چپتر 205: پارامیتا
چپتر 205: پارامیتا
لویی لوند سر تکان داد.
«نمیدونم، اما وقتی مادام برگشت، حالِ خودش هم خوب نبود.»
«بعد دید قصر ویران شده و چیزای مهم از بین رفتن. باقیموندهها رو جمع کرد و آماده شد تا کوردو رو ترک کنه.»
با توجه به چیزایی که دیدم، به نظر میرسه مادام پوآلیس واقعاً با یکی دیگه درگیر شده بوده. لومیان با کنجکاوی پرسید: «چرا مادام پوآلیس سعی نکرد مردهها رو به زندگی برگردونه؟»
لویی لوند با تعجب به لومیان نگاه کرد.
«من که هرگز اینا رو بهت نگفته بودم...»
بهعبارت دیگر، میخواست بداند لومیان چطور از این موضوع خبر دارد.
لومیان لبخند زد اما توضیحی نداد.
لویی لوند نتوانست میلش را به فاش کردنِ راز مهار کند.
«مادام میتونه مردهها رو زنده کنه و بدنهاشون رو برگردونه، اما این کارش اصلاً بینقص نیست. اونایی که زنده میشن دیگه کاملاً انسان نیستن. نیمی جنازهن، نیمی هیولا. فقط پارههایی از خاطراتِ اصلیشون رو دارن و فقط هفت روز میتونن زنده بمونن.»
تواناییِ زندهکردنِ مادام پوآلیس تو این سطح حسابی نقص داره... لومیان ناامید شد.
بحث را عوض کرد.
«مادام پوآلیس تو کوردو چی میخواست؟»
لویی لوند گیج به نظر میرسید. «مگه قبلاً بهت نگفتم؟»
لومیان که آماده بود، لبخندی زد و جواب داد: «با توجه به اتفاقاتی که بعدش افتاد، فکر کنم الان دیدگاهِ متفاوتی داشته باشی.»
لویی لوند نیاز داشت این اطلاعات را در میان بگذارد، پس آهی کشید و گفت: «اون موقع نمیتونستم درکش کنم. حتی میترسیدم. برای همین تو مراسمِ عشای ربانی به کشیش اشارههایی کردم، به این امید که کمکم کنه.»
«آره... بعداً فهمیدم مادام میخواسته یه دنیای کاملاً جدید تو کوردو بسازه. تو این دنیا، وقتی آدما میمیرن، روحشون به زمین برمیگرده و تو بیابون سرگردون میشه. تو مناسبتهای خاص، میتونن به خونه برگردن و لذتِ دیدارِ دوباره رو تجربه کنن. با پاک کردنِ گناهاشون، میتونن دوباره متولد بشن و مثلِ جنینِ انسان از زهدانِ مادر بیرون بیان.»
«پارامیتا؟» لومیان این اصطلاح را از رؤیایش به یاد آورد.
لویی لوند جواب داد؛ ترس در چشمانش آشکار بود: «آره!»
گمان میکرد لومیان این سؤال را پرسیده تا واکنشش را بسنجد.
لومیان جوابِ درست را میدانست و میخواست بفهمد لویی لوند دروغ میگوید یا چقدر از داستانش دروغ است.
لومیان پافشاری کرد: «چرا پارامیتا رو بسازه؟»
فقط میتوانست این را از لویی لوند بپرسد، نه مادام پوآلیس.
لویی لوند آرام سر تکان داد.
«مادام خیلی گذرا بهش اشاره کرد، اما خیلی مبهم بود.
«میگفت فقط یه پارامیتای کوچیک و کاریکاتوروار ساخته، بخشی از پارامیتای کامل. اینم گفت که با ساختنِ پارامیتای خودش، میتونه مادر رو خشنود کنه و بیشتر فرزند بیاره.»
یه بخش؟ اگه اون مادامها موفق میشدن یه پارامیتای کامل بسازن چی میشد؟ لومیان با خود فکر کرد آیا ساختنِ پارامیتایی مینیاتوری پیششرطی برای مسیرِ غیرعادیِ آنها بهسوی الوهیت است یا نه.
به لویی لوند خیره شد و سعی کرد بپرسد: «ردهٔ مادام پوآلیس الان چیه؟»
لویی لوند جواب داد و وسطِ حرف مچِ خودش را گرفت: «وضعیتِ مادام یه کم عجیبه. ممکنه به نابودیِ پارامیتای اون یا چیزِ دیگهای که داره ربط داشته باشه.»
چرا نمیتونم حرفامو کنترل کنم؟ چرا چیزی رو گفتم که نباید میگفتم؟
لویی لوند فهمید رفتارش احتمالاً تحتتأثیرِ یکی از قدرتهای فرابشریِ لومیان لی قرار گرفته است.
حالا که علت را میفهمید، دیگر خودش را سرزنش نکرد و مضطرب نبود. احساسِ آسودگی و آرامش میکرد.
«مادام باید یه جایی بینِ ردهٔ ۵ و ردهٔ ۴ باشه. بعضی وقتا هالهای باابهت از خودش ساطع میکنه که باعث میشه آدما بترسن به چشماش نگاه کنن. وقتای دیگه، همچین عظمتی نداره.»
یادآورِ همون حالتیه که مادام پوآلیس تو رؤیای من داشت... لومیان به یاد آورد و گفت: «ردهٔ ۹ شرور، ردهٔ ۸ باغبان، ردهٔ ۷ ساحرِ کافر، ردهٔ ۶ بذرافشان... بعد از ردهٔ ۵ چی میاد؟ ردهٔ ۴ چطور؟ فراتر از اون چیه؟»
بیشتر از چیزی که انتظار داشتم میدونه... لویی لوند با دیدنِ اینکه لومیان لی اینهمه اطلاعات دربارهٔ ردههای مسیر را یکجا فاش کرد، جرئت نکرد خطری به جان بخرد. تسلیمِ میلش به سفرهدلبازکردن پیشِ او شد و جواب داد: «ردهٔ ۵ شیونگره، و فرمانروای شریر که به اسمِ فرمانروای نیک یا مادام هم شناخته میشه، ردهٔ ۴ـه. نمیدونم فراتر از اون چیه. من فقط یه باغبانم. حقِ اینو ندارم که عطیههای بیشتری بگیرم و ارتقا پیدا کنم تا بشم ساحرِ کافر.»
شیونگر... اسمش دلالت بر تغییرِ جنسیت داره... پولیت شد پوآلیس... لقبهایی مثلِ مادامِ ماه و مادامِ شب نمادِ الوهیت و نیمهخدایان هستن، اما مادام پوآلیس دقیقاً تو نقشِ مادامِ شب جا نمیگیره... لومیان لحظهای درنگ کرد و بعد مسیرِ گفتگو را به کوردو برگرداند.
«پیروانِ اولیهٔ مادام پوآلیس تو دهکده بیشتر عاشقا و سالخوردهها بودن؟»
لویی لوند سر تکان داد و تأیید کرد: «درسته. آدمایی مثلِ ناروکا که خیلی پیر بودن، عمیقاً دلتنگِ عزیزای ازدسترفتهشون میشدن. آرزو داشتن دوباره اونا رو ببینن و نگرانِ این بودن که بعد از مرگ چه چیزی در انتظارشونه. هم ترس رو تجربه میکردن هم دلتنگی رو. این همون کمکیه که مادام میتونه بهشون بکنه. متأسفانه، ناروکا قبل از اینکه کاملاً پارامیتا رو بپذیره، ناگهانی فوت کرد. مادام شک داره که اون نقشهٔ کشیش رو فهمیده باشه و به دستِ پسرِ کوچیکش که پیروِ کشیشه، کشته شده باشه.»
پس ماجرا اینه... لومیان از رؤیایش درکِ تازهای از مرگِ ناروکا به دست آورد.
مرگش نتیجهٔ این بود که میخواستند دهانش را ببندند.
آوا و ریموند هم احتمالاً به همین سرنوشت دچار شده بودند.
لومیان آهی کشید و موضوع را عوض کرد.
«کی متوجه شدید یه مشکلی در موردِ کشیش وجود داره؟»
لویی لوند لحظهای فکر کرد و جواب داد: «اوایلِ ژانویه، بچهها رو توی برجِ قصر دیدم. نمیتونید تصور کنید چطور بود. خلاصه بگم، وحشتزدهام کرد و کم مونده بود دیوونه بشم. به هر دری میزدم تا مادام رو ترک کنم.
«اولش فکر میکردم اونم مثلِ همون متعصبهای علومِ غریبه است که از خریدنِ مجلههایی مثلِ سایکیک و لوتوس و انجام دادنِ کارای بیهوده لذت میبرن. فکر نمیکردم مشکلی در کار باشه. اما هرچی زمان میگذشت، متوجه شدم بقیهٔ ساکنانِ قصر دارن روزبهروز عجیبتر میشن. فرماندار دو بار خودش و مادام رو توی اتاقهاشون حبس کرد، که هر بار با تولدِ یه بچه همزمان بود. پیشخدمتها و خدمتکارای من هم اغلب همین کار رو میکردن و مادام بهطرزِ عجیبی رفتارشون رو درک میکرد.
«هر از گاهی صدای گریهٔ یه نوزاد از دور به گوشم میرسید و باعث میشد شکِ عمیقی تو دلم ریشه بدوونه. با استفاده از فرصتی که غیبتِ مادام و بیدقتیِ بقیه برام فراهم کرده بود، یواشکی جیم شدم تو برج. اوه، مادر، صحنهای که باهاش روبهرو شدم بینهایت ترسناک بود!»
لویی لوند که در ابتدا قصد داشت از رفتارِ غیرعادیِ گیوم بنه حرف بزند، نتوانست افکارش را دربارهٔ حادثهٔ برجِ قصر مهار کند و به حاشیهروی افتاد.
لومیان میتوانست صحنه را بهوضوح تصور کند، زیرا آن را در رؤیایش دیده بود: بچههای انسانی با چنگالهایی شبیهِ پرندگان که روی دیوارها پهن شده بودند، کیپتاکیپ و همهجا پراکنده.
لویی لوند با اضطراب آبِ دهانش را قورت داد و به تعریف کردن ادامه داد: «اولش موقعِ مراسمِ عشای ربانی به کشیش اشارههایی کردم. بعداً فرصت رو غنیمت شمردم تا غیرعادی بودنِ مادام رو براش فاش کنم. شک داشتم که شاید پیروِ یه ایزدِ پلید باشه. اون بهم دستور داد مخفیش کنم و خودم رو لو ندم، و بهم اطمینان داد که خودش به اوضاع رسیدگی میکنه.
«حدودِ اواسطِ ژانویه بود که اوضاع بدتر شد. کشیش طوری به برنامهٔ عادیِ خودش ادامه داد که انگار هیچ مشکلی نیست. با وجودِ اصرارهای مکررم، در نهایت شما حقیقت رو فهمیدید و من رو تهدید کردید.
«بعد از اون، من و سول، کالسکه چی، یه الهام دریافت کردیم. توبه کردیم و با تمامِ وجود خودمون رو وقفِ مادام کردیم.
«بعد، تو ماهِ مارس، کشیش ناگهان با یه گروه از آدما به قصر حمله کرد.»
لویی لوند دانشِ محدودی دربارهٔ وضعیتِ کشیش داشت. وقتی لومیان بیشتر دربارهٔ اتفاقاتِ کوردو پرسوجو کرد، به نظر میرسید لویی لوند با شرایطِ دهکده ناآشناست. این با نقشِ او بهعنوانِ سرپیشخدمتِ قصر، که عمدتاً به امورِ داریژ و شهرهای دیگر میرسید، همخوانی داشت.
او فقط اشاره کرد که از ژانویه به بعد، روستاییانِ کوردو مدام دربارهٔ طالعبینی بحث میکردند و باور داشتند که این کار برایشان شکوه میآورد و سرنوشتشان را تغییر میدهد. پیش از آن، آنها صرفاً از برخی سنتهای عامیانه پیروی میکردند تا از هرگونه تغییر در سرنوشتشان جلوگیری کنند. بحثهای خاص دربارهٔ این مسائل نادر بود.
با درکِ این موضوع که بئوست، فرماندارِ پیشین، و کتی، ندیمهٔ مادام پوآلیس، اکنون استادانِ طلسمِ بدعتگذار بودند و مادام پوآلیس پیش از جشنِ بهار کوردو را ترک کرده بود، لومیان فهمید که اطلاعاتِ بیشتری از لویی لوند به دست نخواهد آورد.
لومیان که میدانست کِی باید دست نگه دارد، سؤالی مستقیم پرسید: «مادام پوآلیس الان کجا اقامت داره؟»
«توی محلهٔ نوئل...» لویی لوند غریزی دست برد تا دهانش را بپوشاند، اما جزئیاتِ دیگری هم اضافه کرد: «خیابانِ اسکاچ بروم...»
خیابانِ اسکاچ بروم تو محلهٔ نوئل... نقشهای از تریر از مقالهای در یک مجله از ذهنِ لومیان گذشت.
محلهٔ نوئل در شمالِ شرقیِ بازارِ محلهٔ نجیبزاده قرار داشت و رودِ سرنزو آنها را از هم جدا میکرد. این محله به داشتنِ بیمارستانهای متعددش، از جمله خانهٔ کهنهسربازان و بیمارستانِ سربازانِ مجروح، مشهور بود. بهعلاوه، چون در حومهٔ شهر قرار داشت، سهمِ قابلتوجهی از زمینهای کشاورزی را به خود اختصاص داده بود.
لومیان از فشار آوردن به لویی لوند یا تشدیدِ میلش برای بیرون کشیدنِ اطلاعاتِ بیشتر خودداری کرد. در عوض، لبخندی زد و گفت: «من هیچ نیتِ بدی نسبت به مادام ندارم. فقط میخوام دربارهٔ اتفاقاتِ کوردو باهاش حرف بزنم.
«بهت اجازه میدم بری. لطفاً به مادام پوآلیس اطلاع بده که اگه مایله با من ملاقات کنه، میتونه زمان و مکانش رو خودش انتخاب کنه. آه، لطفاً جوابتون رو تا قبل از فردا شب به محلهٔ باغِ گیاهشناسی، خیابانِ پاوه، پلاکِ ۹، اتاقِ ۳۰۲ بفرست.»
این خانهٔ امنی بود که لومیان در محلهٔ باغِ گیاهشناسی آماده کرده بود و اکنون سرانجام به کار میآمد.
لویی لوند پیش از آنکه با احتیاط جواب دهد، آهِ آسودگی کشید: «فهمیدم.»
افکارِ مضطربانهای آزارش میداد؛ میترسید لومیان فقط برای این اجازهٔ رفتن به او داده باشد که تعقیبش کند. با این حال، با در نظر گرفتنِ تواناییِ آشکارِ لومیان در کشفِ مخفیگاهِ دقیقِ مادام بدونِ پافشاری بر موضوع، لویی لوند خود را ناگزیر دید که به دوستانه بودنِ رفتارِ لومیان اعتماد کند.
سپس به شلوارکش اشاره کرد و گفت: «نمیتونم با این لباس برم.»