چپتر 189: همکاری
چپتر 189: همکاری
فرانکا با دیدنِ نگاهِ گیجِ لومیان، توضیحِ کوتاهی داد: «یکی از تواناییهای اصلیِ مسیرِ دیوبانو حولِ آینهها و دستکاریِ دنیای درونشون میچرخه.
«وقتی شک کردم که این مکان ممکنه به مسیرِ دیوبانو یا شکارچی ربط داشته باشه، با خودم فکر کردم نکنه ناخواسته قدم به جای خاصی توی عالمِ آینه گذاشته باشیم. برای همین، سعی کردم از آینهٔ آرایش استفاده کنم تا ببینم میتونم از طریقش فرار کنم یا نه. همونطور که دیدی، بیفایده بود.
«بهخاطرِ همین، موقتاً این ایده رو که توی عالمِ آینه هستیم یا با شیئی از یه دیوبانو روبهرو شدیم، کنار گذاشتم. اما حالا به آینهای زیرِ آب برخوردیم که احتمالاً راهِ خروجی رو پنهان کرده...»
لومیان که سعی داشت رشتهٔ افکارِ فرانکا را درک کند، پرسید: «پس شک داری که اینجا جای خاصی توی عالمِ آینهست که فقط به آینههای خاصی محدود میشه؟»
فرانکا با تکانِ ملایمِ سر جواب داد: «دقیقاً. اما چیزی که گیجم میکنه اینه که چطور بدونِ برخورد با هیچچیزی شبیهِ آینه سر از اینجا درآوردیم. شاید حدسم غلط باشه، یا فقط تا حدودی درست باشه...»
لومیان لحظهای درنگ کرد، به این امید که دانشِ تازهای کسب کند. با لحنی جدی پرسید: «عالمِ آینه دقیقاً چیه؟»
فرانکا دماسبیِ پشتِ سرش را در چنگ گرفت.
«توضیح دادنش برات سخته، چون خودمم کاملاً مطمئن نیستم.
«بذار بر اساسِ درکِ خودم روشنش کنم. توی علومِ غریبه، آینهها معانیِ نمادینِ مشخصی دارن؛ مثلِ انعکاسِ تصویرِ خودِ آدم یا دروازهای به یه قلمروی دیگه. اولی نشون میده که میتونیم از آینهها برای ساختِ جایگزین استفاده کنیم، در حالی که دومی به عالمِ آینه اشاره داره.
«اغلب با وحشت، رازآلودی، ترس و چیزای عجیبوغریب گره خورده. نمیتونم با اطمینان بگم که عناصرِ پنهانی اونجا هست یا واقعاً یه بُعدِ جایگزینه. با این حال، میدونم که عالمِ آینه به موجودیتهای آینهمانندِ مختلفی متصل میشه. ممکنه به فضاهایی اشاره داشته باشه که در حالتِ عادی غیرقابلدسترسیان. با بالا رفتنِ ردهام، باید بتونم از عالمِ آینه برای جابهجاییِ سریع بینِ مکانهای مختلف استفاده کنم.»
لومیان اتفاقاتِ اخیر را به یاد آورد و به تخیلش اجازهٔ پرواز داد.
«ممکنه اون نسخهای که ازت دیدیم، انعکاسی باشه که از یه برخوردِ قبلی توی عالمِ آینه جا مونده، قبل از اینکه ساحره بشی؟ این توضیح میده که چرا من هیچوقت با خودِ گذشتهام روبهرو نشدم.»
فرانکا لحظهای تأمل کرد و گفت: «توضیحِ منطقیایه، اما من به چیزِ عجیبی برنخوردم... اگه اینطور باشه، باید فوراً بریم سمتِ اون گودالِ آب. خروجی بهاحتمالِ زیاد همونجاست! دیگه نمیتونیم محتاطانه پیش بریم یا بیشتر از این صبر کنیم. همونطور که قبلاً گفتم، عالمِ آینه پدیدههای مورمورکننده و ترسناکی تو خودش داره. اگه بیشتر از این اینجا بمونیم، میترسم تصور کنم چه بلایی ممکنه سرمون بیاد!»
لومیان خونسردیاش را حفظ کرد و گفت: «بسیار خب.»
فرانکا چرخید و با سرعت دوید و لومیان هم سایهبهسایه دنبالش رفت.
همانطور که ساحره میدوید، به نظر میرسید از نوعی توانایی استفاده میکند. لکههای کوچکِ برفک زیرِ پاهایش شکل میگرفت و اصطکاک را بهشدت کاهش میداد. بدنش بیوزن مینمود، چنانکه با ظرافت از میانِ غارِ تاریکِ معدنِ سنگ سُرید و به اعماقِ تونلِ زیرزمینی رفت.
لومیان با به کار گرفتنِ تمامِ توانش بهعنوانِ یک شکارچی و رقصنده، تقلا کرد تا پابهپای فرانکا پیش برود و جا نماند.
در آن سرمای زمستانی، لایهٔ نازکی از یخ رفتهرفته روی دیوارههای صخرههای اطراف شکل گرفت.
روی سطحِ یخی، چهرههایی آغشته به خون پدیدار شدند. صورتهایشان در هم کشیده شده بود و چشمانشان لبریز از نفرت بود؛ همچون اشباحی کینهتوز که از اعماقِ جهنم بیرون آمده باشند.
در میانِ آنها تجسمِ پیشینِ فرانکا هم به چشم میخورد، زمانی که هنوز در هیئتِ یک مرد بود!
پس از مدتی دویدن، چشمِ لومیان و فرانکا به گودالِ آب افتاد.
با تابشِ نورِ چراغِ کاربیدی، سطحِ گودال با هالهای زرد و آبی درخشید.
فرانکا ناگهان ایستاد و پرسید: «همینه؟»
در آن لحظه، بندبندِ وجودش از درد تیر کشید؛ گویی جز احساسِ سوزش در حفرهٔ بینیاش، بدنش در آستانهٔ متلاشی شدن بود.
فرانکا در حالی که چراغِ کاربیدی را محکم در دست داشت، محتاطانه به گودال نزدیک شد.
«حالا چالشِ اصلی اینه که چطور از دستِ اون هیولایی که دیدی فرار کنیم و آینه رو پیدا کنیم. متأسفانه هنوز نمیتونم بینِ آینهها جابهجا بشم. فقط میتونم چند ثانیهٔ کوتاه اون تو بمونم...
«من حواسش رو پرت میکنم و یه مدت مشغولش نگه میدارم. تو چرا شیرجه نمیزنی زیرِ آب تا آینه رو بیاری؟»
لومیان رُکوپوستکنده گفت: «فکر نمیکنم در برابرش شانسی داشته باشی. همون یه لحظه که چشمم بهش افتاد، نزدیک بود از پا دربیارتم.»
«...» با اینکه فرانکا کمی احساسِ رنجش و استیصال میکرد، اما باید میپذیرفت که حرفِ لومیان حقیقت دارد.
او با رده و شیءِ رازآلودش، حتی در برابرِ فرابشری با یک رده بالاتر هم میتوانست مقاومت کند. با این حال، با توجه به نمایشی که هیولا از خود نشان داده بود، فاصلهاش با او بسیار بیشتر از یک رده بود!
پس از مکثی کوتاه، فرانکا دندان به هم سایید و گفت:
«حتی اگه حریفش نشم، مهارتهام تو فرار و محافظت از خودم فوقالعادهست. باید بتونم بیشتر از ده ثانیه در برابرش دووم بیارم. اگه بتونی تو این مدت آینه رو بیاری، میتونیم فرار کنیم!»
لومیان خندهای کرد و گفت:
«هنوز نباید جونمون رو به خطر بندازیم.
«نقشهای دارم که بدونِ خطرِ زیاد، اون هیولا رو ده تا بیست ثانیه معطل کنم. و مطمئنم که تو میتونی اون آینه رو پیدا کنی، درسته؟»
فرانکا با شکوتردید به لومیان نگاه کرد و گفت: «میتونم. روشِ بیهمتایی برای پیدا کردنِ آینهها دارم. واقعاً از پسش برمیای؟ واقعاً هیچ خطری در کار نیست؟»
لومیان با آرامش جواب داد: «در تئوری، خطرش خیلی کمه.»
همزمان در دل اضافه کرد: اگه خطرش خیلی زیاد بشه، یه راهِ دیگه پیدا میکنم. آقای کِی، مادام هلا، خانمِ شعبدهباز، اون وجودِ عظیم، و قدرتِ ناگزیری، همهشون گزینههای قابلقبولیان.
فرانکا وقت را تلف نکرد و درحالیکه لبهایش را جمع میکرد گفت: «باشه، فقط برای احتیاط، یه جایگزینِ آینهای برات درست میکنم.»
طبیعتاً لومیان به چیزی که میتوانست خطر را بهطور مؤثری کاهش دهد، اعتراضی نداشت.
بعد از اینکه فرانکا آینهٔ کوچکی بیرون آورد و بدلِ آینهایِ مربوط به آن را ساخت، لومیان خنجرِ نقرهایِ آیینی را در دست گرفت و دورِ گودالِ آبِ برکهمانند گشت تا حصارِ روحی ایجاد کند.
در تمامِ این مدت، از ترسِ اینکه هیولا او را به زیر بکشد، فاصلهای چهارپنجمتری را با لبهٔ آب حفظ کرد.
لومیان خنجرِ نقرهایِ آیینی را کنار گذاشت و با لبخندی واقعی رو به فرانکا کرد.
«مرحلهٔ بعد به یکی از رازهای من ربط داره. میشه روت رو برگردونی؟»
«بسیار خب.» فرانکا از صراحتِ او راضی بود.
در دل بارِ دیگر آه کشید.
نکنه ژنا دربارهٔ سیِل اشتباه میکنه؟
وقتی فرانکا رویش را برگرداند، لومیان چراغِ کاربید را کنار گذاشت و رقصِ احضار را آغاز کرد.
قصد داشت هیولا را احضار کند، اما نمیگذاشت هیولا تسخیرش کند!
لومیان باور داشت هرچه سطحِ یک موجودِ عجیب بالاتر باشد، بیشتر متوجهِ فسادِ درونِ بدنِ او میشود. این باعث میشد تمایلِ کمتری برای چسبیدن به او داشته باشد.
بهعبارتِ دیگر، تا زمانی که از دادنِ فرمانهایی که بر هیولا اثر میگذاشت خودداری میکرد، احتمالاً هیولا با اشتیاق رقصِ احضار را تماشا میکرد و منتظرِ فرصتی برای حمله میماند. با این حال، از مهروموم و فساد میترسید و جرئت نمیکرد نقشههایش را عملی کند. فقط زمانی واقعاً با او درگیر میشد که رقص به پایان میرسید.
رقصِ احضار بیست تا سی ثانیه طول میکشید؛ زمانی کافی برای اینکه فرانکا زیرِ آب برود و آینه را پیدا کند.
تا زمانی که لومیان میتوانست پیش از حملهٔ هیولا از این جهان فرار کند، دیگر مشکلی پیش نمیآمد!
البته، اگر نمیتوانست نیروهای طبیعتِ مربوطه را در این مکان مهار کند و به رقصِ احضار اجازهٔ اثرگذاری بدهد، همیشه میتوانست از روشی جایگزین استفاده کند.
در میانِ رقصِ پیچوتابدار و جنونآمیز، نیروی روحیِ لومیان نیروهای طبیعت را برانگیخت و پیوندی شکل داد که در محیطِ اطراف پخش شد، اما حصارِ روحی سدِّ راهش شد.
چند ثانیه بعد، موجهایی روی سطحِ گودالِ آب پدیدار شد و پیکری رنگپریده بیرون آمد و روی آب شناور ماند.
شبیهِ انسان بود، با بدنی بادکرده و چهرهای غولآسا که نیمی از هیکلش را اشغال میکرد.
هیولا بهسوی لومیان شناور شد و در فاصلهای بسیار نزدیک ایستاد.
لومیان جرئت نمیکرد مستقیم به آن نگاه کند. با چشمانی نیمهبسته فریاد زد: «عجله کن!»
فرانکا بیدرنگ چراغِ کاربید را رها کرد، دو قدم برداشت و به درونِ آب پرید.
با صدای شلپ، آب به اطراف پاشید.
حسی سرد و مرطوب در پوستِ فرانکا رخنه کرد و تاریکیِ مطلق دیدش را فرا گرفت.
فرانکا با راهنماییِ درخششِ ضعیفِ چراغِ کاربید که از میانِ آب نفوذ میکرد، بهسرعت به اعماق رفت.
ناگهان، موجوداتی تاریک شبیهِ جلبکِ دریایی پیچکهای مومانندشان را دراز کردند و گویی زنده باشند، دورِ فرانکا خزیدند.
فرانکا به آنها اعتنایی نکرد و به پایینرفتن ادامه داد.
درست زمانی که «جلبکِ دریایی» میخواست او را لمس کند، ناگهان شعلههای سیاه از آن زبانه کشید.
شعلههای سیاه بیصدا زیرِ آب میسوختند و هیچ نشانهای از خاموششدن نداشتند. «جلبکِ دریایی» خاکستر نشد، اما آگاهیاش از بین رفت.
در آب شناور ماندند و با جریانها تاب خوردند.
در فاصلهای دورتر، انبوهی از جلبکهای دریایی همچنان به جلو هجوم میآوردند، اما لایههایی از سرمای متراکم سدِّ راهشان شد.
کنارِ گودالِ آب، لومیان که غرق در رقصِ احضار بود، به هیولا نگاه نکرد. با این حال، صدایی شبیهِ ترکیدنِ حباب شنید. بویی متعفن بهسویش وزید که سرمایی فراگیر به همراه داشت.
تصویری در ذهنِ لومیان جرقه زد:
هیولای بادکرده با آن چهرهٔ عظیمش کمتر از یک قدم با او فاصله داشت و تقریباً به پشتش چسبیده بود. حتی میتوانست «نفسِ» آن را حس کند!
هیسس... لومیان غریزی نفسش را در سینه حبس کرد و نگذاشت رقصِ احضار قطع شود.
در آب، فرانکا که عمیقتر غواصی کرده بود، سرانجام حضورِ آینه را حس کرد!
پیکرش ناگهان محو شد و از جای اصلیاش ناپدید گشت.
پیکرِ فرانکا بهسرعت روی آینهٔ نقرهایِ باستانی که بیصدا در بسترِ آب آرمیده بود، پدیدار شد.
شیءِ رازآلود را برداشت و با چهرهای که غرق در شادی بود، بهسوی سطحِ آب شنا کرد.
تازه تأیید کرده بود که این آینه واقعاً به تونلِ زیرزمینی در جهانِ بیرون راه دارد!
کنارِ گودالِ آب، لومیان درحالیکه نگاهش را روی سطحِ آب خیره نگه داشته بود، پر از اضطراب شد. رقصِ احضار به پایانِ خود نزدیک میشد و هیولای بادکرده نزدیکتر میآمد، طوری که گوشتش تقریباً به پوستِ او ساییده میشد.
اگر فرانکا بهزودی بیرون نمیآمد، مجبور میشد از انگشتِ آقای کِی استفاده کند!
درست در همان لحظه، فرانکا درحالیکه آینه را در دست داشت به لبهٔ آب رسید و در میانِ پاششِ آب بیرون پرید.
بیآنکه با هیولا تماسِ چشمی برقرار کند، سرش را پایین انداخت و با شتاب به کنارِ لومیان رفت و مچِ دستش را گرفت.
همزمان، هر دو اثیری شدند و آینهٔ باستانی با صدای تقتق روی زمین افتاد.
صحنهای روی سطحِ آینه نقش بست: فرانکا دستِ لومیان را گرفته بود و او را از تونلی کوتاه و تاریک به «غاری» روشن میبُرد و سپس بیرون میپریدند.
در میانِ سوسوی نورها و سایهها، لومیان متوجه شد در مسیری کمنور ایستاده است و نوری از دوردست به درون میتابد.
فرانکا آینهای را که بهعنوانِ جایگزینِ او عمل کرده بود برداشت و متوجه شد ترکهای بیشماری سطحش را مخدوش کرده و در آستانهٔ خُردشدن است.
او از تهدل آهی کشید و گفت: «خیلی خطرناک بود.»