چپتر 190: تحولِ غیرمنتظره
چپتر 190: تحولِ غیرمنتظره
لومیان به آینهٔ خردشده در دستِ فرانکا نگاه کرد؛ آسودگی و سردرگمی در چهرهاش نمایان بود.
«اما حس نکردم که بهم حمله شده.»
رقصِ احضارش هنوز پنج تا شش ثانیه جای کار داشت که فرانکا مچش را گرفت.
فرانکا گلویش را صاف کرد و ژستِ یک معلم را به خود گرفت.
«بعضی از فنونِ علومِ غریبه غیرقابلتشخیصن. لحظهای که حس میکنی بهت حمله شده، همون لحظهٔ مرگته.»
(یعنی ممکنه وقتی رقصِ احضار رو متوقف کردم تا برای اون چند ثانیهٔ کوتاه واردِ آینه بشم، هیولا مخفیانه روم تأثیر گذاشته باشه؟) لومیان متفکرانه سر تکان داد.
«آره، خونریزی تو اون فضا غافلگیرمون کرد. اصلاً نمیدونستیم چطور جلوش رو بگیریم.»
همانطور که حرف میزد، به صورتِ فرانکا نگاه کرد و متوجهِ پوستِ صافش شد که هیچ جای زخمی نداشت. اصلاً نمیشد گفت که از چند جای صورتش خون بیرون زده بود.
فرانکا به صورتش دست کشید و پیش از اینکه حرفی بزند، به فکر فرو رفت: «واقعاً خیلی عجیبه. اما ما واقعاً مقداری خون از دست دادیم. من بهعنوانِ یه ساحره، درکِ رازآلودی از مقدارِ خونم دارم. بهعبارتِ دیگه، آسیبی که تو اون عالمِ آینهٔ خاص دیدیم الکی نیست. فقط هیچ زخمی از خودش به جا نذاشته. لعنتی، چراغِ کاربیدی رو نیاوردم!»
همانطور که حرف میزد، چرخید و میانِ کپهای از شن و ماسه در کنارِ تونلِ تاریک مشغولِ جستوجو شد.
لومیان هم وقت نکرده بود چراغِ کاربیدیاش را بردارد. فقط میتوانست با کمکِ نورِ دوردست، هر حرکتِ فرانکا را زیر نظر بگیرد.
در کمتر از ده ثانیه، فرانکا آینهای را از میانِ آوار بیرون کشید.
به نظر میرسید آینه از نقرهٔ خالص ساخته شده باشد. نقشونگارِ دو طرفش رازآلود و شوم بود و سطحش تاریک و بیجان مینمود، گویی زمان آن را فرسوده بود.
«همونطور که انتظار میرفت، یه آینهٔ متناظر تو دنیای واقعی وجود داره.» فرانکا تمامِ تلاشش را کرد تا تصویرش در آن آینهٔ نقرهای با طراحیِ کلاسیکش نیفتد. همچنین به لومیان دستور داد: «تو جاهای ناامن یا وقتی با اتفاقاتِ عجیب روبهرو میشی، تا جایی که میتونی سعی کن تو آینه نگاه نکنی. وگرنه ممکنه اتفاقِ وحشتناکی بیفته. ما نباید به اینجور اشیاءِ رازآلود و پلید که منشأشون نامعلومه دست بزنیم!»
لومیان که به فرانکا نگفته بود پس از استفاده از عینکِ رازکاوی برای تغییرقیافه نمیتواند در آینه نگاه کند، سر تکان داد.
«میفهمم که خروجی یه آینهست. چیزی که نمیتونم درکش کنم اینه که چطور بدونِ اینکه متوجه بشیم واردِ اون فضا شدیم. تو راه به هیچچیزی برنخوردیم.»
«این من رو هم گیج کرده.» فرانکا سطحِ آینهٔ نقرهایِ کلاسیک را با یک دستمال و چند چیزِ دیگر پوشاند. ایستاد و گفت: «به نظر میرسه این چیز ارتباطِ نزدیکی با مسیرِ دیوبانو داره. نظرت چیه بدیش به من؟ بعداً یه چیزِ باارزش پیدا میکنم تا جبرانش کنم.»
لومیان خندید: «مشکلی نیست. نیازی به پرسیدن نیست. من که حریفت نمیشم.»
فرانکا نوچ کرد و گفت: «نه، غنائمِ جنگی باید عادلانه تقسیم بشن. وگرنه قطعاً تو گروه اختلاف پیش میاد. قدیما از منم اینطوری سوءاستفاده میشد. اگه بهخاطرِ ذاتِ خوبم و کینهای نبودنم نبود، خیلی وقت پیش انتقام میگرفتم.»
(مادام، چرا به نظر میاد داری بهم فحش میدی...) لومیان در دل غرولند کرد.
اگر کسی غنائمش را میگرفت و بیدلیل از او سوءاستفاده میکرد و زورش هم به طرفِ مقابل نمیرسید، هرچند در آن لحظه چیزی نمیگفت، اما بعداً حتماً راهی برای انتقام گرفتن پیدا میکرد. او به این سادگیها طرفِ مقابل را «نمیبخشید».
فرانکا پس از پنهان کردنِ آینهٔ نقرهایِ کلاسیک، به منبعِ نور اشاره کرد.
«بیا بریم اونجا رو یه نگاهی بندازیم. ممکنه به پلیسِ معدن یا قاچاقچیهای دیگه بربخوریم. میتونیم مسیر رو بپرسیم.»
(درسته...) لومیان با تمامِ وجود موافق بود.
اگر به خاطرِ آن نبود، شبحِ مونسوری خیلی وقت پیش به دستِ فرابشرانِ رسمی نابود شده بود.
آن دو با راهنماییِ درخششِ ضعیف، در امتدادِ تونل پیش رفتند و برای هرگونه حملهٔ احتمالی هوشیار ماندند.
طولی نکشید که به غارِ معدن رسیدند. در وسطِ غار، پیکری با کلاهِ نمدی ایستاده بود. نور از چراغِ کاربیدیِ توی دستش ساطع میشد.
فرانکا او را شناخت و صدا زد: «اوه... فرناندز!»
فهمید که آن پیکر فرناندز است؛ همان قاچاقچیای که راه را برایشان نشان میداد.
به نظر میرسید این همان غارِ معدنی باشد که قرار گذاشته بودند او را در آنجا ملاقات کنند.
فرناندز با تعجب برگشت و پرسید: «شما چطور از اونجا اومدین؟ من نزدیک به نیم ساعت منتظر موندم، اما پیداتون نشد. حتی رفتم همون جایی که ردپاهاتون ناپدید شده بود تا دنبالتون بگردم، اما هیچجا اثری ازتون نبود.»
لومیان و فرانکا نگاهی ردوبدل کردند و سر تکان دادند.
در واقع، آنها نزدیک به نیم ساعت را در آن عالمِ آینهٔ خاص گذرانده بودند.
فرانکا به فرناندز نزدیک شد و با بیخیالی توضیح داد: «ما تصادفاً به چندتا سرنخ برخوردیم و دنبالشون رفتیم. اما در نهایت دور زدیم و برگشتیم اینجا و تو راه هم به یه کمین خوردیم. چراغهای کاربیدیمون رو هم از دست دادیم.»
فرناندز که به طرزِ خوشایندی غافلگیر شده بود، پرسید: «چه سرنخی؟»
فرانکا لبخند زد.
«ما مستقیماً با کریستو در موردش حرف میزنیم.»
فرناندز حدِ خودش را خوب میدانست و دیگر فضولی نکرد. او آن دو را از همان مسیری که قبلاً آمده بودند، به عقب بازگرداند.
آنها از چاهِ فرعی بالا رفتند و واردِ بخشِ زیرزمینیِ مربوط به بازارِ محلهٔ نجیبزاده شدند و در نهایت به خروجیِ خیابانِ هرجومرج رسیدند.
تنها زمانی که چشمِ لومیان و فرانکا به دستفروشانِ خیابانی، کودکانی که پوستِ میوهها را جمع میکردند، بیخانمانهایی که در گوشهوکنار کز کرده بودند و جمعیتِ پرهیاهو افتاد، واقعاً احساس کردند که از آن قلمروی عجیب فرار کرده و به دنیای واقعی بازگشتهاند.
پس از سوار شدن به کالسکهای که «کریستوی موش» برایشان فرستاده بود، لومیان نگاهی به فرانکا انداخت و با صدایی آهسته پرسید:
«بعداً چی باید بگیم؟»
فرناندز کالسکهچی را میشناخت و کنارش نشسته بود، در نتیجه داخلِ کالسکه نبود.
فرانکا خندید.
«فقط میگیم واردِ یه فضای ناشناخته شدیم، یهسری رد پیدا کردیم و با جادوی آینهایِ من تونستیم فرار کنیم.
«بقیهش هیچ ربطی به کریستو نداره.»
لومیان دیگر حرفی نزد. چشمانش را بست و رویاروییهایش در عالمِ آینهٔ خاص را به یاد آورد.
کالسکهٔ چهارچرخ بهسرعت واردِ بلوارِ بازار شد و بهسمتِ قطارِ بخارِ سوهیت تاخت. سپس به کوچهای پیچید که به انبار ختم میشد.
«کریستوی موش» در انبارِ همان حوالی منتظرشان بود.
طولی نکشید که لومیان و فرانکا قاچاقچیِ موشمانند را دیدند.
کریستو با نیشِ باز به آنها نزدیک شد و با صدای بلند گفت: «خدا رو شکر، قسم به بخار! ارکین و بقیه برگشتن!»
ارکین... چشمانِ فرانکا باریک شد و بیاختیار پرسید: «کاروانِ گمشده برگشته؟»
ارکین، برادرِ کوچکترِ کریستو که مسئولِ کاروانِ قاچاق بود، پیشتر ناپدید شده بود و فرانکا هنوز دستمالِ غیببینیاش را داشت.
و الان برگشته؟
این دیگه چه وضعشه؟
کریستو سر تکان داد و همچنان لبخند بر لب داشت.
«آره، جنسها هم برگشتن!
«بیشتر از یه ساعت پیش رسیدن.»
بیشتر از یه ساعت پیش؟ مگه همون موقع نبود که ما جایی رو که ردِ پاها ناپدید میشد پیدا کردیم و واردِ اون عالمِ آینهٔ عجیب شدیم؟ لومیان اخم کرد و رگهای از گیجی در وجودش جان گرفت.
لومیان تنها به این دلیل توانست برخلافِ فرانکا خونسردیاش را حفظ کند که پیش از این پدیدههای باورنکردنیای مانند چرخهٔ زمان و آن رؤیای زنده را تجربه کرده بود.
کریستو با دیدنِ چهرههای غافلگیر و سردرگمِ فرانکا و سیِل لبخند زد و گفت: «میذارم خودِ ارکین براتون توضیح بده.»
برگشت و چند قدم بهسمتِ ورودیِ انبار رفت و صدا زد: «ارکین، یه لحظه بیا بیرون!»
فرانکا با استفاده از این فرصت، سرش را کمی کج کرد و در گوشِ لومیان زمزمه کرد: «این خیلی غیرعادیه...»
لومیان لبخندی زد، صدایش را پایین آورد و جواب داد: «من حتی شک دارم که موش و بقیه دستبهیکی کرده باشن تا برامون تله بذارن. اونا از ناپدید شدنِ جنسها بهعنوانِ طعمه استفاده کردن تا ما رو به زیرزمین و اون قلمروی خطرناک بکشونن.»
فرانکا با نگاهی سرگرم به او خیره شد و گفت: «تو خیلی به بقیه اعتماد نداری، نه؟»
لومیان بیپرده گفت: «حقوقِ رقصندهها غول و بارون برینیه رو شاکی کرده، و منم تالارِ رقصِ نسیم رو دارم که همه چشمشون دنبالشه. فقط «موش» با ما تضادِ منافع نداره، برای همین مجبورش کردن واردِ ماجرا بشه.»
فرانکا به فکرِ عمیقی فرو رفت و احتمالِ فریب خوردن را جدی گرفت.
در آن لحظه، لومیان پوزخند زد.
«این فقط یه حدسه. ردِ پاها و بقیهٔ نشانههای عالمِ آینه رو توجیه نمیکنه.»
بهمحضِ اینکه حرفش تمام شد، مردی که به نظر میرسید کمتر از ۳۰ سال دارد از انبار بیرون آمد.
قدش چندان بلند نبود و حدودِ ۱.۶ متر میشد. گذشته از نداشتنِ سبیلهای موشمانند، شباهتِ چشمگیری به کریستو داشت.
فرانکا به لومیان زمزمه کرد: «واقعاً ارکینه.»
سپس نگاهش را به کریستو و ارکین که با هم نزدیک میشدند دوخت و پرسید: «ارکین، چی شد؟»
چشمانِ آبیِ تیرهٔ ارکین آمیزهای از ترس و شادی را نشان میداد.
«توی بخشی از تونل واردِ یه دنیای عجیب شدیم و نتونستیم راهِ خروج رو پیدا کنیم. بعدازظهر که داشتیم همهجا رو میگشتیم، یهو دیدیم برگشتیم به مسیرِ اصلیمون.»
یعنی ورودِ ما بهشون فرصتِ فرار داده؟ فرانکا چنین شکی داشت.
لومیان به ارکین خیره ماند. چهرهاش خالی از هرگونه احساسی بود، گویی داشت دشمنی را ارزیابی میکرد که ممکن بود برایش بلا بیاورد.
در ذهن قطرههای خونی را مرور کرد که روی زمینِ عالمِ آینه جا مانده بود. قطرههایی که رفتهرفته به هم پیوستند و پهنهای را به رنگِ سرخ درآوردند.
کسی که اینقدر خون از دست داده، واقعاً میتونه زنده برگرده؟
فرانکا هم ظاهراً به همین موضوع فکر کرده بود. به ارکین نگاه کرد و پرسید: «اونجا چه اتفاقی براتون افتاد؟»
ارکین بیاختیار به لرزه افتاد.
«بهطرزِ غیرقابلتوضیحی شروع کردیم به خونریزی. آخراش خیلیا در آستانهٔ مرگ بودن.
«قسم به بخار، تونستیم بهموقع خروجی رو پیدا کنیم. بهمحضِ اینکه اومدیم بیرون، حالمون خوب شد.»
واقعاً اینطوره؟ فرانکا حس کرد ارکین که نشانِ مقدس به همراه دارد، ماجرا را همراستا با تجربهٔ خودش بازگو میکند و حرفهایش توجیهپذیر است. از این رو، چارهای نداشت جز اینکه فعلاً تردیدهایش را کنار بگذارد.
در کنارشان، «کریستوی موش» نگاهی به آنها انداخت و با لبخند دعوتشان کرد:
«شرایط هرچی که باشه، باید ازتون تشکر کنم. دوست دارید اصیلترین مرغِ بریانِ ساوآ رو امتحان کنید؟»
لومیان از طرفِ فرانکا جواب داد: «باشه.»
کریستو دستهکلیدی بیرون آورد و آن را برای برادرش، ارکین، پرتاب کرد.
«برو به دفترِ من و همهٔ ادویهها رو بیار تو آشپزخونه.»
«باشه.» ارکین کلید را گرفت و از پلههای آهنیِ تعبیهشده در دیوارِ بیرونیِ انبار بالا رفت. با دستِ چپ یکی از کلیدها را در سوراخِ درِ دفترِ کریستو فرو کرد و چرخاند تا قفل را باز کند.
فرانکا لحظهای جا خورد و سپس با خودش زمزمه کرد: «یادم میاد که ارکین همیشه از دستِ راستش استفاده میکنه...»
وقتی چیزی توی دستش نبود، چرا باید با دستِ چپ و بهسختی در رو باز میکرد؟
کریستو با شنیدنِ حرفِ فرانکا سر تکان داد و جواب داد: «آره، اون راستدسته.»