چپتر 193: تقویتِ بخت
چپتر 193: تقویتِ بخت
لومیان صبورانه منتظر ماند تا نیمهشب نزدیک شد. وقتی ساعت ۱۱:۳۰ شب را نواخت، چراغِ اتاقِ ایو خاموش شد، اما هیچکس از آپارتمان بیرون نیامد. انگار مردِ خسیس تصمیم گرفته بود در پولِ گاز صرفهجویی کند و خوابیده بود. با نزدیک شدن به نیمهشب، پردهٔ آخرِ نمایش در تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی به پایان رسید. تماشاگران یکییکی بیرون آمدند، اما کسی واردِ تئاتر نشد.
لومیان در حالی که افکارش بهسرعت میچرخید، زیرِ لب گفت:
نکنه جوابِ طلسمِ پیشگویی بهاندازهٔ کافی دقیق نیست؟ هرچی باشه، جادوی آیینی رو خودم اجرا کردم. قابلدرکه که اثرش بینقص نباشه. آره، اینم یه احتماله. ولی اگه طلسمِ پیشگویی درست باشه چی؟
لومیان که در میانِ افکارش یکه خورده بود، سرش بهسرعت به سمتِ دری که با پوسترهای تئاتر تزئین شده بود چرخید.
اگر طلسمِ پیشگویی درست بود، یعنی مسیو ایو بین ساعت ۱۱ شب تا نیمهشب واقعاً در تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی حضور داشت.
و اگر مسیو ایو واقعاً آنجا بود، پس آن چهرهٔ کاملاً همسان که واردِ آپارتمان شد و هرگز بیرون نیامد، چه کسی بود؟
احتمالِ زیادی داشت که او یک بدل باشد!
یه بدل!
امکان نداشت... لومیان نمیتوانست سوءظنِ خودش را هضم کند.
چطور ممکن بود فریبِ چنین حقهای را بخورد، آن هم وقتی پیش از این با مسیو ایو دیدار و گفتگو کرده بود؟
بیشتر تمایل داشت باور کند که طلسمِ پیشگویی ایراد داشته است.
لومیان در جستجوی توضیحی منطقی با خود فکر کرد:
شاید زیرِ آپارتمان تونلی هست که به تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی میرسه؟
تریر شهری بود که ساختنِ تونل در آن از هر جای دیگری آسانتر بود. تنها کمی حفاری لازم بود تا به گذرگاههای زیرزمینی و فاضلابها متصل شود. با این حال، چنین تونلهایی خیلی زود هم لو میرفتند. تریرِ زیرزمینی پر از آدم بود—پلیسِ معدن در آن منطقه گشت میزد، قاچاقچیان از آن عبور میکردند و کارندگان از آنجا میگذشتند. مگر اینکه تونل در عمقِ بیشتری حفر میشد یا ورودیِ هوشمندانهای برایش میساختند، وگرنه طولی نمیکشید که کسی پیدایش میکرد.
اگر آپارتمانِ مسیو ایو چنین تونلی داشت، دیگر نیازی نبود شبانه به ورودیِ نزدیکِ تریرِ زیرزمینی برود.
در میانِ این افکار، لومیان دو نکتهٔ مهم را به خاطر آورد.
نخست اینکه، در اولین دیدارشان، تغییرِ بختِ مسیو ایو را «دیده» بود. روزِ بعد، فهمید که بختِ او به طرزی غیرقابلتوضیح دگرگون شده است.
دوم اینکه، مسیو ایو قدرتهای فرابشری داشت و احتمالِ زیادی میرفت که از پیروانِ خدای پلید، درختِ مادرِ هوس باشد. با وجودِ داشتنِ ردهٔ پایین، وقتی فرابشرانِ رسمی او را برای بازجویی بردند، هیچچیزِ مشکوکی پیدا نکردند.
با ترکیبِ این حقایقِ گیجکننده و تناقضِ میانِ طلسمِ پیشگویی و واقعیت، مردمکهای لومیان تنگ شد و زیرِ لب گفت:
یه بدل، ممکنه واقعی باشه؟
یعنی کسی که تمامِ این مدت بعد از سرقت تو آپارتمانِ روبهرویی زندگی میکرد، فقط یه بدل بوده؟
برای همینه که بختش عوض شد و فرابشرانِ رسمی نتونستن هیچچیزِ مشکوکی پیدا کنن؟
چطور ممکنه تا این حد شبیهِ مسیو ایو باشه؟ از یه شیءِ رازآلود شبیهِ عینکِ رازکاوی استفاده کرده یا یه روشِ دیگه؟ و مسیو ایوی واقعی کجای تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی قایم شده؟
هرچه لومیان بیشتر فکر میکرد، بیشتر مضطرب میشد.
هیچکس متوجهِ این جایگزینی نشده بود.
دستکم، افرادِ کریستو نشانههایی از وارونگیِ آینهای بروز داده بودند.
از میانِ تواناییهای گوناگونِ آن مردِ منحرف، لومیان پیشتر استنباط کرده بود که مسیو ایو پس از «سرقت» متوجهِ اتفاقی غیرعادی شده است. هرچه بود، حتی یک ورلدور هم ارزشِ پولی داشت. هیچ سارقی با میلِ خودش آن را دور نمیانداخت. و اگر واقعاً دور انداخته شده بود، یعنی سرقت هدفِ اصلی نبوده است. پس قابلدرک بود که مسیو ایو برای پنهان کردنِ اسرارش از فرابشرانِ رسمی آماده شده باشد. فقط لومیان چنین روشِ عجیبی را پیشبینی نکرده بود.
او واقعاً همزادی کاملاً شبیهِ مسیو ایو ساخته بود!
برای لحظهای، لومیان نتوانست تشخیص دهد که بدلِ درونِ آپارتمان یک آدمِ عادی با آرایشِ فرابشری است یا یکی از پیروانِ خدای پلید با قدرتهای خارقالعاده.
اگر موردِ اول بود، لومیان دلش میخواست از تاریکیِ شب استفاده کند، بدل را بگیرد، حسابی کتکش بزند و حقیقت را از زیرِ زبانش بیرون بکشد. سپس او را به مرکزِ پلیس یا یک کلیسای جامع تحویل دهد و بگذارد فرابشرانِ رسمی کار را تمام کنند.
اما اگر موردِ دوم بود، جرئت نمیکرد شتابزده عمل کند. هیچکس از ردهٔ بدل یا گسترهٔ تواناییهایش خبر نداشت.
لومیان بارِ دیگر سر چرخاند و نگاهی به ساختمانِ سهطبقه و آجرقرمزی انداخت که تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی را در خود جای داده بود. متوجه شد که دیگر هیچ تماشاگری از درِ آن بیرون نمیآید و همین باعث شد فکرِ رفتن به داخل برای نگاهی دوباره را از سر بیرون کند.
آخرین اجرای روز به پایان رسیده بود!
پس از کمی تأمل، لومیان تصمیم گرفت مقدماتی فراهم کند.
آرام از جا برخاست و به سمتِ بازارِ محلهٔ نجیبزاده به راه افتاد، در حالی که در سایههایی که از نورِ چراغهای گازِ خیابان در امان بودند، میخزید.
در طولِ راه، با نگاهی عمیق و جدی، ولگردهایی را که در گوشهوکنارِ خیابان خوابیده بودند، زیرِ نظر گرفت.
سرانجام، هدفی مناسب یافت.
ولگرد که زیرِ یک مانعِ موقت در کوچه کز کرده بود، لباسهایی پاره و گلآلود به تن داشت. روی پاهایش جای گازگرفتگیِ سگ دیده میشد و از زخمهای عفونیاش چرکِ زرد بیرون میزد.
در چشمانِ لومیان، این فرد گرفتارِ نگونبختی بود. در دو سه روزِ آینده با زنجیرهای از بلاها روبهرو میشد و چهبسا جانش به خطر میافتاد.
همین او را به «مادهٔ» ایدئال برای طلسمِ تقویتِ بخت تبدیل میکرد!
بله، لومیان قصد داشت از جادوی آیینیِ راهبِ گدا—طلسمِ تقویتِ بخت—استفاده کند تا شیئی بسازد که بتواند نگونبختی را منتقل کند.
اگر مسیو ایوِ تقلبی به نگونبختی دچار میشد و مدام درگیرِ گرفتاریهای گوناگون میگشت، احتمالِ زیادی داشت که وضعیتش را پیشِ فرابشرانِ رسمی لو بدهد!
با این فکر، لومیان در جستوجوی تیرهبختترین ولگردها بود. این گروهِ خاص به دستهٔ آدمهای بدطالع تعلق داشتند.
لومیان کلاهش را پایین کشید، به ولگرد نزدیک شد و طوری ایستاد که نورِ چراغِ گازِ خیابان چهرهاش را در سایه فرو ببرد.
چمباتمه زد، با دستکشهای سیاهِ آمادهبهکارش بهآرامی سقلمهای به ولگرد زد.
ولگرد تکان خورد و با صدایی پر از درد و گیجی گفت: «تو...»
لومیان سکهٔ نقرهای به ارزشِ ۱ ورلدور بیرون آورد که با نقشِ فرشتگانِ کوچک و خطوطِ درهمتنیده آراسته شده بود و پرسید: «واسه یه کاری به کمکت نیاز دارم. حاضری کمک کنی؟»
چشمانِ ولگرد بیدرنگ به سکهٔ درخشان خیره ماند. بیهیچ تردیدی سر تکان داد و گفت: «مشکلی نیست!»
همزمان با حرفش دست دراز کرد؛ در حالی که از همان لحظه عطرِ ویسکیِ ترشِ سیب و رولتِ گوشتِ لذیذی را در سر میپروراند.
همین که سکهٔ نقره در کفِ دستش نشست، چشمانِ ولگرد ناگهان گشاد شد و به چیزی پشتِ سرِ لومیان خیره ماند. با وحشت به زبان آورد: «اون...»
با استفاده از همان لحظهای که لومیان سر برگرداند، ولگرد بهسرعت خود را بالا کشید تا از روی مانع بپرد و در امتدادِ کوچه پا به فرار بگذارد.
پرواضح بود که پول دادن به یک ولگرد و درخواستِ همکاری از او، خطری آشکار به همراه داشت!
برای یک ولگردِ عادی، منطقیترین انتخاب گرفتنِ پول و فرار کردن بود!
بام!
لومیان بهسرعت دستِ راستش را عقب کشید و با خونسردی افتادنِ پیکرِ بیهوشِ ولگرد را روی مانع تماشا کرد.
لومیان از همان ابتدا قصد نداشت بگذارد ولگرد در بیداری شاهدِ ماجرا باشد. حتی با چشمبند و گوشهای بسته هم باز خطرِ دردسر وجود داشت. گذشته از این، امکانِ لو رفتنِ هویتِ لومیان و آن جادوی آیینیِ شوم، یعنی طلسمِ افزایشِ بخت، در میان بود.
از این رو، نقشهاش این بود که رضایتِ ولگرد را جلب کند و سپس او را از هوش ببرد.
لومیان ولگرد را روی پا ایستاند، گویی زیرِ بغلِ رفیقی مست را گرفته باشد، و او را بهسوی نزدیکترین ورودیِ تریرِ زیرزمینی هدایت کرد. در همان حوالی نقطهٔ دنجی یافت، دستوپای ولگرد را بست، چشمبندی به چشمش زد و گوشهایش را پوشاند.
وقتی همهچیز آماده شد، مخفیانه به تالارِ رقصِ نسیم برگشت و چراغِ کاربیدی و ابزارِ لازم را برداشت.
بیدرنگ به ورودی بازگشت، ولگردِ بیهوش را بااحتیاط روی دوش انداخت و بهسوی غارِ معدنِ سنگ که پیشتر طلسمِ پیشگویی را در آن اجرا کرده بود، به راه افتاد.
با این حال، آیین این بار دستخوشِ تغییر شده بود. هرچند هنوز هم مراسمی دوگانه به شمار میرفت، اما شمعِ نارنجی که نمادِ یک خدا و دیگر نیایشگران بود، جای خود را به شمعی به رنگِ سفیدِ مایل به خاکستری داده بود.
این شمع نیز همچنان حاویِ خونِ لومیان بود.
لومیان برای افزایشِ بختِ موفقیتش، قصد داشت با استفاده از جادوی آیینی به تباهیِ مهرومومشده در سینهاش «نیایش» کند و پارهای از قدرتِ آن را به کار گیرد.
پس از برپاییِ محراب و ایجادِ دیوارِ نیروی روحی، خنجرِ آلودهٔ هدسی را در بدنِ ولگرد فرو کرد و گذاشت خونش درونِ شیشهای فلزی چکه کند.
ولگرد تکانی خورد، اما بیدرنگ دوباره از هوش رفت.
لومیان زخم را ضدعفونی و پانسمان کرد. سپس خون را با خاکسترِ موهای خودش درآمیخت تا مادهای جوهرمانند بسازد. با استفاده از نازکترین قلممویی که در اختیار داشت، مجموعهای از نمادهای پیچیده و رازآلود را با دقت روی پوستنوشتهای از چرمِ مصنوعیِ بز رسم کرد.
این طرح متشکل بود از خارهای سیاهِ درهمتنیدهای که حلقهای میساختند، مارهایی با سر و دُمِ گرهخورده، رودخانهای از همین پیکرههای مارمانند، خطوطِ کجومعوج، چشمی عجیب و چیزهایی از این دست.
هنوز بخشِ کوچکی از این کارِ پیچیده را تمام نکرده بود که پیشانیاش غرقِ عرقِ سرد شد.
ولگرد و چرمِ مصنوعیِ نقشبسته به نمادها را روی تختهسنگی که نقشِ محراب را داشت، قرار داد. لومیان چند قطره عطر در شعلهها چکاند و مقداری پودر پاشید. دو قدم به عقب برداشت، نگاهش را به شعلهٔ زردِ شمع که بهآرامی سوسو میزد دوخت و کلماتِ هرمسِ باستانی را به زبان آورد:
«ای قدرتِ ناگزیری!
تو گذشته، اکنون و آیندهای؛
تو علت، معلول و فرایندی.»
همچون گذشته، شعلهٔ شمعِ خدا پیش از آنکه زبانه بکشد، تا جای ممکن فشرده شد و سپس به اندازهٔ مشتی گرهکرده ورم کرد. رنگش به سایهای نقرهایمشکی درآمد و همهچیز را در مجاورتش کجومعوج کرد. مِهِ خاکستری هوا را انباشت و توفانی از تاریکی به چرخش درآمد.
لومیان که گوشهایش آماجِ زمزمههای جنونآمیز قرار گرفته بود، سرگیجه را تاب آورد و زبانش را به هرمس تغییر داد.
«تمنا میکنم،
تمنا میکنم سرنوشتِ این مردِ بینوا را دگرگون کنی.
نیایش میکنم تا نگونبختیاش را از او بگیری.»
در این لحظه، لومیان قدمی به جلو برداشت و چرمِ مصنوعیِ مزین به نمادهای رازآلود را با شعلهٔ نقرهایمشکیِ شمع آتش زد. آن را درونِ شکافی طبیعی روی سطحِ محراب گذاشت و دود کردنِ پوستنوشته را تماشا کرد.
لحظهای بعد، سکهٔ طلایی به ارزشِ ۵ ورلدور بیرون آورد که نقشِ پرندهٔ خورشید روی آن حک شده بود و آن را نزدیکِ دستِ درازشدهٔ ولگرد گذاشت.
برای اسیرانِ چنگالِ حرص، پول طعمهای مقاومتناپذیر بود. این سکه نقشِ بهترین مجرا را ایفا میکرد!
لومیان که حسی شبیه به حملِ وزنهای بیش از پانصد کیلوگرم بر دوشش سنگینی میکرد، قدمی به عقب برداشت و پیش از آغازِ وردِ نهایی، منتظر ماند تا چرمِ مصنوعی کاملاً بسوزد و خاکستر شود.
«عنبرِ خاکستری، گیاهِ متعلق به ناگزیری، لطفاً قدرتت را به وردِ من بسپار...»
ناگهان سرتاسرِ محراب شعلهور شد و جلوهای اثیری به خود گرفت. پیشِ روی لومیان، رودِ جیوهایِ موهوم، پیچیده و مورمورکنندهای در سکوت به جریان افتاد.
رودِ جیوه ولگرد و سکهٔ طلا را در بر گرفت، زمزمههای درونِ گوشِ لومیان را شدت بخشید و باعث شد رگهای کبودِ روی صورتش بیرون بزند.
لومیان بهطور غریزی از دردِ جانکاهِ تمنای یک عطیه پس کشید. ناگهان تصویرِ موهوم در هم رفت و روی سطحِ سکهٔ طلای روی محراب فرود آمد.
همهچیز به حالتِ پیشینش بازگشت؛ بهجز سکهٔ طلا که اکنون زیرِ نورِ نقرهایمشکی کدرتر به نظر میرسید.