چپتر 208: بدون عنوان
چپتر 208: بدون عنوان
لومیان به این فکر کرد که آیا حملهٔ سوزانا ماتیس نزدیک است یا نه. شارلی هیچ دشمنِ شناختهشدهای نداشت و بهتازگی در تالارِ رقصِ نسیم پیشخدمت شده بود.
هرچند احتمال داشت شارلی فقط گرفتارِ زنجیرهای از حوادثِ ناگوار شده باشد، لومیان نمیخواست هیچ خطری را به جان بخرد.
شارلی با احتیاط سینی را پایین گذاشت و منتظر ماند. زیرِ نگاهِ لومیان معذب شده بود.
شارلی که تواناییِ پیشگوییِ رازآلودِ او را به یاد آورده بود، جلوتر رفت و زمزمه کرد: «چیزی دیدی؟»
لبخندی روی صورتِ لومیان نشست.
«یه دیدارِ عاشقانه تو آیندهت میبینم. قراره با یه زنِ زیبا رابطهای فراتر از دوستی برقرار کنی.»
شارلی با شگفتی و خوشحالی پرسید: «واقعاً؟»
اسمِ زنه سوزانا ماتیسه... لومیان خندهای کرد و حرفش را خورد و گفت: «خیلی زودباوری، نه؟ چطور تونستی باورش کنی؟»
شارلی با چهرهای مأیوس گفت: «میدونستم...»
ماجرای آن سازِ احمقها از قبل مهارتِ سیِل در فریبکاری را به او نشان داده بود.
لومیان رفتنِ شارلی به حاشیهٔ تالارِ رقص با سینیِ پر از لیوان را تماشا کرد و لبخند از روی لبش محو شد.
افکار در ذهنِ لومیان میچرخیدند.
من فقط بدشانسم یا سرنوشتم محتومه؟ فرابشرای رسمی بهزودی موسیو ایو و تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی رو زیرِ نظر میگیرن. همهٔ پیروای فرقه که به درختِ مادرِ هوس باور دارن رو دستگیر میکنن و جای اون روحِ پلید، سوزانا ماتیس، رو پیدا میکنن تا کاملاً پاکسازیش کنن. با این حال، من اینجام و با این احتمال روبهروام که سوزانا ماتیس همین امروز به من و شارلی حمله کنه...
لعنت به ترمیبوروس، اون تخمِ خوک. حتماً کارِ خودشه!
بر اساسِ مشاهداتم از بخت و اقبال، مشکل احتمالاً اواخرِ امشب یا حتی نیمهشبِ پسفردا پیش میاد...
نمیتونم فقط به این دل خوش کنم که سوزانا ماتیس پسفردا سراغِ من و شارلی میاد. باید برای بدترین حالت آماده بشم...
لومیان که تحتِ تأثیرِ بددهنیهای فرانکا و ژنا قرار گرفته بود، بهتدریج خونسردیاش را بازیافت و خود را مجبور کرد آرام بماند و اوضاع را بسنجد.
همزمان، طرحِ اولیهای برای اقدام ریخت.
اول اینکه با هویتی پنهان، مخفیانه به شارلی هشدار میداد و به او میگفت در سه روزِ آینده به نزدیکترین کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی پناه ببرد.
دوم اینکه به خیابانِ روپوشسفیدها میرفت و از فرانکا کمک میگرفت.
لومیان باور داشت با محافظتِ فرانکا و انگشتِ آقای کِی، شانسِ زیادی برای جانِ سالم بهدر بردن از یورشِ اولیهٔ سوزانا ماتیس دارد. گذشته از این، او در آینده فرصتِ دیگری پیدا نمیکرد. چه پیامِ فرانکا از طریقِ کانالهای مخفیاش به فرابشرانِ رسمی میرسید و چه شارلی برای پناه گرفتن در کلیسای جامع حضور مییافت، همین کافی بود تا کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی از ظهورِ دوبارهٔ سوزانا ماتیس باخبر شود!
هرچند لومیان احتمالاً میتوانست با کمکِ آقای کِی بهتنهایی از پسِ سوزانا ماتیس بربیاید، اما حالا که به فرانکا لطفی بدهکار بود، چرا برای اطمینان از امنیتِ بیشتر، کمی به این بدهی نمیافزود؟
بیدرنگ آبسنتش را سر کشید و از تالارِ رقصِ نسیم بیرون رفت.
به اتاقِ ۲۰۷ در مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگشت، عینکِ رازکاوی را برداشت و روی پلِ بینیاش گذاشت.
بارِ دیگر جهان چرخید و او به زمین افتاد. دوروبرش پر بود از شبکهٔ عظیمی از ریشههای سبزِ مایل به قهوهای، حشراتی که به اینسو و آنسو میدویدند و موشهایی که در گوشهوکنار پنهان شده بودند...
درست زمانی که لومیان میخواست عینکش را بردارد و تغییرِ قیافه بدهد، چشمش به دستهای موی فیروزهای افتاد که با شاخهها و تاکها در هم تنیده شده بود.
بنگ!
سرِ لومیان چنان چرخید که گویی ضربهای خورده باشد و ستارههای طلایی جلوی چشمانش رقصیدند.
شتابان عینکِ رازکاوی را برداشت، خم شد و چند لحظه عق زد.
وقتی موجِ تهوع فروکش کرد، لومیان تا زمانی که میل به نقاشی کشیدن هنوز در وجودش باقی بود، فرصت را غنیمت شمرد. دست به سوی وسایلِ گریم برد و مالیدنِ موادِ مختلف به صورتش را آغاز کرد.
لومیان با خیره شدن به شیشهٔ کمنورِ پنجره، دید که هر لحظه ناشناستر میشود. شبیهِ یکی از آن مستانِ ژولیدهای شده بود که معمولاً در تالارهای رقص پیدا میشدند.
وقتی کارش تمام شد، از ترسِ اثراتِ گیجکنندهای که ممکن بود به دنبال داشته باشد، نگاهش را دزدید.
هوف... لومیان وسایلِ گریمش را کنار گذاشت، نفسِ عمیقی بیرون داد و تصاویری را که هنگامِ به چشم داشتنِ عینکِ رازکاوی دیده بود، در ذهنش مرور کرد.
یک تصویر بیش از همه به چشم میآمد؛ تصویرِ موهای فیروزهای که با شاخهها و تاکها در هم تنیده شده بود. این تصویر حسِ آشنایی را در درونش برانگیخت و بهسرعت ارتباطی پیدا کرد.
سوزانا ماتیس هم موهای بلند و فیروزهای داشت که با شاخهها و تاکهایی در هم تنیده شده بود که انگار از هیچ پدیدار میشدند!
قلمروی سوزانا ماتیس احتمالاً یه جایی زیرِ زمین تو محلهٔ بازاره؟ لومیان به این نتیجهٔ اولیه رسید.
بیاختیار در دل غرغر کرد: چرا بازم باید زیرِ زمین باشه؟ مگه تریرِ زیرزمینی همینجوریش بهاندازهٔ کافی شلوغ نیست؟
با این حال، این موضوع دلیلِ ناتوانیِ فرابشرانِ رسمی در پاکسازیِ کاملِ سوزانا ماتیس در رویاروییِ قبلیشان را نیز توضیح میداد. نابود کردنِ هیولاهای زیرزمینی همیشه دشوار بود، درست مثلِ شبحِ مونسوری.
لومیان دیدارِ مخفیانهٔ موسیو ایوِ واقعی از تریرِ زیرزمینی در اواخرِ شب را به یاد آورد. هدسیِ منحرف را به خاطر آورد که به ژنا دارو خورانده و او را به غاری زیرزمینی برده بود. به نظر میرسید هدسی با آن منطقه آشناست و در آنجا احساسِ راحتی میکند.
این موضوع لومیان را متقاعد کرد که سوزانا ماتیس واقعاً در جایی در تریرِ زیرزمینی پنهان شده است، نه چندان دور از مکانی که هدسی انتخاب کرده بود.
شاید تو اعماقِ مسیرِ زیرزمینی، تا انتهای اون؟ لومیان با این گمانهزنی، شلوارِ کارِ سادهای پوشید که با بالاتنهٔ رسمیاش همخوانی نداشت و از اتاقِ ۲۰۷ بیرون رفت.
در تالارِ رقصِ نسیم، لومیان محیطِ اطراف را از نظر گذراند تا اینکه شارلی را دید که نزدیکِ حاشیهٔ تالارِ رقص در حالِ سروِ نوشیدنی برای مهمانان بود.
لومیان نزدیکتر شد، نامحسوس از کنارِ شارلی گذشت و زمزمه کرد: «سوزانا ماتیس.»
در میانِ آوازِ ژنا، موسیقیِ کوبنده و همهمههای بلند، آن نام بهوضوح طنینانداز شد. شارلی سرِ جایش خشکش زد، گویی صاعقه به او زده باشد.
تازه آن موقع بود که لومیان با لحنی آرام به او هشدار داد: «خبردار شدم که سوزانا ماتیس تو همین سه روزِ آینده دوباره پیداش میشه. اگه میخوای از یه سرنوشتِ شوم جونِ سالم به در ببری، امشب به کلیسای جامع پناه ببر و سه روز همونجا بمون.»
نخستین واکنشِ شارلی وحشت بود. دومین واکنشش این بود که با نگاه دنبالِ سیِل بگردد. و سومین واکنشش این بود که با اضطراب بپرسد آیا بهخاطرِ سه روز مرخصی اخراج میشود یا نه.
شارلی که بیهوده دنبالِ سیِل میگشت، بغض گلویش را فشرد. جرئت به خرج داد و با صدایی خفه پرسید: «واقعاً؟»
میتونی باور نکنی... لومیان واکنشِ غریزیاش را مهار کرد تا مبادا شارلی متوجهِ ارتباطی شود.
با تلاشی عمدی برای پایین نگهداشتنِ صدایش ادامه داد: «اگه امشب بری کلیسای جامع، یکی اونجا حقیقت رو برات روشن میکنه.»
ترسِ شارلی چنان بر او غلبه کرد که دیگر مهارشدنی نبود. چهرهٔ ناآشنای روبهرویش را برانداز کرد و با صدایی لرزان پرسید: «شما کی هستین؟»
و چرا مخصوصاً اومدی به من هشدار بدی؟
لومیان با وامگرفتنِ جملهای که خواهرش اغلب بهشوخی به کار میبرد، جواب داد: «فقط کسی که خیرت رو میخواد.»
بیهیچ توضیحِ دیگری از کنارِ شارلی گذشت، خودش را در میانِ جمعیتِ تالارِ رقص جا داد و بهسرعت از دید محو شد.
شارلی حس کرد گویی در سرمای زمستان فرو رفته است؛ بدنش بیاختیار میلرزید.
در چنین لحظاتی، گهگاه خاطراتِ زیبایی، لطافت و شورِ سوزانا ماتیس در رؤیاهایش جان میگرفت. اما هر بار، آن خاطرات زیرِ سایهٔ تصاویرِ مهیبِ زگیلهای درختمانند، گلهای شکوفا و ترشحاتِ لزج محو میشد و هرگونه میلی را در درونش میکُشت. و حالا، آن هیولا داشت برمیگشت!
باید خودمو به کلیسای سنت روبر برسونم! شارلی سینیبهدست چند قدم بهسمتِ درِ خروجی برداشت، اما بعد ایستاد.
به یاد آورد که دیگر پاسی از شب گذشته است و بلوارِ بازار در این ساعت بیشک عابرانِ بسیار اندکی دارد.
چنین محیطی بسیار خطرناکتر از تالارِ رقصِ نسیمِ پرهیاهو بود!
سوزانا ماتیس همیشه تو خوابهام پیداش میشه، یا تو دلِ شب که همه خوابن. اما اینجا، تو تالارِ رقص، با این همه چشمی که به ماست، قطعاً جرئت نمیکنه پیداش بشه... وقتی سیِل برگرده، ازش میخوام تا کلیسای سنت روبر همراهیم کنه... شارلی نگاهش را از در گرفت و تصمیم گرفت کمی بیشتر صبر کند.
تالارِ رقص که پر از صداها و رایحههای گوناگون بود، به او حسِ امنیت میداد.
...
خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳.
لومیان پس از پاککردنِ آرایشش، به درِ خانهٔ فرانکا کوبید.
دماسبیِ فرانکا باز شده بود و موهای کتانرنگش طبیعی روی شانههایش ریخته بود. با این حال، بهجای لباسخواب، یک دست لباسِ راحتیِ دوتکهٔ نخی به تن داشت.
با دمپاییهای تابستانیاش چرخید تا لومیان را به داخل راه دهد و با سردرگمی پرسید: «امشب برای دانشِ علومِ غریبه اومدی؟»
با توجه به زمانِ کوتاهی که از هم جدا شده بودند —کمتر از دو ساعت— هیچ دلیلِ دیگری به ذهنش نمیرسید.
پس از آنکه فرانکا در را بست، لومیان با لحنی جدی گفت: «یه اتفاقی برای شارلی افتاده. حدس میزنم سوزانا ماتیس تو همین دو روزِ آینده، چهبسا حتی امشب، دوباره پیداش بشه.»
فرانکا نتوانست تعجبش را پنهان کند: «به این زودی؟»
او هنوز ماجراهای سوزانا ماتیس، موسیو ایو و تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی را به ۰۰۷ گزارش نداده بود!
لومیان سر تکان داد.
«با اینکه پذیرفتنش سخته، ولی همهٔ نشانهها میگن حدسم درسته.»
فرانکا بیدرنگ به سراغِ بررسیِ احتمالات رفت: «برنامهت چیه؟»
لومیان دو نقشهٔ عملیاتیاش را با فرانکا در میان گذاشت، اما حرفی از انگشتِ آقای کِی به میان نیاورد.
فرانکا با لبخند نگاهش کرد.
«خیلی خونسردی.
«مگه قبلاً بهم نگفتی که گمان میره سوزانا ماتیس یه روحِ پلیدِ ردهٔ ۵ باشه؟ حتی اگه با هم متحد بشیم، ممکنه نتونیم شکستش بدیم.
«نوچ، زیادی به من اعتماد داری، یا شایدم زیادی به خودت مطمئنی؟»
لومیان لبخند زد: «هر دو.»
فرانکا آهی کشید و به ساعتدیواریِ خانه نگاه کرد: «اینکه از فاجعهٔ کوردو جونِ سالم به در بردی، نشون میده بیشک آدمِ خارقالعادهای هستی. اگه بتونیم امشب رو سر کنیم، دیگه نباید مشکلی پیش بیاد. من از طریقِ رابطههام خیلی زود به مقامات خبر میدم. تو پذیرایی منتظرم بمون.»
به اتاقخوابِ اصلیاش برگشت و مشغولِ کاری شد.
لومیان روی مبل نشست و نگاهش را به ساعتدیواریِ کوکوی کنارش دوخت که بیوقفه دقیقهها را با تیکتاک میشمرد.
نزدیک به نیم ساعت گذشت تا فرانکا از اتاق بیرون آمد. ردایی سیاه به تن کرده بود که با زرهِ چرمی و کلاهِ متصل به آن آراسته شده بود.
به لومیان خبر داد: «حل شد. احتمالاً فردا عملیات رو شروع میکنن.» و سپس پرسید: «نگران نیستی شارلی تو راهِ کلیسای سنت روبر به دردسر بیفته؟ تو دلِ شب حتی آدمهای عادی هم ممکنه تو گوشه و کنارِ خیابون با ارواحِ پلید روبهرو بشن.»
کلیسای سنت روبر، کلیسای جامعِ اصلیِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی در بازارِ محلهٔ نجیبزاده بود که در نزدیکیِ ایستگاهِ قطارِ بخارِ سوهیت قرار داشت. گورستانِ وابسته به آن، زمانی همان فضایی را اشغال میکرد که اکنون تالارِ رقصِ نسیم در آن بنا شده بود.
لومیان از قبل به این موضوع فکر کرده بود.
«قصد دارم بعد از تعطیلشدنِ تالارِ رقصِ نسیم، مخفیانه تا کلیسای جامع تعقیبش کنم.»
فرانکا اخم کرد و لومیان را برانداز کرد: «منم باهات میام. شارلی تو تالارِ رقص در خطر نیست؟ بعضی از ارواحِ پلید اصلاً به حضورِ بقیه یا تعدادِ آدمها اهمیتی نمیدن.»
با توجه به اینکه حضورِ قبلیِ سوزانا ماتیس به هیچکسِ دیگری آسیب نرسانده بود، لومیان ناخودآگاه باور داشت که او از مکانهای شلوغ دوری میکند. تالارِ رقص بسیار شلوغتر از مسافرخانه بود.
لومیان که با هشدارِ فرانکا به خود آمده بود، با صدایی بم گفت: «بیا زودتر برگردیم تالارِ رقص!»