چپتر 194: فعال‌شدن
چپتر 194: فعال‌شدن
با دیدنِ این صحنه، لومیان با شتاب آیین را به پایان رساند و شمعها را به ترتیبِ درست خاموش کرد.
هذیانهای جنونآمیزی که گوشهایش را پر کرده بود ناپدید شد. دردِ سوزان نیز پیش از آنکه بر او غلبه کند، ناگهان از بین رفت.
پس از آنکه محراب را سرسری مرتب کرد، نگاهش را به سکهٔ ۵ ورلدوری دوخت.
دیگر عجیب به نظر نمیرسید. زیرِ نورِ چراغِ کاربیدی، با درخششِ طلاییِ فریبندهای سوسو میزد و تفاوتی با سکههای دیگر نداشت.
چشمانِ لومیان ناگهان تیره شد، گویی داشت به موجودی زنده نگاه میکرد و سرنوشتش را میسنجید.
در حالتِ عادی نمیتوانست سرنوشتِ یک شیء را «ببیند»، اما این بار فرق میکرد. پس از تمرکز، فهمید سکهٔ طلا در بخاری سیاه که هالهای از درخششِ سرخِ خونی داشت، پیچیده شده است.
اولی نمادِ بختِ بد بود و دومی نشان از درجهای از فاجعهٔ قریبالوقوع داشت.
پوف... لومیان آهِ آسودگی کشید.
این یعنی طلسمِ تقویتِ بخت موفقیتآمیز بود. نوارِ بدبیاریهای ولگرد در چند روزِ آینده به سکهٔ طلا منتقل شده بود!
با این حال، اگر لومیان در عرضِ سه روز شخصِ دیگری را برای به دوش کشیدنِ این سرنوشت پیدا نمیکرد، سرنوشت به ولگرد برمیگشت و برای همیشه غیرقابلانتقال میشد.
لومیان چند ثانیهٔ دیگر به ولگرد خیره ماند و مطمئن شد که بختش موقتاً به حالتِ عادی برگشته است، نه خوب و نه بد.
لومیان که راضی شده بود و از قبل لبهٔ محراب ایستاده بود، دست دراز کرد و سکهٔ ۵ ورلدوری را که واسطهٔ انتقالِ بخت بود، برداشت.
نگران نبود که این کار بدبیاریِ متصل به شیء را به خودش منتقل کند، چون فعالکردنِ طلسمِ تقویتِ بخت شرایطِ خاصی میطلبید:
اول اینکه، گیرنده باید با میلِ خود سکهٔ طلا را میپذیرفت و قلباً میخواست آن را داشته باشد.
دوم اینکه، در طولِ کلِ فرایند، گیرنده باید از موقعیتی سوءاستفاده میکرد که حقش را نداشت.
به عبارتِ دیگر، اگر لومیان از سکهٔ طلا برای خرید استفاده میکرد، مغازهدار فقط به خاطرِ پذیرفتنِ آن دچارِ بدبیاری نمیشد—مگر اینکه جنسِ تقلبی به لومیان میفروخت یا برای سودِ نامشروع، معامله را با فریبکاری دستکاری میکرد.
به همین ترتیب، اگر لومیان یواشکی سکهٔ طلا را در جیبِ شارلی میگذاشت بیآنکه او در همان لحظه متوجه شود، شارلی وقتی در نهایت از آن استفاده میکرد با بدبیاری روبهرو نمیشد.
لومیان، بهعنوانِ صاحبِ اصلیِ سکه، طبیعتاً وقتی آن را پس میگرفت تحتِ تأثیرِ طلسمِ تقویتِ بخت قرار نمیگرفت.
دو روشِ سرراست برای فعالکردنِ طلسمِ تقویتِ بخت این بود که سکه را در جیبش نگه دارد و بگذارد هدف آن را بدزدد. همچنین میتوانست وانمود کند آن را جا گذاشته تا هدف پیدایش کند.
لومیان باور داشت افرادی مثلِ مسیو ایو، که به خست عادت کرده بودند، مگر اینکه تغییرِ چشمگیری میکردند، همچنان علاقهٔ پایداری به پول در دل داشتند. افتادن در چنین تلهای برایشان آسان بود.
پس از پاککردنِ ردپاهای مختلف از روی محراب، ولگرد را روی کولش انداخت و به سطحِ زمین رفت. او را در همان کوچهای که پیدایش کرده بود انداخت و طنابهای دستوپایش و پارچهای را که چشم و گوشش را پوشانده بود، باز کرد.
ولگرد آرام تکان خورد و با ترسی ناامیدانه التماس کرد: «خواهش میکنم، ولم کن!»
پلک زد و چشمانش را باز کرد و غریزی اطرافش را پایید. متوجه شد هیچکس آنجا نیست و خودش هنوز در جای همیشگیاش خوابیده است.
«...» ولگرد ساکت شد.
وقتی حواسش کمکم سر جایش آمد، اولین واکنشش این بود که دست در جیبش ببرد.
سرمایی در ذهنش دوید و با چهرهای شادمان، یک سکهٔ نقره به ارزشِ ۱ ورلدور بیرون آورد.
هنوز اینجاست!
واقعاً هنوز اونجاست!
خواب نبود!
زیرِ نورِ کمرنگِ ماهِ زرشکی که از بالا میتابید و چراغهای گازیِ خیابان که آن حوالی را روشن میکردند، ولگرد بارها با سکهٔ نقره ور رفت تا مطمئن شود تقلبی نیست.
تازه آن موقع یادش افتاد بدنش را وارسی کند.
خیلی زود متوجه شد بازویش باندپیچی شده است و دردِ تندی به ذهنش هجوم آورد.
بهجز آن، هیچچیزِ غیرعادیای در کار نبود.
ولگرد تلوتلوخوران روی پا ایستاد، پشتش را مالید و با خودش زمزمه کرد: «از اونجور منحرفا نبود...»
از آنجا که پیش از ورشکستگیاش دنیا را دیده بود، خبر داشت که تریر سهمِ خودش را از آدمهای عجیبوغریب دارد. در نتیجه، سازمانهای خصوصیِ مختلفی شکل گرفته بودند. برخی طرفدارِ این بودند که زن و مرد فقط برای تولیدِ مثل وجود دارند، در حالی که برخی دیگر باور داشتند عشقِ واقعی فقط میانِ مردان شکوفا میشود. حتی محافلی برای کسانی وجود داشت که معتقد بودند تنها زنان رازِ عشقورزیدن به همنوعِ خود را میدانند.
ولگرد در ابتدا شک کرده بود که طعمهٔ مردانی شده که وسواسِ عجیبی به مردهای کثیف و نشستهنشده دارند. اما ظاهراً اینطور نبود.
پس از لحظهای تأمل، حدس زد کسی به خونِ او علاقه نشان داده و مقداری از آن کشیده است. آن ۱ ورلدور هم پاداشش بود.
پیش از این داستانهایی شنیده بود از شخصیتهای بانفوذی که برای زنده ماندن به تزریقِ مداومِ خون متکی بودند.
ولگرد فوراً خوشحال شد و دیگر غصهٔ از دست دادنِ خونش را نخورد: «حداقل ۱ ورلدور گیرم اومد.»
حتی این امید را در سر پروراند که طرفِ مقابل یک بارِ دیگر سراغش بیاید. آن وقت، با کمالِ میل میپرسید که چه قیمتی مد نظرشان است.
...
لومیان با شیر یا خط کردنِ یک سکهٔ مسی تصمیم گرفت شب را در مسافرخانهٔ خروسِ زرین بگذراند. در نتیجه، به اتاقِ ۲۰۷ برگشت و تا ۶ صبح خوابید.
پس از خوردنِ صبحانه و کمی ورزش در فضای باز، به مسافرخانه برگشت، لباسهایش را عوض کرد و تغییرِ قیافه داد. سپس آماده شد تا راهیِ بلوارِ بازار شود و دو زنِ نظافتچی را که از قبل سخت مشغولِ کار بودند، پیدا کند.
لومیان چشمش به نظافتچیِ پنجاهوچندسالهای افتاد که کلاهگیسِ طلاییِ درخشانی بر سر و آرایش بر چهره داشت و با پشتکار زبالههای لابی را جمع میکرد. لومیان ایستاد و متفکرانه پرسید: «شما الودی هستین، درسته؟»
به یاد داشت که شارلی نامش را برده بود.
الودی صاف ایستاد: «بله، مسیو سیل.»
پیراهنی خاکستری و سفید، کهنه اما تمیز به تن داشت و قدش حدود ۱.۶۵ متر بود. از اجزای صورتش میشد فهمید در جوانی زنِ بسیار جذابی بوده.
لومیان با بیتفاوتی پرسید: «منو میشناسین؟»
الودی صادقانه جواب داد: «مسیو شارلی کولنت قبلاً از شما حرف زده بود. گفت شما نگهبانِ مسافرخانه هستید.»
هه هه، از شارلی همین انتظار میرفت... برخوردِ درست همینه. هیچ اثری از حقارت یا ترس توش نیست...
لومیان کمکم به این نتیجه رسید که الودیِ نظافتچی، برخلافِ حدسِ شارلی، در گذشته زنِ خیابانی نبوده.
با لحنی عادی پرسید: «از شارلی شنیدم که قبلاً بازیگرِ تئاتر بودین؟»
لبخندی بر چهرهٔ الودی نشست: «بله. توی دو تا تئاتر نقشهای فرعی بازی میکردم. اما یکیشون ورشکست شد و اون یکی هم به دلایلی دیگه بهم کار نداد. اون موقع دیگه حسابی پیر شده بودم.»
با یادآوریِ گذشته، هالهای از اندوه در چهرهاش دوید.
لومیان سر تکان داد و نگاهی به درِ مسافرخانه انداخت.
«اسمِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی به گوشتون خورده؟»
سؤالی که واقعاً برایش اهمیت داشت همین بود.
این نظافتچی، الودی، در اصل بازیگرِ تئاتر بود، اما مسیو ایو استخدامش کرده بود؛ صاحبِ مسافرخانه که رابطهٔ نزدیکی با تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی داشت. ماجرا کمی مشکوک میزد.
چهرهٔ الودی جان گرفت.
«میدونم که نمایشهاشون فوقالعادهست. بازیگراش مهارتِ بینظیری دارن. میارزه آدم یک ماه پول جمع کنه تا فقط بلیتِ نمایشهاشون رو بخره.
«وقتی برای دیدنِ یه نمایش به تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی رفته بودم، فهمیدم که برای نصفِ روز به یه نظافتچی نیاز دارن. برای همین سر از اینجا درآوردم.»
آها... انگار ربطی به تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی یا مسیو ایو نداره...
لومیان برای اینکه شکی برنینگیزد، از پرسوجوی بیشتر دست کشید. لبخندی زد و گفت: «انگار شغلهای دیگهای هم دارین؟»
الودی که گمان میکرد مسیو سیل برای حفظِ منافعِ مسافرخانه میخواهد از پیشینهٔ نظافتچی مطمئن شود، صادقانه جواب داد: «هر روز از ساعت ۲ بعدازظهر تا ۱۰ شب، توی یه کارخانه در جنوبِ محلهٔ بازار کار میکنم. اسمش کارخانهٔ شیمیاییِ گودویله و توی خیابانِ سنت ایلر قرار داره.»
خیابانِ سنت ایلر در امتدادِ دیوارهای شهرِ تریر کشیده شده بود و با کارخانههای محلهٔ باغِ گیاهشناسی همسایگی داشت.
کارخانههای تریر رسمی را از دورانِ روزل حفظ کرده بودند. در صورتِ تولیدِ شبانهروزی، کارگران به سه نوبت کاری تقسیم میشدند: یکی از صبح تا ظهر، دیگری از بعدازظهر تا عصر، و نوبتِ آخر برای شب.
لومیان آهی کشید: «باید طاقتفرسا باشه.»
الودی لبخند زد و با ملایمت گفت: «دو تا بچه دارم که دیگه کمکم بزرگ شدن. وقتی کارِ خودشون رو پیدا کنن، دیگه مجبور نیستم اینقدر بیوقفه جون بکنم.»
لومیان با لحنی عادی پرسید: «شوهرتون چطور؟»
چهرهٔ الودی در هم رفت.
«چند سال پیش توی یه حادثه تو کارخانه کشته شد.»
لومیان دیگر پرسوجو نکرد. در عوض، سرِ صحبت را با نظافتچیِ دیگر باز کرد و وظایفش را بهعنوانِ محافظِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین بهخوبی انجام داد.
لومیان با خروج از خیابانِ هرجومرج، پا به بلوارِ بازار گذاشت و بهسوی تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی به راه افتاد.
قصد نداشت عمداً کشیکِ مسیو ایو را بکشد که احتمال میرفت فقط یک طعمه باشد. نیتش صرفاً زیر نظر گرفتنِ اوضاع بود. هدفِ اصلیاش این بود که رفتوآمدِ افراد به پلاکِ ۱۲۶ بلوارِ بازار را بهدقت بپاید.
طلسمِ پیشگویی به او نشان داده بود که در بلوارِ بازار مسیرش با لویی لوند تلاقی میکند. آیتِ چکش گفته بود که لویی لوند همین شنبه یا یکشنبه دوباره به سراغِ سرکردهٔ باندِ خارِ زهرآگین، یعنی راجر «عقرب سیاه» میرود و راجر «عقرب سیاه» در پلاکِ ۱۲۶ بلوارِ بازار اقامت داشت.
با کنار هم گذاشتنِ این اطلاعات، لومیان تصمیم گرفته بود روزِ دوشنبه به «ساکنِ دائمِ» بلوارِ بازار تبدیل شود و به امیدِ برخورد با هدفش در آنجا پرسه بزند.
لومیان با نزدیک شدن به تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی و آپارتمانِ مسیو ایو، قدمهایش را آهسته کرد. گاهی میانِ ولگردها مینشست و گاهی برای خوردنِ نوشیدنی به کافهای در آن حوالی سر میزد.
حالا که تا آنجا آمده بود، طبیعی بود که حواسش به مسیو ایو هم باشد. هرچه باشد، آنجا هم بلوارِ بازار بود.
پس از گذشتِ حدود ۴۵ دقیقه، لومیان سرانجام صاحبِ مسافرخانه را دید.
مسیو ایو با کتوشلوارِ رسمیِ رنگورورفته، کلاهِ سیلندریِ کهنه و عصای سیاهی که رنگش کمکم داشت میریخت، از آپارتمان بیرون آمد و بهسوی ایستگاهِ شمالیِ تریر به راه افتاد.
لومیان آرام از جا برخاست و نگاهی به پشتِ سر انداخت. خودش را به وحشت زد و طوری دوید که گویی دشمنی در تعقیبش است.
وقتی میخواست از پشت سر از مسیو ایو سبقت بگیرد، تصادفاً تنهاش به او خورد.
با افتادنِ سکهای طلا روی زمین، صدای جیرینگی بلند شد، اما لومیان انگار اصلاً متوجه نشد. سر به زیر انداخت و هراسان پا به فرار گذاشت.
مسیو ایو غرولندی کرد که ناگهان نگاهش به سکهٔ طلای روی سنگفرش افتاد.
ناخودآگاه میخواست آن فردِ بیادب را صدا بزند، اما همین که دستش را دراز کرد، کلمات در گلویش خفه شد.
نگاهِ گذرایی به اطراف انداخت، بهسرعت چمباتمه زد و سکهٔ ۵ ورلدوری را برداشت. با خونسردی آن را در جیبش سُر داد، گویی هیچ اتفاقِ غیرعادیای نیفتاده است.