چپتر 195: نامزد
چپتر 195: نامزد
لومیان، پنهان در سایهٔ چراغِ گازی آبنوسی، در فاصلهٔ بیست متریِ مسیو ایو، با احتیاط به تیر چراغ تکیه داد و در میانِ جمعیتِ شلوغ کلاهش را پایینتر کشید. او با دقت تماشا کرد که هدفش سکهٔ طلای درخشان را برداشت و مخفیانه آن را در جیب گذاشت.
تازه آن موقع بود که لومیان آهِ آسودگی کشید. با یک دست که بیتفاوت در جیبش فرو برده بود، به سمتِ بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۲۶ قدم زد و دیگر به طعمهٔ مشکوک توجهی نکرد، زیرا طلسمِ تقویتِ بخت رسماً به جریان افتاده بود و نمیشد در آن وقفهای ایجاد کرد.
با این حال، طلسم برای نشان دادنِ اثرش به زمان نیاز داشت. ظرفِ نیم روز یا حداکثر یک روزِ کامل، نگونبختی بیوقفه گریبانِ مسیو ایوِ دروغین را میگرفت. لومیان فقط باید وقتی زمانِ مناسب فرامیرسید، حادثهای کوچک ترتیب میداد و احتمالِ زیادی وجود داشت که مسیو ایو ناخواسته ماهیتِ عجیبش را برای فرابشرانِ رسمی فاش کند.
همانطور که لومیان پیش میرفت، خیلی زود فهمید بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۲۶، جایی نیست جز خانهٔ روژهٔ «عقربِ سیاه»، مرکزِ اصلیِ باندِ خارِ زهرآگین. در نتیجه، از ترسِ لو رفتن، جرئت نکرد زیاد نزدیک شود. کنارِ پنجرهٔ کافهای، در فاصلهٔ بیش از ده متری و در زاویهای مورب نشست و یک قهوهٔ فرمو و یک داریول سفارش داد.
لومیان در حالی که منتظرِ سفارشهایش بود، با دقت رهگذرانِ بلوارِ بازار را برانداز کرد و نگاهش روی پوسترهای تبلیغاتی که دیوارهای کافه را تزیین کرده بودند، ثابت ماند.
موضوعِ رایجِ میانِ آنها، انتخاباتِ قریبالوقوعِ مجلسِ ملی بود که قرار بود روزِ یکشنبه آغاز شود.
سه نامزد برای این مقام رقابت میکردند: متیو بولانژه، نمایندهٔ حزبِ ملی؛ اوگ آرتوآ، پرچمدارِ حزبِ روشنگری؛ و ژاک سانسون، از حزبِ انقلابی.
لومیان در حالی که شور و شوقِ پیرامونِ مسیرِ منتهی به بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۲۶ را تماشا میکرد، غرق در خواندنِ بیانیههای نامزدها شد.
متیو بولانژه، نمایندهٔ فعلیِ مجلس از بازارِ محلهٔ نجیبزاده، مدافعِ احیای شکوهِ گذشتهٔ اینتیس بود. شعارِ او این بود: «اینتیس را دوباره باشکوه کنیم.» بولانژه مشکلاتِ کنونیِ کشور را به شکست در جنگِ اخیر با پادشاهیِ لوئن نسبت میداد. راهحلِ پیشنهادیِ او شاملِ سازماندهیِ مجددِ ارتشِ اینتیس با تمرکزِ دوباره بر اولویت دادن به منافعِ اینتیس بود. او به دنبالِ بازپسگیریِ امتیازاتِ ازدسترفته در قارهٔ جنوبی، تقویتِ اقتصاد و دگرگون کردنِ محلهٔ بازار بود.
بولانژه باور داشت که فرایندِ «اینتیس را دوباره باشکوه کنیم»، فرصتهای شغلیِ فراوانی به ساکنانِ محلهٔ بازار میبخشد و آنها را قادر میسازد تا چه از طریقِ سفر به قارهٔ جنوبی، چه با پیوستن به ارتش یا بهرهبرداری از تجارتِ خارجی، ثروتاندوزی کنند.
اوگ آرتوآ، نامزدی که اخیراً محبوبیتِ قابلتوجهی به دست آورده بود، مدافعِ «شغلِ بیشتر، برای جامعهای عادلانهتر» بود. وعدهٔ او رونق بخشیدن به اقتصاد، ساختِ کارخانههای بیشتر در بخشِ جنوبیِ محلهٔ بازار و همزمان برداشتنِ غلوزنجیرهایی بود که صاحبانِ کارخانه، بانکداران، سرمایهگذاران و بازرگانان را محدود میکرد. با این حال، اهدافِ او شاملِ به چالش کشیدنِ امتیازاتِ کلیسا و ثروتمندان و وضعِ مالیاتهای سنگینتر بر آنها نیز میشد.
ژاک سانسون، عضوِ حزبِ انقلابی، با این باورِ اوگ آرتوآ موافق بود که امتیازاتِ اجتماعی جایی در دنیای مدرن ندارند. سانسون معتقد بود که صرفنظر از وابستگی به کلیسا یا منافعِ مالی، همه باید مالیاتِ برابر بپردازند.
او جسورانه ادعا میکرد که سیاستهای تعرفهایِ کنونی مانعِ پیشرفتِ اینتیس است، بهویژه دیوارهای شهر و ۵۴ ایستبازرسیِ اطرافِ تریر. سانسون مدافعِ گردشِ آزادِ کالاها و ایجادِ بازارِ آزاد بود که به گسترشِ کارخانهها و افزایشِ چشمگیرِ درآمدهای مالیاتی میانجامید. با گرفتنِ مالیات از طبقهٔ ممتاز در کنارِ این اصلاحات، خزانهداریِ ملی بهسرعت از هرگونه افتِ اولیه بهبود مییافت.
سانسون قصد داشت در زمانِ مناسب، اجرای نظامِ تضمینِ مستمریِ مدنظرِ امپراتور روزل را بررسی کند تا حمایتِ ضروری را برای کارگرانِ محلهٔ بازار فراهم آورد.
شعارِ او این بود: «آن دیوارهای لعنتی را فرو بریزید!»
لومیان پس از پایانِ خواندنِ برنامههای نامزدها، بیاختیار تمایل پیدا کرد به ژاک سانسون رأی بدهد.
هرچند مشخص نبود سانسون تواناییِ تحققِ ایدههایش را دارد یا نه، الکل و کالاهای ارزانتر، مزایا و امنیتِ ملموسی برای مردمِ محلهٔ بازار به همراه میآورد.
در موردِ مالیات گرفتن از طبقهٔ ممتاز هم، تا زمانی که این بار از یک کوپه تجاوز نمیکرد، چندان نگران نبودند.
با این حال، کاملاً پیدا بود که ژاک سانسون با تبعیض روبهرو است. پوسترهای تبلیغاتیاش به دورترین گوشهها رانده شده بود و بهسختی دیده میشد. این برخورد ناشی از وضعیتِ همیشگیِ حزبِ انقلابی بهعنوانِ اقلیت در مجلسِ ملی بود.
از آنجا که باندِ خارِ زهرآگین از اوگ آرتوآ از حزبِ روشنگری حمایت میکرد، لومیان بیشترین توجهش را به این نامزد معطوف کرد. او نهتنها برنامهٔ انتخاباتیِ آرتوآ را خواند، بلکه عکسهای رنگیاش را نیز بهدقت بررسی کرد.
آرتوآ، مردی سیواندی ساله، موهای سیاه، پرپشت و حالتداری داشت با رگههایی از خاکستری در شقیقههایش. بینیِ کشیده و مغرورانهای داشت که چشمانِ آبیِ تیرهاش آن را تکمیل میکرد. قدِ بلندش جلبِ توجه میکرد و وقتی لباسِ رسمی میپوشید، وقار و ظرافت از او میبارید.
نمیتونم بذارم این مرد انتخاب بشه... مگه اینکه قبلش باندِ خارِ زهرآگین رو متلاشی کنم. اما باند هنوز از حمایتِ مرموزِ مادام ماه برخورداره. حتی اگه یه عقربِ سیاه بیفته، یه عقربِ سرخِ دیگه پیدا میشه... آره، انتخابات قراره همین یکشنبه شروع بشه. ادارهٔ مرکزیِ پلیس، پلیسِ نظامی و فرابشرانِ رسمی بسیج میشن تا با هوشیاری رو هر حوزهٔ انتخابیه نظارت کنن. دردسر درست کردن آسون نیست... بهتره کارگرا، باربرا و پیشخدمتهای باندِ ساوآ رو هم قاطی کنم؟
لومیان در این فکر بود که چطور کرسیِ مجلسِ ملی را برای متیو بولانژه و ژاک سانسون تضمین کند.
غرق در فکر، چشم به پنجره دوخته بود به این امید که لویی لوند را ببیند.
پس از گذشتِ مدتی طولانی، خورشیدِ طلایی در آسمان بالا آمد. لومیان فهمید که انتظار کشیدن دیگر فایدهای ندارد.
اول اینکه هویتش دردسرساز بود. او همچنان زیرِ نظرِ دقیقِ باندِ خارِ زهرآگین قرار داشت و این موضوع مانع از آن میشد که در ساختمانی روبهروی خانهٔ راجر «عقربِ سیاه» منتظر بماند. چنین زاویهٔ دیدی، میدانِ دیدش را محدود میکرد و خطرِ نادیده گرفتنِ جزئیاتِ مهم را افزایش میداد.
دوم اینکه بهعنوانِ سردستهٔ باندِ ساوآ، مسئولیتهای متعددی بر عهده داشت و نیازمندِ استراحت بود. انتظارِ ۲۴ساعته در دو روزِ پیاپی عملاً غیرممکن بود.
همانطور که این افکار در ذهنش میچرخید، فکری به سرش زد.
وقتی اینهمه زیردست دارم و حتی با پولِ خودم آنتونی رید رو استخدام کردم، چرا خودم این کار رو بکنم؟
با این فکر، از جایش برخاست و از کافه بیرون رفت و راهیِ تالارِ رقصِ نسیم شد.
وقتی به اواسطِ بلوارِ بازار رسید، تجمعِ کنارِ خیابان توجهش را جلب کرد. در حاشیهٔ جمعیت، حلقهای از مأمورانِ پلیس با یونیفرمهای سیاه ایستاده بودند و دو ردیف افسرِ سوارهنظام رهگذران را زیرِ نظر داشتند.
در میانِ جمعیتِ ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفری، سکویی چوبی و موقت برپا بود. مردی با کتوشلوارِ سیاه و بدونِ پاپیون روی سکو ایستاده بود و سخنرانی میکرد.
پوسترِ غولآسایی از چهرهاش دیوارِ بیرونیِ خانهٔ پشتِ سرش را پوشانده بود. صدای رسایش در خیابانها میپیچید:
«ما به شغل نیاز داریم. ما به درآمدِ بهتر نیاز داریم...
«من کارخانههای بیشتری در خیابانِ سنت ایلر میسازم...
«من برای این کارخانهها قولِ تخفیفِ مالیاتی میدم...»
آه، این مسیو اوگ آرتوآ نیست؟
لومیان با استفاده از قدش که از میانگینِ اینتیسیها بلندتر بود، میتوانست سخنران را روی سکوی چوبی بهوضوح ببیند.
او همان اوگ آرتوآی برازنده، مو مشکی و چشمآبی بود؛ نامزدی که باندِ خارِ زهرآگین از او حمایت میکرد!
لومیان چند ثانیه گوش داد و نگاهش ناخودآگاه طبقاتِ بالاییِ ساختمانِ روبهروی اوگ آرتوآ را کاوید و پنجرهها و بام را وارسی کرد.
همانطور که انتظار میرفت، نشانههایی از مأمورانِ پلیس یا افرادی دید که مشخص بود به آن خانه تعلق ندارند.
حسابی ازش محافظت میشه... از اون موقعیتها نمیتونم با تفنگ به سر یا سینهٔ اوگ آرتوآ شلیک کنم...
لومیان با اندکی حسرت نگاهش را برگرداند.
راهِ دیگری هم برای تضمینِ شکستِ اوگ آرتوآ در انتخابات وجود داشت و آن هم این بود که کلاً از شرکتِ او جلوگیری کند.
مردگان خودبهخود حقِ نامزدی را از دست میدادند!
لومیان در کافه بهطور جدی به عملی بودنِ این نقشه فکر کرده بود، اما به این نتیجه رسید که آشوبِ بیش از حدی به پا میکند. باندهای محلهٔ بازار احتمالاً بسیج میشدند و بهعنوانِ سپرِ بلا مورد استفاده قرار میگرفتند. خودش هم در این دسته قرار میگرفت. اگر چنین میشد، هویتِ واقعیاش احتمالاً لو میرفت و مجبور میشد اگر نه از کلِ تریر، دستکم از محلهٔ بازار بگریزد. در این صورت، فرصتِ ردیابیِ مادام پوآلیس و کشیش را از دست میداد.
ترورِ نامزدِ انتخابات چالشِ بزرگی به نظر میرسید. حتی اگر بخت یاریاش میکرد و موفق میشد، فرارش تضمینشده نبود.
لومیان نگاهش را به افرادی که پشتِ سکوی چوبی ایستاده بودند معطوف کرد. آنها بهاحتمالِ زیاد اعضای ستادِ انتخاباتیِ اوگ آرتوآ بودند؛ سه مرد و دو زن.
در میانشان زنی با موهای سرخِ آتشین به چشم میخورد که شایعه بود تباری اشرافی دارد. چهرهاش با خطوطی تراشخورده خیرهکننده بود، اما در کل، زیباییاش حالتی خنثی داشت.
او که قدبلند بود و لباسِ شکارِ سفید و قهوهای به تن داشت، همراه با چهار نفرِ دیگر آنجا ایستاده بود.
لومیان که میترسید لویی لوند را از دست بدهد، دیگر به سخنرانیِ اوگ آرتوآ توجهی نکرد. از جمعیت بیرون آمد و راهِ تالارِ رقصِ نسیم را در پیش گرفت.
هنگامِ ظهر مشتریانِ کمی در تالار بودند. برخی از پیشخدمتها و متصدیانِ بار در حالِ استراحت بودند و بقیه خود را با نظافت مشغول کرده بودند.
لومیان رو به لویی و سارکوتا کرد و گفت: «چهار نفر رو بفرستید تا پلاکِ ۱۲۶ بلوارِ بازار رو زیرِ نظر بگیرن.»
لویی با صدایی پر از حیرت تکرار کرد: «۱۲۶... اونجا خونهٔ راجر «عقربِ سیاه» نیست؟»
یعنی سرکرده بازم میخواد برای باندِ خارِ زهرآگین دردسر درست کنه؟
لومیان با چهرهای بیپرده سر تکان داد.
«درست فهمیدی. خیلی نزدیک نشید و حواستون باشه کسی متوجهتون نشه. از زاویههای مختلف نگهبانی بدید و ببینید بینِ رهگذرا پیداش میشه یا نه.»
لومیان به پوسترهای تحتِ تعقیبِ روی دیوار و تصویرِ لویی لوند که همان نزدیکی بود، اشاره کرد.
از زمانی که لویی به باندِ ساوآ پیوسته بود، پوسترِ تحتِ تعقیبِ خودش بیسروصدا به نقطهای دورتر از چشم منتقل شده بود.
لویی و سارکوتا توجهشان را به پوسترِ تحتِ تعقیب جلب کردند و با دقت محتوایش را بررسی کردند. کلماتی مثلِ «دهکدهٔ کوردو» به چشمشان خورد.
آنها مقصودِ کلی را فهمیدند و بیدرنگ پذیرفتند.
«چشم، سرکرده.»
وقتی آن چهار خلافکار با پوسترِ تحتِ تعقیب از تالارِ رقصِ نسیم رفتند، لومیان رو به لویی و سارکوتا کرد.
«در چند روزِ آینده، وظیفهٔ شما حفظِ نظم در تالارِ رقصِ طبقهٔ اوله.»
لومیان پس از دادنِ دستوراتش، با بیخیالی افزود: «همین الان بخشهایی از سخنرانیِ اوگ آرتوآ رو شنیدم. بد نبود. هوم... باندِ ساوآی ما از کی بهعنوانِ نمایندهٔ مجلسِ محلهٔ بازار حمایت میکنه؟»
لویی نگاهِ سریعی به اطراف انداخت و صدایش را پایین آورد.
«بارون اشاره کرد که قصد داره به مسیو آرتوآ رأی بده.»