چپتر 197: یاور
چپتر 197: یاور
بعد از اینکه عضوِ گروهِ موسیقی و مادرش از رنه، مدیرِ تالارِ رقصِ نسیم مرخصی گرفتند، صدای کوبشِ طبلها در هوا پیچید و آغازِ دورِ تازهای از رقص را خبر داد.
لومیان نگاهش را به ژنا که کنارش ایستاده بود برگرداند و با لحنی خودمانی گفت:
«فکر میکردم یه کم بهش دلداری میدی. هر چی باشه، خوب میشناسیش و اغلب با گروهشون همکاری میکنی.»
ژنا که لباسِ پولکدارِ سرخ و خیرهکنندهای به تن داشت که بخشِ زیادی از سینهاش را نمایان میکرد، لبهایش را به هم فشرد و آرام جواب داد:
«همین الان، چیزی که نیاز داشت حرفای تسلیبخش نبود، بلکه یه راهِ رهایی میخواست. تسلیت گفتن فقط دردش رو بیشتر میکرد.»
لومیان چند لحظه ژنا را برانداز کرد.
«انگار خیلی خوب درکش میکنی. چرا حس میکنم خودتم یه چیزِ مشابه رو تجربه کردی؟»
ژنا نگاهش را به نوکِ پاهایش دوخت و لبخندِ ملایمی زد.
«چند سال پیش، وقتی پدرم فوت کرد، منم همین چیزا رو از سر گذروندم.
«یه روز، قبل از طلوعِ آفتاب، مادرم منو برد پشتبومِ آپارتمانمون و تا طلوعِ خورشید پیشم موند. روشن شدنِ تدریجیِ آسمون رو دیدم، از سیاهیِ قیرگون تا آبیِ تیره. هی روشنتر و روشنتر شد و دیدم که ابرا با سایهروشنهای طلاییِ درخشان و رنگای دیگه تزئین شدن.
«تو اون لحظه، بهم گفت که تاریکی بالاخره میگذره و خورشید طلوع میکنه. نور همیشه راهش رو برای روشن کردنِ زمین پیدا میکنه.
«وقتی برگرده به گروه، یه فرصت پیدا میکنم تا یه چیزِ مشابه رو باهاش در میون بذارم.»
لومیان در سکوت گوش داد و آهی کشید: «مادرِ فوقالعادهای داری.»
ژنا با افتخار این تعریف را پذیرفت: «بله.»
لومیان خندید و گفت: «تونستی اینهمه حرف بزنی بدون اینکه به فحش دادن متوسل بشی. این ازت بعیده.»
علاوه بر این، ظاهراً خیلی هم باوقار به نظر میرسید.
ژنا با خشم ناسزا گفت: «لعنتی! فکر میکنی من از اون آدمام که مدام فحش میدن؟» و به سمتِ اتاقِ استراحت رفت تا برای آهنگِ بعدی آماده شود.
لومیان دوباره پشتِ پیشخوانِ بار نشست، در حالی که ذهنش درگیرِ مسئلهٔ دیگری بود.
فردا بعدازظهر نوبتِ درمان داشت و این احتمال وجود داشت که لویی لوند روزِ یکشنبه پیدایش شود.
اگر او را از دست میداد چه؟
اولین انگیزهٔ لومیان این بود که نامهای به خانمِ شعبدهباز بنویسد و از او بخواهد با روانپزشکش، مادام سوزی، دربارهٔ امکانِ جابهجاییِ درمان به اندازهٔ یک روز صحبت کند. با این حال، نمیتوانست این احساس را از خود دور کند که وضعیتش در دو روزِ گذشته ناپایدار بوده است. اگر فوراً واردِ عمل نمیشد، ممکن بود هنگامِ ردیابیِ لویی لوند با عواقبِ وخیمی روبهرو شود.
حتی با وجود اینکه مادام پوآلیس دقیقاً مادامِ شب نبود، لومیان نمیتوانست مستقیماً با او روبهرو شود. هدفِ اصلیاش پیدا کردنِ بازماندهٔ کوردو و گفتگویی دوستانه با او بود.
لومیان خصومتِ چندانی با مادام پوآلیس نداشت. با وجود اینکه به خدایی پلید باور داشت و در کوردو درگیر بود، به نظر میرسید که او مسئولِ این فاجعه نیست. او پیش از انجامِ آیین، تحتِ اجباری آنجا را ترک کرده بود.
از این رو، اگر اجازه میداد ناپایدار شود و واکنشی تکانشی نشان دهد، و درگیری با مادام پوآلیس را تشدید کند و او را دشمنِ خود سازد، اوضاع بهشدت دردسرساز میشد و حتی ممکن بود جانش را از دست بدهد.
در موردِ درگیری با باندِ خارِ زهرآگین، مشکل با مادامِ ماه برابر با مسائلی نبود که پای مادامِ شب در میان باشد.
پس از بررسیِ دقیق، لومیان نقشهای کشید تا کسی را پیدا کند که بتواند لویی لوند را از طرفِ او ردیابی کند و تا محلِ اقامتش در تریر به دنبالش برود.
«نیازی نیست به آدمای عادی فکر کنم. اونا اصلاً نمیتونن پا به پاش برن.
«دو تا گزینهٔ مناسب هست. اولیش آنتونی رید، دلالِ اطلاعاتیه که مشکوکه فرابشرِ مسیرِ روانپزشک باشه. مهارتِ ردیابیِ فوقالعادهای داره و از قبل مأموریتم رو قبول کرده و بیعانه گرفته. از اونجایی که کار شاملِ پیدا کردنِ لویی لونده، طبیعتاً تو محدودهٔ مأموریت قرار میگیره. اگه آنتونی سختگیری کرد، حاضرم پولِ بیشتری بهش بدم.
«گزینهٔ دوم فرانکا است. اون همراه با اورور، عضوِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفریه. فرانکا هویتِ واقعیِ منو میدونه و تا حدی هم نگرانمه. تا اندازهای قابلاعتماده، بماند که هنوز یه لطف به من بدهکاره. فرانکا قدرتِ کافی برای تعقیبِ لویی لوند و حتی در صورتِ لزوم، متوقف کردنش رو داره.»
همانطور که این افکار در ذهنِ لومیان میچرخید، از جایش برخاست، به سمتِ اتاقخوابِ طبقهٔ دوم رفت و از طریقِ پنجره، تالارِ رقصِ نسیم را ترک کرد.
...
مسافرخانهٔ خروسِ زرین، اتاقِ ۳۰۵.
لومیان به درِ چوبی ضربه زد.
آنتونی رید با لهجهٔ ساحلِ غربیِ میدسیشایر جواب داد: «بفرمایید تو.»
در بهآرامی باز شد.
دلالِ اطلاعات بارِ دیگر پیشِ روی لومیان ایستاد.
چهرهٔ چاقش که زمانی از چربی برق میزد، تازهشستهشده به نظر میرسید و این موضوع بر حسِ صداقتش میافزود.
با لباسِ کارگریِ آبیخاکستریاش، انگار تمامِ روز را در بخشِ جنوبیِ محلهٔ بازار و محلهٔ باغِ گیاهشناسی گذرانده بود.
آنتونی رید در حالی که دستی به خطِ رویشِ موهای زردرنگ و عقبرفتهاش میکشید، گفت: «یادداشتتون رو خوندم. حواسم به بلوارِ بازار بوده.»
لومیان کمی احساسِ ناراحتی کرد، اما اتاق را برانداز کرد و مستقیم گفت:
«فردا بین ساعتِ دو و نیم تا پنجِ بعدازظهر کارهای دیگهای دارم که باید بهشون برسم. اگه تو اون مدت هدفو دیدید، به من خبر ندید. فقط تعقیبش کنید و محلِ اقامتش رو پیدا کنید.»
آنتونی رید چشمانِ قهوهایِ تیرهاش را چند ثانیه به چشمانِ لومیان دوخت.
«بسیار خوب.»
او هیچ اشارهای به دستمزدِ اضافی نکرد و لومیان هم راضی بود که این موضوع را پیش نکشد.
...
خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳، ساختمانِ آپارتمانیِ نسبتاً جدیدی را در خود جای داده بود. نمای بژِ آن انحنای جذابی داشت و دیوارهای نامنظمِ متعددی را به نمایش میگذاشت که با مجسمههای گوناگونی تزئین شده بودند. فرشتگان، حیوانات، افرادِ مشهور و اشیاءِ افسانهای در میانِ معماری جای خود را پیدا کرده بودند. این ساختمان پنجرههای بزرگ، ستونهای دیواری و هنرهای طوماریِ فراوانی داشت که فضایی از شکوه و عظمت را میآفرید.
لومیان جلوی اتاقِ ۶۰۱ ایستاد و زنگِ در را فشرد.
با صدای جیرینگی، فرانکا درِ سرخِ تیره را چهارطاق باز کرد.
موهای کتانرنگش پرپشت و طبیعی روی شانههایش ریخته بود و لباسخوابِ ابریشمیِ سفید و گشادی به تن داشت که با ظرافت تا روی زانوهایش میرسید. یقهٔ کاملاً بازِ لباس، پهنهٔ روشنی از پوستش را نمایان میکرد.
لومیان با دیدنِ اینکه طرفِ مقابل هیچ نشانهای از احتیاط نشان نمیدهد و حتی سوتین هم نبسته، آگاهانه تلاش کرد نگاهش را متمرکز نگه دارد.
انگار فرانکا پیش از باز کردنِ در، هویتِ مهمان را میدانست. با لبخندی به او خوشامد گفت.
«اومدی دنبالِ دانشِ علومِ غریبه؟
«بعدِ اونهمه بحث بالاخره اومدی.»
لومیان با اشاره به داخلِ اتاق نشان داد که باید آنجا حرف بزنند و جواب داد: «نه، موضوعِ دیگهایه.»
فرانکا برگشت و بهسمتِ کاناپه رفت. لومیان هم سایهبهسایه دنبالش رفت. وقتی وارد شد، بیاختیار نگاهی به اطراف انداخت.
این آپارتمان دو اتاقخواب، یک حمام، یک اتاقِ نشیمن و یک آشپزخانه داشت. اثاثیهٔ اتاقِ نشیمن مثلِ کاناپه، میزِ جلوِمبلی، میزِ ناهارخوری، صندلیها و کابینتها بیشتر بژ، مشکیِ آهنی، سفیدِ نقرهای یا خاکستریِ روشن بودند. رنگها مات بودند و هیچ سرزندگیای نداشتند. زیباییشناسیِ کلیِ فضا ترکیبی از سادگی و پاکیزگی بود، اما تهمایهای از سردی هم در آن حس میشد. تضادِ شدیدی با سبکِ اتاقهای نشیمنِ بیشترِ خانهها داشت.
لومیان روی لبهٔ کاناپه نشست. فرانکا پاهایش را جمع کرد و روی مبلِ دستهدارِ مجاور لم داد و انحناهای فریبندهٔ بدنش را به نمایش گذاشت.
فرانکا پرسید: «چی باعث شده بیای اینجا؟»
لومیان به او اشاره کرد و گفت: «نمیخوای لباست رو عوض کنی؟»
فرانکا نگاهی به لباسخوابش انداخت و تازه متوجه شد.
«شاید بهخاطرِ اینه که جنسیتِ اصلیم رو میدونی. وقتی پیشِ توام، همیشه این توهم رو دارم که هنوز یه مَردم و یادم میره به اینجور جزئیات توجه کنم.»
لبخندی روی لبانش نقش بست. بهجای اینکه لباسش را عوض کند، طرزِ نشستنش را تغییر داد و جذابیتش را بیشتر هم به رخ کشید.
چند لحظه بعد، حتی از روی مبلش بلند شد و کنارِ لومیان نشست.
با حس کردنِ نگاهِ گیجِ لومیان، خندید و گفت: «حالا که دید نمیزنی، چرا باید به خودم زحمتِ عوض کردنش رو بدم؟»
حرکتی شیطنتآمیز کرد و بیپروا سربهسرش گذاشت.
لومیان آهی کشید و گفت: «مادام، شوخیهای خبیثانهای میکنی.»
فرانکا پوزخندی زد و جواب داد: «زندگی خودش بهاندازهٔ کافی سخت هست. باید برای خودم یه سرگرمیای پیدا کنم.
«ولی من بازم خوبم. یه گروهی تو جمعیتِ پژوهشی هستن که امیدِ چندانی به آینده ندارن و هدفِ زندگیشون رو گذاشتن روی لذتجویی. یه گروه تشکیل دادن به اسمِ دروغِ آوریل. خواهرت حتماً بهت گفته، نه؟»
لومیان که یادش آمد دربارهاش در کتابهای جادوی اورور خوانده بود، تأیید کرد: «آره، گفته بود.»
فرانکا از توضیحِ بیشتر خودداری کرد و نگاهش را به لومیان دوخت. چشمانش مثلِ دریاچهای آرام بود و منتظرِ توضیحی برای آمدنش ماند.
لومیان مستقیم و با لحنی رُک و بیپرده حرفش را زد.
«به یه لطفی نیاز دارم.»
فرانکا با لحنی کنجکاو و همراهیکننده جواب داد: «اوه؟»
لومیان پیش از ادامه دادن، لحظهای فکر کرد.
«با توجه به اینکه اعلانِ تحتِ تعقیبم رو دیدی، حتماً یه چیزایی در موردش میدونی.
«خبر به دستم رسیده که یکی از آدمای توی اون اعلان، مردی به اسمِ لویی لوند، فردا تو بلوارِ بازار پیداش میشه. اون با مغزِ متفکرهای باندِ خارِ زهرآگین ارتباطِ نزدیکی داره.
«قصدم اینه که دستگیرش کنم و حقیقتِ پشتِ فاجعهٔ کوردو رو برملا کنم. اما فردا بعدازظهر درگیرِ مسائلِ مهمی میشم، برای همین نمیتونم خودم منتظرِ اومدنش بمونم. امیدوارم بتونی کمکم کنی. اگه پیداش شد، تعقیبش کن و ببین کجا میره. اگه به خودت مطمئنی، تو دستگیر کردنش هم کمکم کن. اون قبلاً قدرتهای فرابشریِ معادلِ یه ردهٔ ۸ رو داشته و احتمالاً یه باغبانه، هرچند الان نمیتونم با اطمینان بگم.
«بعدِ گرفتنِ آینه، قول دادی که جبران میکنی. این همون جبرانهست.»
فرانکا با عصبانیت جواب داد: «این موضوع به مرگِ مشنگ ربط داره. قطعاً کمک میکنم. جبران کردن کلمهٔ مناسبی برای این موقعیت نیست.»
لومیان پیشنهاد داد: «تعقیب کردنش حساب نیست. اما حمله کردن بهش حسابه؟»
فرانکا که متوجهِ ماهیتِ مؤدبانه و بیتفاوتِ پنهان در درخواستش شده بود، اصراری نکرد و فقط سر تکان داد.
«اینم میشه.»
کنجکاوی در چهرهاش رقصید و سؤالِ دیگری پرسید.
«چی میتونه از دستگیر کردنِ این آدم، لویی لوند، واجبتر باشه؟
«انتظار داشتم بیشتر نگرانِ کشفِ حقیقتِ کوردو باشی.»
لومیان پیش از آنکه صادقانه حرف بزند، کمی فکر کرد و گفت: «فاجعهٔ کوردو باعث شده با یه سری مشکلاتِ روانی دستوپنجه نرم کنم. الان دارم مرتب درمان میشم. میترسم اگه بهموقع پیگیری نکنم، مهارِ احساساتم رو از دست بدم و اینجوری جستوجوم برای حقیقت به خطر بیفته.»
فرانکا با همدردی سر تکان داد و نشان داد که حرفش را میفهمد.
پیشقدم شد و پیشنهادی داد.
«میخوای برات یه روانپزشکِ واقعی پیدا کنم؟ کسی که قدرتهای فرابشری داشته باشه.»
لومیان بیآنکه چیزی را پنهان کند، گفت: «روانپزشکم خودش این قدرتها رو داره.»
فرانکا که یادش آمد برادرِ مشنگ در گردهماییهای رازآلودِ دیگری هم شرکت میکند، از فضولیِ بیشتر خودداری کرد.
لومیان ویژگیهای یک شرور و یک باغبان، و همچنین وجودِ آنتونی رید را ذکر کرد. او توصیفِ دقیقی از ظاهرِ رید ارائه داد تا مطمئن شود فرانکا او را با یکی از همراهانِ لویی لوند اشتباه نمیگیرد و درگیریِ بیموردی پیش نمیآید.
با این حرف، لومیان از جایش بلند شد و نشان داد که قصدِ رفتن دارد.
فرانکا با تفریح بلند شد و گفت: «اینهمه راه اومدی. علاقهای نداری تو اسرارِ علومِ غریبه عمیق بشی؟»
لومیان که مشتاق بود هرچه زودتر به تالارِ رقصِ نسیم برگردد، گفت: «ممکنه لویی لوند همین امشب هم پیداش بشه.»
درست در همان لحظه، او و فرانکا هر دو توجهشان به در جلب شد.
صدای قدمهای سبکی از پلهها به گوش رسید و بعد همان نزدیکی متوقف شد.
فرانکا از دور نگاهی به چشمیِ در انداخت و ناگهان حالتِ عجیبی به خود گرفت.
با صدایی خفه به لومیان گفت: «ژناست!»