چپتر 21: بدون عنوان
چپتر 21: بدون عنوان
لومیان ساکت شد. چشمانش به درخواستِ کمکِ بازسازیشده دوخته شده بود.
هرچند آنچه کنار هم چیده بود لزوماً متنِ نامه نبود؛ گذشته از این، کلمات میتوانستند جملاتِ دیگری بسازند مثلِ «آدمهای دوروبرمان هرچه زودتر به کمک نیاز دارند؛ ما داریم عجیبتر میشویم.» با این حال، بیاختیار حس میکرد باری روی قلبش سنگینی میکند.
در گذشته چهبسا آن را به حسابِ شوخی میگذاشت، اما اتفاقاتِ غیرعادیِ کوردو بیش از حد شده بود—تازه اینها فقط چیزهایی بود که خودش به چشم دیده بود.
نمیتونم وانمود کنم هیچی ندیدم، نمیتونم هم وانمود کنم هیچ اتفاقی نیفتاده...
خواهرِ بزرگتر میگفت آدمی که عقلش سرِ جاشه باید بدونه چطور از خطر دوری کنه. وقتی میفهمه دیواری داره میریزه، نباید زیرش وایسه...
از افکارش بیرون آمد و تصمیمش را گرفت.
نمیتوانست خطر کند و حتی یک لحظه بیشتر در کوردو بماند. باید با خواهرش میرفت و باید همین حالا این کار را میکرد!
بیشک مأمورانِ رسمی به این ناهنجاری رسیدگی میکردند. روستاییانِ کوردو تحتِ حمایتِ آنها بودند و لومیان نه وظیفهاش را داشت و نه توانش را که چنین مسئولیتی به دوش بکشد.
تازه، باید گشتن تو ویرانههای رؤیا رو تندتر کنم و سعی کنم تو یه مدتِ کوتاه قدرتِ فرابشری به دست بیارم تا بتونم با هر دردسری که موقعِ رفتن از اینجا ممکنه پیش بیاد مقابله کنم...
فوریتِ اوضاع چنان حسِ اضطراری در او به وجود آورده بود که نمیتوانست نادیدهاش بگیرد.
برای محافظت از خواهرش و تضمینِ امنیتِ او، باید بسیار قویتر میشد. آخرین چیزی که میخواست این بود که پیش از رفتنشان از کوردو، خواهرش درگیرِ ناهنجاریهای احتمالی شود.
لومیان با در نظر داشتنِ هدفش، کتاب آبیاش را با دقت سرِ جایش برگرداند. سپس تکهکاغذی را که کلمات و جملاتِ پیشین رویش بود چنگ زد و با قدمهایی مصمم از پلهها پایین رفت.
بهسوی اجاق رفت و تکهکاغذ را در شعلههای حریص انداخت.
وقتی بیرون رفت، لومیان بیدرنگ راهِ میخانهٔ کهنه را در پیش گرفت.
اما همین که به در نزدیک شد، آن را کیپ بسته یافت؛ نشانهای روشن از اینکه مالک و متصدیِ بار، موریس بنه، احتمالاً برای شرکت در تشییعجنازهٔ ناروکا رفته است.
با این حال، لومیان میدانست در جایی که نیمی از آن مسافرخانه است، قفل کردنِ تمامِ درها در طولِ روز بدونِ دردسر درست کردن برای مهمانان غیرممکن است.
از این رو، بهسوی مسیرِ فرعی رفت و از درِ پشتی به داخل خزید.
لومیان از پلهها بالا رفت و نگاهی به راهرو انداخت، اما هیچکس به چشم نمیخورد.
تاپ. تاپ. تاپ. صدای قدمهای لومیان هنگامِ بالا رفتن از پلهها بهسوی طبقهٔ دومِ مسافرخانه پیچید. بیرونِ درِ اتاقِ بانوی مرموز مکث کرد و دستگیره را برای یافتنِ نشانهای از تابلوی «مزاحم نشوید» وارسی کرد. وقتی چیزی نیافت، نفسِ عمیقی کشید و آرام بیرون داد تا خودش را مسلط کند. انگشتش را خم کرد و ضربهٔ سبکی به در زد.
تق! تق! تق...
سه بارِ پیاپی در زد، اما هیچ صدایی از داخل نیامد.
تق. تق. تق... جوابی نیامد. لومیان دوباره امتحان کرد و این بار محکمتر کوبید.
مشت به در کوبید، اما اتاق همچنان غرق در سکوت بود.
اینجا نیست؟
لومیان اخم کرد.
رفته تو تشییعجنازهٔ ناروکا شرکت کنه؟
بیآنکه لحظهای را هدر دهد، از پلهها پایین دوید و از مسافرخانه بیرون زد تا یکراست بهسوی گورستانِ کنارِ کلیسای جامع برود.
در راه از کنارِ خانهٔ ناروکا گذشت؛ جایی که عزادارانی که دمِ در وداع کرده بودند، پراکنده شده و برای انتظارِ دستهٔ عزاداری بهسوی گورستان رفته بودند.
لومیان نگاهی به اطراف انداخت و چشم چرخاند تا اینکه پیکری را دید که از خانه بیرون میآید. او کسی نبود جز پونس بنه، برادرِ کوچکترِ کشیش.
«چـ...» دلِ لومیان ریخت. به ساختمانِ مجاور تکیه داد و سعی کرد از چشم پنهان بماند.
مگه ورود به خونهٔ متوفی اکیداً ممنوع نبود، چون ممکن بود روی بختواقبالِ خانواده تأثیر بذاره؟
پونس بنه روبهروی خانهٔ ناروکا ایستاد و چیزی در گوشِ آرنو آندره، کوچکترین پسرِ پیرزن، زمزمه کرد.
پس از گفتوگویی کوتاه، پونس بنه رفت و آرنو ماند تا درِ خانه را قفل کند و راهیِ گورستان شود.
مرگِ ناروکا واقعاً یکم عجیبه...
لومیان اخم کرد و بیصدا با خود زمزمه کرد.
حالا حس میکرد شاید نباید جغد را مقصرِ مرگِ ناروکا دانست. احتمالِ بیشتر این بود که گروهِ کشیش ربطی به این ماجرا داشته باشند.
جغد شاید فقط به وظیفهاش برای گرفتنِ ارواح از مردگانِ کوردو عمل میکرد. فقط دستبرقضا سرِ راه توقف کرده و مدتی لومیان را زیرِ نظر گرفته بود.
البته لومیان حدسِ ترسناکتری هم داشت:
اگه گروهِ کشیش و جغد با هم در ارتباط باشن چی!؟
کارهای عجیب و فعالیتهای مخفیانهشان میتوانست به بقایای جادوگر ربط داشته باشد.
قبلِ رفتن از کوردو، باید یه فرصت پیدا کنم تا فکرهام رو با رایان، لیا و بقیه در میون بذارم. امیدوارم اونا حقیقت رو بفهمن و هرچه زودتر به این قضیه پایان بدن.
لومیان نگاهش را برگرداند. بهسوی کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی به راه افتاد و با خود زمزمه کرد.
با وجودِ ظاهرِ گرفته و جدیاش در طولِ تشییعجنازه، لومیان با دقت تکتکِ روستاییان را زیرِ نظر داشت تا شاید ناهنجاریِ خاصی در رفتارشان پیدا کند.
افسوس که تلاشهایش بیثمر بود.
با این حال، تهِ دلش شک داشت که برخی از روستاییان نقاب بر چهره زدهاند...
علاوه بر این، از بانوی مرموزی که کارتِ تاروت را به او داده بود، در گورستان خبری نبود.
......
وقتی شب بر خانهٔ دوطبقهٔ نیمهزیرزمینی سایه انداخت، اورور به برادرش، لومیان، خیره شد و با تحکم گفت: «دستنویسِت کجاست؟ بذار ببینمش.»
چهرهٔ لومیان جدی شد و جواب داد: «باید چیزی بهت بگم.»
اورور چهرهاش را برانداز کرد.
«باز یه حیوونِ وحشی تو دهکده دستنویسِت رو جویده؟»
لومیان با صدایی آرام زمزمه کرد: «نه. یه چیزایی از اون غریبهها فهمیدم.»
لبخندِ اورور محو شد. سر تکان داد و اشاره کرد که ادامه دهد.
لومیان فاش کرد که چطور رایان و دارودستهاش در حالِ سرک کشیدن و تحقیق دربارهٔ یک نامه بودند و به عجیب بودنِ کتابِ آبیِ خانهشان اشاره کرد. او از سوءظنهایش دربارهٔ مادام پوآلیس و محتوای نامه گفت؛ چیزهایی که با استفاده از کتابِ آبیِ ریموند کشف کرده بود.
در نهایت پیشنهاد داد: «باید هرچه زودتر از دهکده بریم و راهیِ داریژ بشیم. نه، بیگُر. یه مدت اونجا میمونیم.»
اورور فوراً جواب نداد. بیش از ده ثانیه به پیشنهادِ لومیان فکر کرد.
«فعلاً این واقعاً بهترین انتخابه.
«با این حال، یه مشکلی هست. اگه در حالی که مأمورها دارن تحقیق میکنن یهو از کوردو فرار کنیم، توجهم جلب نمیکنه؟ جلومون رو نمیگیرن و ما رو نمیکنن هدفِ اصلیِ تحقیقاتشون؟»
«اگه فرابشر نبودم مشکلی نبود، اما من یه فرابشرِ غیررسمیام. تفتیشِ عقاید من رو میگیره و پاکسازی میکنه.»
لومیان در این زمینه بیتجربه بود؛ آماتوری در میانِ دریایی از کهنهکارها. مشکلِ پیشِ رو معمایی بود که هرگز با آن روبهرو نشده بود و برای لحظهای، زبانش بند آمد.
سرانجام با لکنت گفت: «پس نقشه چیه؟ بزنیم بیرون و تو یه شهرِ دیگه، یه کشورِ دیگه قایم بشیم؟»
اورور گفت: «اوه، لومیان، داری من رو دستبالا میگیری. اون سه تا غریبه از چیزی که فکر میکنی قویترن. اگه فقط یکی بود، شاید میتونستم از پسش بربیام، اما سه تا؟ تازه اگه بیرونِ دهکده کمین کرده باشن چی؟ شاید فقط منتظرن ما پا به فرار بذاریم.»
لومیان حرفی برای گفتن نداشت.
باید اعتراف میکرد که در مقایسه با خواهرش، هنوز خیلی خام بود. او اصلاً سطحِ تجربه یا دقتِ نظرِ تیزبینانهٔ اورور را نداشت.
اورور سر تکان داد و گفت: «خیلی عجولی. اما خب، انتظار دیگهای هم نمیره. بالاخره کدوم جوونی پرشور و حرارت نیست؟»
لحظهای مکث کرد.
«فردا صبح، یه لطفی در حقم میکنی. برو دفترِ فرماندار و کمکم کن یه تلگراف به "هفتهنامهٔ رمان" بفرستم. ازشون بپرس سالُنِ نویسندگانِ بعدیشون کی برگزار میشه.»
اورور مقالهنویسِ محبوبِ «هفتهنامهٔ رمان» بود.
فقط فرماندار و کشیش دستگاهِ تلگراف داشتند که برای ارتباطاتِ اضطراری در نظر گرفته شده بود. روستاییان میتوانستند از آن استفاده کنند، اما باید بهایش را با ورلدور میپرداختند.
اورور گیجیِ لومیان را دید و بهسرعت نقشهاش را توضیح داد: «"هفتهنامهٔ رمان" مدام بهِم التماس میکنه که برای تبلیغِ کارم برم تریر، اما من همیشه رد کردم، حتی همین سالُنِ نویسندگانِ اخیر رو. با این حال، اگه الان ازشون بخوام دعوتم کنن، از خداشونه و حتی پولِ بلیتِ قطارمون رو هم میدن. اینطوری رفتنمون عادی به نظر میرسه و حتی اگه زیرِ نظر باشیم، بهمون شک نمیکنن. وقتی وقتش برسه میتونم موقتاً گولشون بزنم. تا زمانی که نذاریم اون ناهنجاری فاسدمون کنه، شانسِ اینکه بتونیم از کوردو جیم بشیم بالاست.»
لومیان آهِ آسودگی کشید و گفت: «باشه.»
فقط چند ثانیه بعد، لومیان سؤالِ جالبی از اورور پرسید:
«اورور، اِ، گرانسور، فرابشر اصطلاحیه برای آدمایی که قدرتهای خارقالعاده دارن؟»
اورور جواب داد: «آره.» و ترجیح داد توضیحِ بیشتری ندهد.
با این حال، اورور سپس لبخندِ موذیانهای زد و گفت: «پس واقعاً میخوای دوستات رو ول کنی و از کوردو فرار کنی.»
لومیان در جواب پوزخند زد: «لابد اونجاش که این قضیه مشکلِ منه رو جا انداختم.»
در آن لحظه، حفظِ امنیتِ خواهرش بالاترین اولویت را برایش داشت.
اورور نوچنوچ کرد و خندید.
«اوه، لومیان، تو خیلی بامزهای. میشه یه بارِ دیگه اینو بگی؟
اورور ادامه داد: «تا حالا چند بار این حرف رو زدی؟ ولی با این حال، هر دفعه یا بیسروصدا بهشون کمک میکنی یا الکی بهشون هشدار میدی.»
لومیان از خودش دفاع کرد: «اونا مسائلِ پیشپاافتادهای بودن.»
اما ناهنجاریِ فعلی، تهدیدی واقعی برای امنیتِ خواهرش بود.
اورور که نمیخواست با این بچه بحث کند، آهی کشید و گفت: «باشه، باشه. بیا شام رو آماده کنیم. امروز نوبتِ توئه که آشپزی کنی.»
لومیان زیرِ لب غرولندی کرد و به طرفِ اجاق رفت.
......
شب تاریک بود و ابرهای غلیظ ماهِ سرخ را پوشانده بودند.
لومیان شستوشو را تمام کرد و روی تخت دراز کشید.
نگرانیِ آشکاری در چهرهاش دوید.
واکنشِ اورور بد نبود، اما لومیان نگران بود که در مدتی که منتظرِ جوابِ «هفتهنامهٔ رمان» هستند، ناهنجاریهای دهکده هر لحظه فوران کند.
لومیان برای افزایشِ قدرتش مستأصل بود و به دست آوردنِ قدرتهای خارقالعاده در ویرانههای رؤیا آسانترین گزینه به نظر میرسید.
با این حال، تمامِ روز نتوانسته بود آن بانو را پیدا کند و هیچ راهنماییِ مرتبطی هم در دست نداشت. چارهای برایش نمانده بود جز اینکه خودش دستبهکار شود و امتحانش کند.
وضعیت مانندِ تیری در چلهٔ کمان بود که هر لحظه آمادهٔ شلیک است، و لومیان نمیتوانست به خودش اجازهٔ تردید بدهد.
بیهیچ درنگی، آرامشِ خود را حفظ کرد و رفتهرفته به خواب رفت.