چپتر 18: بی‌پرده
چپتر 18: بی‌پرده
مادام پوآلیس... لومیان از دیدنِ مادام پوآلیس پشتِ در جا خورد. یک لحظه خیال کرد کسی برای ساکتکردنش آمده، اما با یادآوریِ اینکه خواهرش آن بالا بود و قدرتهای فرابشری داشت، حسابی آرام گرفت.
لومیان نفسش را آرام بیرون داد، جلو رفت و در را باز کرد.
دو زن پشتِ در ایستاده بودند. زنی که جلوتر بود، پیراهنِ کرستدارِ مشکی و نفیسی به تن داشت. شالی همرنگِ پیراهن روی شانهها انداخته بود، دستکشهای توری به دست داشت و کلاهِ گردِ زنانهاش را کمی کج گذاشته بود.
سرتاپا سیاهپوش بود و تنها گردنبندی الماسنشان با پایههای طلا روی سینهاش میدرخشید.
ابروهای نسبتاً باریکش قابی برای چشمانِ قهوهای، روشن و خندانش ساخته بود. موهای بلند و قهوهایاش را بالا جمع کرده بود و هرچند اجزای صورتش بهتنهایی خیرهکننده نبودند، اما در کنارِ هم زیباییِ لطیف و دلربایی به او میبخشیدند. اینها در کنارِ وقار و قامتِ برازندهاش، باعث میشد شبِ پشتِ درِ خانهٔ لومیان که هالهای سرخرنگ داشت، بهخاطرِ حضورِ او بسیار باطراوتتر جلوه کند. عطرِ ملایمی هم از او به مشام میرسید.
مادام پوآلیس، همسرِ فرماندارِ دهکدهٔ کوردو و قاضیِ منطقه، بئوست.
لومیان میدانست که باید در دلش القابی مثل «معشوقهٔ کشیش»، «ساحرهٔ احتمالی»، «مظنونِ نیازمندِ کمک» و «بدنِ برهنه و سفید در کلیسای جامع» را هم به این فهرست اضافه کند. اما اینها حرفهایی نبود که بشود بلند به زبان آورد؛ وگرنه مادام پوآلیس درجا رنگ عوض میکرد.
اگر موفق میشد خشمش را برانگیزد، چهبسا فاجعهای به بار میآمد.
لومیان عمداً نگاهی به آسمان انداخت تا نشان دهد این وقتِ شب زمانِ مناسبی برای دیدار نیست و پرسید: «مادام پوآلیس، امری بود؟»
لبهای سرخِ مادام پوآلیس کمی مرطوب بود. بهآرامی گفت: «اومدم دربارهٔ موضوعی با خواهرت، اورور، صحبت کنم.»
از روی ظاهرش اصلاً به زنی سیواندیساله با دو فرزند نمیخورد؛ نهایتاً به نظر میرسید در اواخرِ دههٔ بیستِ زندگیاش باشد.
لومیان لحظهای سبکسنگین کرد و کنار کشید.
همزمان با ورودِ مادام پوآلیس به او خبر داد: «اورور اون بالاست، داره ستونش رو برای روزنامه مینویسه.»
پوآلیس سر تکان داد و به ندیمهٔ کنارش گفت: «کتی، همین پایین منتظرم بمون.»
کتی که لباسِ سیاهوسفیدِ ندیمهها را به تن داشت گفت: «چشم، مادام.» و چند قدم به سمتِ اجاقِ گرم رفت.
لومیان مادام پوآلیس را از آشپزخانه گذراند و به طرفِ پلهها راهنمایی کرد.
مادام پوآلیس سرِ پیچ ایستاد.
لومیان برگشت و با قیافهای گیج پرسید: «چیزی شده؟»
مادام پوآلیس با لبخند پرسید: «عمداً اون سه تا غریبه رو آوردی کلیسای جامع؟»
بالاخره اومد سینجیمم کنه... لومیان نترسید، بلکه برعکس، حسابی خونسرد شد.
تجربههای پیشینِ لومیان در سربهسر گذاشتن و حرص دادنِ دیگران به او آموخته بود که در چنین مواقعی، نه باید جوابِ مستقیم بدهد و نه از خودش دفاع کند. بهترین کار این بود که تقصیرِ خطایی را به گردنِ خودِ طرف بیندازد!
البته این ترفند به موقعیت هم بستگی داشت. فرار کردن هم همیشه گزینهٔ بدی نبود.
لومیان با چهرهای خشمگین به مادام پوآلیس خیره شد و گفت: «شماها واقعاً تو کلیسای جامعِ خدا با هم رابطه داشتید!»
سپس دستهایش را از هم باز کرد و ژستی گرفت که گویی دارد «خورشید را در آغوش میکشد».
«خدای من، پدرِ من، بیحرمتیِ این زن و مردِ گناهکار رو ببخش.»
مادام پوآلیس در سکوت تماشایش کرد و گوشههای لبش به زیبایی بالا رفت.
«فکر کنم خدا ما رو ببخشه. یه بار تو یه کتابی خوندم که میگفت: "بانویی که با عشقِ حقیقیش همبستر بشه، از همهٔ گناهان پاک میشه، چون عشق لذت رو مشروع میکنه، گویی از پاکترین قلبها سرچشمه گرفته." من با گیوم بنه خیلی خوشحالم. برای همین، خورشیدِ فروزانِ ابدی از این بابت خشمگین نمیشه. این کار گناه نیست.»
این دیگه چه جور کتاباییه که میخونید، مادام... لومیان بیاختیار در دلش به او خرده گرفت.
مادام پوآلیس ادامه داد: «اما خب، این کار واقعاً بیاحترامی به سنت سیسه.»
هر منطقه از اینتیس یک یا دو فرشتهٔ نگهبان یا قدیس داشت که یا در شریعتِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی و کلیسای خدای بخار و ماشین به رسمیت شناخته شده بودند، یا در تاریخِ اینتیس نقشِ برجستهای ایفا کرده بودند. هر دو کلیسا این چهرهها را بهخوبی میشناختند و برایشان احترامِ زیادی قائل بودند.
در منطقهٔ داریژ، قدیسِ حامیِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی، سنت سیس بود. در واقع هر کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی در این منطقه میتوانست کلیسای جامعِ سنت سیس نامیده شود. با این حال، برای تشخیصِ آنها از یکدیگر، تنها بزرگترین و اصلیترین کلیسای جامع این نام را بر خود داشت و بقیه با نامهای دیگری شناخته میشدند.
از همین رو، رابطه داشتنِ مادام پوآلیس و کشیش در کلیسای جامع، درست مثل این بود که پیشخدمتِ سنت سیس مخفیانه کسی را به خانه بیاورد و در اتاقخوابِ اربابش با او همبستر شود. این کار بیحرمتیِ بزرگی به قدیسِ حامیِ منطقه به شمار میرفت.
لومیان با قیافهای جدی سر تکان داد و گفت: «درسته. کشیش خجالت نمیکشه؟»
مادام پوآلیس زد زیرِ خنده.
پس از اینکه خندهاش فرو نشست، به لومیان گفت: «اون موقع من هم بهش همینو گفتم. گفتم: "اوه لا لا، آخه چطور میتونیم تو کلیسای جامعِ سنت سیس همچین کاری بکنیم؟" حدس بزن کشیش چی گفت؟ گفت: "اوه، پس سنت سیس احتمالاً باید یه کم تحمل کنه."»
لومیان که در این قبیل مسائل بیتجربه بود، لحظهای زبانش بند آمد.
بالاخره توانست به زور این جمله را از دهانش بیرون بکشد: «اون داره به قدیس کفر میگه!»
به نظر میرسید مادام پوآلیس غرقِ خاطرات شده است.
«اون همینطوریه. جسور و رکوراسته، مثل راهزنی که با فحش و ناسزا درِ روحت رو میشکنه و میاد تو. با نجیبزادههای داریژ کاملاً فرق داره. شاید برای همین باهاش خوابیدم.»
«این فقط رفتارِ عادیِ بعضی از مردای شهوتیه. سنت سیت که جای خود داره، حتی اگه یه ایزد هم اونجا بود، منتظرش میذاشت.» با وجودِ بیتجربگی، لومیان آنقدر رمانهای نوشتهٔ اورور را خوانده بود که یکیدو چیز دربارهٔ میلِ انسانی بداند. «این از اون مواردیه که پایینتنهش عقلش رو کنترل میکنه. نه، تو اون لحظه کلهش کاملاً خالی بوده و با یه مایعِ دیگه پر شده.»
مادام پوآلیس لبخند زد.
«میدونم دلیلش همینه، ولی تو اون موقعیت خیلی جذاب به نظر میرسید. هه هه، تو واقعاً یه مردِ جوونِ بیتجربهای. نمیدونی که حرفای تکراری تو محیطها و حالوهوای مختلف، احساساتِ متفاوتی به آدما میدن؟
«اولین باری که با کشیش خوابیدم رو یادمه. اونجا ایستاد، تو چشمام نگاه کرد و بهم گفت: "پوآلیس، میخوام درکِ عمیقتری از جسم و روحت پیدا کنم." اگه هر وقتِ دیگهای بود، فقط فکر میکردم یه منحرفِ بیادب و عوضیه. برای متوقف کردنش داد میزدم و کمک میخواستم، اما اون موقع، بدنم سست شد. حالوهواش دقیقاً همون چیزی بود که باید باشه.»
مادام پوآلیس با دلبری لبخند زد.
«مثل این میمونه که اگه چشمم مردی رو بگیره، بهش میگم: "امشب خونهٔ من چطوره؟"
«اگه واقعاً بیاد، یهراست میبرمش تو اتاقخواب و بهش میگم: "میخوام باهات عشقبازی کنم. دوستت دارم."
«لومیان، تو بهعنوانِ یه مرد، تو همچین موقعیتی چی جواب میدی؟»
لومیان معمولاً برای مردهای دهکده لطیفههای رکیک تعریف میکرد. با اینکه کمی معذب شده بود، توانست خونسردیاش را حفظ کند. تمامِ تلاشش را کرد تا داستانهایی را که خواهرش نوشته بود و رمانهای نویسندگانِ معاصرِ دیگر را به یاد بیاورد. پس از کمی تأمل گفت: «مادام، شما آفتابِ منین.»
مادام پوآلیس از او تعریف کرد: «خیلی بااستعدادی...»
همانطور که حرف میزد، به جلو خم شد و چشمانش خمار شد.
بیدرنگ نفسی گرم به گوشِ لومیان خورد و صدای زنانهٔ ملایم و کمی گیرا، نرم و آهسته به صدا درآمد.
«میخوام باهات عشقبازی کنم...»
در آن لحظه، دلِ لومیان بیاختیار لرزید. بدنش سِر شد، گویی از لمسِ چراغِ برقیِ خراب دچارِ برقگرفتگی شده باشد.
فوراً یک پله بالا رفت و به مادام پوآلیس گفت: «اورور باید منتظرتون باشه.»
مادام پوآلیس با لبخندی بر لب، کمرش را راست کرد و گفت: «همینطوره.»
انگار نه انگار که اتفاقی افتاده است.
این زن... لومیان ناگهان کمی از این زن ترسید.
برگشت و با چند گام به طبقهٔ دوم رسید. مادام پوآلیس هم با قدمهایی یکنواخت به دنبالش میآمد.
اورور با شنیدنِ صدای زنگِ در، از قبل بیرونِ اتاقخواب منتظر بود.
به لومیان نگاه کرد و پرسید: «چرا اینقدر طول کشید؟»
لومیان مبهم توضیح داد: «دربارهٔ کلیسا حرف زدیم.»
اورور بیدرنگ ماجرا را فهمید. نگاهی به برادرش انداخت که یعنی: «از خورشیدِ فروزانِ ابدی طلبِ شانس کن.»
رو به مادام پوآلیس کرد که تازه به طبقهٔ دوم رسیده بود و با لبخند پرسید: «چیزی شده؟»
مادام پوآلیس با لبخند گفت: «میخواستم دربارهٔ تدارکاتِ جشنِ بهار صحبت کنم. شاید برای یه مراسم به کمکت نیاز داشته باشم.»
اورور بهانهای برای رد کردن آورد: «بد موقعی گیرم انداختی...»
مادام پوآلیس به در اشاره کرد و گفت: «چطوره اول بشنویش؟»
اورور مؤدب ماند: «بسیار خوب.»
لومیان با دیدنِ اینکه خواهرش و مادام پوآلیس واردِ اتاقِ کار شدند و درِ چوبی را بستند، نامحسوس سر تکان داد.
عادی رفتار میکنه و هیچ نشونهای از برگشتن به «صحنهٔ جرم» بروز نمیده...
ناگهان فکری مثل صاعقه به ذهنش خطور کرد.
احتمالِ زیادی هست که مادام پوآلیس یه جادوگر باشه. میتونم ازش قدرتهای فرابشری بگیرم؟
اینطوری خیلی راحتتر و امنتر از اینه که برای فهمیدنِ حقیقتِ جادوگر، مستقیم با اون جغد روبهرو بشم یا ویرانههای خطرناکِ رؤیا رو بگردم...
هرچی باشه، باید هرچه زودتر راز رو کشف کنم تا خطرای پنهان رو از بین ببرم. وقتی قدرتهای فرابشری به دست بیارم، خطرش کمتر میشه.
اما لومیان خیلی زود هوشیار شد و سر تکان داد.
سپس با خود فکر کرد:
چطور میتونم اینطوری فکر کنم؟
حتی نمیدونم مادام پوآلیس دوسته یا دشمن. چطور میتونم از طریقِ اون دنبالِ قدرتِ فرابشری باشم؟
آره، کاراش همین الان نشون نداد که آدمِ خوبیه. حتی باعث شد احساسِ خطر کنم...
اخیراً چم شده؟ برای رسیدن به قدرتهای فرابشری زیادی عجول و بیپروا نشدم؟ انگار اگه زود به دستشون نیارم میمیرم...
نزدیک به دو سال از زمانی که لومیان فهمیده بود خواهرش جادوگر است میگذشت. با اینکه پیش از این هم برای به دست آوردنِ قدرتهای فرابشری تلاش کرده بود، هرگز به اندازهٔ چند روزِ گذشته تقلا نکرده بود. فرقی نمیکرد فرصت خوب باشد یا بد، یا خطری در کار باشد؛ تا زمانی که کورسوی امیدی وجود داشت، برای روبهرو شدن با آن بیتابی میکرد. گویی پس از مدتها گرسنگی، دیگر در انتخابِ غذا سختگیر نبود.
هوف... خدا رو شکر که بهموقع متوجهِ مشکل شدم. وگرنه ممکن بود تو مسیرِ منحرفتر و خطرناکتری بیفتم.
لومیان آهی طولانی کشید، آسودهخاطر از اینکه به حالتِ روانیِ عادیاش بازگشته است.
اما میدانست دست کشیدن از جستوجوی قدرتهای فرابشری ناممکن است. فقط به گزینههای دیگری نیاز داشت. هرچه بود، رؤیای خطرناک پیش از این خود را نشان داده بود و جریانهای پنهانِ دهکده هر لحظه متلاطمتر میشدند.