چپتر 188: روش‌های پرشمار
چپتر 188: روش‌های پرشمار
«لعنتی!»
فرانکا بیاختیار تکیهکلامِ همیشگیاش را به زبان آورد. با انگشتِ اشاره سریع روی بینیاش کشید و لکهای سرخ و روشن روی دستش پدیدار شد. دیدنِ همین صحنه تنش را لرزاند.
فرانکا نفسش را با صدا از بینی بیرون داد.
در یک چشمبههمزدن، شعلههای سیاه در سوراخهای بینی، روی انگشتانش و خونِ ریختهشده روی زمین سوسو زد و بهسرعت در هوا ناپدید شد.
فرانکا که با دیدنِ نگاهِ لومیان چهرهاش از درد کمی در هم رفته بود، به خود فشار آورد تا ماجرا را برایش روشن کند.
«نمیتونیم خونمون رو تو این جای ناشناخته به جا بذاریم. وگرنه ممکنه اتفاقاتِ وحشتناکی بیفته که تصورش هم سخته. هی، تو چرا هیچیت نشده؟»
از نگاهِ فرانکا، او هم از نظرِ رده و هم تجربه بر سیِل برتری داشت. هیچ دلیلی نداشت که خودش درد بکشد و او صحیح و سالم بماند!
لومیان با لحنی حقبهجانب جواب داد و متفکرانه گفت: «شاید فعلاً حالم خوب باشه. شایدم اون سایهای که بهش برخوردیم، نمایانگرِ خودِ قبلیِ تو بوده، نه خودِ قبلیِ من.»
فرانکا با شکوتردید به لومیان نگاه کرد و پرسید: «پس چرا به خودِ قبلیِ من برخوردیم و نه تو؟»
یعنی این پسره بازم داره یه رازی رو مخفی میکنه؟
لومیان پیش از جواب دادن، لحظهای در فکر فرو رفت.
«شاید این فضا بیشتر با دیوبانوها گره خورده.»
فرانکا در فکری عمیق فرو رفت و گفت: «شاید...»
چند ثانیه بعد، به ردپاها و قطراتِ خونِ روی زمین اشاره کرد و پیشنهاد داد: «بیا بهشون برسیم و بررسی کنیم. وضعیتِ فعلیِ اونا میتونه آیندهٔ ما رو نشون بده و کمک کنه از قبل آماده بشیم.»
لومیان با عمل جوابش را داد و به درونِ تاریکیای قدم گذاشت که ردپاها و قطراتِ خون را میبلعید.
نورِ زرد و آبیِ چراغِ کاربید بیصدا در برابرِ هجومِ تاریکی مقاومت میکرد.
هرچه جلوتر میرفتند، ناهنجاریهای بدنشان بیشتر نمایان میشد. خونِ گرم از بینیِ لومیان چکه میکرد و مایعی سرخرنگ از چشمها، لثه، پوست و گوشهای فرانکا بیرون میزد.
فرانکا با شعلههای سیاهش نگذاشت حتی یک قطره خون به جا بماند.
سرانجام به چاهِ فرعی «بازگشتند»؛ همانجا که ردِ کاروانِ قاچاق و خونِ در حالِ لختهشدن ناگهان ناپدید میشد.
چه در تونلِ منتهی به چاهِ فرعی و چه در مسیرِ مناطقِ دیگر، هیچ ردی به جا نمانده بود.
فرانکا که چهرهاش در شعلههای سیاه پوشیده شده بود، اخم کرد و پرسید: «باز هم غیبشون زد؟»
لومیان که بینیاش با شعلههای سیاه مهروموم شده بود، نفسِ عمیقی کشید و لبخند زد.
«شاید این پایانِ کارمون باشه. وقتی خونریزی به حدِ خاصی برسه، بدنمون کمکم محو میشه.»
فرانکا نگاهی به لومیانِ خونسرد و آرام انداخت و با تحسین نوچی کرد و گفت: «روحیهٔ خوبی داری.»
لومیان خندید.
«که چی بشه؟ احساساتِ منفیِ زیاد فقط فکرم رو مخدوش میکنه.»
فرانکا آهی کشید و گفت: «گاهی اوقات حس میکنم از من بالغتری.»
«تازه فهمیدی؟» لومیان طبیعتاً به روی خودش نمیآورد که هم صادقانه درگیرِ حلِ مسئله است و هم به خودش اطمینان دارد.
در مقایسه با کوردو که در چرخهای بیپایان گرفتار بود، دستکم در این مکان هیچ نشانی از قدرتی سهمگین دیده نمیشد!
گذشته از این، لومیان نیازی نداشت برای پیدا کردنِ چند راهِ فرار به مغزش فشار بیاورد.
گزینهٔ اول این بود که دست به خطری بزند و با استفاده از عینکِ رازکاوی محیط را از زوایای مختلف بررسی کند تا راهِ خروجی بیابد.
دوم اینکه میتوانست انگشتِ آقای کِی را بیرون بیندازد تا پیوندی برقرار کند، به این امید که گذرگاهی باز شود.
سومین احتمال، احضارِ مادام هلا یا پیامآورِ خانمِ شعبدهباز بود. اگر موفق میشد، یعنی این مکان کاملاً از عالمِ ارواح جدا نشده بود. آن دو بانو شاید راهی داشتند تا لومیان و فرانکا را بهزور بیرون بکشند.
چهارم، اگر همهچیز با شکست مواجه میشد، میتوانست محرابی برپا کند و به درگاهِ فرمانروای رازآلودِ فرازِ مِهِ خاکستری نیایش کند. چنین فضای عجیبی نمیتوانست موجودی عظیم را محدود کند. حتی چرخهٔ سرنوشتی که خدای پلید چیده بود، نمیتوانست آنها را از چشمانِ ناظرِ وی پنهان کند، چه رسد به این مکان.
در نهایت، اگر موجودِ عظیم پاسخی نمیداد، لومیان میتوانست آیینی اجرا کند و خواستارِ عطیهای شود. میتوانست نشانِ خارِ سیاه روی سینهاش را فعال کند و اجازه دهد فسادِ خدای پلیدِ مهرومومشده تشدید شود. شاید این اختلال در سازوکارِ این فضا رخنهای میانداخت.
تو هم اگه اینهمه روشِ امتحاننشده داشتی و مطمئن بودی احتمالِ فرار از اینجا زیاده، مثلِ من خونسرد و آروم میشدی...
لومیان که کمی گیج شده بود، در دل به او خرده گرفت.
حس میکرد چیزِ مهمی را فراموش کرده است، اما آن موضوع فعلاً از حافظهاش میگریخت.
فرانکا جعبهآرایشی به رنگِ طلاییِ روشن بیرون آورد، بازش کرد و روی زمین گذاشت.
پیکرش بهسرعت محو شد و هیچ ردی از خود به جا نگذاشت.
نورِ مواجِ درونِ آینهای که به اندازهٔ کفِ دست بود، سوسو زد و پیکرِ فرانکا را روشن کرد.
چقدر جادوییه...
لومیان با دیدنِ این صحنه آهی از سرِ شگفتی کشید.
فرانکا پیش از آنکه ناپدید شود، چند ثانیه به اطرافِ درونِ آینه نگاه کرد.
روبهروی لومیان دوباره ظاهر شد، سرش را تکان داد و گفت: «با تکیه به آینه نمیتونم راهِ خروجی پیدا کنم...»
ساحره بیآنکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، چند روشِ دیگر را هم امتحان کرد، اما راه به جایی نبرد.
سرانجام برای راهنمایی گرفتن از نیروی روحیاش، آینهٔ داخلِ جعبهآرایش را نوازش کرد.
در چنین جایی، از ترسِ برقراریِ ارتباطی پرخطر و هولناک، برای انجامِ پیشگویی آینه جادویی تردید داشت.
فرانکا چند بار جملهٔ غیببینی را به زبانِ هرمس تکرار کرد: «راهِ خروج... راهِ خروج...» آینه تاریک شد، شبیه به دریاچهای زیرِ نورِ ماه.
نورِ آبگونهٔ لرزان پیکری را بازتاب داد.
لومیان بود؛ با کلاهِ گردِ لبهپهن، پیراهنِ سفید، کتِ قهوهای و شلوارِ تیره. شعلههای سیاه نامحسوس روی بینیاش سوسو میزد.
«اه...» فرانکا برگشت و به همراهی که کنارش بود نگاه کرد.
کمی اخم کرد و گفت: «پیدا کردنِ راهِ خروج با عینکِ تو؟ زیادی خطرناک نیست؟»
تبریک میگم که بالاخره سادهترین راه رو بینِ پنجتا راهحلِ من پیدا کردی...
لومیان این را از سر گذراند و گفت: «اینجا دیگه تریرِ زیرزمینیِ واقعی نیست، به نظر هم نمیرسه مستقیماً به ویرانههای دورانِ چهارم وصل باشه. تا وقتی از خودمون محافظت کنیم، باید بتونیم از پسِ هر خطری بربیایم.»
فرانکا با لبخند این کلمه را تکرار کرد: «محافظت... اتفاقاً من تو این کار خیلی ماهرم!»
با حرکتِ سریعِ دستِ راستش، شعلههای سیاه روی بینیِ لومیان را خاموش کرد.
چند ثانیه بعد، قطرهای مایعِ سرخِ روشن پایین چکید که فرانکا با کفِ دستِ بازش آن را گرفت.
سپس، شعلههای سیاه تازهای احضار کرد و سوراخهای بینیِ لومیان را دوباره مهروموم کرد.
این سوزشِ خفیف برای لومیان در جایگاهِ راهبِ گدا قابلتحمل بود. با احتیاط پرسید: «با خونِ من چیکار میکنی؟ نفرین؟»
فرانکا خندید.
«برای کشتنت نیازی به این همه دردسر دارم؟ میخوام یه جایگزینیِ آینهای انجام بدم تا تو رو از خطرِ استفاده از اون عینک حفظ کنم.»
در همان حال که حرف میزد، آینهای بهاندازهٔ کفِ دست بیرون آورد و خونِ لومیان را روی آن مالید.
چقدر آینه داره... یعنی اساسِ طلسمهای یه ساحره همیناست؟
لومیان حرکاتِ پرشتابِ فرانکا را تماشا کرد؛ هم به درکِ تازهای رسیده بود و هم کمی حسادت میکرد.
فرانکا سرش را برگرداند و به او گفت: «دو تار از موهاتو بده به من.»
لومیان بیدرنگ دو تار مو کَند و به او داد.
شعلهای سیاه در دستِ فرانکا ظاهر شد و تارهای طلایی را خاکستر کرد.
خاکستر را روی سطحِ آینه پاشید و در حالی که وردی نامفهوم را زمزمه میکرد، کفِ دستِ شعلهورش را روی آن کشید.
وقتی شعلههای سیاه ناگهان به درونِ آینه پس نشستند، ردِ خون و مو ناپدید شد.
فرانکا در حالی که آینهٔ بهظاهر معمولی را در دست داشت، هشدار داد: «بیشتر از ۳۰ متر از من دور نشو.»
لومیان سر تکان داد و عینکِ رازکاوی را از جیبش بیرون آورد.
عینکِ قهوهای با قابِ طلایی را روی پلِ بینیاش گذاشت، اما دستِ راستش همچنان دستهٔ عینک را چسبیده بود تا هر لحظه که لازم شد، بیدرنگ آن را بردارد.
تقریباً در همان لحظه، لومیان صحنههای بیشماری را دید:
چهرههایی پنهان در تاریکی، رنگپریده و درنده، غرق در خون.
تودهای از موهای تیره در میانِ سایهها شناور بود، متشکل از صدها یا شاید هزاران تار مو که به هر سو کشیده میشدند.
پیکرهایی سرگردان، دیوارهایی سنگی که با نوری آبگونه میدرخشیدند و تاریکیِ نفوذناپذیر.
در گودالِ آبِ برکهمانند، چهرهای غولآسا، متورم و رنگپریده زیرِ سطحِ بینور کمین کرده بود و به بیرون خیره شده بود.
غاری درخشان آنجا بود...
نور... غار... شهودِ لومیان بیدرنگ به کار افتاد و ذهنِ گیجش را واداشت تا روی حاشیهٔ صحنه تمرکز کند.
غارِ پرنور بهسرعت بزرگ شد و گذرگاهی کمنور را در آنسوی خود نمایان کرد.
همین که غار نزدیکتر شد، لومیان فهمید که آن فقط بازتابی در یک آینه است. سطحش جامد و نفوذناپذیر بود.
آینه به اعماقِ برکهٔ بینور فرو رفت.
ناگهان چهرهٔ غولآسا، متورم و رنگپریده بهسرعت در برابرِ چشمانِ لومیان بزرگ شد و تمامِ میدانِ دیدش را بلعید.
چشمانِ لومیان سیاهی رفت و چیزی نمانده بود از هوش برود.
مات و مبهم، «دید» که گوشتش در تلاش است تا از اسکلتش جدا شود.
تَرَق!
لومیان صدای خُردشدنِ واضحی را شنید و ذهنش شفاف شد.
بهسرعت عینکِ رازکاوی را برداشت و عق زد.
پس از اینکه به خودش مسلط شد، فرانکا با نگرانی پرسید: «حالت خوبه؟»
معلوم نبود کِی، آینهٔ توی دستش به قطعاتِ بیشماری خُرد شده و روی زمین پخش شده بود.
لومیان نفسِ عمیقی کشید و جواب داد: «الان خوبم.»
انگشتش را دراز کرد و جهتِ خاصی را نشان داد.
«بیشتر از صد متر اونطرفتر از تونل، یه گودالِ آبِ خیلی بزرگ هست. تو اعماقِ اون گودال، یه آینه پیدا میکنی. اون آینه غاری رو بازتاب میده که به یه مسیرِ نورانی میرسه.
«اما حواست باشه، چون تو اون گودال یه هیولای خطرناک کمین کرده. وقتی صورتش رو دیدم، چیزی نمونده بود بمیرم.»
فرانکا در سکوت گوش داد و با ترکیبی از گیجی و استیصال زیرِ لب غرولند کرد:
«لعنتی، یعنی ممکنه اینجا واقعاً به یه دیوبانو وصل باشه؟»