چپتر 187: تریرِ دورانِ چهارم
چپتر 187: تریرِ دورانِ چهارم
«لعنتی!» فرانکا با استیصال فریاد زد، صدایش پر از تنش بود.
نگاهی به اطراف انداخت. ذهنش به سرعت کار میکرد و در حالِ سبکسنگین کردنِ اوضاع بود.
«نکنه ما هم به همون چیزی برخوردیم که کاروانِ گمشده بهش خورد؟ یعنی ورود به اون تونل ما رو برد به یه دنیای دیگه و ردپاهای قبلی رو پاک کرد؟ نکنه جلوی چشمای فرناندز دود شدیم رفتیم هوا؟»
لومیان پیش از این هرگز با چنین وضعیتی روبهرو نشده بود و خواهرش اورور هم در رمانهایش چیزی شبیهِ این ننوشته بود. نمیفهمید چه اتفاقی دارد میافتد.
لومیان که با ابروهای درهمکشیده غرقِ فکر بود، ناگهان فرضیهٔ فرانکا را شنید.
چه تخیلِ قویای... واکنشِ اولیهٔ لومیان آهی عمیق بود و بعد به احتمالاتِ دیگر فکر کرد.
هرچه بیشتر فکر میکرد، بیشتر میدید که حرفهای فرانکا به طرزِ عجیبی با مخمصهٔ فعلیشان همخوانی دارد. زانو زد و ردپاها را بارِ دیگر بررسی کرد.
لومیان به دوازده قدم پشتِ سرش اشاره کرد و گفت: «راست میگی، ردپاها یهو با وزنِ یه چیزِ سنگین ظاهر میشن.»
آنجا همان نقطهای بود که پیشتر از آن گذشته بودند، اما هیچ اثری از عبورشان به چشم نمیخورد.
فرانکا دندان به هم سایید و گفت:
«انگار واقعاً واردِ یه دنیای دیگه شدیم. یا بهتر بگم، یه قلمروی زیرزمینی...
«لعنتی! چرا این اتفاق واسه ما افتاد؟ کریستو، برینیه، سایمون و بلک به هیچی برنخوردن و صحیح و سالم برگشتن اون بالا!»
اوه... لومیان از اینکه چکمههای سرخ داشت سرنوشت را زیرِ سؤال میبرد، ناگهان احساسِ گناه کرد.
همانطور که روی زمین چمباتمه زده بود، بیاختیار دست بالا برد و سمتِ چپِ سینهاش را لمس کرد.
یعنی این اتفاق ناگزیر بود؟
آره، نمیتونم این احتمال رو رد کنم که تقصیرِ فرانکا باشه. ردهاش از من بالاتره و یه شیءِ رازآلود همراهشه که شاید رازهایی توش نهفته باشه... لومیان بهسرعت خودش را جمعوجور کرد.
فرانکا به همراهش چشم دوخت و زیرِ لب گفت: «ممکنه به یکی از ردههای ما ربط داشته باشه؟ شایدم عارضهٔ جانبیِ عینکِ توئه.»
لومیان متفکرانه جواب داد: «شکارچی و دیوبانو مسیرهای همسایهن.»
به عبارتِ دیگر، اگر این مشکل از همگراییِ ویژگیهای فرابشری نشئت میگرفت، هیچکدامشان نمیتوانستند از زیرِ بارِ مسئولیت شانه خالی کنند.
البته در سطحِ لومیان و فرانکا، همگراییِ ویژگیهای فرابشری چنین تأثیراتِ آشکاری نداشت. با این حال، لومیان به یاد آورد که کمتر از دو هفته پس از ورود به تریر، با دو دیوبانو روبهرو شده بود، در حالی که فقط یک فرابشرِ ردهٔ ۸ بود. گمان میکرد نیروی ناگزیری، همگرایی را به چیزی محتوم بدل کرده است.
همم... فرانکا در فکری عمیق فرو رفت.
پس از چند ثانیه، دندان به هم سایید و گفت:
«شاید این ماجرا واقعاً به خاطرِ مشکلِ مسیرمون باشه، ولی چرا کاروانِ قاچاقِ کریستو واردِ این فضا شد و تو واقعیت به طرزِ مرموزی غیبش زد؟ اونا بارها و بارها بدونِ هیچ مشکلی از این مسیر رد شدن. چرا این دفعه فرق میکنه؟ لعنتی! اون موشِ کثیف حتماً همهچیز رو بهمون نگفته! این بار فقط الکل و اسلحه قاچاق نمیکرده. یه چیزِ دیگهم هست، چیزی مربوط به علومِ غریبه؟»
لومیان از جا برخاست و در دفاع از کریستوی موشِ بدنام گفت: «لزوماً اینطور نیست. امپراتور روزل یه بار گفته: "با دیگِ سیاه بگردی، روسیاه میشی." کاروانِ قاچاقِ کریستو مدام از این تونلِ دردسرساز رد میشه. بالاخره قرار بود یه اتفاقی بیفته و از بدِ حادثه، این دفعه افتاد.»
فرانکا با بیمیلی قانع شد. نفسش را بیرون داد و گفت: «الان وقتِ ریشهیابی نیست. مهم اینه که راهِ خروج رو پیدا کنیم. هوف، چرا تریرِ زیرزمینی با ناهنجاریهای مسیرهای شکارچی و دیوبانو گره خورده؟ اوه...»
فرانکا ناگهان ساکت شد، گویی چیزی به یاد آورده بود.
لومیان ایستاد و پرسید: «چیزی فهمیدی؟»
فرانکا پیش از پاسخ دادن، کمی تأمل کرد.
«نمیدونم خواهرت تا حالا چیزی دربارهٔ دورانِ چهارم بهت گفته یا نه. اوه، شاید خودشم خبر نداشته باشه. خلاصه بگم، تریر تو دورانِ چهارم پایتختِ دودمانِ تودور بوده و امپراتورِ خونی که بر امپراتوری حکومت میکرده، احتمالاً یه فرابشرِ ردهبالای مسیرِ شکارچی بوده. علاوه بر این، خاندانِ دیوبانو تو اون دوره با یک یا چند تا از اشرافِ برجستهٔ دودمانِ تودور ارتباطِ خاصی داشتن. منطقیه که چیزایی تو تریر جا گذاشته باشن.»
«خاندانِ دیوبانو؟» لومیان از شنیدنِ این اصطلاح جا خورد.
فرانکا لبهایش را جمع کرد.
«تو دورانِ چهارم، مسیرِ دیوبانو زیرِ کنترلِ یه خاندانِ خاص بود. هوف، از اونجایی که من مسیرِ قاتل رو انتخاب کردم، فقط تونستم تمامِ تلاشم رو بکنم تا اطلاعاتِ مربوط بهش رو جمع کنم، ولی هنوزم دانشِ کافی ندارم.»
لومیان بحث را به مسیرِ اصلی برگرداند.
«شک داری که این فضا به تریرِ غرقشدهٔ دورانِ چهارم ربط داشته باشه؟»
فرانکا که این احتمال را رد نمیکرد، مبهم جواب داد: «آره.» لحظهای فکر کرد و افزود: «دو کلیسا حتماً تا حدی به این ویرانهها رسیدگی کردن. اگه بتونیم گرهِ مربوط بهش رو پیدا کنیم، باید بتونیم فرار کنیم.»
لومیان در حالی که چراغِ کاربیدی را در دست داشت، بارِ دیگر زمین را بررسی کرد.
«باید بریم جلو یا برگردیم؟
«به نظر نمیاد کاروانِ قاچاقِ کریستو متوجهِ چیزِ غیرعادیای شده باشه. اونا هنوز دارن میرن جلو.»
فرانکا چند ثانیه فکر کرد و گفت: «بیا برگردیم به همون جایی که واردِ این فضا شدیم و یه نگاهی بندازیم. فقط چند قدم راهه. وقتِ زیادی تلف نمیشه.»
لومیان به سمتِ وسطِ تونل رفت و گفت: «باشه.»
طولی نکشید که او و فرانکا در همان جایی که ردپای کاروانِ قاچاق از هیچ پدیدار شده بود ایستادند و سعی کردند قدمی به جلو بردارند.
جلوتر هیچ اثری از ردپا نبود.
پس از برداشتنِ ده دوازده قدمِ دیگر، تاریکی غلیظتر شد. در مسیر فقط ردپای لومیان و فرانکا به چشم میخورد.
به دنیای واقعی برنگشته بودند.
فرانکا دستِ راستش را بالا آورد و علامت داد که توقف کنند. «صبر کن. بیا برگردیم و بریم سمتِ همون غارِ معدنِ سنگی که ازش اومدیم. باید ببینیم فرناندز هم واردِ این فضا شده یا نه.»
لومیان مخالفتی نکرد.
این کار کمکشان میکرد تا ماهیتِ مشکل را بهتر درک کنند.
لومیان و فرانکا، در پرتوِ نورِ آبیرنگِ چراغهای کاربیدیشان، ردپاهای بهجامانده از کاروانِ قاچاق را دنبال کردند.
طولی نکشید که به غارِ معدنِ سنگ رسیدند.
در مرزِ نور و تاریکی، پیکری پشتبهآنها ایستاده بود.
فرانکا با خوشحالی گفت: «فرناندز!»
انگار قاچاقچی هم واردِ این فضا شده بود. شاید مشکل از او یا سیِل نبود!
اما به محضِ اینکه حرفش تمام شد، چهرهاش در هم رفت.
همزمان، لومیان با صدایی بم گفت: «یه جای کار میلنگه.»
فرناندزِ قاچاقچی چراغِ کاربیدی همراه داشت. امکان نداشت همینطور در تاریکی بایستد!
لحظهای بعد، پیکر برگشت.
در پرتوِ نورِ چراغهای کاربیدیِ لومیان و فرانکا، چهرهای خونآلود نمایان شد.
مرد موهای کوتاه و کتانرنگ، ابروهای پرپشتِ قهوهای و چشمانی بهرنگِ آبیِ دریاچه داشت.
لبانش باریک بود و چهرهای کاملاً معمولی داشت. با این حال، از چشمانش کینه و نفرتی وصفناپذیر میبارید.
در آن لحظه، خونِ چسبناکی صورتِ مرد را پوشانده بود، گویی هر لحظه ممکن بود چکه کند.
فرناندز که نیست! پس چرا قیافهش آشنا میزنه...
لومیان وضعیت را سنجید و دست برد تا هفتتیرِ سیاهِ پنهان در زیرِ بغلش را بیرون بکشد.
با صدای تلنگی، چراغِ کاربیدیِ فرانکا روی زمین افتاد.
پیکر که از صدا و سوسوی نور جا خورده بود، به دلِ تاریکی زد و در یکی از تونلهای متصل به غار ناپدید شد.
لومیان به سمتِ فرانکا چرخید و پرسید: «چت شد؟»
فرانکا، بهعنوانِ یک فرابشرِ ردهٔ ۷، عضوِ یک سازمانِ سرّی و مبارزی کارکشته، نباید چنین رفتارِ غیرعادی و واکنشِ اغراقآمیزی از خودش نشان میداد!
فرانکا چند ثانیه به تاریکی خیره ماند و سرانجام گفت: «اون... اون خودِ گذشتهم بود...»
خودِ گذشتهت، وقتی هنوز یه مرد بودی؟
لومیان یکه خورد.
حسِ ناخوشایندی به جانش افتاد و با صدایی آهسته پرسید: «منظورت قبل از خوردنِ معجونِ ساحرهست؟»
فرانکا در حالی که ترس و سردرگمی در چهرهاش نقش بسته بود، خم شد و چراغِ کاربیدیاش را برداشت. «آره. فکر میکردم تو این دنیا هیچکس جز خودم اون قیافه رو یادش نمیاد... چرا؟ چرا دارم اینجا میبینمش؟ یعنی از خاطراتِ من ساخته شده؟ تو این فضا حتی خاطراتمون هم پنهان نمیمونن؟»
مگه این چیزِ خوبی نیست؟
نخستین واکنشِ لومیان هیجان بود.
اگر این فضا میتوانست خاطراتِ پنهانِ ناخودآگاهش را بیرون بکشد، میتوانست قطعاتِ حقیقتِ فاجعهٔ کوردو را کنارِ هم بگذارد!
اصلاً هم برایش مهم نبود که شاید این فضا به چیزهایی که نباید سرک بکشد و خطرِ تباهی و آسیبی شدید را به همراه بیاورد.
لومیان، در حالی که چراغِ کاربیدی و هفتتیرش را در دست داشت، با احتیاط معدنِ سنگِ خالی را گشت. هیچ پیکرِ دیگری یا چیزی که به گذشتهاش ربط داشته باشد پیدا نکرد.
دلسرد شد و با ناامیدی به فرانکا گفت: «من که نتونستم خودِ گذشتهم رو پیدا کنم.»
فرانکا گفت: «نکنه خاطرهای از گذشته نباشه و یه چیزی از آینده باشه؟» و پیشنهاد داد به چاهِ فرعیای که آنها را به این طبقه آورده بود برگردند. شاید با جستوجوی ناهنجاریهای بیشتر در طولِ مسیر، میتوانستند به ماهیتِ این فضا پی ببرند و راهی برای خروج پیدا کنند.
آنها شانهبهشانه از غارِ معدنِ سنگ گذشتند و با دنبال کردنِ ردپای کاروانِ قاچاق، به سمتِ حاشیهٔ محلهٔ رصدخانه به راه افتادند.
کمی بعد، لومیان و فرانکا تقریباً همزمان متوجهِ چیزی روی زمین شدند.
قطراتِ پراکندهٔ خونی بود که با ردپاهای آشفتهٔ کاروانِ قاچاق در هم آمیخته بود.
فرانکا زمزمه کرد: «ناهنجاریها دارن خودشون رو نشون میدن؟»
لومیان سر تکان داد.
و گفت: «اگه جلوتر بریم، ممکنه با اون آدما روبهرو بشیم.» نگاهی به فرانکا انداخت و افزود: «هرچند ممکنه دیگه آدم نباشن.»
فرانکا پوزخند زد.
«داری سعی میکنی منو بترسونی؟ فکر میکنی با این حرفا میترسم؟ چه جنازه باشن چه هیولا، انتظارش رو دارم.
یادت باشه، ترسناکترین چیز تو این دنیا ناشناختههاست.»
درست وقتی حرفِ فرانکا تمام شد، چهرهٔ لومیان در پرتوِ نورِ چراغِ کاربیدی در هم رفت و خشکش زد.
فرانکا گفت: «هنوزم داری سعی میکنی منو بترسونی...» اما پیش از آنکه جملهاش را تمام کند، حس کرد چیزِ گرمی از بینیاش پایین لغزید و روی زمین افتاد.
یک قطره خونِ سرخِ روشن بود.