چپتر 192: تأیید
چپتر 192: تأیید
لومیان جا خورد. انتظارِ ارتباط با گاردنر مارتن را نداشت، اما حالا همهچیز داشت با عقل جور درمیآمد.
چرا کاروانِ قاچاق در مسیری شناختهشده که پیش از آن هم استفاده شده بود، ناپدید شد؟
و چرا «کریستوی موش» اینقدر برای کمک گرفتن از آنها مشتاق بود؟ اگر فقط یک محموله را از دست داده بود، بررسیهای بیشتری میکرد. زمان میبرد تا نقطهضعفها و اشتباهاتش را به همتایانش نشان دهد؛ همانهایی که چهبسا به جایگاهش چشم دوخته بودند.
ذهنِ لومیان پر از فکر و خیال شد.
گاردنر مارتن شاید ردهٔ ۶ یا ۵ مسیرِ شکارچی باشه.
هم من و هم فرانکا واردِ اون عالمِ آینهٔ خاص شدیم و بهترتیب یه شکارچی و یه دیوبانو هستیم، توی مسیرهای مشابه و همسایه.
آقای کِی بهم دستور داد به گاردنر مارتن نزدیک بشم و اعتمادش رو جلب کنم.
فرانکا بهعنوانِ عضوِ سازمانِ سرّیِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، ردهٔ نسبتاً بالایی داره. عجیبه که حاضره معشوقهٔ سرکردهٔ باندی مثل گاردنر مارتن باشه.
سرکردهٔ باندِ ساوآ حتماً داره یه رازِ بزرگ رو مخفی میکنه یا درگیرِ یه ماجرای مهم شده...
چرا از کریستو خواسته شیئی مربوط به مسیرِ شکارچی یا دیوبانو رو قاچاقی بیاره تریر؟ و چرا خطراتِ قاچاقِ زیرزمینی رو به جون خریده؟ از مأمورای مالیات میترسه؟ در عوض، چرا خودِ سرکرده نمیره شیء رو بیرونِ شهر تحویل بگیره و به کریستو بگه یه قاچاقچی رو راهنمای مسیر کنه؟ اینطوری امنتر و بیسروصداتر بود. نکنه میدونه اون شیء ممکنه دردسر درست کنه و میخواد از خطر دوری کنه؟
لومیان نگاهش را از «کریستوی موش» گرفت و به چهرهٔ فرانکا دوخت.
مایهٔ تعجبِ لومیان بود که ساحره برای چنین پاسخی آماده به نظر نمیرسید. شوکِ اولیهاش بهسرعت جای خود را به رگهای از هیجان و شادی داد.
خیره به «کریستوی موش» نگاه کرد و با پوزخند گفت: «داری سعی میکنی منو گول بزنی لعنتی؟ چطور من نشنیدم گاردنر ازت خواسته باشه چیزی بیاری تریر؟ اون چیز کجاست؟»
هیجان... شادی... لومیان هر لحظه مطمئنتر میشد که فرانکا برای پیوستن به باندِ ساوآ و نزدیک شدن به گاردنر مارتن، انگیزههای پنهانی دارد.
کریستو بهزور لبخندی زد و جواب داد: «توی یه جعبهٔ آهنیه. از قبل فرستادمش به خیابانِ فوارهها. شاید سرکرده هنوز به شما خبر نداده.»
بهعنوانِ عضوِ کهنهکارِ باندِ ساوآ، از قدرتِ فرانکا خبر داشت. او میتوانست بهراحتی کلکش را بکند، بهویژه که خودش آماده نبود و هیچ نیروی کمکیای نیاورده بود. گذشته از این، فرانکا در غیببینی مهارت داشت و میتوانست دروغها را تشخیص دهد.
فرانکا عقب کشید و گفت: «بهتره بهم دروغ نگفته باشی!» آینهٔ آرایشش را بیرون آورد و جلوی «کریستوی موش» مشغولِ غیببینی شد.
لومیان برای همراهی برخاست و به کنارِ کریستو رفت. دست دراز کرد و شانهٔ او را محکم گرفت.
وقتی فرانکا حقیقت را با غیببینیاش تأیید کرد، لومیان با لبخند به پشتِ «موش» زد.
«اگه تو آینده اتفاقِ مشابهی افتاد، حتماً هر مشکلِ احتمالیِ جنسها رو بهم یادآوری کن. باید برای هر حادثهٔ غیرمنتظرهای آماده باشم.»
«وگرنه ممکنه تیکهتیکهت کنم و بدم بچههای عزیزت بخورنت.»
از لویی شنیده بود که «کریستوی موش» حیواناتِ خانگیِ پرشماری دارد و علاقهٔ خاصی به سگها نشان میدهد.
کریستو از این تهدید به خشم آمد.
فرانکا شاید معشوقهٔ سرکرده باشه و از من قویتره. میتونم رفتارش رو تحمل کنم، اما تازهکاری مثل تو چه حقی داره؟
«سرکرده ازم خواست این بار قضیه رو مخفی نگه دارم.»
فرانکا جعبهٔ آرایشش را جمع کرد و دشنام داد: «حرومزاده! حداقل میتونستی یه سرنخ بهمون بدی!»
کریستو با شرمندگی لبخند زد و جواب داد: «باشه، باشه.»
عجیب آنکه اصلاً از این توهینها نرنجید. برای او، سگها اعضای عزیزِ خانواده بودند، پس چطور ممکن بود اشاره به آنها توهین تلقی شود؟
اغلب به زیردستانِ چشمچرانش هشدار میداد که دستدرازی به همسرش، دستکمی از دست زدن به سگش ندارد!
کریستو با دیدنِ نرم شدنِ رفتارِ فرانکا و سیِل، با کنجکاوی پرسید: «اون دنیای عجیب واقعاً همونطوریه که ارکین توصیف کرد؟»
پیش از آنکه فرانکا بتواند جواب دهد، لومیان با لبخند به شانهٔ کریستو زد.
«هنوز نفهمیدی؟ سگ مغزت رو خورده؟ داشتیم بلوف میزدیم!»
«ما اصلاً واردِ هیچ دنیای عجیبی نشدیم. با توجه به عملیاتهای قاچاقِ بیدردسرِ قبلی و درگیریِ ناگهانی تو یه حادثهٔ فرابشری، فقط شک کردیم که یه جای کارِ جنسهات میلنگه. برای همین تصمیم گرفتیم گولت بزنیم!»
«...» «کریستوی موش» بیاختیار کلافه شد.
راست هم میگفت، اگر فرانکا و سیِل واقعاً واردِ دنیایی عجیب شده بودند، به این سرعت برنمیگشتند!
ارکین و بقیه ساعتها بود که ناپدید شده بودند!
چطور تونسته بود اینقدر احمق باشه؟
چرا فریبِ حقهشون رو خورده بود؟
کریستو احساساتش را فروخورد و با لبخندی چاپلوسانه به فرانکا نگاه کرد.
«لطفاً به سرکرده نگید که من وجودِ اون شیء رو لو دادم. اصلاً از دستم خوشش نمیاد.»
فرانکا نگاهِ عجیبی به لومیان انداخت و به «کریستوی موش» گفت: «باشه. از این به بعد یه لطفی بهم بدهکاری.»
کریستو شتابان موافقت کرد: «باشه!»
پس از خداحافظی با سردستهٔ عملیاتِ قاچاق، لومیان و فرانکا از انبار بیرون آمدند و به خیابانِ باریکِ بلوارِ بازار پیچیدند.
فرانکا سکوت را شکست و درحالیکه به لومیانِ کنارش نگاه میکرد، گفت: «امروز فهمیدم کریستو یه احمقِ تمامعیاره. به طرزِ باورنکردنیای زودباوره.» رگهای از لبخند روی چهرهاش بود، اما به چشمانش نمیرسید. «تو گول زدنِ بقیه خیلی ماهری.»
لومیان ظاهری خونسرد به خود گرفت.
«توی کوردو، حتماً اسمِ کوردو رو شنیدی، مگه نه؟ بهم میگن شاهِ شیطنتِ کوردو.»
فرانکا که بهخاطرِ اعلانِ تحتِ تعقیب با کوردو آشنا بود، به لومیان لبخند زد و جواب داد:
«پس اون موقع بهم دروغ گفتی؟ هههه، نظرِ ژنا درموردت کاملاً هم بیراه نبود. تو مکار و حقهبازی.»
لومیان با حالتی صادقانه و لحنی صمیمی گفت: «تو دوستِ خواهرمی. من بهت راستش رو گفتم.»
با این حال، او تمامِ حقیقت را فاش نکرده بود. حتی اگر فرانکا میخواست با غیببینی آن را تأیید کند، هیچ نشانهای از فریب پیدا نمیکرد.
فرانکا حالتِ چهرهاش را برانداز کرد و با رضایت سر تکان داد.
«حاضرم به برادرِ مشنگ اعتماد کنم. همم... بیا وانمود کنیم از شیءِ گاردنر خبر نداری. یه چیزایی هست که اگه حقیقتشون رو بفهمی میتونه خطرناک باشه. من هم درموردش نمیپرسم.»
لومیان پذیرفت و مطیعانه نقشی را که پیشِ اورور بر عهده داشت، بازی کرد: «باشه.»
سپس آن دو در بلوارِ بازار از هم جدا شدند. یکی بهسمتِ تالارِ رقصِ نسیم رفت و دیگری به خیابانِ روپوشسفیدها پیچید.
ساعت از ۸ شب گذشته بود و آسمان تاریک شده بود. چراغهای گازِ دیواری تالارِ رقص را روشن کرده بودند و هالهای زردرنگ روی تمامِ طبقهٔ اول میانداختند. هرچه به پیستِ رقص نزدیکتر میشدند، فضا تاریکتر میشد.
لومیان در میانِ سلام و احوالپرسیها، پشتِ پیشخوانِ بار نشست و یک لیوان آبسنتِ رازیانه و نعناع، معروف به طوطی، سفارش داد.
نوشیدنی حسابی سرحالکننده بود و تنها با یک جرعه، ذهنش را چنان شفاف کرد که گویی با سیلی بیدارش کردهاند.
لومیان مدتی نشست و از ترانههای بیپردهٔ ژنا لذت برد. سرانجام متوجه شد شارلی با سینیای در دست به پیشخوانِ بار نزدیک میشود.
شارلی با دیدنِ نگاهِ متصدیِ بار، فوراً لحنِ خطابش به لومیان را تغییر داد: «سیِل... سرکرده!»
لومیان جرعهای از مایعِ سبزرنگِ روانگردان نوشید و با لبخند پرسید:
«تالارِ رقص رو ترجیح میدی یا بارِ زیرزمینیِ متل رو؟»
شارلی پیش از آنکه صدایش را پایین بیاورد، نگاهی به متصدیِ بار و دیگر پیشخدمتها انداخت:
«هنوزم بارِ متل رو ترجیح میدم. اونجا من مرکزِ توجهم!»
معلومه... لومیان خندید و با سر به خوانندهٔ زنِ جوانی که جای ژنا را گرفته بود، اشاره کرد.
«دخترِ دوستته؟»
شارلی پیشتر از دوستی گفته بود که قربانیِ یک رباخوار شده بود. آن دوست تحتِ فشارِ بارون برینیه، با پریدن از ساختمان دست به خودکشیِ غمانگیزی زده بود و حالا دخترش مجبور بود در تالارِ رقصِ نسیم آواز بخواند.
شارلی با چهرهای غمگین جواب داد: «آره.»
خوانندهٔ زن که بلوز و دامنی باز و پرزرقوبرق به تن داشت، همسنوسالِ ژنا بود اما جذابیتِ او را نداشت.
لومیان با دقتِ بیشتر، متوجهِ تفاوتِ اصلیِ آن دو شد:
چشمانِ ژنا برقِ خاصی داشت، در حالی که با وجودِ لبخندِ ساختگی، نوری در چشمانِ خوانندهٔ دیگر دیده نمیشد.
شارلی دهان باز کرد، انگار برای درخواستِ چیزی مردد بود، اما در نهایت منصرف شد و ساکت ماند.
لومیان جرعهٔ دیگری از طوطی نوشید و در حالی که ترانه در پسزمینه پخش میشد، در افکاری عمیق فرو رفت.
نزدیکِ ۱۰:۳۰ شب، برخاست و به طبقهٔ بالا برگشت. پیراهنِ کتانِ کهنهای با کتی قدیمی و شلواری قهوهای پوشید و در آخر کلاهِ لبهدارِ آبیِ تیرهای روی سرش گذاشت.
با این ظاهر، شبیهِ ولگردها شده بود.
لومیان بیدرنگ پنجره را باز کرد و به کوچهٔ پشتِ تالارِ رقص پرید.
قصد داشت سری به تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی بزند.
طلسم پیشگوییاش نشان داده بود که مسیو ایو، صاحبِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین، این جمعه، یعنی امشب، بینِ ۱۱ تا ۱۲ شب در تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی حضور خواهد داشت.
لومیان انتظار نداشت بهتنهایی با مسئلهٔ مربوط به خدای پلید، درختِ مادرِ هوس، روبهرو شود. قصد نداشت رودررو با آنها مقابله کند. در عوض، هدفش این بود که اطلاعاتِ ارزشمندی جمعآوری کند و از طریقِ مشاهده، مشکلاتِ بیشتری را کشف کند.
برای او حیاتیترین هدف این بود که از مسیو ایو و دیگران استفاده کند تا مکانی را که سوزانا ماتیس در زمانِ حیاتش در آن اقامت داشت پیدا کند و شیئی را که مدتها همراهش بوده، به دست آورد. این کار زمینهسازِ طلسم جنگیری در زمانِ حملهٔ احتمالیِ او میشد.
هرچند تکمیلِ بهموقعِ جادوی آیینی ممکن بود دشوار باشد، اما آمادگی بهتر از غافلگیر شدن بود.
لومیان پس از چند بار تغییرِ مسیر، به بیرونِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی رسید.
چون هنوز ساعت ۱۱ شب نشده بود، نیازی ندید با عجله وارد شود. در عوض، گوشهای پیدا کرد و نشست و با رفتارِ یک ولگردِ واقعی، به تماشای آپارتمانِ ششطبقهٔ بژِ مسیو ایو پرداخت.
طولی نکشید که لومیان صاحبخانه را دید.
مسیو ایو در حالی که عصای سیاهی در دست داشت، از بازارِ محلهٔ نجیبزاده برگشت. او کتوشلوارِ تیرهٔ رنگورورفته، شلوارِ شاهبلوطی و کلاهِ سیلندریِ نیمهبلندِ کهنهای به تن داشت.
چند دقیقه بعد، نورِ ضعیفی از یکی از پنجرههای آپارتمانش تابید.
لومیان صبورانه منتظر ماند.
در حینِ انتظار، کمکم اخمهایش در هم رفت.
چرا مسیو ایو هنوز به تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی نرفته؟ ساعت از ۱۱ شب گذشته.
پنجره همچنان نورِ زردرنگی ساطع میکرد و گهگاه سایههایی از پشتش میگذشتند.
پانزده دقیقه گذشت، اما مسیو ایو هنوز از آپارتمانش خارج نشده بود تا از بلوارِ بازار بگذرد و واردِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی شود.
لومیان بیاختیار زیرِ لب با خود زمزمه کرد: «ممکنه طلسم پیشگوییم اشتباه دراومده باشه؟»