن نام برده، ایمان داری. هرچه باشد، تو همین حالا هم ردپای دو موجود را در خود داری. اضافهشدنِ یکی دیگر مشکلی ایجاد نخواهد کرد. فقط نگرانم که شاید آنجا کمی شلوغ شود.
هاها، جملهٔ قبلی یک شوخی بود. راهحلِ واقعی به این شرح است:
میتوانی به ایمانداشتن تظاهر کنی، اما هرگاه با آقای کِی دیدار کردی و به نیایش پرداختی، از سرورِ من محافظتِ یک فرشته را طلب کن. قاعدتاً باید جادوی آیینیِ مربوط به آن را یاد گرفته باشی، درست است؟ اگر نه، به کتابهای طلسمِ خواهرت رجوع کن.
معمولاً از خواندنِ نامِ مقدسِ آن شخص خودداری کن، حتی اگر نظم به هم ریخته باشد. مگر اینکه مطمئن باشی محافظتِ فرشته را دریافت کردهای.
میفهمم که هرچه انسان بیشتر تلاش کند خاطراتِ خاصی را سرکوب کند، آنها بیشتر تمایل به بازگشت دارند. در جلسهٔ رواندرمانیِ بعدیات، میتوانی از روانپزشکت کمک بگیری. به عبارتِ دیگر، باید مسئلهٔ تبدیلشدن به یک مؤمنِ دروغین را تا پس از درمانِ پیشِ رو به تعویق بیندازی.
اما دربارهٔ تصادفها؛ آنها اغلب عواملِ متعددی دارند که در چیزهای مختلف در هم تنیدهاند.
اول اینکه، فسادی که در بدنِ تو مهروموم شده، از موجودی به نامِ ناگزیری سرچشمه میگیرد. روشن است که ناگزیری با سرنوشت پیوند دارد. او به شکلی نامحسوس سرنوشتت را مختل میکند و باعث میشود با افراد و رویدادهای خاصی روبهرو شوی که «محتوم» به رویارویی با آنها هستی.
دوم اینکه، به احتمالِ زیاد آقای کِی ترتیباتی داده تا شخصی را در سایهها مستقر کند، تو را زیرِ نظر بگیرد و القائاتِ روانیِ نامحسوسی به رهبرانِ باند بدهد. این موضوع مرا به این شک میاندازد که او یا یک هیپنوتیزورِ ردهٔ ۶ است یا یک رؤیاگردِ ردهٔ ۵ از مسیرِ تماشاگر. با این حال، بر اساسِ توصیفِ قبلیات، او قدرتهای یک محضردار را نیز دارد. بنابراین، احتمالِ زیادی وجود دارد که او یک راهبر باشد. راهبرها فرابشرانِ ردهٔ ۵ از مسیرِ نیایشگرِ اسرار هستند و به موجودی خدمت میکنند که آقای کِی به آن ایمان دارد.
راهبرها میتوانند روح و ویژگیهای فرابشریِ دیگران را بچرانند و اینگونه از تواناییهایشان استفاده کنند. این امر هر راهبر را بهطرزِ باورنکردنی قدرتمند میسازد و آنها را در قلهٔ فرابشرانِ ردهٔ میانی قرار میدهد.
سوم اینکه، این موضوع از قانونِ همگرایی و فرضیهٔ قبلیِ من دربارهٔ دافعه سرچشمه میگیرد. حرفم را باور کن، تعجب نخواهم کرد اگر در مدتِ کوتاهی با مؤمنانِ بیشتری از خدایانِ پلید، شکارچیان و دیوبانوان روبهرو شوی.
سختکوش بمان، هفتِ چوب.»
راهبر؟ خیلی قدرتمند به نظر میرسه... همین حالا هم با یه شکارچیِ دیگه و دو تا دیوبانو روبهرو شدم... لومیان با هدایتِ نیروی روحیاش، پاسخِ خانمِ شعبدهباز را آتش زد.