چپتر 182: سرم حقیقت
چپتر 182: سرم حقیقت
لومیان نیشخند زد و حرفِ خودِ ژنا را به او برگرداند و پرسید: «نظرتون چیه، مادام ژنا؟»
ژنا با درماندگی دستش را بالا برد و فریاد زد: «لعنتی!» سپس با اخم رو برگرداند و با عصبانیت از پلهها پایین رفت.
لومیان چند لحظه در فکر فرو رفت و روی میزِ جلویش ضربه زد. رو به لویی و سارکوتا کرد و گفت: «یه لیوان آبسنتِ رازیانه برام بیارید.»
«محافظِ» تالارِ رقصِ نسیم بودن مزایای خودش را داشت و غذاهایش در آنجا مجانی بود.
وقتی یادش آمد که باید بیشترِ سودِ تالارِ رقص را به سرکرده بدهد و به پلیس رشوه بپردازد، تمایلش به صرفهجویی کمتر شد.
اوضاع هر چقدر هم سخت میشد، نباید میگذاشت خودش عذاب بکشد. در عوض باید تمامِ تلاشش را میکرد تا سرکرده عذاب بکشد!
لومیان دو لیوان از آن مایعِ سبزِ روشنِ تلخ و روانگردان نوشید و تا نزدیکِ نیمهشب در تالارِ رقصِ نسیم ماند.
برخاست، رو به لویی و سارکوتا کرد و گفت: «من میرم بخوابم. شما صبر کنید تالارِ رقص بسته بشه، بعد برید خونه.
«اگه کسی دردسر درست کرد، بندازیدش بیرون. اگه تنهایی از پسشون برنیومدید، همه رو جمع کنید و با جرئت واردِ عمل بشید. نگران نباشید، اگه اتفاقی افتاد من مسئولیتش رو به عهده میگیرم.»
چیزی که ناگفته گذاشت این بود: اگه نتونم مسئولیتش رو به عهده بگیرم، میذارمش به عهدهٔ سرکرده تا اون غصهش رو بخوره.
تالارِ رقصِ نسیم هر روز تا ساعتِ ۲ بامداد باز میماند و معمولاً بینِ ۱۰:۳۰ تا ۱۱ صبح باز میشد.
سارکوتا و لویی همصدا جواب دادند: «چشم، سرکرده.»
وقتی به اتاقخوابش برگشت، لومیان پانزده دقیقهٔ دیگر هم معطل کرد و بعد چمدانِ قهوهایِ حاویِ کتابهای جادوی اورور را برداشت. از پنجره بیرون خزید و بهنرمی از طبقهٔ دوم روی زمین فرود آمد.
از میانِ سایهها گذشت، از بلوارِ بازار به خیابانِ روپوشسفیدها پیچید و واردِ خانهٔ امنی شد که پیشتر اجاره کرده بود.
پس از پنهان کردنِ کتابهای جادو و پخش کردنِ کمی گوگرد برای دفعِ حشرات، لومیان از اتاق بیرون رفت و به کوچهٔ پشتِ خیابانِ روپوشسفیدها پیچید. قصد داشت مسیرش را کج کند و به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برود تا شب را آنجا بگذراند.
پس از برداشتنِ دوازده قدم، متوجهِ کپهای زباله کنارِ یک مانعِ خیابانی شد.
زبالهگردها و رفتگرها تا صبحِ فردا برای تمیز کردنش نمیآمدند. در آن لحظه، آنجا به پناهگاهی برای موشها، سوسکها، مگسها و سگهای ولگرد تبدیل شده بود.
با دیدنِ موشها و سگهای ولگرد، لومیان ناگهان چیزی به یاد آورد.
از میانِ سه قوطیِ فلزی که از هدسیِ منحرف به دست آورده بود، یکی هنوز ناشناخته مانده بود.
بد نیست امتحانش کنم...
لومیان نامحسوس سر تکان داد.
با تکیه بر مهارتهای استثنایی، واکنشهای برقآسا، حرکاتِ چابک و نگاهِ تیزبینش، بهسرعت پایش را روی موشی با موهای خاکستریِ مایل به سیاه گذاشت. چمباتمه زد، قوطیِ فلزیِ کمی سنگین را بیرون آورد و مقداری از مایعِ بیرنگ و بیبو را در دهانِ «شکار» ریخت.
موش جیرجیرِ کوتاهی کرد، اما غیر از آن، هیچ اتفاقِ غیرعادیِ دیگری نیفتاد.
با توجه به روشهای اون منحرف، فکر میکردم شاید داروی محرکِ جنسی باشه، اما انگار اینطور نیست... منطقیه. اون منحرف قدرتهای فرابشریای داره که میل رو تحریک میکنه. نیازی به یه قوطیِ اضافه با همون تأثیر نداره...
لومیان پای راستش را بلند کرد و تماشا کرد که چطور موش بهسوی همنوعانش میدود. موش در حالی که مدام جیرجیر میکرد به دسته پیوست، اما کارِ دیگری انجام نداد.
ناگهان صدایی به شفافیِ بلور از پشتِ سرش به صدا درآمد: «داری چیکار میکنی؟»
لومیان چرخید و «چکمههای سرخ» فرانکا را دید که از میانِ سایههای انتهای کوچه بیرون میآید.
او هنوز چکمههای سرخِ نمادینش، شلوارِ سوارکاریِ سفیدِ مایل به خاکستری و بلوزِ چهارخانهٔ سیاهوسفیدش را به تن داشت. موهای کتانیرنگش مرتب بسته شده بود.
تو اینجا چیکار میکنی؟
لومیان میخواست بپرسد، اما فوراً به یاد آورد که فرانکا در خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳ زندگی میکند.
فقط توانست صادقانه جواب دهد: «دارم یه آزمایش انجام میدم.»
فرانکا با کنجکاوی نزدیک شد و پرسید: «چه جور آزمایشی؟»
چشمانش، شبیهِ دریاچههایی درخشان، موشها را برانداز کرد و بعد خندهای سر داد.
«خواهرت بهت یاد داده روی موشها آزمایش کنی؟»
لومیان گفتگو با فرانکا را آسان مییافت. بسیاری از کلمات نیازی به توضیحِ بیشتر نداشتند. گفت: «منظورت موشهای آزمایشگاهیه؟»
سپس ادامه داد: «ژنا بهت نگفت که بعدِ کشتنِ اون منحرف، سه تا قوطیِ فلزی گیرم اومد؟ یکیشون حاویِ گازی بود که میتونست آدما رو بیهوش کنه. وقتی آیتِ چکش رو کشتم، تمومش کردم. قوطیِ دوم حاویِ یه محرکِ گازیِ همراه بود و هنوز مقدارِ زیادیش باقی مونده.
«قوطیِ سوم توش یه مایعه. از خاصیتش مطمئن نیستم. برای همین روی این موشها آزمایشش کردم.»
فرانکا تازه متوجهِ ماجرا شد.
«پس، این از اون منحرف به جا مونده.»
سپس با اشتیاق پرسید: «ممکنه داروی محرکِ جنسی باشه؟»
چرا افکارت با من یکیه، مادام؟
لومیان که این موقعیت برایش سرگرمکننده بود، به موشی که جیرجیر میکرد اشاره کرد و گفت: «انگار اینطور نیست. به نظر میرسه یکم ناامید شدی؟»
فرانکا احساساتش را پنهان نکرد و آهی کشید.
«آره. اگه واقعاً یه داروی محرک بود، چقدر جالب میشد.»
لومیان ناگهان به این شک افتاد که فرانکا قصد دارد بلایی سرِ ژنا بیاورد. پرسید: «اگه واقعاً داروی محرک بود، میخواستی برای چی ازش استفاده کنی؟»
فرانکا نگاهی به او انداخت و گفت: «لعنتی، داری تو ذهنت منو متهم میکنی؟ فکر میکنی من هیچ حدومرزِ اخلاقیای ندارم؟»
«امیدوارم داروی تحریککننده باشه. کنجکاویم بیشتر سر اینه که اثر و کاراییش رو تجربه کنم. خودم یکم میخوردم و میدادم گاردنر هم امتحانش کنه. اگه معشوقههاش هم میخواستن، اونا هم میتونستن شریک بشن. تو لذتِ لاس زدن و خوشگذرونی رو میفهمی؟»
«...» لومیان لحظهای زبانش بند آمد. پس از چند ثانیه جواب داد: «شما تریریها واقعاً تو بازی کردن مهارت دارین.»
فرانکا جواب داد: «من تریری نیستم، اما با حرفت موافقم.»
نگاهش را به قوطیِ فلزیِ توی دستِ لومیان چرخاند.
«میخوای کمکت کنم ویژگیهاش رو کشف کنی؟»
لومیان که کمی جا خورده بود، پرسید: «نگرانِ خطراتش نیستی؟»
هنوز معلوم نبود این شیشهٔ مایع زهری کُندکش است یا ظرفی برای نفرینها!
فرانکا خندید و جواب داد: «واقعاً باید دانشت رو تو علومِ غریبه بالا ببری.
«قصد دارم از غیببینی استفاده کنم. ساحرهها تواناییهای غیببینیِ قابلتوجهی دارن.»
کتابهای جادوی اورور هیچ اشارهای به این موضوع نکرده بودند. آنها فقط معجونِ ساحره را که باعثِ تغییرِ جنسیت میشد، ثبت کرده بودند. در آنها حدس زده شده بود که هر ساحره در طلسمها مهارت دارد... آره، اونایی که تو طلسم مهارت دارن نباید تو غیببینی کم بیارن... لومیان قوطیِ پر از مایع را به فرانکا داد.
فرانکا به لبهٔ کوچه رفت و پشتِ ساختمانی پنجطبقه ایستاد.
دستِ راستش را دراز کرد و آن را روی پنجرهٔ شیشهایِ تاریک عقب و جلو کشید.
همزمان، به زبانِ هرمس چیزی را زمزمه کرد. لومیان حتی با شنواییِ تیزش، فقط توانست چند کلمه را بشنود.
«نیروی روحی... پرسش... پاسخ...»
چند ثانیه بعد، پنجرهٔ شیشهای تاریکتر و عمیقتر شد، گویی به جهانی رازآلود و ناشناخته راه میبُرد.
فرانکا عقب رفت، قوطیِ فلزی را بالا آورد و به زبانِ اینتیسی گفت: «کاربردِ مایعِ توش چیه؟»
از اعماقِ پنجرهٔ شیشهای، صدایی سالخورده جواب داد: «میل به اعتراف رو بیدار میکنه.»
فرانکا سر تکان داد، تشکر کرد و غیببینی را به پایان رساند.
وقتی پنجرهٔ شیشهای به حالتِ اولش برگشت، رو به لومیان کرد و گفت: «به نظر میرسه ترکیبی شبیهِ سرمِ حقیقت باشه.»
لومیان پرسید: «سرمِ حقیقت؟»
اورور هرگز چنین اصطلاحی را به کار نبرده بود.
فرانکا با بیخیالی توضیح داد: «سرمیِ که آدمها رو مجبور میکنه حقیقت رو بگن.
«وقتی میلشون به فاش کردنِ رازها بیدار بشه، همراه با بازجوییِ پرسشگر، هرچند ممکنه کلی چرتوپرت بگن، اما دروغ گفتن براشون بهشدت سخت میشه. چیزایی که به زبون میارن باید از عمیقترین خواستههاشون سرچشمه بگیره.»
فاش کردنِ خواستههاشون... شبیهِ بقیهٔ تواناییهای اون منحرف، که شاملِ آرزوهای مختلفِ انسانی میشه... همونطور که از یه عطیه از درختِ مادرِ هوس انتظار میرفت... این میتونه برای فرابشری مثلِ من که تو ارتباط با ارواح و غیببینی مهارت نداره خیلی مفید باشه... لومیان قوطیِ فلزی را از فرانکا پس گرفت.
فرانکا نگاهی به اطراف انداخت و با لبخند پرسید: «چرا خیابانِ روپوشسفیدها رو برای آزمایش انتخاب کردی؟ مگه نباید فعالیتهات حولوحوشِ بلوارِ بازار و خیابانِ هرجومرج متمرکز باشه؟»
لومیان چیزی را پنهان نکرد.
«اینجا یه خانهٔ امن اجاره کردم تا از کتابهای جادوی خواهرم محافظت کنم. میترسم اگه هدف قرار بگیرم، آسیب ببینن.»
فرانکا با تأیید سر تکان داد و گفت: «خیلی محتاطی. خواهرت خوششانسه که برادری مثلِ تو داره. من هم قبلاً یه برادر داشتم. خودخواه بود، از خودنمایی خوشش میاومد و اصلاً عملگرا نبود. هر روز دلم میخواست بهش درسِ عبرت بدم...»
حرفش را نیمهکاره رها کرد و نگاهش روی چکمههای سرخ خودش افتاد.
قبلاً داشتم. یعنی دیگه نیست؟ لومیان با تیزهوشی معنای ناگفتهٔ فرانکا را حس کرد و بیدرنگ دلیلِ اندوهِ ناگهانیاش را فهمید.
پس از چند ثانیه، لبخندِ فرانکا برگشت.
«خواهرت هم حتماً بهت اعتماد داره. وگرنه سازمانمون رو بهت لو نمیداد. هرچند ما هرگز صراحتاً نگفتیم که جمعیتِ پژوهشی رو از خانوادههامون مخفی نگه داریم، اما کمتر کسی این موضوع رو فاش میکنه. آخه...»
فرانکا دوباره ساکت شد و لبخندش رنگی از تلخی گرفت.
آخه چی؟ لومیان گیج شده بود، اما از پرسیدن خودداری کرد. در عوض، فقط دلیلِ اورور را توضیح داد.
«ما اون موقع گرفتارِ یه بلا شده بودیم و معلوم نبود کی زنده میمونه و کی میمیره. برای همین خواهرم بعضی رازها رو برام فاش کرد، به این امید که تو آینده به دردم بخورن.»
فرانکا سر تکان داد و خونسردیاش را بازیافت. لبخند زد و گفت: «فهمیدم. فکر میکردم اومدی خیابانِ روپوشسفیدها دنبالِ من، چون مشتاقی دربارهٔ علومِ غریبه یاد بگیری.»
لومیان که دیگر احساسِ خستگی میکرد، گفت: «دیگه خیلی دیره.»
فرانکا نوچنوچ کرد و خندید.
«کاری باهات ندارم. خیلی... خیلی دیوانهوار و خجالتآوره که با کسی که جنسیتِ واقعیام رو میدونه، واردِ اینجور کارها بشم.»
واقعاً؟ میترسیدم وقتی بهش عادت کنی، این خجالت فقط هیجانت رو بیشتر کنه... لومیان شک داشت فرانکا که ممکن بود با فکرِ «زندگی کوتاهه، چرا امتحانش نکنم» وسوسه شود، دست به کارهای پیشبینینشدهتری بزند.
پس از خداحافظی با دیوبانو، به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگشت.
تا روزِ پنجشنبه هیچ اتفاقِ مهمی در بازارِ محلهٔ نجیبزاده نیفتاد.
ساعتِ ۸ شب، لومیان به خیابانِ شِر، پلاکِ ۱۹ در بلوارِ بزرگ رسید و با آقای کِی در زیرزمین دیدار کرد.
آقای کِی به سه دستیارش که سینیهای نقرهای در دست داشتند و پشتِ سرش ایستاده بودند اشاره کرد و گفت: «در مجموع سه شیءِ رازآلود اینجاست که قیمتِ هر کدوم بینِ ۱۵۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ ورلدوره. انتخابت رو بکن.»