چپتر 209: غیببینی
چپتر 209: غیببینی
تالارِ رقصِ نسیم.
لومیان تالارِ رقصِ کمنور را از نظر گذراند و دنبالِ شارلی گشت، اما سودی نداشت. دلش ریخت. شتابان به لویی و سارکوتا اشاره کرد که نزدیکتر بیایند.
لویی با صدایی پر از اضطراب پرسید: «چی شده، رئیس؟»
گمان میکرد لومیان از اوضاعِ فعلیِ تالارِ رقص ناراضی است.
چشمانِ لومیان روی پیشخدمتها که همه جلیقه و پاپیون به تن داشتند، چرخید. با لحنی عادی پرسید: «شارلی کجاست؟ باید دربارهٔ چیزی باهاش حرف بزنم.»
چشمانِ لویی از تعجب گشاد شد: «رئیس، مگه شارلی همین الان دنبالِ شما نیومد بیرون؟»
شارلی دنبالِ من اومد؟ مردمکِ چشمانِ لومیان تنگ شد، گویی نورِ تندی ناگهان به چشمش خورده باشد.
با صدایی بم پرسید: «کِی؟»
لویی لحظهای فکر کرد. با سردرگمیِ آشکاری در چهرهاش به لومیان نگریست.
«کمتر از پنج دقیقه پیش.»
نگاهِ لومیان به سارکوتا چرخید؛ زیردستِ کمحرف و قابلاعتمادش که او هم گیج مینمود.
پنج دقیقه پیش؟ من بیشتر از نیمساعت تو خیابانِ روپوشسفیدها بودم. تازه، آخرین باری که از تالارِ رقص رفتم بیرون، خودم رو شبیهِ یه آدمِ مست جا زده بودم. محاله شارلی با من اومده باشه... لومیان بیدرنگ احتمالِ اینکه شارلی بیسروصدا با او از تالارِ رقص رفته باشد را رد کرد.
اوضاع داشت هر لحظه عجیبتر میشد!
با در نظر گرفتنِ بختِ سیاه و شومِ شارلی که هالهای از رنگِ سرخِ زرشکی داشت، احتمالِ اینکه به خطر افتاده باشد تقریباً به ۱۰۰ درصد میرسید!
لومیان هجومِ افکارش را پس زد و به لویی و سارکوتا گفت: «شاید یکی خودش رو جای من جا زده، ولی نمیدونم چرا باید دنبالِ شارلی بگرده.»
لویی بیاختیار گفت: «غیرممکنه...»
چند دقیقه پیش، او و سارکوتا با رئیس سلام و احوالپرسی کرده بودند. امکان نداشت تقلبی در کار باشد!
پیش از آنکه لویی حرفش را تمام کند، لومیان نگاهی سرد به او انداخت. لویی فوراً لحنش را عوض کرد و به تتهپته افتاد: «شاید، شاید هم تقلبی بوده.»
لومیان روی این مسئله مکث نکرد و پرسید: «شارلی وقتی از تالارِ رقص رفت بیرون، لباسش رو عوض کرد؟»
طبقِ قوانینِ تالارِ رقصِ نسیم، هر پیشخدمت، متصدیِ بار، آشپز و کمکآشپز دو دست لباسِ کار داشت. با این حال، اجازه نداشتند آنها را از تالارِ رقص بیرون ببرند؛ لباسها فقط باید در رختکنِ طبقهٔ اول میماندند.
این به دلیلِ فضای فرهنگیِ محلهٔ بازار بود. متصدیانِ بار و پیشخدمتها مدام در معرضِ ورشکستگیِ ناشی از قمار، اعتیاد به الکل، بیماری و مشکلاتِ دیگر بودند. اگر اجازه داشتند لباسِ کارشان را به خانه ببرند، حتماً پیش از غیبشدن آن را برای پولِ نقد گرو میگذاشتند. برایشان هم مهم نبود که تالارِ رقصِ نسیم متعلق به باند است.
به همین ترتیب، در کافههای ارزانقیمتِ تریر که پاتوقِ زبالهگردها، کارگران، ولگردها و کارگرانِ سطحپایین بود، از ظروفِ حلبی و زنجیرهای آهنی برای بستنِ آنها به میزها استفاده میشد. این کار دامنهٔ حرکتِ مشتریان را محدود میکرد و جلوی آنها را میگرفت تا ظروف را مخفیانه نبرند و نفروشند.
کافههای مجللتر هم دردسرهای خاصِ خودشان را داشتند. آنها برای حفظِ فضای باکلاسِ خود، ترجیح میدادند از ظروفِ نقره یا چینی استفاده کنند. در نتیجه، صاحبِ کافه مجبور بود هر روز پس از تعطیلی، ظروف را با دقت بشمارد تا چیزی کم نشده باشد. به پیشخدمتها هم بارها گوشزد میشد که در این موارد هوشیار باشند.
لویی در پاسخ به پرسشِ لومیان قاطعانه گفت: «نه.»
او قصد داشت جلوی رفتنِ شارلی را با لباسِ پیشخدمتی بگیرد، اما چون شارلی با رئیس رفته بود، عاقلانه دهانش را بسته نگه داشت.
بیشترِ قوانینِ تالارِ رقص برای پیشخدمتها، رقصندهها، متصدیانِ بار، آشپزها، نگهبانانِ در، نظافتچیها و حتی مدیران اعمال میشد. رئیس از چنین محدودیتهایی معاف بود!
لومیان سر تکان داد و به آرامی گفت: «شماها به کارتون برسید.»
با این حرف، به سمتِ رختکنِ نزدیکِ آشپزخانه رفت.
گمان میکرد ناپدید شدنِ شارلی به سوزانا ماتیس ربط دارد!
رختکنِ کوچک خالی بود. لومیان نگاهی به اطراف انداخت و کمدی را که نامِ شارلی رویش برچسب خورده بود، پیدا کرد.
فرانکا که ردا و کلاهی سیاه به تن داشت، کنارِ لومیان ظاهر شد و او را تحسین کرد: «سریع عمل کردی. میدونستی باید برام یه واسطهٔ غیببینی پیدا کنی.»
لومیان به سادگی جواب داد: «احمق که نیستم.»
تکهسیمی را که همیشه همراه داشت بیرون آورد و پیش از باز کردنِ کمدِ شارلی که لباسهایش در آن بود، چند بار آن را چرخاند.
فرانکا یکیدو ثانیه فکر کرد و سپس دست دراز کرد تا پیراهنِ کتانیِ شارلی را بردارد.
سپس از جارویی که بیرونِ رختکن به دیوار تکیه داده شده بود، برای انجامِ غیببینی استفاده کرد.
«مکانِ فعلیِ شارلی...
مکانِ فعلیِ شارلی...
...»
فرانکا لباسهای شارلی را در دستِ چپ گرفت و دستِ راستش را روی سرِ جارو فشار داد و زیرِ لب زمزمه کرد.
سرانجام، دستِ راستش را رها کرد، اما جارو بیحرکت ماند. چنان ثابت ایستاده بود که گویی هنوز کسی آن را نگه داشته است.
پس از چند ثانیه، با صدای «تاپ!» روی زمین افتاد.
لومیان پرسید: «کسی توش اختلال ایجاد کرد؟»
فرانکا آرام سر تکان داد.
«اینطور به نظر نمیاد...»
او بهسرعت به سمتِ آینهٔ قدیِ رختکن رفت و چند بار روی سطحش دست کشید.
در حالی که لباسهای شارلی را در دست داشت، دورِ دیگری از غیببینی را آغاز کرد.
پس از چند ثانیه، آینه تاریک شد، گویی خودِ تاریکی را بازتاب میداد.
لحظهای بعد، دو پیکر ظاهر شدند که در نوری زردرنگ و مهآلود حرکت میکردند.
یکی از آنها که لباسِ پیشخدمت به تن داشت، تا حدودی شبیهِ شارلی بود، در حالی که دیگری از پشت به لومیان شباهت داشت.
غیر از آن، نمیتوانستند جزئیاتِ بیشتری را تشخیص دهند.
فرانکا چند ثانیه تصویر را بهدقت بررسی کرد و سپس با اطمینان نتیجه گرفت: «اونا زیرِ زمینن! برای همینه که غیببینیِ قبلی نتونست جوابِ روشنی بده. جارو که نمیتونه بپره و روی سرش وایسه، میتونه؟»
لومیان سر تکان داد و از رختکن بیرون رفت. به طبقهٔ بالا رفت تا یک چراغِ کاربیدی و هر وسیلهٔ مفیدِ دیگری را که ممکن بود بعداً به کارش بیاید، بردارد. سپس، شتابان تالارِ رقص را ترک کرد.
پیشاپیش حدسهایی میزد!
فرانکا با دیدنِ این صحنه، پودری درخشان از جیبش بیرون آورد و با خواندنِ وردی، خودش را از دید پنهان کرد.
در بلوارِ بازار، که غرق در نورِ وهمآورِ مهتابِ سرخ و چراغهای گازِ خیابان بود، لومیان قدمهایش را تند کرد و همهجا را به دنبالِ هر رد یا سرنخی گشت.
مقصدش ورودیِ زیرزمین در وسطِ بلوارِ بازار بود.
ناگهان، در میانِ تاریکیِ فراگیر، لومیان یکباره ایستاد.
دید که شبکههای جویِ فاضلاب جابهجا شدهاند و ردپاهای آشفتهای در کنارِ جاده به چشم میخورد. نزدیک به ارتفاعِ سرِ یک آدمِ عادی، نشانههایی از برخورد وجود داشت.
فرانکا بارِ دیگر خود را نمایان کرد و توالیِ رویدادها را بازسازی کرد. «انگار وقتی سعی میکرده تعادلش رو کنارِ جویِ آب حفظ کنه، لیز خورده و تلوتلو خورده. آخرش هم خورده به یه چراغِ گاز... باید خونی ریخته باشه، ولی پاکش کردن...»
او که گیج شده بود، با خودش زمزمه کرد:
«شبیهِ همون اتفاقِ بدشانسیه که امروز صبح دیدم...»
در آن لحظه، فرانکا ناگهان چیزی را فهمید. «نکنه همون شیادِ بدشانس، ایو، شارلی رو برده باشه؟»
لومیان از مدتها پیش مشکوک بود، اما حالا بیشتر مطمئن شده بود.
«اگه میتونه خودش رو جای مسیو ایو جا بزنه، پس میتونه هویتِ من رو هم جعل کنه.
«این تواناییش خیلی قابلتوجهست...»
در آن لحظه، تمامِ قطعاتِ معما در ذهنِ لومیان کنارِ هم قرار گرفتند.
سوزانا ماتیس در آستانهٔ بهبودی بود، با این حال همچنان نگرانِ نظارتِ مداومِ فرابشرانِ رسمی بر شارلی بود. بنابراین، مسیو ایوِ قلابی را به کار گرفت تا خودش را جای سیِل جا بزند و مخفیانه شارلی را به زیرزمین ببرد، طوری که شبیهِ یک اتفاقِ عادی به نظر برسد. وقتی به تریرِ زیرزمینی میرسیدند، پیدا کردنشان برای فرابشرانِ رسمی دشوار میشد.
اگر بیشتر از این معطل میکردند، حتی غیببینی هم ممکن بود بینتیجه بماند!
فرانکا جواب داد: «فرار از دستِ فرابشرانِ رسمی تو تحقیقاتِ اولیهشون مهارتِ چشمگیری میخواد.» او از نامرئی بودن دست کشید و به دنبالِ لومیان به سمتِ ورودیِ تریرِ زیرزمینی در وسطِ بلوارِ بازار رفت.
همین که نورِ زرد و آبیِ چراغِ کاربیدی پلههای پایین را روشن کرد، لومیان متوجهِ دو دسته ردپا شد.
یک دسته آشنا بود—به شارلی تعلق داشت.
با بررسیِ ردپاها، پیدا بود که شارلی از پایین رفتن به زیرزمین در دلِ شب واهمه داشته است. با احتیاط قدم برداشته بود، اما در نهایت تصمیم گرفته بود به سیِل اعتماد کند.
فعلاً هیچ نشانهای از اینکه او را بسته باشند، وجود نداشت.
لومیان زیرِ لب ناسزا گفت: «احمق...»
قابلدرک بود که نمیتوانست فریب را تشخیص دهد. هر چه باشد، یکی فرابشر بود و دیگری آدمِ عادی. با این حال، مسافتِ زیادی را با هم راه رفته بودند. یعنی در طولِ گفتوگویشان هیچچیزِ مشکوکی حس نکرده بود؟
واقعاً جعلِ هویتِ من، لومیان لی، اینقدر آسونه؟
فرانکا آهِ آسودگی کشید و گفت: «خدا رو شکر این ردپاها رو داریم.»
استفاده از غیببینیِ سادهشده با چوبِ دوشاخه در زیرزمین دشوار بود. گرچه ممکن بود جهتِ درست را نشان دهد، اما چهبسا مسیرِ قابلعبوری برای دنبال کردن وجود نداشت. اغلب نیازمندِ دور زدنهای طولانی بود که خطرِ گم شدن در تاریکیِ هزارتو را افزایش میداد.
ساحره هیچ وسیلهای برای روشن کردنِ مسیرشان نیاورده بود. معلوم نبود که به تواناییاش برای ماندن در کنارِ لومیان اطمینان دارد یا صرفاً مانعِ تاریکی بر دیدش را نادیده گرفته است.
لومیان چراغِ کاربیدی را در دست گرفت و پلهها را طی کرد تا به سطحی رسید که نامِ خیابانها و میدانها در آن مشخص شده بود.
او بهسرعت حرکت میکرد و گاهی پیش از آنکه فرانکا بتواند ردپاها را تشخیص دهد، جهتی را انتخاب میکرد. خیلی زود، دوباره ردپاهای شارلی و ایوِ شیاد را پیدا کردند.
فرانکا گیج شده بود. پس از مکثی کوتاه، نتوانست جلوی خودش را بگیرد و پرسید: «انگار میدونی ایوِ شیاد داره کجا میره؟»
لومیان با آرامش جواب داد: «بعد از اینکه اون منحرف ژنا رو بیهوش کرد، همین مسیر رو رفت.»
این مسیری بود که برای آن افراد آشنا بود، مسیری که حسِ امنیت را تداعی میکرد. علاوه بر این، احتمال داشت که ایوِ شیاد شارلی را پیشِ سوزانا ماتیس ببرد. سوزانا چهبسا در انتهای همین مسیر منتظرشان بود!
فرانکا حرفِ دیگری نزد. او از پوششِ تاریکی استفاده کرد تا خودش را تا حدودی پنهان کند. گاهی جلوتر میرفت تا مسیر را بررسی کند و گاهی مراقبِ پشتسر و پهلوهای لومیان بود.
پس از چند دقیقه پیادهروی، لومیان و فرانکا ایستادند.
آن منطقه نشانههایی از ریزشِ جزئی داشت. آوار در آن حوالی پراکنده بود و مسیرها با بینظمی پیچوتاب میخوردند. در نهایت، به حفرهٔ کوچکی میرسیدند که با قلوهسنگها مسدود شده بود.
فرانکا با صدای هیسمانندی زمزمه کرد: «هدف به یه ریزشِ جزئی برخورده و گیر افتاده؟ این دیگه بیش از حد بدشانسی نیست؟»
سپس نگاهش به لومیان چرخید.
«اون طلسمِ بدشانسی رو از کجا آوردی؟ اثرش خیلی قویه.»
لومیان در حالی که مطمئن نبود باز هم به فردی به بدشانسیِ آن ولگرد بربخورد، جواب داد: «دفعهٔ بعد که به همچین بدبختیای برخوردم، یکی هم برای تو میگیرم.»
بهمحضِ اینکه حرفش تمام شد، شن و ماسه از تودهٔ سنگهایی که ورودیِ غار را مسدود کرده بودند فرو ریخت و با صدایی تقتقمانند روی زمین افتاد.
پس از مدتِ کوتاهی، راهرویی باز شد و پیکری با احتیاط بیرون آمد.
با موهای طلایی مایل به سیاه و چشمانِ آبیِ روشن و درخشان، جذابیتِ چشمگیری داشت—یک لومیانِ دیگر.