چپتر 207: بدون عنوان
چپتر 207: بدون عنوان
لومیان به طعنههای همیشگی و شوخطبعانهٔ خانمِ شعبدهباز توجهی نکرد و در عوض بر روایتِ او از نفوذِ خدای پلید متمرکز شد.
این با اطلاعاتی که آیتِ «چکش»ِ مرحوم در میان گذاشته بود، همخوانی داشت.
برای خدایانِ پلیدِ ناشناختهای که از قلمروهای دیگر میآمدند، اعطای عطیههای الوهیت کارِ دشواری بود. موانعِ بیشماری سدِّ راهشان میشد. آنها مجبور بودند برای اجرای آیینهای پیچیده در مقیاسی بزرگ، به پیروانِ پنهانِ خود تکیه کنند؛ کاری که اغلب جلبِ توجه میکرد و پیش از آنکه بتوانند نفوذ کنند، به نابودیِ سریعشان میانجامید.
خانمِ شعبدهباز با دقت مثالهای مختلفی را شرح داده بود و دشواریِ عظیمِ فرشتگان را هنگامِ فرود به قلمروی فانی نشان میداد. در سالهای اخیر تنها پنج مورد رخ داده بود که چهار مورد با شکست و یک مورد با موفقیتی نسبی همراه بود. اگرچه به دست آوردنِ مقداری از الوهیت بدونِ رسیدن به جایگاهِ فرشته تا حدودی آسانتر به نظر میرسید، اما چنین مواردی نادر بودند و عموماً با شکست مواجه میشدند.
با اینکه خانمِ شعبدهباز صراحتاً به آن اشاره نکرده بود، لومیان گمان میکرد که مادرِ بزرگ، درختِ مادرِ هوس و مِهِ مرموز، بر اساسِ حرفهای آیتِ «چکش»، تواناییهای نفوذِ فوقالعادهای داشتند که از دیگر موجودات فراتر بود. به نظر میرسید که این سه، مسئولِ بیشترِ مواردِ موفق در به دست آوردنِ قدرتهای الوهیت باشند.
خانمِ شعبدهباز هنوز خبر نداره یا فکر میکنه تو این مرحله نیازی نیست من بدونم؟ لومیان لحظهای درنگ کرد و بیشتر به دومی متمایل بود.
او به خواندنِ پاسخِ خانمِ شعبدهباز ادامه داد.
«این در واقع نشانهٔ خوبیه. سروکله زدن با فرشتهای که به یه موجودِ پنهان خدمت میکنه، خیلی سادهتر از روبهرو شدن با قدرتهای فرشتهخوییـه که از همون موجودِ پنهان سرچشمه میگیرن. خطراتش هم بهمراتب کمتره.
«وقتی به ردهٔ فرشته رسیدی و قدرتهایی به همون اندازه از اون یارو با اسمِ طولانیاش بیرون کشیدی و اونو بهشدت آسیبپذیر کردی، میتونی از سرورم بخوای مهروموم رو باطل کنه و آزادش کنه. بعد میتونی یه کتکِ مفصل بهش بزنی و یا تبدیلش کنی به یه شیءِ مهرشده، یا برگردونیش به ویژگیهای فرابشریِ اصلیاش.
«البته، این بستگی به این داره که اون واقعاً یه فرشته باشه و نه یه عروسکِ خیمهشببازی که عطیه گرفته. سروکله زدن با عروسکها راحتتره. وقتی یه مقدارِ مشخص از قدرتش رو بیرون بکشی، فرو میپاشه. با این حال، قدرتِ باقیموندهای که نشانِ اون موجودِ پنهان رو داره، چالشِ بزرگتریه. باید مهروموم رو نگه داری و کمکم جذبش کنی تا به سطحی برسه که برای یه فرشته قابلمهار باشه.
«به نظر نمیاد همهچیز داره خوب پیش میره و احتمالِ موفقیتش بالاست؟ آه، اما اعصابخردکنترین و سختترین قدم، فرشته شدنه.
«با این وضعیتِ فعلیات، من که چشمم آب نمیخوره. اگه به خاطرِ بیهمتا بودنِ این زمانه نبود، ۹۹ درصد یا بیشترِ فرابشران هرگز حتی به الوهیت نزدیک هم نمیشدن.
«فکر کنم روانپزشکت تا الان روشنت کرده که چطور از اثرهای منفیِ ترمیبوروس طفره بری. نیازی به توضیحِ بیشتر نیست.
«فقط میخوام بهت یادآوری کنم که اگه تو آینده خواستی کارِ مهم یا خطرناکی بکنی، حتماً از قبل برام بنویس و منو در جریانِ اوضاع بذار.
«چرا میگم قبل از استفاده از اون یارو با اسمِ طولانیاش برام بنویسی؟ چون ممکنه مخفیانه تحتتأثیر قرار بگیری و خطراتش رو نادیده بگیری و یادت بره به من خبر بدی. در موردِ ترمیبوروس، اون نمیذاره هشدارِ منو فراموش کنی، چون این یعنی درگیر شدنِ تو تو کلی کارِ خطرناک و روبهرو شدن با خطرِ بالای مرگ. این مسلماً چیزی نیست که اون بخواد یا براش تلاش کنه.
«اگه بمیری، مهروموم آسیب میبینه، اما سرورم باخبر میشه. تو اون حالت، من یه گروه جمع میکنم تا مهروموم رو تقویت کنیم و اونو از بین ببریم.
«با همچین فرشتهٔ ماهرِ سرنوشتی که درونت مهروموم شده، آیندهات قراره حسابی ‹هیجانانگیز› باشه. ستایش بر سرورم. تو مثلِ طعمهای برای پیروانِ خدایانِ پلید، شکارچیان و دیوبانوان هستی. قراره تجربههای خیلی زیادی داشته باشی. اگه وقت و حوصلهاش رو داشتی، حتماً یه نامهٔ طولانی برام بنویس و تعریف کن.
«و حالا، با کمکِ اون دو تا روانپزشک، میتونی تو گردهماییِ بعدی به آقای کِی بگی که میخوای ایمانت رو تغییر بدی. یادت باشه، قبل از اینکه راه بیفتی بری اونجا، برای محافظتِ فرشته به درگاهِ سرورم نیایش کن.»
لومیان نامه را باحوصله خواند. به نظرش حرفهای خانمِ شعبدهباز هم پربار بود و هم توخالی.
ارزشمندترین بخش، راهنماییِ او دربارهٔ طفره رفتن از نفوذِ ترمیبوروس و این یادآوری بود که پیش از استفاده از قدرتِ فرشته، نظرِ او را بپرسد. علاوه بر این، طرحِ زیبایی کشیده بود که فرصتی میداد تا در سطحِ فرشته به فسادِ درونِ بدنش رسیدگی کند.
لومیان با مالشِ نیروی روحیاش نامه را سوزاند. سپس دست در جیب برد و اسکناسها و سکههای پنهان را لمس کرد، و بعد از اتاقِ ۲۰۷ بیرون رفت و راهیِ اتاقِ ۳۰۵ شد.
آنتونی رید پیش از او به اقامتگاهش برگشته بود و در لباسِ یک منشی، لبهٔ تخت نشسته بود.
با دیدنِ لومیان که قفلِ در را باز کرد و وارد شد، توضیحِ سادهای داد: «نتونستم هدف رو تو ورودیِ پشتیِ پلاکِ ۱۲۶ بلوارِ بازار پیدا کنم. با این حال، تازه فهمیدم که اون از درِ اصلی بیرون رفته بوده و تو هم تعقیبش میکردی.»
لومیان ۴۰۰ ورلدور اسکناس بیرون آورد و به آنتونی رید داد.
همزمان، سر تکان داد و گفت: «مأموریت تموم شد.»
آنتونی رید خندید: «انگار با هدف روبهرو شدی.»
لحظهای فکر کرد و پرسید: «میتونم اطلاعاتِ هدف رو به مقامات گزارش بدم؟»
لومیان جواب داد: «یه هفته صبر کن.» او در ابتدا قصد داشت پولِ بیشتری به آنتونی رید بدهد تا گرفتنِ پاداشِ اعلانِ تحتِ تعقیب را به تأخیر بیندازد. با این حال، چون آنتونی نظرش را پرسیده بود، لومیان از موقعیت استفاده کرد و مهلتی زمانی تعیین کرد.
نگران بود که هرگونه تحقیق یا دستگیریِ مرتبط با لویی لوند، مادام پوآلیس را هوشیار کند و احتمالاً دیدارشان را به خطر بیندازد.
آنتونی رید مخالفتی نکرد و آهی کشید. «بیشتر از چیزی که اول فکر میکردم به دردِ محلهٔ بازار میخوری.»
او هرگز ندیده بود یک مجرمِ تحتِ تعقیب، به این سرعت و بدونِ اینکه مقامات متوجه شوند، به سردستهٔ باندی نسبتاً بزرگ تبدیل شود.
لومیان در حالی که نگاهی گذرا به اطرافِ اتاقِ ۳۰۵ میانداخت، به آنتونی رید گفت: «آدمای کاربلد همهجا میتونن پیشرفت کنن، درست مثلِ شما.»
چشمانش به چند کاغذِ تاشده روی میزِ چوبیِ نزدیکِ پنجره افتاد. ضخیمتر و صافتر به نظر میرسیدند و از نقاشیهای رنگروغنِ معمولی بزرگتر بودند.
اینها چه بودند؟ لومیان لحظهای نگاهش را متمرکز کرد و متوجه شد کاغذهای تاشده تهرنگِ آبیِ محو و بافتی چاپی دارند.
فوراً همهچیز دستگیرش شد.
اعلانهای روی دیوار!
این اواخر پوسترهای نامزدهای مجلسِ ملی رو همهجا چسبونده بودن!
لومیان گمانهزنیاش را پنهان نکرد و با طعنه به آنتونی رید گفت: «انگار خیلی پیگیرِ انتخاباتِ مجلسِ ملی هستید. شغلِ قانونی دارید؟»
یکی از معیارهای اساسیِ واجدِ شرایط بودن برای انتخابات.
آنتونی رید با آرامش لبخند زد و جواب داد: «نه.»
او دربارهٔ دلایلش برای جمعآوریِ پوسترهای نامزدهای مجلس توضیحی نداد.
یه مأموریتِ دیگه؟ لومیان تصمیم گرفت بیشتر از این کنجکاوی نکند. بیتفاوت دست تکان داد و از اتاقِ ۳۰۵ بیرون رفت.
در میانِ فریادهای گوشخراشِ آن دیوانه، لومیان از پلهها پایین رفت، مسافرخانهٔ خروسِ زرین را ترک کرد، به تالارِ رقصِ نسیم برگشت و پشتِ پیشخوانِ بار نشست.
متصدیِ بار قامتش را صاف کرد و با احترام سلام داد: «عصر بخیر، سرکرده.»
لومیان سر تکان داد.
«یه لیوان آبسنت به من بده.»
از آنجا که آن روز خیلی به کوردو فکر کرده بود، به مقداری تلخیِ روانگردان نیاز داشت تا حواسش را بیدار کند.
روی صحنه، ژنا با استعدادی اغراقآمیز اجرا میکرد و ترانههایی پرزرقوبرق میخواند. لومیان که به پیشخوانِ بار تکیه داده بود، گذاشت نگاهش پرسه بزند و تکتکِ نتها را در خود فروبرد.
گهگاه جرعهای از آن مایعِ سبزِ رؤیایی مینوشید و میگذاشت تلخیاش اعصابش را بیدار کند.
وقتی خونسردیاش را بازیافت، به کارهای اخیرش که باید به آنها رسیدگی میکرد نظم داد.
اول، مأموریتِ آقای کِی بود؛ دوم، تهدیدِ قریبالوقوعِ باندِ خارِ زهرآگین؛ سوم، دومین حملهٔ سوزانا ماتیس؛ و چهارم، دیدارِ پیشِ رویش با مادام پوآلیس.
دربارهٔ انتخابات، لومیان پس از اینکه از فرانکا تأیید گرفت که باندِ ساوآ هم از اوگ آرتوآ حمایت میکند، دیگر چندان به آن اهمیت نداد. این بدان معنا بود که حتی اگر حزبِ رقیب پیروز میشد، باندِ ساوآ را کاملاً سرکوب نمیکرد یا مانعِ مأموریتِ او نمیشد.
بازگشتِ سوزانا ماتیس مایهٔ نگرانی بود، اما به لطفِ درمانِ روانپزشکی، لومیان در کمک گرفتن از فرانکا تردید نمیکرد. حلوفصلِ این مسئله نسبتاً شدنی شده بود.
وقتی فرابشرانِ رسمی واردِ کار میشدند، از نظرِ کارایی دستکمی از لومیان، که در ردهٔ ۸ بود، نداشتند. آنها بیشک مشکلاتِ مسیو ایو و دردسرهای تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی را کشف میکردند و روحِ پلیدِ سوزانا ماتیس را کاملاً از بین میبردند.
این کار در چند روزِ آینده انجام میشد. لومیان فقط باید هوشیار میماند.
مأموریتِ آقای کِی نسبتاً پیچیده بود و به گاردنر مارتن بستگی داشت. لومیان که فرابشرِ تماشاگر نبود، تنها میتوانست با تلاشهای مکرر تأییدِ هدف را به دست بیاورد. در حالِ حاضر هیچ میانبری وجود نداشت، بنابراین عجله بیفایده بود.
بههمینشکل، باید منتظرِ پاسخِ مادام پوآلیس میماند. لومیان حتی اگر میخواست هم نمیتوانست در این مورد عجله کند.
با بررسیِ اوضاع، لومیان به این نتیجه رسید که باید مقابله با تهدیدِ باندِ خارِ زهرآگین را در اولویت قرار دهد.
پس از انتخابات، راجر «عقرب سیاه» عطیهای اضافی از مادامِ ماه دریافت میکرد و به ردهٔ بذرپاش میرسید. هارمن کچل و کاستینا «شمعدان پا کوتاه» حتی ممکن بود تا سطحِ استادانِ طلسمِ بدعتگذار ارتقا یابند. در آن زمان، لومیان که هدفِ اصلیشان بود، در برابرشان بیدفاع میشد. حتی با حمایتِ فرانکا، بارون برینیه و متحدانش، اوضاع خطرناک میشد.
بهتره قبل از اینکه انتخابات تموم بشه، با فرانکا دستبهیکی کنم و تو تاریکیِ شب یواشکی برم پلاکِ ۱۲۶ بلوارِ بازار تا بقیهٔ سردستههای باندِ خارِ زهرآگین رو از بین ببرم؟ حتی اگه مادامِ ماه بعداً نیروی کمکی بفرسته، تا بخوان اوضاع رو آروم کنن، من اعتمادِ سرکرده رو جلب کردم و فرصتی به دست آوردم تا تا حدی از محلهٔ بازار کنار بکشم...
مشکل اینجاست که باید تو قلمروی خودشون با یه استادِ طلسمِ بدعتگذار روبهرو بشم. حتی با اتحادِ من و فرانکا، شکست دادنش کارِ سختیه، چه برسه به متحدای احتمالیش...
شاید فرصتی پیش بیاد که وقتی هارمن کچل و کاستینا «شمعدان پا کوتاه» بیرونن، بهشون حمله کنم؟ لومیان در همین افکار بود که شارلی را دید. او لباسِ پیشخدمتها را پوشیده بود و با سینی به پیشخوانِ بار نزدیک میشد.
لومیان برای سلام سر تکان داد و بیاختیار روی بختِ شارلی تمرکز کرد.
در یک چشمبههمزدن، چنگش به دورِ لیوانِ آبسنت محکم شد و مردمکهایش گشاد شدند.
او «دید» که بختِ شارلی به خون آغشته است؛ ترکیبی چرخان از رنگِ زرشکی و آبنوسی که لرزه بر اندامش انداخت.
این تنها یک معنا داشت: شارلی در دو تا سه روزِ آینده، یا شاید حتی در ۲۴ ساعتِ آینده، در آستانهٔ فاجعهای مرگبار قرار داشت!