چپتر 19: مراقبه
چپتر 19: مراقبه
مادام پوآلیس و اورور زیاد حرف نزدند. ده دقیقه بعد، از اتاقِ کار بیرون آمدند.
لومیان به همراهِ خواهرش مادام پوآلیس را تا دمِ در بدرقه کرد.
به خواهرش نگاه کرد و پرسید: «ازت میخواست چیکار کنی؟»
اورور لب برچید و جواب داد: «میخواست تو جشنِ ستایش خوانندهٔ اصلی باشم، اما قبول نکردم.»
جشنِ بهارِ دهکدهٔ کوردو سه بخش داشت: گشتِ برکتدادنِ پریِ بهار، آیینِ کنارِ آب، و جشنِ ستایش که در کلیسای جامع برگزار میشد. بخشِ آخر بیشتر شاملِ نواختنِ ساز و همخوانی بود.
در منطقهٔ داریژ، خوانندهٔ اصلی اغلب از گروهِ کُرِ کلیسای جامع انتخاب میشد، اما کوردو فقط میتوانست سراغِ کسانی برود که صدای خوبی برای خواندن داشتند.
اما در موردِ سازها، روستاییان نگرانی نداشتند. در روستاهایی که چوپان داشتند، موسیقی یا ساز بخشِ جداییناپذیرِ زندگیِ روزمرهشان بود.
چوپانان تمامِ سال در طبیعت زندگی میکردند، چه در کلبههای حقیر و چه در گودالها. غیر از همکاران و گوسفندانشان، بیشترین چیزی که با آن سروکار داشتند فلوتی بود که همراه میبردند.
گذشته از چَراندنِ گله، ورقبازی و گپزدن، نواختنِ فلوت و آرامگرفتن با موسیقی کاری بود که تقریباً هر چوپانی انجام میداد.
دقیقاً به همین دلیل، برای توصیفِ چوپانی که در فقر و تنگنای شدید بود، میگفتند: «حتی یک فلوت هم ندارد.»
با وجودِ اینهمه چوپان، اجتنابناپذیر بود که دیگر روستاییانِ کوردو هم تحتِ تأثیر قرار بگیرند. وقتی در میدانِ دهکده جمع میشدند و گپ میزدند، همیشه کسی بود که سازی بنوازد و نوای دلنشینش را در فضا طنینانداز کند.
لومیان از اینکه میدید خواهرش بر موضعِ خود پابرجا مانده، خوشحال شد. با رضایت گفت: «خوبه.»
شرکت در جشنها کافی بود. اگر کسی میخواست در مرکزِ توجه باشد، هم وقتش تلف میشد و هم ممکن بود توجهِ غیرضروری جلب کند.
لومیان برای محافظت از چشمانش، فقط کمی مطالعه کرد و بعد تصمیم گرفت دستورویی بشوید و زود بخوابد. با خود فکر میکرد چطور با خیالِ راحت ویژگیِ خاصِ خودش را در رؤیا بسنجد.
پیشنهادهای آن بانو چند بارِ پیاپی درست از آب درآمده بود و باعث میشد لومیان ناخودآگاه کاملاً به او اعتماد کند.
در دلِ شب، لومیان دوباره واردِ رؤیا شد و آنجا چشم باز کرد.
جیبهایش را گشت و مطمئن شد که ۲۱۷ ورلدور و ۲۵ کوپه هنوز همانجا هستند.
لومیان آهِ آسودگی کشید، تبر و چنگکِ فولادیاش را برداشت و از پلهها پایین رفت تا به اجاق برسد.
آتش از پیش خاموش شده بود.
وقتی تو رؤیا نیستم هم ساعت به چرخیدنش ادامه میده... لومیان کمی اخم کرد.
تو همچین رؤیای «واقعیای»، چطور ممکنه چیزِ خاصی در موردم وجود داشته باشه؟
«ساعت به چرخیدنش ادامه میدهد» اصطلاحی رایج در منطقهٔ داریژ بود، به این معنا که زمان منتظرِ هیچکس نمیماند و هرگز متوقف نمیشود.
لومیان در اتاقخوابی که آن را از همهجا امنتر میدانست، ابزارهایش را زمین گذاشت و لباسهایش را درآورد.
بهطرفِ آینهٔ قدیِ روی کمد رفت و بدنش را وجببهوجب وارسی کرد تا ببیند آیا تفاوتی با واقعیت دارد یا نه.
هیچچیزِ غیرعادیای در کار نبود.
نکنه از نظرِ ذهنی خاصم؟ لومیان برای پوشیدنِ لباسهایش عجلهای نکرد. در عوض، به تخت برگشت و چهارزانو نشست، درست همانطور که خواهرش اغلب هنگامِ مراقبه مینشست.
اورور پیشتر برای تقویتِ رؤیای شفاف، چند تکنیکِ سطحیِ مراقبه به او آموخته بود که هیچ عنصرِ رازآلودی در آنها دخیل نبود. حالا لومیان میخواست امتحان کند و ببیند آیا در آن فضای کاملاً ساکت، میتواند چیزِ خاصی در موردِ ذهن و بدنش حس کند یا نه.
اولین قدم، تنظیمِ تنفس بود.
لومیان نفسهایش را عمیقتر کرد و سرعتشان را پایین آورد.
با کشیدنِ نفسهای کُند، طولانی و موزون، رفتهرفته ذهنش را خالی کرد.
همزمان، خورشیدی سرخ را در ذهنش مجسم کرد و تمامِ توجه و افکارش را روی آن متمرکز ساخت تا افکارِ آشفتهٔ دیگر را پس بزند.
اورور به او سپرده بود که در طولِ مراقبه، اشیایی را انتخاب کند که نمادِ نور باشند، تا مبادا هدفِ موجوداتِ پست و پلید قرار بگیرد.
اولین واکنشِ لومیان، بهعنوانِ یکی از پیروانِ خورشیدِ فروزانِ ابدی، تجسمِ خورشید بود.
رفتهرفته ذهنش آرام گرفت و در ادراکش، گویی در تمامِ جهان تنها همان خورشیدِ فروزانِ سرخ باقی مانده بود.
ناگهان، لومیان چیزی شنید.
انگار از فاصلهای بینهایت دور میآمد، اما در گوشش زنگ میزد. صدا نامفهوم بود، اما رگههایی از غرمبشِ رعد در خود داشت.
در میانِ آن وزوزِ وصفناپذیر، قلبِ لومیان به تپش افتاد. انگار کسی اسکَنهای در سرش فرو کرده بود و آن را چند بار چرخانده بود.
دردِ شدیدی فوران کرد و خورشیدِ فروزان به سرخیِ خون درآمد و بهسرعت سیاه شد.
تصویرِ مراقبهاش در هم شکست.
چشمانِ لومیان ناگهان باز شد و به نفسنفس افتاد. حس میکرد دارد میمیرد.
پس از گذشتِ حدود بیست ثانیه، سرانجام از آن تجربهٔ نزدیک به مرگ رهایی یافت.
غریزی سرش را پایین انداخت و بدنش را وارسی کرد و متوجهِ چیزِ عجیبی در سمتِ چپِ سینهاش شد.
نمادی شبیهِ خار، به سیاهیِ شب، گویی از قلبش روییده و از بدنش بیرون زده بود؛ نمادهایی که مانندِ زنجیر یکی پس از دیگری به هم متصل بودند.
بالای این خارها نقشهایی شبیهِ چشم و خطوطِ کجومعوجِ کرممانندی بود که همگی رنگی آبیِ مایل به سیاه داشتند.
در این لحظه، نمادهای خالکوبیمانند بهآرامی محو میشدند.
لومیان ابتدا جا خورد و سپس فکرهای زیادی از سرش گذشت.
بهسرعت از تخت پایین آمد، یکراست به سراغِ آینهٔ قدی رفت و پشتش را به آن کرد.
سپس تمامِ تلاشش را کرد تا سرش را به چپ بچرخاند و وضعیتِ پشتش را بررسی کند.
بهزحمت میتوانست زنجیری از خارهای سیاه را ببیند که از پشت در بدنش فرو میرفت.
به بیانِ دیگر، این زنجیرِ خاردار قلب و بخشِ مربوط به آن در بدنش را به شکلِ حلقهای مهروموم کرده بود.
لومیان ویژگیِ «خاصِ» خودش را که با واقعیت تفاوت داشت تحلیل کرد، تا اینکه نمادها کاملاً محو و ناپدید شدند.
نمادهای سیاه و آبیِ مایل به سیاه با هم فرق دارن و اون آبیِ مایل به سیاه آشنا به نظر میرسه.
آره، خیلی شبیه پیرمردیه که وقتِ آوارگی بهش کمک کردم.
از همون موقع هم بود که خوابهایی پر از مه دیدم.
لومیان به این نتیجه رسید که نمادها خاص اما بیمعنیاند و از این بابت ناامید شد.
فرایندِ ظاهر کردنشان بهشدت دردناک بود و او را تا آستانهٔ مرگ پیش میبرد.
در وضعیتی که نزدیک بود بیهوشش کند، رویارویی با هیولای تفنگدار چه فرقی با لقمهٔ آماده شدن برای آن داشت؟
و اگر صبر میکرد تا دوباره توانِ مبارزه را به دست بیاورد، ویژگیِ «خاص» تقریباً ناپدید میشد.
هوای درونِ رؤیا سرد بود، مثلِ اوایلِ بهار در کوهستان. برهنه بودن برای لومیان ناخوشایند بود، پس بهسرعت لباسهایش را پوشید.
انجامِ همین کارِ ساده او را بهشدت خسته کرد و سردردش دوباره شروع شد.
مشخص بود که نمیتواند در مدتی کوتاه از فشارِ ناشی از مراقبه خلاص شود.
در چنین شرایطی، لومیان تصمیم گرفت آن شب از کاوش دست بکشد و تلاشِ دیگری نکند. میخواست خوب بخوابد و روی بهبودیاش تمرکز کند.
……
وقتی لومیان بیدار شد، آسمان هنوز تاریک بود.
با نگاه به تاریکیِ خانه و سرخیِ نزدیکِ پردهها، با دقت آنچه را در رؤیا رخ داده بود به یاد آورد.
تو واقعیت بارها مراقبه کردم، اما نه اون صدای عجیب رو شنیدم و نه دردی حس کردم...
یعنی یه چیزِ خاصه که فقط تو اون رؤیا وجود داره؟
لومیان با گیجی نشست و تصمیم گرفت این موضوع را بررسی کند.
طبقِ روالِ معمول پیش رفت و دوباره مراقبه کرد.
خورشیدِ سرخ بهسرعت در ذهنش پدیدار شد و آشفتگیِ ذهنش رفتهرفته فروکش کرد.
این برای لومیان تجربهای آشنا از مراقبه بود. نه صدای عجیبی در کار بود، نه دردِ شدیدی و نه تجربهٔ نزدیک به مرگی.
پس از مدتی، به مراقبهاش پایان داد، دکمههای پیراهنش را باز کرد و به قلبش خیره شد.
هیچ نمادی آنجا نبود.
درسته، این ویژگیِ خاصِ رؤیاست. نمیتونه روی واقعیت تأثیر بذاره...
لومیان نمیدانست باید خوشحال باشد یا ناامید.
سرش را بالا آورد و به پردهای که پنجرهها را پوشانده بود نگاه کرد. افکارش پراکنده شد و به این میاندیشید که آیا میشود از ویژگیِ «خاصِ» رؤیا بهره برد و اگر بله، چطور.
در همان لحظه، سایهٔ کوچکی را بیرونِ پنجره دید.
مردمکهای لومیان گشاد شد و بهشدت مضطرب شد. واکنشِ غریزیاش این بود که خواهرش را صدا بزند، اما بعد به یاد آورد که در خانه است و اورور گفته بود مراقبش خواهد بود، پس باید متوجهش شده باشد.
آرام و بااحتیاط به پنجره نزدیک شد و منتظر ماند تا خواهرش او را از این کار بازدارد.
اما اورور پیدایش نشد.
لومیان به پنجره رسید، پرده را گرفت و بااحتیاط شکافی در آن باز کرد.
بیرونِ پنجره، شبِ تاریک و ساکت بود. ماهِ سرخ در دوردستِ آسمان آویزان بود.
روی درختِ نارونی در همان نزدیکی، جغدی بزرگتر از بیشترِ همنوعانش، با چشمانی که نه بیروح بود و نه خیره، آرام روبهروی پنجرهٔ لومیان نشسته بود و با نگاهی توصیفناپذیر و مغرورانه به او مینگریست.
همون جغده!
بازم اومده!
قلبِ لومیان در سینهاش میکوبید.
درست مثلِ دفعهٔ قبل، جغد حدودِ ده ثانیه به لومیان نگاه کرد و سپس بالهایش را گشود و در دلِ شب پرواز کرد.
«...» لومیان زبانش بند آمده بود.
پس از مدتی، پردهها را کشید و ناسزا گفت: «مگه عقل تو سرت نیست؟
هر دفعه میای و یه نگاه میندازی، بدونِ اینکه یه کلمه حرف بزنی میری!
لالی، یا کودنی؟ بعدِ این همه سال زبونِ آدمیزاد یاد نگرفتی؟»
در واقع، لومیان دربارهٔ کارهای جغد حدسهای خودش را داشت. معتقد بود حضورِ خواهرش باعث شده پرنده جرئت نکند کاری انجام دهد. هر چه باشد، اورور گفته بود تا زمانی که شبها از ساختمان خارج نشود، میتواند امنیتش را تضمین کند. اگر همین چند لحظه پیش از روی بیفکری سرش را از پنجره بیرون میآورد، جغد احتمالاً به این آرامی پرواز نمیکرد و نمیرفت.
پس از مدتی ناسزا گفتن، لومیان تصمیم گرفت پردهها را ببندد و کمی بخوابد.
نگاهی گذرا به بیرون انداخت و ناگهان خشکش زد.
در فاصلهٔ بیش از ده متری، در حاشیهٔ جنگلی کوچک، پیکری بهآرامی به سمتش میآمد.
او پیراهنی تیرهرنگ از پارچهای ضخیم به تن داشت و موهایش کمپشت و سفیدِ رنگپریده بود.
«ناروکا...» لومیان پیکر را شناخت.
همان ناروکایی بود که دربارهٔ افسانهٔ جادوگر از او پرسیده بود.
چهرهٔ ناروکا در تاریکی محو شده بود و چشمانش زیرِ نورِ کمرنگِ ماهِ سرخ، برقی عجیب داشت. حرکاتش بهطرزِ غیرعادی خشک بود، همچون شبحی سرگردان.