چپتر 212: کلاهِ سبز
چپتر 212: کلاهِ سبز
فرانکا با دقت زمان را سنجید و با جزئیاتِ کامل پرسید: «چه خطراتی توی محراب هست؟ سوزانا ماتیس امروز چقدر تو بهبودیش پیشرفت کرده؟»
لومیان با شنیدنِ سؤالِ فرانکا، افکارِ او را تا حدودی حدس زد.
اگر ممکن بود، میتوانستند از این فرصت استفاده کنند تا محراب را ویران کنند و سوزانا ماتیس را که اکنون ضعیف شده بود، برای همیشه از بین ببرند!
پیش از ترکِ تالارِ رقصِ نسیم برای ردیابیِ ایوِ شیاد، لومیان نیز به مسئلهٔ مشابهی فکر کرده بود. از آنجا که رنتاس شارلی را به زیرزمین برده بود، باور داشت مقصدشان مخفیگاهِ سوزانا ماتیس است. در نتیجه، وقتی چراغِ کاربیدی را برداشت، چند بسته چاشنیِ انفجاری نیز از گاوصندوق بیرون کشید تا شاید با استفاده از آن محیطِ خاص، مزاحمان را منفجر کند و به کامِ مرگ بفرستد.
چهرهٔ رنگپریده و تارِ رنتاس هالهای از تقدس به خود گرفت.
رنتاس گفت: «محراب، محرابه. فقط نورِ سرورم اونجا وجود داره. هیچ خطری نیست.»
لومیان که کنارِ دیوارِ نیروی روحی ایستاده بود، پیشِ خود زمزمه کرد.
با این طرزِ گفتن که فقط خطر رو بیشتر میکنه.
رنتاس ادامه داد: «وضعیتِ دقیقِ سوزانا رو نمیدونم. فقط میدونم دو هفته پیش نمیتونستیم ببینیمش، اما گاهی صداهایی ازش درمیاومد. هفتهٔ پیش میتونست عادی باهامون ارتباط برقرار کنه و وقتی دیدِ روحیمون رو فعال میکردیم، میتونستیم حسش کنیم. امروز هم مثلِ قبل مونده، اما خیلی ضعیف به نظر میرسه.»
بر اساسِ گفتههای رنتاس، لومیان برآوردِ اولیهای کرد.
سوزانا که در اصل یه پریِ درختِ تباه معادلِ ردهٔ ۵ بود، الان داره به ردهٔ ۶ نزدیک میشه؟
اگر سوزانا در محرابِ درختِ مادرِ هوس پنهان نشده بود، لومیان خطرش را به جان میخرید.
فرانکا لحظهای تأمل کرد و پرسید: «شما معمولاً تو محراب نیایش میکنید و عطیه میگیرید؟»
رنتاس با لحنی حسرتبار جواب داد: «بله. سوزانا کاهنهٔ ماست. اون باعث میشه عشقِ سرورمون به جهان رو تجربه کنیم و خواستههای واقعیِ همه رو آشکار میکنه تا بتونیم واقعاً خودمون رو بشناسیم.»
با شنیدنِ این حرف، فرانکا تصمیم گرفت از پرسوجوی بیشتر دست بکشد و حقیقت را در جزئیات جستجو کند.
«محراب معمولاً محافظ داره؟»
چهرهٔ تار و رنگپریدهٔ رنتاس در آینه بهآرامی تاب خورد: «سوزانا همیشه اونجاست.»
فرانکا به آینهٔ آرایشیِ در دستش خیره شد و پرسید: «تو اون دو هفتهای که سوزانا بهشدت مجروح شده بود، کسی از محراب محافظت میکرد؟»
روحِ رنتاس صادقانه جواب داد: «نه.»
فرانکا بیاختیار سر برگرداند و نگاهی به لومیان انداخت. متوجه شد که او نیز ناامید و پشیمان به نظر میرسد.
از پاسخِ رنتاس، هر دو به حقیقتی مهم پی بردند: محراب سازوکارِ دفاعیِ پنهان و سهمگینی داشت!
در غیر این صورت، فارغ از پنهان بودنش در زیرزمین و دشواریِ یافتنش، باید به فکرِ محافظت در برابرِ جایزهبگیران یا غارنوردانی میبودند که مشتاقِ یافتنِ گنج در تریرِ زیرزمینی بودند. همزمان، باید مراقبِ قاچاقچیانی میبودند که شاید مسیرشان را موقتاً تغییر داده بودند، یا دانشجویانِ سرگردان.
فرانکا آهی کشید و به این نتیجه رسید که بهتر است محراب و سوزانا ماتیس را به دستِ مقامات بسپارند.
روحِ پلید هنوز برای بهبودی به دو روزِ دیگر نیاز داشت و او و لومیان از قبل محلِ محراب را کشف کرده بودند. وقتِ کافی داشتند!
فرانکا تمرکزش را تغییر داد و دربارهٔ چیزِ دیگری پرسید.
«جمعیتِ سعادت تو تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی چندتا عضو داره؟»
چهرهٔ تارِ رنتاس با چشمانی سبزِ تیره که سوسو میزدند، جواب داد: «زیاد نیستن. اما من فقط چند نفرشون رو میشناسم. ایو، هدسی و من به مایپو مایر گزارش میدیم. اون مدیرِ تئاتره و از وقتی سوزانا به روحِ پلید تبدیل شده، تو امورِ اصلیِ جمعیتِ سعادت نمایندهٔ اونه.»
فرانکا اعتراض کرد: «چرا یه مرد رو انتخاب کرده؟ مگه اینطور نیست که زنها فقط عاشقِ زنها میشن؟ اگه یه زن بود، ارتباط برقرار کردن با بقیهٔ اعضای اصلیِ جمعیتِ سعادت آسونتر میشد.»
مطمئنی هیچ منظورِ پنهانی تو این حرف نیست؟
لومیان حس کرد کنجکاویِ مادام تیغهٔ پنهان برانگیخته شده است.
صدای رنتاس در حالی که جواب میداد، به گوش رسید: «مایپو مایر قبلاً معشوقِ سوزانا بود.»
فرانکا نوچی کرد و آه کشید.
«پس کاهنهٔ اعظمِ ما برخلافِ اصولِ سازمان عمل میکنه و هم عاشقِ مردهاست هم زنها.»
در همان حال که حرف میزد، نگاهی به شارلی انداخت که گیج و وحشتزده به نظر میرسید.
رنتاس از افشای حقیقت دربارهٔ مایپو مایر طفره نرفت.
«قبل از اینکه سوزانا به جمعیتِ سعادت بپیونده، اونا عاشق و معشوق بودن. تازه، اون تنها کسی بود که میتونست به سوزانا احساسِ آرامش و راحتی بده. بعد از بیداریِ الهیش و پذیرفتنِ ایمان به سرورم، جمعیتِ سعادت رو تغییر داد و مایپو مایر رو استخدام کرد. با این حال، رابطهٔ صمیمانهشون تموم شد. وقتی به روحِ پلید تبدیل شد، دیگه علاقهش رو به زنها محدود نکرد و رابطهش رو با مایپو مایر از سر گرفت. تو این مدت، دنبالِ هدفهای دیگهای هم میگشت، به رؤیاهاشون نفوذ میکرد و توانشون رو میکشید. قبل از اینکه بکشتشون، عاشقشون میشد.»
با هر کلمهای که میگذشت، چهرهٔ شارلی رنگپریدهتر میشد، گویی در کابوسی گریزناپذیر گرفتار شده بود که تنها با مرگ پایان مییافت.
فرانکا که جداً به این فکر کرده بود که معشوقش، گاردنر، فرزندش را به دنیا بیاورد، نظر داد: «همهٔ اینا خیلی پیچیده و عجیبه.»
سپس لبخندی زد و گفت: «مایپو مایر از پوشیدنِ کلاهِ سبز خوشش میاد؟»
رنتاس گمانهزنیِ فرانکا را رد کرد: «نه، اون الان فقط کلاهِ سیلندریِ سیاه میپوشه. حتی با دقت نوکِ ریشش رو هم مرتب میکنه.»
لومیان به یادِ مرگِ زنی در شهرکِ اونه افتاد که در گردهماییِ آقای کِی مطرح شده بود.
اگه مایپو مایر عطیهای بگیره و به یه پریِ درختِ تباهِ مرد تبدیل بشه، میتونه واردِ رؤیای زنها بشه و با ایجادِ خیالپردازیهای شهوانی توانشون رو بکشه و رفتهرفته ضعیفشون کنه تا بمیرن؟
هستهٔ اصلیِ جمعیتِ سعادت رو زنا تشکیل میدن و تأکید دارن که فقط عاشقِ زنا میشن. بعیده اعضای مرد بتونن به همچین سطوحِ بالایی از قدرت برسن. پس اون حوادث کارِ جمعیتِ سعادت نبوده، ولی اونا هم به درختِ مادرِ هوس ایمان دارن؟ یا شاید به خاطرِ این بوده که زنا عاشقِ زنا میشن؟
فرانکا به پرسوجو ادامه داد.
«چرا حتی تعدادِ اعضای جمعیتِ سعادت تو تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی رو هم نمیدونی؟ یعنی غیر از سوزانا، هیچ عضوِ زنی بینِ اعضای جمعیتِ سعادت که میشناسی نیست؟»
چهرهٔ رنگپریده و تارِ رنتاس انگار در هم رفت.
«فقط مایپو مایر با اعضای زن در ارتباطه.»
«با اینکه از وضعیتِ فعلیِ اعضای زن تو تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی خبر ندارم، میتونم حدس بزنم تو گذشته کیا بودن.»
فرانکا با کنجکاوی پرسید: «چطور؟»
رنتاس جواب داد: «کسایی که به تئاترِ ما ملحق میشدن، کارشون رو به عنوانِ بازیگرِ نقشِ مکمل شروع میکردن. با تقویتِ مهارتهای بازیگریشون، در نهایت قبل از اینکه از اونجا برن، میشدن بازیگرِ نقشِ اول. اونا اعضای اصلیِ جمعیتِ سعادت بودن.»
«تئاتر به عنوانِ یه مکانِ امن و قابلاعتماد براشون تأسیس شد تا بتونن خواستههای درونیشون رو برآورده کنن، تا وقتی که بتونن کنترلِ اولیهشون رو به دست بیارن.»
لومیان که اجراهای مختلفِ رنتاس را به یاد آورده بود، پرسید: «چرا باید بازیگری کنن؟»
رنتاس لحظهای تقلا کرد و بعد توضیح داد: «ما عطیهای معادلِ ردهٔ ۷ به اسمِ بازیگر دریافت کردیم.»
«این موهبت به ما این توانایی رو میده که یه اشتیاقِ عمیق برای جلبِ توجه و میل به اجرا رو تو هدفهامون بیدار کنیم. همچنین میلِ پنهانِ خودمون رو برای خودنمایی و اجرا بیدار میکنه. قبل از اینکه کاملاً بر قدرتِ این عطیه مسلط بشیم، نمیتونیم جلوی این انگیزه رو بگیریم. برای همین، به یه صحنهٔ مناسب نیاز داریم تا بدونِ جلبِ شک و تردید، خواستههامون رو ارضا کنیم.»
«هر تشویقِ تماشاگرا برامون یه تأییده.»
چه ردهٔ عجیبی... عوضِ اینکه همون موقع به رنتاس حمله کنم، باهاش درگیرِ بحث شدم. نتونستم به موقع از خنجرِ نقرهایِ آیینی استفاده کنم تا امیالِ انفجاریم رو سرکوب کنم، چون ناخودآگاه میلِ خودم برای اجرا بیدار شده بود... لومیان متوجهِ ماجرا شد.
فرانکا دست زد و با هیجان گفت: «پس دلیلش اینه. جای تعجب نیست که امروز اینقدر غرقِ بازیگری شده بودم!»
لبخندی زد و پرسید: «تواناییت برای تغییرِ چهره به ایو و سیِل هم از ردهٔ بازیگر میاد؟»
رنتاس آهسته سر تکان داد.
«ما میتونیم تا حدودی ماهیچهها، پوست و استخونامون رو تغییر بدیم. ما تمامِ مهارتهای لازم برای تغییرِ چهره، از جمله تکنیکهای گریم و ساختِ وسایلِ صحنه رو داریم. علاوه بر این، بازیگرا استعدادِ "تقلید" دارن. اونا میتونن هر چیزی رو به شکلِ قانعکنندهای به تصویر بکشن. اگه نقشِ یه آدمِ عادی رو بازی کنن، فرافکنیِ اختریشون هم عادی به نظر میرسه. اگه نقشِ یه سرباز رو بازی کنن، مهارتِ مبارزه و تیراندازیِ فوقالعادهای از خودشون نشون میدن.»
«اگه نقشِ یه زن رو بازی کنن چی؟»
«بازی کردن تو نقشِ یه فرابشر چطور؟»
فرانکا و لومیان سؤالاتشان را مطرح کردند.
سرانجام، آن دو فهمیدند که ایوِ تقلبی چطور توانسته بود فرابشرانِ رسمی را فریب دهد و چرا بازیگرانِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی در کارشان اینقدر مهارت داشتند.
با توجه به اینکه هر روز با بازیگرانِ واقعی کار میکردند، جای تعجب نداشت که مهارتهای بازیگریشان در بالاترین سطح بود.
روحِ رنتاس گیج و منگ گفت: «برای بازی تو نقشِ یه زن، باید از قبل وسایلِ صحنه مثلِ سینهٔ مصنوعی و موی بلند آماده کنی.»
«موقعِ بازی تو نقشِ فرابشرای دیگه، اگه از قبل اونا رو زیرِ نظر گرفته باشم، میتونم تواناییهای مربوطهشون رو تقلید کنم، ولی اثرِ ملموسی ندارن. بیشتر شبیهِ توهم هستن. با این حال، اگه این فرصت رو داشته باشم که چند ماه یه فرابشر رو از نزدیک تماشا کنم و ازش یاد بگیرم، میتونم تواناییهای مشابهی رو اجرا کنم که به طرزِ چشمگیری ضعیفترن.»
واقعاً چشمگیره... لومیان آهی کشید و بعد با صدایی بم پرسید: «وقتی اون هالهٔ قدرتمند رو از خودت ساطع میکردی، داشتی نقشِ کی رو بازی میکردی؟»
رنتاس با ردّی از پارسایی و احترام گفت: «کسی جز سوزانا نبود، چون اون موقعِ اجرای آیینِ عطیه با هالهٔ محراب ارتباط برقرار میکنه.»
فرانکا و لومیان نگاهی به هم انداختند و از اینکه بیخیالِ رفتن به محراب برای رفعِ دردسرهای آینده شده بودند، خدا را شکر کردند.
با توجه به جوابِ رنتاس، به نظر میرسید وقتی سوزانا با محراب یکی میشد، میتوانست قدرتی در سطحِ یک نیمهخدا از خود نشان دهد!
فرانکا پرسید: «بازیگرا تواناییِ دیگهای هم دارن؟»
رنتاس سر تکان داد. «نه. با این حال، مایپو مایر یه بار بهم هشدار داد که موقعِ بازیگری خیلی غرقِ نقشام نشم.»
لومیان از فرصت استفاده کرد و پرسید: «اسمِ ردههای دیگهای که به بازیگر مربوط میشن چیه؟»
صدای رنتاس لحنی شوم به خود گرفت. «ردهٔ ۹ خسیس، ردهٔ ۸ شهوتزده، ردهٔ ۶ نشاندار و ردهٔ ۵ کوپید. فراتر از اون رو خبر ندارم.»
کاملاً مناسبه... لومیان که با تواناییهای خسیس و شهوتزده آشنا بود، بیشتر پرسید: «"نشاندار" شاملِ چی میشه؟»
رنتاس توضیح داد: «شاملِ اشتیاق برای موفقیت و دیده شدن از طرفِ جامعهٔ اشراف یا عمومِ مردمه.»
فرانکا که کنجکاو شده بود، پرسید: «به نظر میرسه شما بازیگرا نمیتونید تو هر رده خواستههای مربوط به خودتون رو کاملاً کنترل کنید. تو ردهٔ ۵، خواستههاتون با دیدنِ هر چیزی منفجر نمیشه؟»
رنتاس توضیح داد: «در حقیقت، با پیشرفت تو ردهها، افراد میتونن کمکم خواستههای مربوط به خودشون رو کنترل کنن. برای بازیگرا، میلِ اصلی بازیگریه. میلشون به ثروت و جنسِ مخالف فقط کمی قویتر از حدِ معموله. در نتیجه، بیمارگونه یا کاملاً غیرقابلکنترل به نظر نمیرسن.»
لومیان گیج شده بود.
«پس چرا وقتی نقشِ مسیو ایو رو بازی میکردی اونقدر خسیس بودی؟»
او ترجیح داده بود یک سکهٔ طلای ناشناس را بردارد.
رنتاس خیلی طبیعی جواب داد: «چون ایوِ واقعی همونطوریه. من باید به نقشم وفادار بمونم.»