چپتر 202: تحلیل
چپتر 202: تحلیل
«البته،» صدای ملایمِ سوزی به گوشِ لومیان رسید.
تقریباً همزمان، لومیان حس کرد وزنی هوشیاریاش را میکشد و او را بهسرعت به اعماقِ ژرفتری میبرد.
در عرضِ چند ثانیه، پلکهایش سنگین شد و نتوانست در برابرِ میل به بستنِ آنها مقاومت کند. افکارش درهمریخته و مبهم شد.
در آن حالتِ گیجی، انگار لومیان به شبحی تبدیل شده بود که در پناهِ شب در دهکدهٔ آشنای کوردو شناور بود.
پس از مدتی نامعلوم، چشمش به کلیسای پیازیشکل افتاد، هرچند ادراکش هنوز مهآلود مینمود. پرتوِ نوری متمرکز در نزدیکیِ درِ اصلیِ آن پدیدار شد، در حالی که بقیهٔ تاریکی همچون سایهای شوم خودنمایی میکرد.
لومیان بیهدف بهسوی گورستانِ مجاور پرسه زد.
در تاریکی، سنگقبرها در آرایشی خاموش ایستاده بودند و درختان حضوری وهمآور به خود گرفته بودند.
گروهی از مردان داشتند پیکری بیجان را بهسوی گودالی عمیق میکشیدند و آماده میشدند تا آن را به پایین بیندازند.
زیرِ درخششِ کمرنگِ ماهِ سرخ، یکی از مردان سر بلند کرد و اطرافش را پایید.
چهرهاش با موهای سیاه و چشمانِ آبیِ نافذ چینهای عمیقی داشت، گویی در سایهها پنهان بود.
پونس بنه!
لومیان از عالمِ هپروت بیرون پرید.
فاصلهٔ میانشان در دم از بین رفت. لومیان نگاهش را پایین انداخت و جنازه را دید.
چهرهٔ پیکرِ بیجان از آب ورم کرده و رنگباخته به نظر میرسید. موهای قهوهایاش مرطوب به سر چسبیده و چشمانِ قهوهایاش کاملاً باز مانده بود؛ بازتابی از عذاب، خشم و کینه.
ریموند!
موجی از نفرتِ شدید قلبِ لومیان را فرا گرفت و در حالی که به پونس بنه و همراهانش اتهام میزد، به احساساتش میدان داد.
انگار سیلابی از دشنامها را رها کرده بود، انگار به پونس بنه، آن مردِ شرور، حملهور شده بود. انگار داشت با دستِ خالی گودالی عمیق میکند.
خاک به زیرِ ناخنهایش فرو رفت و جنازهٔ دیگری را در تهِ گودال نمایان کرد.
چشمانِ دختر به رنگِ آبیِ دریاچهای بهشدت بیرون زده بود. چهرهاش رنگی کبود داشت، دهانش باز مانده و گردنش نشانههای آشکاری از خفگی داشت. حالتِ چهرهاش دردی جانکاه را نشان میداد.
آوا!
لومیان که با احساساتی شدید به جلو رانده شده بود، از جایش پرید و چشمانش کاملاً باز شد.
هاف. پاف. لومیان به مبلِ خالیِ روبهرویش در اتاقک خیره شد و بهشدت نفسنفس میزد.
خشم و نفرتِ شدیدِ رؤیایش همچنان باقی بود و باعث میشد بیاختیار بلرزد.
چهرهٔ لومیان کمی در هم رفت و با صدایی آکنده از درد جواب داد:
«دیدمشون. جسدِ ریموند و آوا رو دیدم. یکیشون غرق شده بود، اون یکی هم به نظر میرسید خفه شده... پونس بنه و دارودستهاش داشتن جنازههاشون رو تو گورستانِ کنارِ کلیسا خاک میکردن... سرشون داد زدم، میخواستم کاری کنم... و بعد بیدار شدم.»
سوزی با دقت گوش داد و آرام گفت:
«این بار نذاشتم رؤیای شفاف ببینی. در عوض، گذاشتم بعضی از صحنههای ناخودآگاهت رو به شکلِ یه خواب تجربه کنی.
«با اینکه ممکنه حقیقتِ کامل رو نشون نده، اما تکههایی از اتفاقاتی که واقعاً افتاده رو با هم ترکیب میکنه. ممکنه همپوشانیهایی در زمان یا مکان وجود داشته باشه، اما جزئیاتِ اساسی دستنخورده باقی میمونن. این بهمون پایهای برای تفسیر میده.»
لومیان با صدایی پر از رنج پرسید: «پس دارید میگید من واقعاً دیدم که پونس بنه و بقیه دارن جنازهٔ ریموند و آوا رو تو گورستان خاک میکنن؟»
سوزی تحلیل کرد: «کاملاً مطمئن نیستم. چیزی که تا الان میتونیم نتیجه بگیریم اینه که ریموند توسطِ پونس بنه و همراهاش غرق شده و آوا هم توسطِ اونا خفه شده. جنازههاشون در نهایت یه جایی تو گورستان دفن شده و ممکنه تو در اون صحنه حضور داشته یا نداشته باشی. ممکنه بعداً متوجهش شده باشی و سعی کرده باشی جنازههاشون رو بیرون بکشی و همینطور از پونس بنه و دارودستهاش انتقام بگیری، اما نتیجهاش خوب نبوده. وگرنه خوابِ اخیرت بخشی از اون محتوا رو نشون میداد.»
لومیان لحظهای ساکت ماند و دوباره گفت:
«پس اینطوری شده... برام سؤال بود که اگه واقعاً اونجا بودم، چرا پونس بنه و بقیه من رو نکشتن و ننداختن تو اون گودالِ عمیق...»
بخشی از رنجِ او ریشه در ترسی عمیق درونش داشت؛ این شک که شاید با پونس و دارودستهاش همدست بوده است.
«نمیتونیم این احتمال رو رد کنیم که تو در اون صحنه حضور داشتی و تمامِ ماجرا رو دیدی، اما توضیحاتِ زیادی براش وجود داره. ممکنه اونطوری که تصور میکنی نباشه. اونا جونت رو بخشیدن چون به ظرفی با ویژگیهای جسمانیِ استثنایی نیاز داشتن.» سوزی تردیدها و مقاومتِ لومیان را درک میکرد و میخواست با حرفهایش او را بهآرامی تسکین دهد. «چیزی که میتونم تأیید کنم اینه که خشم، نفرت و میل به انتقامی که تو خوابت تجربه کردی واقعی بودن. اونا احساساتِ واقعیِ تو در اون زمان بودن. به عبارتِ دیگه، صرفنظر از شرایط، مرگِ آوا و ریموند هیچ ربطی به تو نداره.»
با شنیدنِ حرفهای سوزی، لومیان حس کرد باری از روی دوشش برداشته شده است. رمق از تنش رفت و روی مبل وا رفت.
ذهنش اکنون بسیار آرامتر از قبل بود و دیگر نیازی به حفظِ ظاهرِ شجاعانه نداشت.
در یک چشمبههمزدن، نسیمی گرم و نامرئی در جسم و ذهنش وزید و او را کاملاً تسکین داد.
صدای دلگرمکنندهٔ سوزی فضا را پر کرد، لبخندش آشکار بود.
«در مقایسه با جلسهٔ قبلمون، الان تو وضعیتِ خیلی بهتری هستی. زودتر از چیزی که انتظار داشتم شجاعت نشون دادی و با تردیدها و سؤالاتی روبهرو شدی که تمایلی به روبهرو شدن باهاشون نداشتی.
«در حوزهٔ روانشناسی، این نشونهٔ مهمیه که داری از این معما رها میشی. فقط با روبهرو شدنِ مستقیم با مشکل میتونی راهحلی پیدا کنی.»
«بسیار خوب، درمانِ امروز همین جا تموم میشه. حالا آمادهاید که با لویی لوند، مادام پوآلیس و بقیه روبهرو بشید.»
درست در همان لحظه، لومیان که حالا آرامشِ خود را بازیافته بود، به حرفهای خانمِ شعبدهباز اندیشید و توصیهٔ جدیِ او را به یاد آورد.
«یه مسئلهٔ دیگه هم هست.
ممکنه یه زمانی مجبور بشم به یه موجودِ دیگه ایمان بیارم، اما در حالتِ عادی، به یاد آوردنِ نامِ مقدسش برام ممنوعه. شما دو نفر راهی دارید که جلوی این یادآوری رو بگیره؟»
صدای شادِ زنانه با لحنی که لبخندی ملایم در آن نهفته بود، جواب داد: «خیلی سادهست. یه نشانهٔ روانی برات میذارم. وقتی شهودِ روحیِ تو حس کنه که هیچ محافظتی نداره، ناخودآگاهت برای در امان موندن از اثراتش، نامِ مقدس رو با ‹آن موجود› جایگزین میکنه.
اما وقتی تحتِ محافظت باشی، میتونی آزادانه نامش رو بهطورِ کامل به یاد بیاری و به زبون بیاری...»
ذهنِ لومیان برای لحظهای کوتاه سرگردان شد و بعد شنید که طرفِ مقابل اعلام کرد: «نشانهٔ روانی کاشته شد.»
لومیان رو به فضای خالیِ آنسوی اتاقک سر تکان داد و گفت: «ممنونم، مادام. از شما هم ممنونم، مادام سوزی.»
صدای ملایمِ زنانه جواب داد: «خواهش میکنم. دو هفتهٔ دیگه میبینمت.» و سوزی هم اضافه کرد: «دو هفتهٔ دیگه میبینمت.»
لومیان نفهمید آنها کِی رفتند، اما فضای اطرافِ اتاقکِ دی غرق در سکوت شد. تنها صدای چهچههٔ پرندگان در باغِ گیاهشناسی، تقتقِ سمِ اسبها روی جاده و همهمهٔ دوردستِ ماشینآلات به گوش میرسید.
فنجانش را برداشت، تهماندهٔ قهوهٔ اینتیسیاش را یکنفس سر کشید و به ذهنش نظم بخشید.
با استفاده از این فرصت، کلِ روندِ درمان را در ذهنش مرور کرد و حسی وصفناپذیر به جانش افتاد. جملهٔ آخرِ مادام سوزی ظاهراً کمی عجیب بود.
گفت الان میتونم با لویی لوند، مادام پوآلیس و بقیه روبهرو بشم... یعنی ممکنه جوابایی که از مادام پوآلیس میگیرم، منو در هم بشکنه؟
قابلدرکه، اما اگه حالم اونطور که انتظار میرفت بهتر نمیشد چی؟ بهم توصیه میکرد بیخیالِ فرصتِ دیدنِ لویی لوند بشم؟ ولی اگه لویی لوند دیروز پیداش میشد چی؟ اگه جلسهٔ پیگیریم رو نرفته بودم، مشکلِ بزرگی پیش نمیاومد؟
اگه اینطوره، مادام سوزی نباید بهم هشدار میداد که قبلِ جلسهٔ پیگیری، سراغِ مادام پوآلیس یا کشیش نرم؟
چطور اینقدر مطمئن بود که تو این دو هفتهٔ گذشته با لویی لوند روبهرو نمیشم، یا اگه روبهرو بشم اون میتونه از دستم فرار کنه؟
تماشاگر...
حواسِ لومیان دوباره کاملاً جمع شد. از اتاقکِ دی بیرون آمد و با کالسکهای عمومی به بازارِ محلهٔ نجیبزاده بازگشت.
لومیان برای فرستادنِ نامهرسان به مسافرخانهٔ خروسِ زرین یا خانهٔ امنِ خیابانِ روپوشسفیدها شتاب نکرد تا خانمِ شعبدهباز را از ماجرای ترمیبوروس باخبر کند. در عوض، یکراست به بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۲۶ رفت تا ببیند آیا زیردستانش، آنتونی رید یا فرانکا چیزی فهمیدهاند یا نه.
با کلاهی لبهپهن و قهوهایتیره بر سر، قدمزنان به نقطهای در فاصلهٔ حدوداً بیستمتری رفت که بهطورِ مورب روبهروی خانهٔ روژه «عقربِ سیاه» قرار داشت. در شکافِ میانِ دو ساختمان جای گرفت و به دیوار تکیه داد.
چند ولگرد در آن حوالی پرسه میزدند.
یکی از آنها کشانکشان به لومیان نزدیک شد و زمزمه کرد: «هنوز هیچی.»
لومیان سر تکان داد و نگاهش را به ساختمانِ سهطبقهٔ حیاطدار دوخت و همزمان رهگذران را زیرِ نظر گرفت.
با گذشتِ زمان، خورشید در افق پایین رفت و نورش رنگ باخت. چراغافروزان دستبهکار شدند و چراغهای گاز را یکییکی برافروختند.
در همان لحظه، چشمِ لومیان به مردی افتاد که لباسِ کارگریِ آبیخاکستری به تن داشت.
از زیرِ کلاهش موهای زردِ روشن بیرون زده بود و چهرهٔ کمی تپلش، حالوهوای سادگی و صداقت را القا میکرد.
آنتونی رید؟ چرا این دور و بره؟ لومیان دلالِ اطلاعات را شناخت و از کارهایش گیج شد.
آنتونی رید، درست مثلِ کارگری که شیفتش تمام شده باشد، شتابان به سوی انتهای بلوارِ بازار رفت.
مردمکِ چشمانِ لومیان تنگ شد، وقتی فهمید آنتونی رید فقط در حالِ عبور نیست؛ بلکه داشت به کسی نزدیک میشد.
آن مرد روپوشی آبی با دکمههای زرد، کلاهی واکسخورده، کراواتی سفید و جلیقهای سرخ به تن داشت. او درونِ کالسکهای کرایهای با پلاکِ زرد نشسته بود و مشخصاً کالسکهرانی وابسته به شرکتِ کالسکهٔ امپراتوری بود. کالسکهرانهای شرکتهای مختلف، لباسهای فرمِ متفاوتی میپوشیدند.
کالسکهران لبهٔ کلاهش را پایین کشیده بود و سرش را پایین نگه داشته بود، گویی منتظرِ مشتری است.
دلِ لومیان تکانی خورد. از جا برخاست و چند قدم به آن سمت برداشت.
وقتی آنتونی رید از کنارِ کالسکه میگذشت، تلوتلو خورد و به اسبی که آن را میکشید، برخورد کرد.
اسب که رم کرده بود، سعی کرد پاهای جلویش را بلند کند، اما کالسکهران بهسرعت افسار را کشید و حیوان را محکم مهار کرد.
با این حال، وقتی کالسکهران سرش را بالا آورد، چهرهاش نمایان شد.
مردی چهلواندیساله با موهای سیاه بود. لومیان به دلیلِ فاصله نمیتوانست اجزای صورتش را بهوضوح تشخیص دهد. با این وجود، حسِ آشناییِ محوی به جانش نشست.
لومیان چشمانش را ریز کرد؛ در همان حال، آنتونی رید مدام عذرخواهی کرد و کالسکه را پشتِ سر گذاشت و رفت. پیشخدمتی از پلاکِ ۱۲۶ بلوارِ بازار بیرون آمد.
پیشخدمت به کالسکه نزدیک شد و به کالسکهران گفت:
«اربابم میخواد کالسکهت رو کرایه کنه. برو داخل و تو جابهجاییِ چند تا وسیله کمک کن.»
کالسکهران سر تکان داد و با صدایی بم جواب داد: «باشه.»
او به دنبالِ پیشخدمت، واردِ اقامتگاهِ روژه «عقربِ سیاه» شد.
لومیان که بدونِ شنیدنِ گفتوگویشان شاهدِ تمامِ ماجرا بود، پوزخند زد.
حالا کاملاً مطمئن بود که کالسکهران کسی نیست جز لویی لوند!
بالاخره پیدات شد!