چپتر 181: سیِلِ وفادار
چپتر 181: سیِلِ وفادار
لومیان در صندلیاش لم داد و حالتی بیتفاوت به خود گرفت. نگاهش روی سایمونِ غول قفل شد و پرسید: «خب، موضوع چیه؟»
سایمونِ غول چشمانِ آبیِ روشنش را به لویی و سارکوتا که پشتِ سرِ لومیان ایستاده بودند، دوخت.
«اینا آدمای برینیه نیستن؟ چرا میذاری دنبالت راه بیفتن؟
«اگه من بودم، میفرستادمشون دمِ در نگهبانی بدن.»
وقتی سایمون دقیقاً به خال زد، لویی و سارکوتا نگاههای مضطربی ردوبدل کردند.
لومیان میخواست دست بزند؛ ممنون بود که سایمون فرصتی برای جلبِ اعتمادِ آنها در اختیارش گذاشته است.
با این حال، نمیتوانست کاملاً به لویی و سارکوتا اعتماد کند. هیچ علاقهای نداشت خلافکار شود، اما دلش هم نمیخواست روزی از پشت به او شلیک کنند و بدنش را سوراخسوراخ کنند.
لومیان دوباره پوزخند زد.
«منظورت چیه که آدمای برینیهان؟ من خودم قبلاً زیرِ دستِ برینیه کار میکردم!
«ما همه عضوِ باندِ ساوآ هستیم و به سرکرده وفاداریم. تا وقتی من وفادار بمونم، نیازی نیست نگران باشم که اونا برام شاخ بشن!»
لویی و سارکوتا که تحتِ تأثیرِ وسعتِ دید و رفتارِ سیِل قرار گرفته بودند، پیدرپی سر تکان دادند.
درسته. بارون برینیه جایگاهمون رو تو باندِ ساوآ عوض کرد و خیلی بهمون اعتماد کرد، اما ما هنوز عضوِ باندِ ساوآ هستیم. خیانت به سرکرده اصلاً تو کتمون نمیره. و این سرکرده بود که بهمون دستور داد دنبالِ سیِل راه بیفتیم و از دستوراتش اطاعت کنیم!
سایمون از حرفهای لومیان جا خورد. پس از چند ثانیه، بالاخره گفت: «شاید تو به سرکرده وفادار باشی، اما بقیه ممکنه نباشن. برینیه جاهطلبه.»
فکر میکنی برینیه به سرکرده وفادار نیست؟ تیغهٔ پنهان... اِ... فرانکا چکمه قرمز هم گفت که برینیه اخیراً زیاد حرفگوشکن نبوده... لومیان ناگهان دلش برای گاردنر مارتن، سرکردهٔ باندِ ساوآ سوخت.
توانمندترین زیردستاش بویی از وفاداری نبرده بودن و معشوقهٔ محبوبش هم انگیزههای پنهانی داشت. تازهواردی هم که همین اواخر مقامش رو بالا برده بود، معلوم شد جاسوسِ یه سازمانِ دیگهست...
سایمون که فهمید نمیتواند لویی و سارکوتا را دستبهسر کند — دو اوباشی که اغلب همراهِ بارون برینیه بودند و از مسائلِ مختلفی خبر داشتند — بحث را به مسیرِ اصلی برگرداند.
«من اومدم اینجا تا دربارهٔ حقوقِ پایهٔ رقصندهها حرف بزنم.
«لعنت بهش، آخه برای چی باید هر روز به اون هرزهها پول بدیم، حتی وقتی یه دونه مشتری هم ندارن؟
«فرانکا خیلی زورگوئه. فقط چون معشوقهٔ سرکردهست، راضیش کرده با همچین خواستهٔ غیرمنطقیای موافقت کنه!
«ما خلافکاریم، نه خیریه. به بخار قسم، وقتی پولو دادم دستِ اون زنا، حس کردم یه کشیشِ لعنتیم!
«البته برای من بد نیست. من فقط باید روزی چند لیک بهشون بدم. ولی برای تالارِ رقصِ نسیم روزی ۱ ورلدوره. کارگرای نساجی تو محلهٔ باغِ گیاهشناسی روزی فقط ۱.۵ ورلدور درمیارن، اونم در حالی که از صبح تا شب جون میکَنن!»
جای تعجب نیست که رقصندههای خوشگلِ فرانکا حاضر نشدن تو خیابانِ بلبل کار کنن. اونجا قیمتا پایینه و حقوقِ پایه هم ناچیزه... تو چرا مثلِ فرانکا و ژنا فحش میدی؟ مگه بددهنی واگیر داره؟ اورور هم تو اون حملههای گهگاهِ جنونش همینطوری فحش میداد... لومیان عمداً پیشنهادِ لویی را نادیده گرفت و با لبخندی پرسید: «نقشهت چیه؟»
خشم همچنان در چهرهٔ سایمون هویدا بود.
«تو، من و بلک، با هم میریم پیشِ سرکرده. باید مجبورش کنیم نظرش رو عوض کنه و جلوی فرانکا رو بگیره!
«کدوم یکی از باندای دیگه به رقصندههاش حقوقِ پایه میده؟»
داره سعی میکنه از اینکه تازه تالارِ رقصِ نسیم رو گرفتم سوءاستفاده کنه؟ داره منو تحریک میکنه علیه سرکرده شورش کنم؟ هه هه، همونطور که اورور یه بار گفت، کرمِ سحرخیز خوراکِ پرندهها میشه و کلاغایی که گردنشون رو دراز میکنن، تیر میخورن... لومیان دستانش را بالا آورد و با لبخندی موذیانه بندِ انگشتانش را شکست.
«فایدهای نداره. فرانکا معشوقهٔ سرکردهست. سرکرده هم بدونِ شک به حرفش گوش میده. اگه میخوای نظرش رو عوض کنه، فقط یه راه داره—خودت سرکرده بشی!»
آیا این حرفی بود که باید جلوی اینهمه آدم میزد؟ لویی، سارکوتا و بقیهٔ کسانی که پشتِ سرِ لومیان بودند، چنان وحشت کردند که چیزی نمانده بود دهانِ سردستهشان را بگیرند.
ظاهراً سایمونِ غول هم جا خورده بود.
«این مزخرفات چیه میگی؟»
بیشترِ اوباشش از ترس به خود لرزیدند.
«منظورم اینه که...» لومیان ناگهان لبهٔ میز را گرفت و آن را به سمتِ سایمونِ غول پرتاب کرد!
تلنگ!
میز با صدای بلندی به زمین کوبیده شد و فنجانهای روی آن خُرد و خاکشیر شدند.
سایمونِ غول که از قبل دو قدم عقب رفته بود، چهرهاش در هم رفت. زیردستانش بیاختیار دست به هفتتیرهایشان بردند. او به لومیان نگاه کرد و پرسید:
«چی میخوای؟»
لومیان پشتِ میزِ چوبیِ واژگون ایستاد و از خشم میجوشید.
«تیکهگُهِ عوضی، اصلاً سرکرده برات ارزشی داره؟ چطور جرئت میکنی تو خفا نقشهٔ شورش بکشی و سعی کنی مجبورش کنی دستوراتش رو عوض کنه!
«واقعاً میخوای خودت سرکرده بشی؟
«دستوراتِ سرکرده باید اجرا بشن، چه خوب باشن چه بد. اگه مشکلی هست، میتونی خصوصی با سرکرده در میون بذاری، اما نمیتونی با بقیه تبانی کنی تا بهش زور بگی!»
این سؤال نیاتِ واقعیِ سایمونِ غول را برملا کرد و او را در وضعیتی قرار داد که نه میتوانست از خشم منفجر شود و نه به تحریکِ سیِل ادامه دهد.
کلمات را با حرص بیرون داد: «لعنت بهت، مغزت عیب کرده؟ من کِی گفتم میخوام به سرکرده زور بگم؟ من فقط پیشنهاد دادم که همه بریم پیشِ سرکرده و توضیح بدیم که دادنِ حقوقِ پایه به رقصندهها غیرمنطقیه. این کار بارِ سنگینی رو دوشِ ما میذاره.»
سایمونِ غول با این حرف دستش را تکان داد، با حالتی که نشان میداد برقراریِ ارتباط با سیل برایش دشوار است. چرخید و رفت، و زیردستانش هم به دنبالش از پلهها پایین رفتند.
لومیان با دیدنِ رفتنشان، در دل خندید.
خیلی ممنون. فردا، نه، همین امشب، سرکرده میفهمه چقدر وفادارم!
لومیان بهطورِ اتفاقی فرصتی برای جلبِ اعتمادِ گاردنر مارتن پیدا کرده بود و بیدرنگ از آن بهره برد.
برای ظاهرسازی، نفسش را با خشم بیرون داد و احساساتش را مهار کرد. به کثیفیِ روی زمین اشاره کرد و به لویی و بقیه دستور داد: «اینجا رو تمیز کنید.»
همین که حرفِ لومیان تمام شد، شبحی از تاریکیِ نزدیکِ پلهها بیرون آمد.
ژنا بود که اجرایش در تالارِ رقص تمام شده بود.
ژنا امروز لباسِ بازی نپوشیده بود. پیراهنِ رُزرنگش که با زیردامنی پف کرده بود، او را شبیهِ گلی وارونه میکرد. موهای زردِ مایل به قهوهایاش در پشت به شکلِ گوجهای سادهای بسته شده بود و چند تارِ مو بهآرامی روی صورتش ریخته بود. حلقههای تیرهٔ دورِ چشمانِ آبیاش کمتر به چشم میآمد و حسی از وقار به او میبخشید. خالی وسطِ گونهٔ چپش را زینت داده بود.
این نمادِ وقار بود.
لومیان با دیدنِ ژنا بیاختیار خندید.
«مردمِ محلهٔ بازار از این سبک خوششون میاد؟»
اشارهاش به لباسِ پوشیدهترِ ژنا بود.
ژنا با ازخودراضیبودن لبخند زد.
«گاهی اوقات بهطرزِ عجیبی خوب جواب میده. فرانکا میگفت بعضی وقتا هرچی چیزی برای مردا دستنیافتنیتر به نظر برسه، بیشتر طالبش میشن. لعنت، اصلاً نمیتونم این طرزِ فکر رو درک کنم.»
لومیان نگاهی به پیشخدمتهایی که مشغولِ تمیزکاری بودند انداخت، میزِ دیگری برای نشستن پیدا کرد و گفت: «موضوع چیه؟»
ژنا روبهرویش نشست و لبخند زد.
«اومدم دربارهٔ دستمزدِ آوازخوندنِ هفتهٔ بعد حرف بزنم. قبلاً شبی ۱۰ تا آهنگ بود، ۴ ورلدور و یکسومِ پولی که روی صحنه میریختن.
تازگیا به نظر میرسه از چند ماهِ گذشته محبوبتر شدم!»
لومیان پیش از پاسخ دادن لحظهای تأمل کرد.
«باندِ خارِ زهرآگین بهت شک کرده و دیگه برات سخته تو تالارهای رقصشون اجرا کنی؟»
ژنا با خشم جواب داد: «لعنت، این خیلی عصبانیم میکنه! نمیتونستی بهتر خودت رو تغییرقیافه بدی؟ خیلی راحت شناسایی شدی و آخرش پای منم گیر افتاد!»
پوزخندی شیطنتآمیز گوشهٔ لبِ لومیان نشست.
«از امروز به بعد، بازم شبی ۱۰ تا آهنگ اجرا میکنی، اما دستمزدت میشه ۱۰ ورلدور. میتونی دوسومِ پولی رو هم که روی صحنه میریزن برای خودت برداری.»
لویی که پشتِ سرِ لومیان ایستاده بود، غمی در دلش احساس کرد.
با اینکه مینکسِ کوچک هر شب اینجا آواز نمیخواند، اما هفتهای چند بار به اینجا سر میزد. این تغییر باعث میشد تالارِ رقصِ نسیم سالانه ۲۰۰۰ ورلدور کمتر درآمد داشته باشد!
با این حال، به نظر میرسید مینکسِ کوچک نقشِ مهمی در ترورِ آیتِ چکش، سردستهٔ باند، داشته است. در نتیجه، فرصتِ اجرا در قلمروی باندِ خارِ زهرآگین را از دست داده بود که این یعنی ضرری بیش از ۱۰۰۰ ورلدور در سال.
ژنا کاملاً راضی به نظر میرسید.
دریافتِ ۱۰ ورلدور برای ۱۰ آهنگ و نگهداشتنِ دوسومِ پولی که روی صحنه ریخته میشد، سخاوتمندانهترین رفتار در صنعتِ خوانندگانِ زیرزمینی بود.
لبخندی زد و گفت: «هفتهٔ بعد فقط سه روز میتونم بیام، از جمعه تا یکشنبهشب.»
لومیان با بیخیالی پرسید: «دنبالِ فرصت تو تالارهای رقصِ محلههای دیگهای؟»
ژنا سر تکان داد.
«نه، اونقدر وقت ندارم که همهش آواز بخونم. کارای دیگهای هم دارم که باید بهشون برسم.»
لومیان با کنجکاوی پرسید: «مگه خوانندهٔ زیرزمینی بودن شغلت نیست؟»
ژنا با پوزخندی تأکید کرد: «این فقط یه کارِ پارهوقته! شغلِ اصلیم اینه که معشوقهٔ مشترکِ سیلِ شیر و فرانکای چکمهقرمز باشم!»
پاهای لویی از این شوخی نزدیک بود سست شود.
در ذهنِ او، فرانکا زنی انحصارطلب بود. او به هر مردی که جرئت میکرد مینکسِ کوچک را از چنگش دربیاورد، درسی حسابی داده بود.
اگر سرکرده واقعاً با مینکسِ کوچک واردِ رابطه میشد، بیشک با خشمِ چکمههای سرخ روبهرو میشد!
این دختر هویتهای دیگهای هم داره؟ افکارِ لومیان بهسرعت به کار افتاد و متفکرانه پرسید: «ژنا اسمِ واقعیته یا اسمِ مستعار؟»
خوانندگانِ زیرزمینیِ پارهوقت اغلب برای جلوگیری از تأثیر گذاشتن روی شغلهای دیگرشان، نامی مستعار انتخاب میکردند.
لبهای ژنا به بالا خم شد و پیش از پاسخ دادن چشمکی زد: «شما چی فکر میکنید، مسیو سیل؟»
او عمداً روی نامِ سیل تأکید کرد تا برساند که او هم از نامِ مستعار استفاده میکند.
با این حرف، ژنا از جایش بلند شد، روی میزِ چوبی خم شد و در گوشِ لومیان زمزمه کرد: «بعد از شنیدنِ حرفات با سایمونِ غول، یه پیشنهادِ دوستانه برات دارم. هرچی کسی کمتر وفادار باشه، بیشتر دربارهٔ وفاداریش لاف میزنه. نمایشت یه ذره زیادهروی بود، ههه.»
ژنا با حالتی مغرورانه راست ایستاد و با اعتمادبهنفس بهسمتِ پلهها رفت.
بالاخره نوبتِ او بود که به سیل «درس» بدهد!
اینطوره؟ لومیان در حالی که به دور شدنِ ژنا نگاه میکرد، در فکر فرو رفت.
«امروز عطر نزدی؟»
ژنا برگشت و با چهرهای لبریز از خوشحالی پرسید: «پس متوجه نشدی که از پلهها بالا اومدم؟»