چپتر 185: تحملِ روانی
چپتر 185: تحملِ روانی
چرا یه همچین خوابی دیدم؟ به طرزِ ترسناکی واقعی بود...
لومیان به خود مسلط شد و وضعیتش را سنجید، اما هیچچیزِ غیرعادی پیدا نکرد.
با این حال، در خواب حس کرده بود انگار دوباره عینکِ رازکاوی را به چشم زده و عینک چیزهای بیشتری به او نشان داده است.
لومیان پس از کمی تأمل، حدس زد که اثرهای منفیِ سه بار استفادهٔ پیاپی از عینکِ رازکاوی هنوز از بین نرفته است. ظاهراً این اثرها به ناخودآگاهش رسوخ کرده و در خوابِ او، در محدودهٔ تالارِ رقصِ نسیم که گورستانی باستانی بود، تجلی یافته بودند.
انگار واقعاً این زیر یه خبراییه...
لومیان در دل آهی کشید. از تخت برخاست، پالتویش را پوشید و تصمیم گرفت برای آزمودنِ فرضیهاش، شب را جای دیگری بگذراند.
در پناهِ تاریکی و در حالی که تالارِ رقصِ نسیم در خاموشیِ مطلق فرو رفته بود، لومیان از میانِ سایههای کنارِ خیابان گذشت و به مسافرخانهٔ خروسِ زرین بازگشت. درِ اصلیِ مسافرخانه قفل بود.
این موضوع برای لومیان مانعی به حساب نمیآمد. سعی نکرد با در زدن، مادام فلسِ تندخو را بیدار کند. در عوض، ساختمان را دور زد، لوله را گرفت و از آن بالا رفت تا به بالکنِ طبقهٔ دوم رسید.
لومیان در اتاقِ ۲۰۷ تا ششِ صبح خوابید و تنها دو خوابِ پراکنده و معمولی دید.
پس واقعاً همون استخونهای باستانیِ دفنشده تو اعماقِ تالارِ رقصِ نسیم بود که قدرتهای باقیموندهٔ عینکِ رازکاوی رو تو وجودم فعال کرد...
لومیان در حالی که آمیزهای از خوشحالی و ناامیدی وجودش را فرا گرفته بود، سر جایش نشست.
نقشهٔ اولیهاش این بود که هر روز با استفاده از عینکِ رازکاوی یک یا دو نقاشیِ فراطبیعی بکشد و آنها را برای روزِ مبادا انبار کند. با این حال، ظاهراً استفادهٔ مکرر از عینک کارِ عاقلانهای نبود. پیش از انجامِ آزمایشهای بیشتر، باید صبر میکرد تا اثرهای منفیِ بهجامانده کاملاً از بین بروند. در غیر این صورت، این خطر وجود داشت که با گذشتِ زمان اتفاقی وحشتناک و غریب رخ دهد؛ اتفاقی که چهبسا به مرگی عجیب میانجامید، درست مانندِ سرنوشتِ همان وکیلی که عینک را از خود به جا گذاشته بود و از او تنها یک نقاشیِ رنگروغنِ وهمآور با اثرهای ناهنجارِ ماندگار باقی مانده بود.
امشب تو تالارِ رقصِ نسیم میخوابم تا ببینم اثرهای منفی از بین رفتهن یا نه... از این به بعد نباید تو یه بازهٔ زمانیِ کوتاه، بیشتر از دو بار عینک رو به چشم بزنم... اینا همون جزئیاتیه که آقای کِی بهشون اشاره نکرد. آره، باید خودم تجربهشون کنم. فقط با تجربهٔ شخصیه که میتونم واقعاً درکشون کنم...
لومیان پرانرژی از جا برخاست و راهیِ دستشویی شد تا دستورویی بشوید.
از آنجا که هنوز زود بود، بسیاری از مستأجران در خواب بودند و صبح در آرامش سپری میشد؛ خبری از هیاهوی همیشگی بر سرِ استفاده از دستشویی نبود.
گهگاه مادام فلس از پلهها بالا میآمد تا کنتورِ آبِ هر طبقه را وارسی کند و مطمئن شود کسی این منبعِ گرانبها را هدر نمیدهد.
میانِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین و شرکتِ تأمینِ آبِ امپراتوری قراردادی بسته شده بود که سهمیهٔ روزانه را دستکم ۲۵۰ لیتر و حداکثر ۵۰۰ لیتر تعیین میکرد. هزینهٔ آن سالانه ۱۰۰ ورلدور میشد.
لومیان با فراغِ بال بهسوی کافهای در خیابانِ روپوشسفیدها قدم زد. آنجا دلی از عزا درآورد و خوراکیهای لذیذی چون بیسکویتهای سابله و بریوش — که نوعِ نرمتری از کروسان بود — خورد. پس از آن، به دنبالِ مکانی برای ورزش گشت.
هنگامِ بازگشت به مسافرخانهٔ خروسِ زرین، شارلی را دید. او با پیراهنی کتان و شلواری سیاه، روی پلههای بیرونِ ورودی نشسته بود و با لذت لقمهای رولتِ گوشت را همراه با ویسکیِ سیبِ ترش میخورد.
لومیان در حالی که لبخندی بر لب داشت، پرسید: «به این زودی؟»
تالارِ رقصِ نسیم ساعتِ ۲ بامداد تعطیل میشد و اکنون هنوز ساعت به ۸:۳۰ صبح نرسیده بود.
شارلی که نمیدانست باید شتابان برخیزد و به کارفرمایش سلام کند یا به همان گپزدنهای خودمانیِ همیشگی بسنده کند، لحظهای درنگ کرد و سپس با لبخندی خجالتزده از جا برخاست.
«فکر کنم قبلِ برگشتن به تالارِ رقص یه کم بیشتر بخوابم. گمون نکنم بتونم اینطوری ادامه بدم. به نظرم باید یه وقتی هم باشه که مجبور نباشیم کار کنیم یا بخوابیم. وگرنه، حس میکنم، حس میکنم...»
تالارِ رقصِ نسیم ساعتِ ۱۰:۳۰ صبح باز میشد.
لومیان به کمکِ شارلی آمد و جملهاش را کامل کرد: «حس میکنی فقط یه مشت ماشینیم که برای کار ساخته شدیم و هیچ زندگیای از خودمون نداریم؟»
شارلی با تأیید گفت: «دقیقاً! زدی به هدف! میدونید، شما آدمِ خیلی بافرهنگی هستین. بعضی وقتا اصلاً بهتون نمیخوره گانگستر باشین. منظورم اینه که شبیه سردستهٔ باندِ ساوآ نیستین. بیشتر... متمدن به نظر میاین!»
اگه همهچیز طبقِ برنامه پیش میرفت، الان داشتم تو یکی از دانشگاههای محله کلیسای جامع یادبود درس میخوندم. وقتم رو با گپزدن با همکلاسیهام و گشتوگذار تو اعماقِ تریرِ زیرزمینی میگذروندم...
لومیان در حالی که تمامِ حواسش را معطوفِ شارلی کرده بود، دلش گرفت.
این روشی بود که به کار میبست تا ببیند آیا مشکلِ سوزانا ماتیس هنوز پابرجاست و کِی دوباره سر برمیآورد.
شارلی با اضطراب و لکنت پرسید: «بـ... به چی زل زدین؟ چیزِ عجیبی میبینین؟»
لومیان خیالش را راحت کرد.
ظاهراً بختواقبالش نسبتاً عادی و باثباته.
لبخندی زد، دستِ راستش را بالا آورد و رو به فضای پشتِ سرِ شارلی دست تکان داد.
«صبحبهخیر، سوزانا!»
شارلی با چشمانی از حدقهدرآمده به عقب چرخید و همهجا را با دقت از نظر گذراند.
چند ثانیه بعد، نفسش را بیرون داد و با لبخندی زورکی به سمتِ لومیان برگشت: «بازم دارین سر به سرم میذارین.»
آن نام همچنان کابوسی آزاردهنده بود که به این زودیها نمیتوانست از شرش خلاص شود.
لومیان با لحنی جدی به شانهٔ شارلی زد و گفت: «دارم تحملِ روانیت رو بالا میبرم. اینطوری اگه واقعاً اتفاقی بیفته، هول نمیکنی که نتونی راهِ چارهای براش پیدا کنی.»
لحظاتی پیش از ساعتِ ۱۰:۳۰ صبح، لومیان به تالارِ رقصِ نسیم بازگشت.
بهمحضِ ورودش، لویی و سارکوتا همزمان به او نزدیک شدند و یکصدا گفتند: «رئیس، یه اتفاقی افتاده!»
لومیان با لبخند پرسید؛ ظاهراً از اضطراب و بیقراریِ دو زیردستش خبر نداشت: «موضوع چیه؟»
لویی نگاهی به پلهها انداخت و صدایش را پایین آورد: «چکمههای سرخ، غول و موش همگی اینجان. حتماً موضوعِ مهمیه.»
همهٔ سردستهها حاضرند؟ لومیان به کارهای اخیرش فکر کرد و برایش سخت بود باور کند که تمامِ سردستههای باندِ ساوآ را نرنجانده.
من که این چند روزه رفتارم عالی بوده!
لویی با تکانِ جدیِ سرش تأیید کرد: «همینطوره.»
لومیان با بیخیالی از پلههای طبقهٔ دوم بالا رفت، جایی که فرانکا و دیگران منتظر بودند.
فرانکا پاپوشهایش را با چکمههای سرخِ تیرهتری عوض کرده بود. او شلواری روشن و دامنی تیره و مدِ روز به تن داشت که اخیراً در تریر محبوبیت پیدا کرده بود. لباسِ رسمی و مردانهتری ظاهرش را کامل میکرد.
فرانکا پای راستش را روی پای چپ انداخته بود و با نزدیک شدنِ لومیان پوزخندی زد.
در سمتِ راستش بارون برینیه با کتوشلوارِ رسمی و کلاهِ سیلندری نشسته بود. در سمتِ چپش مردی با صورتِ لاغر بود که قدش بهزحمت به ۱.۶ متر میرسید و سبیلهایی شبیهِ موش داشت. پیراهنِ قهوهایِ تیرهای به تن داشت که برایش کوتاه بود و موهای پرپشت و خاکستریمایلبهسیاهش چهرهاش را قاب گرفته بود. چشمانِ آبیِ تیرهاش رگهای از اضطراب را نشان میداد.
بارون برینیه با احترام مردِ لاغراندام را به لومیان معرفی کرد: «کریستوی "موش".»
سپس بارون برینیه به مردی که روبهرویش نشسته بود اشاره کرد: «بلکِ "کفدستخونین".»
بلک موهای قهوهای، چشمانِ آبی و صورتی گرد داشت. به نظر میرسید در اوایلِ سیسالگی باشد و لبخندِ گرمی داشت که اصلاً به سردستهٔ یک باند نمیخورد.
لباسی پوشیده بود که بیشتر به رسمی میزد، دستانش بزرگ بود و استخوانهایش از زیرِ پوست بهوضوح دیده میشد. سیگاری را در دست داشت که بهآرامی میسوخت.
لومیان مبلِ دستهداری را جلو کشید و روی آن نشست، خودش را در فاصلهٔ تقریباً یکمتریِ میز قرار داد و ژستِ کسی را گرفت که همهچیز را در مشت دارد. گفت: «صبح همگی بخیر.»
سایمونِ «غول» نگاهی به او انداخت، پُکی به سیگارش زد و ابری از دودِ خاکستریمایلبهآبی بیرون داد.
«کریستو به مشکل خورده و به کمکِ ما نیاز داره.»
لومیان نگاهش را به کریستوی موش دوخت: «چه مشکلی؟»
کریستو نقشِ مهمی در تجارتِ پرسودِ تالارِ رقصِ نسیم داشت.
با وجودِ قیمتِ بالایی که برای مشروبِ قاچاقش میگرفت، معافیت از مالیات باعث میشد بسیار ارزانتر از مشروبفروشیهای عمده در تریر باشد. افزون بر این، بخشِ عمدهای از مشروباتی که کریستو میفروخت دستساز بود که ماهرانه با برچسبهای برندها و مبدأهای نسبتاً معروف تزئین شده بود.
کریستو که شباهتِ عجیبی به موش داشت، دندانقروچهای کرد و به حرف آمد:
«یه محموله رو زیرِ زمین گم کردم. باربرها و محافظها ناپدید شدن. لعنتی، برادرِ کوچیکم هم بینشون بود. زن و بچهش تو خونهٔ من دارن اشک میریزن!»
اتفاقی تو تریرِ زیرزمینی افتاده؟ عملیاتِ قاچاق به باربر و محافظِ مسلح تقسیم میشه؟ درسته. آستا ترال گفته بود که تو جابهجاییِ کتابهای ممنوعه به بقیه کمک میکنه. کالسکهها تو تریرِ زیرزمینی به هیچ دردی نمیخورن؛ اونا فقط به نیروی کارِ دستی متکیان... لومیان نامحسوس سر تکان داد و پرسید: «چه جور باری بود؟»
کریستوی موش نتوانست جلوی خودش را بگیرد و مشتی روی میز کوبید: «یه محموله شرابِ قرمز و براندی، به همراهِ کمی ماهیِ سیاه. لعنتی، ما اون مسیر رو هزار بار رفتیم. هیچوقت هیچ اتفاقی نیفتاد، با اون کفتارها هم روبهرو نشدیم.»
کلمهٔ «کفتارها» به پلیسِ معدن اشاره داشت که تخصصشان سرکوبِ فعالیتهای قاچاق بود و نظم را در زیرِ زمین برقرار میکردند.
بارون برینیه با دیدنِ سردرگمیِ لومیان با خونسردی توضیح داد: «"ماهیِ سیاه" یعنی سلاحِ گرم.»
در میانِ پنج تجارتِ پرسودِ باند، زنجیرهٔ تأمینِ مشروبِ قاچاق در رتبهٔ دوم قرار داشت. سلاحِ گرم، به دلیلِ تقاضای کم، کمترین سود را میآورد. تجارتِ قمارخانه که پرسودترین بود، با توجه به درآمدِ ناچیزِ مردمِ محلی، در محلهٔ بازار چندان طرفداری نداشت. پولی که میشد از مشتریان بیرون کشید نسبتاً محدود بود. در مقایسه با قمار که نیاز به هوش داشت، کسانی که تمامِ روز جان میکندند ترجیح میدادند خود را با مشروبِ ارزان غرق کنند، بدنشان را تکان دهند و در کنارِ رقصندههای جذاب به دنبالِ آرامش باشند.
در موردِ فروشِ موادِ روانگردان، شهربانیِ تریر بهشدت با آن برخورد میکرد. پس از هشدارهای مکرر از سوی ادارهٔ پلیسِ محلهٔ بازار، تالارِ رقصِ نسیم به این اتفاقات پایان داده بود. با این حال، خیابانِ بلبل که زیرِ نظرِ سایمونِ غول بود، گاهی شاهدِ چند مورد از این دست بود.
لومیان رو به کریستوی موش کرد و گفت: «به کسی شک داری؟»
کریستو با ناله گفت: «هیچکس. لعنتی، اون مسیر بهشدت مخفیه. بهجز من و آدمهام، هیچکس تو محلهٔ بازار ازش خبر نداره.»
لحظهای مکث کرد و بعد قصدش را در میان گذاشت:
«به کمکتون نیاز دارم تا با تخصصتون تو اون مسیر دنبالِ سرنخ بگردید. خودم همهجاش رو گشتم، اما چیزی پیدا نکردم.»
بدون اینکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، فرانکا سر تکان داد و پیشنهاد کرد: «بیاید دونفره بریم تا امنیتمون موقعِ بررسی حفظ بشه.
«درسته، من با سیِل همگروه میشم. یه موضوعی هست که باید باهاش در میون بذارم.»
نگاهِ سایمونِ غول چند بار بینِ فرانکا و سیِل چرخید تا اینکه به یاد آورد سیِل مظنون به همخوابگی با معشوقهٔ فرانکا است و به او خیانت کرده.
سایمونِ غول که فرصت را برای درس دادن به سیِل مناسب میدید، نامحسوس سر تکان داد و به بلکِ کفدستخونین گفت: «من و تو با هم میریم.»
سپس بارون برینیه رو به کریستوی موش کرد: «من برای سفرِ دومت همراهت میام.»
پس از آنکه بارون برینیه و سایمونِ غول مسیرِ زیرزمینی را بینتیجه جستوجو کردند، لومیان و فرانکا به دنبالِ یک قاچاقچی واردِ تریرِ زیرزمینی شدند.