چپتر 184: نقاشی
چپتر 184: نقاشی
وقتی لومیان به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگشت، ذهنش هنوز درگیرِ قیمتِ گزافِ وسایلِ نقاشی بود.
در میانِ همکارانش در تالارِ رقصِ نسیم، حقوقِ ماهانهٔ شارلی بهعنوانِ پیشخدمت بد نبود. با این حال، اگر میخواست فقط یک رول بومِ نقاشی بخرد، باید دو ماه آب و غذا نمیخورد!
لومیان بیاختیار نقاشها را جماعتی فقیر و بیچاره میدید. آنها چطور میتوانستند از پسِ هزینهٔ بوم، قلممو، رنگ، قابِ چوبی، مدلِ انسانی و تمامِ خرجهای دیگرِ کارشان بربیایند؟
شاید برای گذرانِ زندگی به کمکِ مالیِ خانوادههایشان متکی بودند. لومیان این افکار را از سر بیرون کرد، در را پشتِ سرش بست و بااحتیاط دستهٔ وسایل را روی میزِ چوبی گذاشت.
در نهایت، با این واقعیت کنار آمده بود که نمیتواند بومهای درستوحسابی بخرد. در عوض، به ارزانترین قلمموها، رنگها، کاغذ و سایرِ لوازمِ ضروری بسنده کرد. حقیقت این بود که لومیان نه آرزو داشت نقاش شود و نه میخواست آثارش را در نمایشگاهی به نمایش بگذارد. او فقط به واسطهای نیاز داشت تا نیروی فراطبیعیِ بهدستآمده از عینکِ رازکاوی را در آن بدمد. کیفیتِ رنگ، احتمالِ تَرَک خوردن، رنگباختن در گذرِ زمان، یا حتی مهارتِ نقاشیاش، همگی مسائلی بیاهمیت بودند.
به این ترتیب، لومیان در مجموع ۳۰ ورلدور خرج کرد تا وسایلِ محقرش را تهیه کند.
لومیان با ترکیبِ رنگهای زنده در پالت و باز کردنِ یک ورقِ کاغذِ سفیدِ انعطافپذیر، خود را برای آیینِ پیشِ رو آماده کرد. خنجرِ نقرهایِ تقدیسشده را در دست گرفت و دیواری از نیروی روحی در اتاقِ ۲۰۷ ساخت.
قصد داشت ببیند چه چیزی میتواند بکشد و چه تأثیراتی به همراه خواهد داشت.
بر اساسِ واکنشِ پیامآورِ خانمِ شعبدهباز در مسافرخانهٔ خروسِ زرین، لومیان حدس میزد که هیچچیزِ غیرعادیِ خاصی در این مکان وجود ندارد. تنها مشکلِ قابلتوجه، ظاهراً فراوانیِ ساسها بود. مخمصهٔ سوزانا ماتیس بهاحتمالِ زیاد ریشه در تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی یا شاید حتی یک غارِ زیرزمینی داشت.
لومیان نفسِ آرامی کشید، عینکِ قهوهای با لبههای طلایی را بیرون آورد و بااحتیاط روی پلِ بینیاش گذاشت.
در یک چشمبههمزدن، انگار دنیای اطرافش چرخید؛ گویی از آسمان به اعماقِ زمین سقوط کرده بود.
در طولِ این سفرِ گیجکننده، لومیان مسافرخانهٔ وارونهای را دید که ساکنانش به همان شکل در حرکت بودند؛ یک میخانهٔ زیرزمینی، ریشههای درختان و خاکی که در زیرِ سطح امتداد یافته بود، موشهایی که در گوشهها کمین کرده بودند و حشراتی که به اینسو و آنسو میدویدند.
همچنان که حسِ تهوعآورِ بیوزنی را تحمل میکرد، عمیقتر و عمیقتر سقوط کرد.
و سپس، شبکهٔ عظیمی از ریشههای سبزِ مایل به قهوهای را دید که در همهٔ جهات کشیده شده، تا دوردستها امتداد یافته و در خلأ ناپدید میشدند.
«اَخ...» لومیان نزدیک بود محتویاتِ معدهاش را بالا بیاورد. بقایای شامِ نیمهتمامش تا گلویش بالا آمد و چیزی نمانده بود بیرون بریزد.
بهسرعت عینکِ رازکاوی را برداشت و با میل به استفراغ مبارزه کرد. لومیان که از شوقی سیریناپذیر برای نقاشی لبریز شده بود، قلممویی برداشت، آن را در رنگ فرو برد و شروع به کشیدن روی کاغذِ سفید کرد.
بیآنکه خودش بداند، نیروی روحیاش با شدتی فزاینده به قلممو تزریق میشد.
پس از چند دقیقه، لومیان دست از کشیدن کشید و به اثرِ خلقشدهاش خیره شد.
آخه این چیه کشیدم؟ این سؤال در ذهنش طنینانداز شد.
با دقتِ بیشتر، توانست موضوعِ اثرِ هنریاش را تشخیص دهد: خانهای مثلثیشکل با تهرنگِ آبیِ خاکستری که سقفش با درختانِ سبز تزئین شده بود، و بارانی شبیهِ گِل.
لومیان لحظهای به نقاشی خیره ماند و ناگهان در پشتِ دستش احساسِ خارش کرد. نتوانست مقاومت کند و آن را خاراند، اما فقط دید که پوستش سرخ و متورم میشود و خارشی در تمامِ بدنش میپیچد.
نکنه این تأثیرِ فرابشریِ نقاشیه؟ دلِ لومیان لرزید و نگاهش را برگرداند. سعی کرد با مالیدنِ دستش به لباس، سوزش را تسکین دهد. اما تلاشهایش بیفایده بود و بیاختیار چند بارِ دیگر خودش را خاراند.
همینکه نگاهش را از آن «نقاشیِ رنگروغنِ» بچگانه و خطخطی گرفت، خارش رفتهرفته فروکش کرد و در نهایت ناپدید شد.
میل به نقاشی نیز از بین رفته بود.
برگشت و دربارهٔ جزئیات به فکر فرو رفت.
باید حداقل سه ثانیه به نقاشی خیره بشم تا بدنم به خارش بیفته...
استفاده ازش تو مبارزه سخته. که نمیتونم همینطوری بچسبونمش رو صورتم، میتونم؟
اگه بهعنوانِ تله ازش استفاده کنم، شاید یه دردی بخوره...
برام سؤاله که آیا نقاشیهایی هستن که بشه بدونِ جلبِ توجهِ هدف ازشون استفاده کرد؟
پس از بررسیِ دقیق، لومیان تصمیم گرفت یک بارِ دیگر تلاش کند.
بارِ دیگر عینکِ رازکاوی را به چشم زد و تجربهاش تقریباً همان بود.
با این حال، این بار تاریکیِ عمیق و پیکرهای سایهواری را نیز دید که در آن حرکت میکردند.
در میانِ امواجِ تهوع، لومیان عینکِ قهوهای با لبههای طلاییاش را برداشت، ورقِ کاغذِ تازهای آورد و قلممویی به دست گرفت.
این بار تسلیمِ حرکاتِ آنی نشد، بلکه در عوض روی تجسمِ آنچه میخواست تمرکز کرد و کوشید تا نقاشی را به تصویرِ ذهنش نزدیکتر کند.
با این روش، لومیان یک خورشیدِ سرخِ مایل به طلایی کشید که با حلقهای از رنگهای زنده—سرخ، نارنجی، زرد، سبز، آبی، نیلی و بنفش—احاطه شده بود.
همینکه کارش تمام شد، اتاقِ ۲۰۷ ناگهان گرم شد و سرمای هوا از بین رفت.
به نظر میرسه یه اثرِ جنگیریِ ساده داره... لومیان کاملاً مطمئن نبود.
روی لبهٔ تخت نشست و با دقت تغییرات را زیرِ نظر گرفت.
با گذشتِ زمان، گرمایی که در ابتدا باعثِ بیقراری و ناآرامی میشد، رو به کاستی گذاشت.
لومیان سعی کرد نقاشی را تا کند، طوری که پشتش رو به بیرون باشد. گرما بیدرنگ ناپدید شد و از دست رفتنِ جوهرهٔ روحیِ درونِ نقاشی تا حدِ نامحسوسی کُند شد.
لومیان با یادآوریِ تجربههای پیشینش تخمین زد: باید بتونم حدودِ دو ماه نگهش دارم... وقتی باز بشه، حداکثر سه روز قابلاستفادهست... آره، این شبیهِ یه روشِ جایگزین برای ساختنِ سلاحهای فرابشریه.
کشیدنِ دو نقاشی پشتسرهم بارِ سنگینی بر نیروی روحیاش گذاشته بود.
پس از استراحتی کوتاه، لومیان به سراغِ سومین آزمایشش رفت.
این بار، از ابزارهای نقاشیِ مربوط به گریم استفاده کرد.
بارِ دیگر عینکِ رازکاوی را به چشم زد و خود را برای حسِ سقوطِ مارپیچ به اعماق آماده کرد. در میانِ آن، لومیان متوجهِ چند پیکرِ نامشخص شد که در سایهها کمین کرده بودند. شیءِ رازآلود را برداشت و شروع به مالیدنِ موادِ مختلف روی صورتش کرد و با کمکِ شیشهٔ پنجره که با نورِ چراغِ کاربیدی روشن شده بود، با دقت خطوطی کشید.
مانندِ تلاشِ قبلیاش، لومیان سعی کرد مهارِ گریمش را در دست داشته باشد، اما گهگاه غریزهاش کنترل را به دست میگرفت.
با نگاه به «آینه»، دید که ظاهرش فرسوده و تکیده میشود. ابروهایش آشفته به نظر میرسید، گونههایش کمی برجستهتر شده بود و لبهایش اندکی پرتر.
انگار داشت به یک غریبه نگاه میکرد. شتابان نگاهش را برگرداند و پرده را کشید تا نتیجهٔ «نقاشیاش» را پنهان کند.
پس از جمع کردنِ نقاشیهای خارش و خورشید به همراهِ ابزارهای مختلف، لومیان تصمیم گرفت وقتِ آن است که بیرون برود و اثراتش را بررسی کند.
وقتی به تالارِ رقصِ نسیم رفت، متوجهِ ژنا شد که با حرکاتِ پرزرقوبرق با تمامِ توان آواز میخواند، و شارلی را دید که تازه چند نوشیدنی را به حاشیهٔ پیستِ رقص برده بود.
اراذلِ باند هیچ توجهی به لومیان نکردند و هیچکدام او را رئیس خطاب نکردند. لومیان با احساسِ آسودگی، به سمتِ شارلی رفت، دوستانه به شانهاش زد و لبخند زد: «عصر بخیر!»
شارلی که پیراهنی سفید و جلیقهای سیاه به تن داشت، برگشت و با لبخند پرسید:
«عصر بخیر، مسیو. چیزی برای نوشیدن میل دارید؟»
لومیان عمداً پرسید: «منو نمیشناسی؟»
شارلی که غافلگیر شده بود، چشمانش گشاد شد و چند ثانیه به چراغِ گازِ دیواری در دوردست خیره ماند.
ناگهان لبخندی روی صورتش نشست و با شگفتی گفت: «تویی! ستایش بر خورشید. چقدر از آخرین دیدارمون میگذره؟ یه لحظه صبر کن. سرم که خلوت شد میام پیشت!»
شارلی به سمتِ پیشخوانِ بار اشاره کرد و با لومیان خداحافظی کرد.
لومیان با رضایت خندید: مهارتِ بازیگریِ این بچه واقعاً چشمگیره. حتی رئیسِ خودش، یعنی منو هم نشناخت!
لومیان نگاهش را برگرداند و به صحنهٔ ژنا نزدیک شد و صبورانه منتظر ماند تا خواندنِ آهنگی پر از شعرهای رکیک را تمام کند.
بهمحضِ اینکه ژنا جمع کردنِ سکههای مسی و نقرهای از روی صحنه را تمام کرد و پایین آمد، لومیان مشتاقانه با او احوالپرسی کرد و گفت: «عالی خوندی! میتونم یه نوشیدنی مهمونت کنم؟»
ژنا بلافاصله چهرهای محتاط به خود گرفت.
از زمانِ ماجرای آن هدسیِ منحرف، نمیتوانست در برابرِ هیچ تماشاچیای که به او نزدیک میشد بیاحتیاطی کند. نگران بود که دوباره با موقعیتِ ناخوشایندِ دیگری روبهرو شود.
چند ثانیه چهرهٔ لومیان را برانداز کرد و برای پنهان کردنِ احتیاطش بهزور لبخندی زد.
«باید صدام رو برای آهنگِ بعدی نگه دارم! لطف کن و خودت یه نوشیدنیِ دیگه بخور!»
ژنا با چشمکی به دو گانگستری که از صحنه نگهبانی میکردند نزدیک شد تا از آنها کمک بگیرد.
گانگسترها جرئت نداشتند به دیوای جلوهگر که شایعه شده بود معشوقهٔ رئیسشان و چکمههای سرخ است، توهین کنند. جلو رفتند و بینِ لومیان و ژنا قرار گرفتند.
ژنا با استفاده از فرصت، به سمتِ سالنِ استراحتِ نزدیکِ پیشخوانِ بار رفت.
پیش از رفتن، نگاهی به رنگِ موی لومیان انداخت و لحظهای با دقت چهرهاش را بررسی کرد. زیرِ لب با خود گفت: «لعنتی، این الان یه جور مُده؟»
لومیان با خوشحالی نگاهش را برگرداند و به سمتِ راهپلهای که به کافه میرفت چرخید. دو گانگسترِ هوشیار که از آنجا نگهبانی میکردند، جلویش را گرفتند.
خیلی وظیفهشناس... لومیان لبخند زد و جواب داد: «فقط میخوام یه فنجون قهوه بخورم!»
پس از چند ثانیه بررسیِ دقیقِ لومیان، دو گانگستر کنار رفتند.
لومیان واردِ کافه شد و با دیدنِ اینکه لویی و سارکوتا کاری برای انجام دادن ندارند، به سمتِ دستشویی رفت.
جرئت نداشت در آینه به خود نگاه کند. در عوض، آبِ شیر را به صورتش پاشید و چند بار مالید و بهتدریج گریمش را پاک کرد.
وقتی کارش تمام شد، به آینه نگاه کرد و دید که تصویرِ رنگپریده و خستهاش به او خیره شده است.
لومیان پیش از ترکِ دستشویی با خود فکر کرد و خونسردیاش را به دست آورد: نیروی روحیم رو حسابی تخلیه میکنه... تازه قبلش دو تا نقاشی هم کشیده بودم.
لویی نگاهی به اطراف انداخت و با تعجب ایستاد.
«رئیس! کِی برگشتید؟»
لومیان درحالیکه به سمتِ راهرو اشاره میکرد، جواب داد: «همین الان. میخوام کمی استراحت کنم.»
لویی و سارکوتا مطیعانه جواب دادند: «فهمیدیم، رئیس.» و از پرسیدنِ سؤالاتِ بیشتر خودداری کردند.
لومیان واردِ اتاقش شد، خود را مجبور کرد تا دستورویی بشوید و روی تخت دراز کشید و به خواب رفت.
در خواب، حسِ غیرقابلتحملِ سقوطِ آزاد از میانِ هوا به سمتِ زمین را تجربه کرد. همانطور که پایین میافتاد، زمینِ زیرِ پایش بهطورِ غیرمنتظرهای شکافته شد و دریایی از شعلههای خروشان را نمایان کرد. لومیان دردِ سوزان و سوراخکنندهای در ذهنش حس کرد. چشمانش را باز کرد، نشست و به نفسنفس افتاد.
در آن لحظه، اتاق در تاریکی و سکوت فرو رفته بود. تنها درخششِ ضعیفی از نورِ ماهِ زرشکی از میانِ پردهها میتابید و نورِ کمرنگی بر میزِ کنارِ پنجره میانداخت.