چپتر 196: حذف
چپتر 196: حذف
اوگ آرتوآ؟ لومیان هرگز انتظارِ چنین جوابی را نداشت.
باندِ ساوآ و باندِ خارِ زهرآگین که با هم در رقابت بودند، واقعاً از یک نامزد حمایت میکردند؟
اگر اوگ آرتوآ پیروز میشد، به باندِ خارِ زهرآگین کمک میکرد تا حسابِ باندِ ساوآ را برسند؟ یا به باندِ ساوآ یاری میرساند تا باندِ رقیب را کاملاً سرنگون کنند؟ یا اینکه از هر دو گروه میخواست صلح کنند؟
لومیان هرچه بیشتر به این موضوع فکر میکرد، بیشتر حس میکرد یک جای کار میلنگد.
اگر چهرهٔ بانفوذِ پشتِ پردهٔ هر دو باند کسی جز اوگ آرتوآ نبود، پس این دو گروه نباید تا این حد با هم دشمنِ خونی میشدند!
درست بود که لومیان هم در این میان نقشی داشت، اما مگر با تأییدِ سرکرده و بارون برینیه عمل نمیکرد؟
گذشته از این، اوگ آرتوآ نمایندهٔ منتخبِ مجلسِ ملی نبود. چه اقتداری برای محافظت از هر دو باند داشت؟
تنها توضیحِ منطقی، دسیسههای حزبِ روشنگری بود، اما هیچ دلیلی نداشت که دو باندِ رقیب را تحریک کنند تا سرحدِ مرگ با هم بجنگند.
لومیان که در این زمینه بیتجربه بود، حتی پس از کلی فکر کردن هم به جوابی نرسید. چارهای نداشت جز اینکه با افسوس آهی بکشد.
نمیتونم از آدمای باندِ ساوآ استفاده کنم تا مخفیانه رأیدهندهها رو بترسونن که به اوگ آرتوآ رأی ندن!
نگاهی به لویی انداخت و با سردرگمیِ آشکاری پرسید: «چرا من خبر نداشتم که باندِ ساوآی ما داره از اوگ آرتوآ حمایت میکنه؟»
لویی فوراً مضطرب شد.
«فکر میکردم بارون بهتون خبر داده، سرکرده.»
مگه هدف از تحویلِ کارها همین نبود؟
بارون برینیه بعد از از دست دادنِ تالارِ رقصِ نسیم اعصابش خرد بود، برای همین حوصله نداشت خیلی چیزا رو بهم بگه. بههرحال، هروقت لازم بشه خودم میفهمم؟
لومیان در دل زیرِ لب غرغر کرد، از تالارِ رقصِ نسیم بیرون آمد و به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگشت.
یکراست به طبقهٔ سوم رفت و راهیِ اتاقِ ۵ شد؛ محلِ اقامتِ آنتونی رید، دلالِ اطلاعات. دست دراز کرد و به درِ چوبی ضربه زد.
صدای در زدن پیچید، اما پاسخی نیامد.
حتماً نیست... منطقیه. یه دلالِ اطلاعات چطور میتونه همیشه تو خونه تمرگیده باشه...
لومیان یادداشت و خودنویسی را که همراه داشت بیرون آورد و با استفاده از درِ اتاقِ آنتونی رید بهعنوانِ تکیهگاه، روی کاغذ نوشت:
«اطلاعاتی به دستم رسیده که لویی لوند از شنبه تا یکشنبه در بلوارِ بازار دیده میشود. او را زیرِ نظر داشته باش. بهمحضِ اینکه دیدیش، بیدرنگ به من خبر بده. میتوانی مرا در اتاقِ ۲۰۷ مسافرخانه یا تالارِ رقصِ نسیم پیدا کنی. دستمزدِ توافقشده در زمانِ مقرر فوراً پرداخت خواهد شد.
سیِل.»
لومیان پس از لغزاندنِ یادداشت از لای شکافِ درِ اتاقِ ۳۰۵، به تالارِ رقصِ نسیم برگشت و در کافه نشست تا صبورانه منتظرِ خبر بماند.
لویی لوند پیدا شده؟
لومیان از جایش برخاست و به زیردستش چشم دوخت.
گانگستر بهطرزِ توضیحناپذیری مضطرب به نظر میرسید، گویی شیری گرسنه به او چشم دوخته بود.
بیآنکه منتظرِ پرسشِ لومیان بماند، با شتاب و لکنت گفت: «سرکرده، بـ... بدبخت شدیم! دیدم، دیدم یه گروه از مأمورای پلیس دارن میرن سمتِ انبار!»
انبار؟ اونجا مگه مالِ سرکرده نیست؟ آهان، نزدیکِ اونجا انبارِ «کریستوی موش» قرار داره... نکنه «گزارشِ» فرانکا اثر کرده باشه؟
لومیان بهسرعت احتمالی را در ذهن بررسی کرد.
این موضوع او را دلسرد کرد.
در چشمانِ او، مردمِ آینه و هر آسیبِ احتمالیای که ممکن بود به همراه بیاورند، حتی به گردِ پای یک تارِ موی لویی لوند هم نمیرسیدند!
لومیان احساسات و هیجانِ باقیماندهاش را فروخورد و به زیردستش گفت: «فهمیدم. خودم حلش میکنم. برگرد سرِ پستت و حواست به آدمی که تو اعلانِ تحتِ تعقیب کشیده شده باشه. نیم ساعتِ دیگه، چهار نفرِ دیگه رو میفرستم تا جات رو بگیرن.»
گانگستر که آهِ آسودگی کشیده بود، گفت: «چشم، سرکرده.» و راهیِ طبقهٔ پایین شد.
لومیان همانطور که ناپدید شدنِ او را تماشا میکرد، به دستانِ لرزانش خیره شد.
هنوز کمی میلرزیدند.
این نتیجهٔ فورانِ ناگهانیِ هیجانی بود که وقتی فکر کرد زیردستش خبری از لویی لوند آورده، تجربه کرده بود.
بعضی وقتا ثباتِ احساسیم به هم میریزه... خوشبختانه این یکشنبه یه جلسهٔ روانپزشکیِ دیگه دارم...
لومیان در دل آهی کشید، نشست و از قهوهاش لذت برد.
برای اینکه در بهترین حالتِ خود از لویی لوند استقبال کند، از سفارش دادنِ مشروب خودداری کرده بود.
...
بیرونِ انبارهای متعلق به «کریستوی موش».
او به همراهِ زیردستان و باربرانش دورِ هم جمع شده و در محاصرهٔ ۲۰ تا ۳۰ مأمورِ پلیسِ مسلح با یونیفرمهای سیاه قرار گرفته بودند.
کریستو بهزور لبخندی چاپلوسانه زد و خطاب به سربازرس تراویس اورت گفت: «مسیو سربازرس، چرا یهو انبارها رو محاصره کردید؟ من یه تاجرِ قانونیم!»
اورت، مردی سیواندی ساله با عینکِ قابمشکی و چانهای پهن، به کریستو نگاه کرد و با صدایی بم گفت: «فکر نکنید از کارهای همیشگیتون بیخبریم. فقط به این دلیل باهاتون کاری نداریم که به قوانین پایبندید و میدونید چه کارهایی مجازه. الان تنها انتخابِ شما اینه که با ما همکاری کنید و کمک کنید تا هرچه زودتر این موضوع رو روشن کنیم.»
کریستو بارقهٔ امیدی در حرفهای سربازرس اورت حس کرد و سر تکان داد.
«باشه، باشه، مشکلی نیست!»
او محمولهٔ دیروز را توزیع کرده بود. تا زمانی که دفاترِ حسابرسیِ واقعی کشف نمیشدند، هیچ مدرکِ محکمی برای متهم کردنش وجود نداشت.
اورت با موهای کوتاه و سیاهش رو به مردی که کنارش ایستاده بود کرد و گفت: «مسیو معاونِ دستیارِ کمیسر، میتونید شروع کنید.»
مرد ظاهری خشن داشت، با موهای بلوندِ پفدار، ابروهای طلایی و ریش. او یونیفرمِ پلیسِ سیاه و کمی کوچکتری به تن داشت، اما دکمههایش از طلا ساخته شده بودند.
زنبقی معطر و هفتپر به رنگِ سفیدِ نقرهای، همراه با لوزیِ سفیدِ کدری روی سردوشیاش نقش بسته بود.
این نشان بیانگرِ درجهٔ معاونِ دستیارِ کمیسر بود.
شهربانیِ تریر ۴ درجه داشت که به ترتیبِ صعودی عبارت بودند از: سربازرسِ ارشد، معاونِ دستیارِ کمیسر، دستیارِ کمیسر و معاونِ کمیسر.
از میانِ آنها، تنها یک معاونِ کمیسر وجود داشت—رئیسِ شهربانیِ تریر. در سراسرِ جمهوریِ اینتیس، وزیرِ ادارهٔ کلِ پلیسِ ملی، که یک کمیسر بود، درجهٔ بالاتری داشت.
دستیارِ کمیسر و معاونِ دستیارِ کمیسر بهعنوانِ معاونانِ شهربانیِ تریر و اعضای کمیتهٔ پلیس خدمت میکردند. روی سردوشیهایشان لوزیهای سفیدِ کدر کنارِ زنبقهای هفتپر به چشم میخورد. ۴ کمیسر، ۳ معاونِ کمیسر، ۲ دستیارِ کمیسر و ۱ معاونِ دستیارِ کمیسر وجود داشتند و هیچ سربازرسِ ارشدی در کار نبود.
به بیانِ دیگر، این مردِ زمخت با موهای بلوند و ریشِ طلایی، همرتبهٔ آیمرک بود؛ عضوِ کمیتهٔ پلیس که مسئولیتِ کلِ بازارِ محلهٔ نجیبزاده را بر عهده داشت. با این حال، کریستو اصلاً او را نمیشناخت.
معاونِ دستیارِ کمیسرِ زمخت کوتاه جواب داد: «فقط منو آنگولم صدا کنید.»
نگاهش روی کریستو، ارکین و بقیه چرخید و بهطرزِ توضیحناپذیری باعث شد حس کنند دارند به خورشیدی کورکننده خیره میشوند، و مجبورشان کرد سرشان را پایین بیندازند.
آنگولم نگاهش را برگرداند و به گروهِ لباسشخصیِ پشتِ سرش دستور داد: «الان میتونید اون شیء رو بیارید جلو.»
دو تن از اعضای گروه به کالسکهٔ چهارچرخِ همان حوالی نزدیک شدند و از شیءِ پهن، تخت و بزرگی که با پردهای از مخملِ سیاه پوشانده شده بود، پرده برداشتند.
شیء را کنارِ آنگولم قرار دادند.
آنگولم به چشمانِ «کریستوی موش» و بقیه خیره شد، نامحسوس چانهاش را بالا داد و به زبان آورد:
«یکییکی جلوم صف بکشید.»
کریستو حس کرد بچهای که در جیبش است بهوضوح میلرزد. حدس زد که آنگولم یک فرابشرِ رسمی است، کسی با قدرتی درخورِ توجه.
پس از چند لحظه تأمل، با ترسولرز به آنگولم نزدیک شد و جرئتِ مقاومت نداشت.
ناگهان، آنگولم پردهٔ مخملِ سیاه را کنار کشید و ظاهرِ کاملِ شیءِ کنارش را نمایان کرد.
آینهای قدی بود، ساده و بیتکلف، که روی پایهای سیاه، آهنی و زنگزده سوار شده بود.
تصویرِ کریستو فوراً در آینه افتاد و تمامِ جزئیاتش را ثبت کرد.
کریستو متوجهِ هیچچیزِ غیرعادیای نشد، اما حالتِ چهرهٔ ارکین که پشتِ سرش بود، بهشدت دگرگون شد.
ارکین ناگهان به چپ چرخید و سعی کرد فرار کند.
تقریباً ۲۰ نفرِ دیگر، از جمله کارگران و باربران، از او پیروی کردند.
بنگ! بنگ! بنگ!
گروهِ آنگولم از پیش آماده بودند؛ دستانشان را بالا آوردند و ماشهها را کشیدند.
گلولهها به فراریان اصابت کرد، اما انگار به یک توهم خورده باشند، از بدنشان رد شدند و در دوردست به زمین نشستند.
آنگولم با خونسردی دستِ چپش را دراز کرد و زاویهٔ آینهٔ قدیِ کنارش را تنظیم کرد.
آینه پیکرِ ارکین را در پسزمینهای تاریک بازتاب داد.
ارکین در حالی که حالتِ دویدنش را حفظ کرده بود، سرِ جایش خشکش زد.
در یک چشمبههمزدن، با نگاهی از وحشت که بر چهرهاش نقش بسته بود، به سمتِ آینهٔ قدی کشیده شد.
بهمحضِ برخوردِ آن دو، بدنِ ارکین ناپدید شد.
در یک چشمبههمزدن، درونِ آینه دوباره ظاهر شد، در حالی که صورتش غرق در خون بود. حالتِ چهرهاش که لبریز از کینه و نفرت شده بود، شوم و ترسناک به نظر میرسید.
دهانش را باز کرد تا انگار جیغ بکشد، اما نیرویی نامرئی او را به درونِ پسزمینهٔ تاریک و غیرطبیعیِ آینه کشید و ناپدید شد.
کریستو با دیدنِ این صحنه مبهوت ماند و فراموش کرد به برادرش کمک کند.
یک فکر در ذهنش طنین انداخت: یه جای کارِ اینا بدجوری میلنگه...
در همین حین، زیردستانِ آنگولم برای مهارِ افرادِ فراری دستبهکار شدند. آدمهای عادی که در میانِ این هرجومرج گرفتار شده بودند، روی زمین کز کردند، سرشان را پایین انداختند و از ترس میلرزیدند.
...
در تالارِ رقصِ نسیم، لومیان پشتِ پیشخوانِ بار نشسته بود و به آوازِ مسحورکنندهٔ ژنا گوش میداد. دو ساعت پیش خبردار شده بود که «کریستوی موش» جانِ سالم به در برده، اما گروهی از زیردستانش کشته شدهاند.
خیلی کارآمدن... لومیان در دل فرابشرانِ رسمیِ محلهٔ بازار را تحسین کرد.
با پایان یافتنِ آهنگِ بیپروا، زنی که در گوشهای منتظر ایستاده بود، روی صحنه رفت و با عجله به یکی از اعضای جوانِ گروهِ موسیقی نزدیک شد. هقهق کرد و دو بار فریاد کشید.
انگار داشت خبرِ مرگِ کسی را میداد.
عضوِ گروهِ موسیقی که از شنیدنِ خبر شوکه شده بود، خشکش زد و تا چند لحظه نتوانست هیچ واکنشی نشان دهد.
پس از چند ثانیه، سازِ زهیِ ششسیمی را که به خودش بسته بود به کناری پرت کرد و از صحنه پایین دوید.
با این حال، تنها توانست چند قدم بردارد و بعد تلوتلو خورد و محکم به زمین افتاد. تقلا کرد تا بلند شود، اما نتوانست.
لحظهای بعد، اشک از گونههایش سرازیر شد.
ژنا که پیراهنِ سرخِ درخشانی به تن داشت، چند ثانیه تماشایش کرد و بعد لبهایش را به هم فشرد. در نهایت، هیچ حرفی برای دلداری نزد و اجازه داد عضوِ گروه و زنِ داغدار گریه کنند.
بیسروصدا از صحنه پایین آمد و با لومیان که پیشخوانِ بار را ترک کرده بود، روبهرو شد.
لومیان پرسید: «چی شده؟»
ژنا آهِ آرامی کشید و جواب داد: «پدرش چند ساعت پیش تو یه حادثه فوت کرد. میشناسمش. یاد گرفتنِ ساز زدن اصلاً براش آسون نبوده. پدرش باربره و مادرش ظرفشوی. اگه حمایتِ بیدریغِ اونا نبود، فقط میتونست کارِ بدنی بکنه...»
یه حادثه تو چند ساعتِ پیش... یه باربر... لومیان تقریباً علتِ ماجرا را حدس زد.
در سکوت به صحنه خیره شد.