چپتر 214: رویارویی
چپتر 214: رویارویی
لومیان پس از ناسزا گفتن به ترمیبوروس، فرانکا را دید که کیسهٔ پارچهایِ غنایمِ جنگی را محکم میکرد و به خودش میبست.
فکری به ذهنش خطور کرد که باعث شد یکی از تواناییهای خسیسها را به یاد بیاورد، پس به او یادآوری کرد: «نگران نیستی اون خسیسها با استفاده از وسایلِ گمشدهشون ردمون رو بگیرن؟»
او پیشتر فرانکا را در جریانِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی گذاشته بود و اشاره کرده بود که آن فرقهٔ شوم مهارتِ عجیبی در پیدا کردنِ مکانِ وسایلِ گمشدهشان دارد.
برخلافِ هدسیِ منحرف، رنتاس دستوراتش را وظیفهشناسانه انجام میداد. اگر اتفاقی برایش میافتاد، ممکن بود چیزی از مایپو مایر همراهش باشد تا مکانِ او و خرابکار را مشخص کند.
فرانکا با بیاعتنایی پوزخند زد: «اون توانایی حتماً از نظرِ زمان و بُرد محدودیتهایی داره. تا وقتی که آدمای تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی بفهمن رنتاس غیبش زده، ردیابیِ ما براشون بهشدت سخت میشه.»
«تازه، با وجودِ شارلی، اگه واقعاً میخواستن میتونستن پیدامون کنن. چه این وسایل رو برداریم چه نه، شارلی مثلِ وسیلهٔ گمشدهٔ سوزانا ماتیس میمونه... نه، معشوقِ گمشدهاش.»
شارلی گیج و مبهوت از گفتگوی بینِ سیِل و «چکمههای سرخ» ایستاده بود. تازه وقتی فرانکا نامش را آورد، تا حدودی «وضعیتِ» خودش را درک کرد. با چهرهای تلخ جواب داد: «ما معشوقِ هم نیستیم...»
فرانکا به شارلی دلداری داد، هرچند صمیمیتش جای تردید داشت: «کاریش نمیشه کرد. خودش اینطور متقاعد شده و بهاندازهٔ کافی هم قویه.»
لومیان که با استدلالِ فرانکا قانع شده بود، دیگر به تواناییهای خسیسها فکر نکرد. خنجرِ نقرهٔ آیینی را بیرون کشید و بیدرنگ به زخمش رسیدگی کرد.
خم شد، جسدِ بیجانِ رنتاس را بلند کرد و به سمتِ سوراخی که با آوار مسدود شده بود برد و آن را به داخلِ گذرگاهی که بازیگر پیشتر حفر کرده بود هل داد.
شارلی با وحشت تماشا میکرد و از مهارتهای سیِل بهعنوانِ سرکردهٔ بیرحمِ باندی که لرزه بر اندامِ باندِ خارِ زهرآگین انداخته بود، در شگفت بود. سپس توجهش به لباسهای رنتاس جلب شد؛ پیراهن، جلیقه، شلوار و چکمهها.
نسبتاً نو به نظر میرسن. اگه درشون بیاریم و گرو بذاریم، فکر کنم حداقل دو ورلدور بیارن...
دهانِ شارلی باز ماند، اما از به زبان آوردنِ افکارش خودداری کرد.
فرانکا با تأیید سر تکان داد: «کارت خوب بود. پاکسازیِ صحنه و به تأخیر انداختنِ ردیابیِ دشمن.»
«نگرانم مایپو مایر محتاطانه عمل کنه. وقتی رنتاس تا نیمهشب برنگرده، آدمهاش رو میآره اینجا و به جسد برمیخوره. اونوقت ممکنه تصمیم بگیره تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی رو رها کنه و با بقیهٔ اعضای جمعیتِ سعادت جابهجا بشه. شایدم اصلاً لازم نباشه تا نیمهشب صبر کنیم. اگه سوزانا ماتیس بتونه راهی برای تماس باهاش پیدا کنه، بیشک هلش میده.»
چنین اتفاقی یورشِ قریبالوقوعِ فرابشرانِ رسمی را خنثی میکرد و خطراتِ پنهانی به جا میگذاشت.
فرانکا افزود: «خوشبختانه سوزانا تو دو روزِ آینده نمیتونه محراب رو ترک کنه و خودِ محرابم که پا درنمیآره فرار کنه. حداقل فرابشرانِ رسمی میتونن به مشکلِ شارلی رسیدگی کنن.»
لومیان مخالفت کرد: «الزاماً نه، نباید با منطقِ معمولی دربارهٔ محرابِ خدای پلید فرضیهبافی کنیم. مثلِ این میمونه که من هرگز نمیتونستم درک کنم یه مرد بتونه بچه به دنیا بیاره.»
«ها؟» گیجیِ شارلی با گوش دادن به سیِل و «چکمههای سرخ» بیشتر شد؛ هر کلمه را جداگانه میفهمید، اما از درکِ معنای مرتبطشان عاجز بود.
فرانکا دو ثانیه سکوت کرد و سپس با وقار سر تکان داد.
«حق با توئه. شکلِ واقعیِ محراب مثلِ یه کندهٔ درختِ غولآساست. ممکنه جون داشته باشه. وقتش که برسه، میتونه خودش رو از ریشه دربیاره و به یه درختمرد تبدیل بشه و با سوزانا فرار کنه.»
فرانکا با به هم زدنِ دستهایش فریاد زد: «دقیقاً! چطور میشه بدونِ درخت بهش گفت روحِ درخت؟»
لومیان حس کرد حدسِ فرانکا چهبسا به حقیقت نزدیک باشد.
به یاد آورد که وقتی عینکِ رازکاوی را در مسافرخانهٔ خروسِ زرین به چشم زده بود، شبکهٔ زیرزمینیِ گستردهای از ریشههای سبزِ مایل به قهوهای را دیده بود که به هر سو کشیده شده بودند.
از سوراخ بیرون آمد و چراغِ کاربیدی و فانوسِ دشمن را برداشت. ساختارِ سقفِ تونل و دیوارهای سنگیِ اطراف را بهدقت بررسی کرد. هر از گاهی دستش را دراز میکرد، بهآرامی رویشان میکشید و ضربه میزد.
فرانکا که از کارهای لومیان گیج شده بود و بیصبرانه میخواست هرچه زودتر تریرِ زیرزمینی را ترک کند، پرسید: «داری چیکار میکنی؟»
لومیان با آرامش جواب داد: «دارم دنبالِ یه جای مناسب میگردم تا یه دسته موادِ منفجره بذارم و جسد رو کاملاً دفن کنم. نباید سروصدای زیادی راه بندازیم تا مبادا سوزانا که تو اعماقِ زمینه و مایپو مایر که تو تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی روی سطحه، خبردار بشن.»
در عینِ حال باید مطمئن میشد که زمین فرو نمیریزد، چون ممکن بود ساختمانهای بالا را به خطر بیندازد.
روشن بود که کارگرانِ شهرداری هنگامِ اتصالِ معادنِ سنگِ زیرزمینی، فاضلابها و تونلهای مختلف، این مناطق را با دقت تقویت کرده بودند. تعمیراتِ منظم انجام میشد و ریزشهای جزئی هیچ خطری برای ایمنیِ سطح یا یکپارچگیِ خودِ تونل نداشت.
لومیان با استفاده از قدرتهای شکارچیِ خود، خیلی زود فرورفتگیای در کنارِ سوراخ پیدا کرد و دستهای چاشنیِ انفجاری آنجا گذاشت.
لومیان چمباتمه زد و با حسرت گفت: «متأسفانه ابزار و موادِ مناسب نداریم. وگرنه میتونستیم یه ماشه برای موادِ منفجره زیرِ جسد کار بذاریم. وقتی مایپو مایر میرسید و تو اون حالتِ آشفتگیش سعی میکرد جسد رو بلند کنه، بوووم!»
از زمانِ مصرفِ اولین معجون، فرصتی پیدا نکرده بود تا تلهٔ انفجاریِ یک شکارچی را اجرا کند و ظرافتِ انفجاریاش را به نمایش بگذارد.
شارلی با شنیدنِ این حرفها قلبش تندتر زد و شهرتِ سیِل را بهعنوانِ نامدارترین سرکردهٔ باند در این اواخر تأیید کرد.
فرانکا پر از تحسین فریاد زد: «واقعاً یه شکارچیِ اصیلی.»
سپس لومیان کبریتی درآورد و فیتیله را روشن کرد.
برخاست و با قدمهایی استوار به سمتِ فرانکا و شارلی رفت. هنگامِ عبور از کنارِ تپهٔ شن و ماسه، فانوس را به داخلِ تونل انداخت.
شارلی وقتی متوجه شد فیتیله به انتهایش نزدیک میشود، با شتاب به لومیان هشدار داد: «هی، هی، هی!»
عضلاتِ ساقِ پایش منقبض شد و آماده بود تا برای فرار از انفجارِ قریبالوقوع، به پشتِ دیوارِ سنگی بپرد.
لومیان که بالاپوشی رسمی و ساده و شلواری جیبدار به تن داشت، تنها هفت هشت متر فاصله گرفته بود که چاشنیِ انفجاری پشتِ سرش منفجر شد.
تونل اندکی لرزید و دیوارِ سنگیِ کنارِ سوراخ فروریخت و بیشترِ دهانهٔ ناپایدار را مدفون کرد.
شعلهها زبان کشیدند و سنگریزهها به اطراف پراکنده شدند، اما به پشتِ لومیان نرسیدند. فقط به محوطهای در دو تا سه متریِ او و در جهتی دیگر از تونل آسیب رساندند.
لومیان نه برگشت و نه جاخالی داد. به فرانکای خندان و شارلی که مات و مبهوت ایستاده بود نزدیک شد.
فرانکا انگشتِ شستش را برایش بالا برد و نوچنوچ کرد: «بریم.»
با این حرف، بهسرعت چرخید و بهسمتِ خروجیِ تریرِ زیرزمینی رفت، همان مسیری که برای ورود استفاده کرده بودند.
شعلههای سیاه بیصدا پشتِ سرش سوسو زدند، خونِ روی زمین را شعلهور کردند، هوا را از بوی آن پر کردند و بقایای سرخ و سفید را در خود بلعیدند.
چشمانِ شارلی گشاد شد، گویی پا به رؤیایی فراواقعی گذاشته بود.
تنها وقتی لومیان به شانهاش زد، برگشت و به راه افتاد، انگار روح از تنش پر کشیده بود.
همانطور که بهسمتِ سطح میرفتند، فرانکا پوزخندی زد و گفت: «فردا و پسفردا، با زیرِ نظر گرفتنِ وضعیتِ شارلی میفهمیم که سوزانا ماتیس و محراب کاملاً نابود شدن یا نه.»
لومیان که چراغِ کاربیدی را در دست داشت، عمداً شارلی را ترساند: «اینکه سوزانا ماتیس میاد دنبالش یا نه؟»
اگر اینطور بود، فرانکا بهجای «فردا و پسفردا» میگفت «دو روزِ دیگه».
شارلی لرزید و با لکنت پرسید: «چـ-چـ-چطور؟»
فرانکا پیش از پاسخ دادن خندید: «اگه فرابشرانِ رسمی نیومدن سراغت، یعنی واقعاً از کابوسی به اسمِ سوزانا فرار کردی.
«اگه اومدن و یه شغلِ خوب بهت پیشنهاد دادن، تبریک میگم. امیدی خواهی داشت که با خطر گره خورده.»
شارلی معنای حرفش را کاملاً نفهمید: «مـ-منظورت چیه؟»
فرانکا بیشتر توضیح نداد و در عوض پرسید: «اگه با حقوقِ ماهانهٔ ۳۰۰ ورلدور بشی پلیسِ معدن، هر روز با قاچاقچیا، غارنوردا و جایزهبگیرا درگیر میشی. احتمالِ کشته شدنت هم هست. حاضری؟»
شارلی بیدرنگ گفت: «معلومه!»
هرچند پلیسِ معدن بودن خطرناک بود، بیشترشان زنده میماندند!
اگر سوزانا ماتیس کاملاً پاکسازی نشده بود، فرابشرانِ رسمی به شارلی شغلی پیشنهاد میدادند که محافظت از او را آسانتر کند. و این شغلها معمولاً حقوقِ خوبی داشتند. لومیان کموبیش منظورِ فرانکا را فهمید.
آن سه از تریرِ زیرزمینی خارج شدند، از کوچهای گذشتند و از یک مانع عبور کردند. با انتخابِ مسیری خلوت در خیابانِ روپوشسفیدها، به آپارتمانِ طبقهٔ ششمِ فرانکا رسیدند.
فرانکا کلاهش را درآورد و کیسهٔ حاویِ غنایمِ جنگیشان را با بیخیالی کنارِ میزِ عسلی انداخت. روی مبلِ دستهدار نیمخیز شد و با تکانِ سر به کاناپه و مبلِ دستهدارِ دیگری اشاره کرد.
«حالا باید تا سپیدهدم دووم بیاریم.»
پس از آنکه لومیان و شارلی نشستند، سکوتی وهمانگیز در اتاقِ نشیمن حاکم شد.
این موضوع شارلی را معذب کرد. نگاهی به سیِل انداخت و به حرف آمد: «تو واقعاً اون تواناییهای رازآلود رو داری.»
لومیان خندید: «اگه نداشتم، چطور میتونستم مارگو و ایت رو بکشم و بشم نگهبانِ تالارِ رقصِ نسیم و مسافرخانهٔ خروسِ زرین؟»
شارلی لحظهای فکر کرد و این توضیح به نظرش پذیرفتنیتر آمد: «راست میگی.»
در حالی که آن سه گرمِ گفتگو بودند، عقربهٔ ساعتدیواریِ فاخته کمکم به نیمهشب نزدیک شد.
بیرون از پنجره، تاریکی دستنخورده باقی مانده بود.
در آن لحظه، صدای گامهایی ضعیف از بیرونِ در طنینانداز شد که بهسرعت از پایین نزدیک میشد.
فرانکا سیخ نشست و با صدای بلند گفت: «ژنا... یادم رفته بود امشب قراره بیاد اینجا!»
نگاهی به لومیان و سپس به شارلی انداخت. پس از لحظهای تردید، چشمانش را بست و منتظر ماند تا ژنا خودش در را باز کند.
با صدای تق، ژنا که بلوزی سفید و دامنِ پفدارِ بژ به تن داشت، با استفاده از کلیدِ یدک واردِ آپارتمان شد.
در یک چشمبههمزدن متوجهِ لومیان و شارلی شد.
ژنا نتوانست گیجیاش را پنهان کند. نگاهش بین لومیان، شارلی و فرانکا میچرخید: «چه خبره؟»
فرانکا بهزور لبخندی زد و گفت: «حوصلهمون سر رفته بود. گفتیم مبارزه با شر بازی کنیم. میخوای تو هم بیای؟ دو دست ورق داریم.»
ژنا چند ثانیه با سوءظن نگاهشان کرد و حس کرد فرانکا نمیخواهد دلیلِ اصلی را جلوی سیِل فاش کند. به اتاقِ مهمان اشاره کرد و گفت:
«لعنتی، دیگه دیروقته. چرا هنوز دارید ورق بازی میکنید؟ فردا سرم خیلی شلوغه. باید یکم بخوابم!»
پیش از آنکه بهسمتِ اتاقِ مهمان برود، برای لومیان و شارلی دست تکان داد.
لومیان با آرامش به فرانکا خیره شد و پرسید: «چرا بهش نگفتی داریم چیکار میکنیم؟»
ژنا هم قربانیِ مخمصهٔ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی شده بود. نزدیک بود آن منحرف به نامِ هدسی به او تجاوز کند.
فرانکا غافلگیر شد.
«راست میگی. چرا همون اول روراست بهش نگفتم...»
هیچ نیازی به پنهانکاری نبود!
نگاهی به درِ بستهشدهٔ اتاقِ مهمان انداخت و قصد داشت بعداً حقیقت را به ژنا بگوید.
لومیان با بیخیالی پرسید: «ژنا معمولاً مشغولِ چه کاریه؟»
چهرهٔ فرانکا رفتهرفته از رضایت روشن شد: «نمیدونستی؟ اون کارآموزِ بازیگریه، داره تئاتر میخونه. هعی، دیگه مثلِ قدیما نیست. شنیدم تو دورهٔ قبلی، کارآموزا تا وقتی قراردادِ بلندمدت میبستن، میتونستن مجانی آموزش ببینن. حتی جا و غذا هم بهشون میدادن. این روزا، نهتنها باید شهریه بدن، بلکه باید همهٔ هزینهها رو هم خودشون تقبل کنن.»
همانطور که فرانکا حرف میزد، متوجه شد حالتِ چهرهٔ لومیان جدی میشود.
لومیان اخم کرد و پرسید: «تو کدوم تئاتر کارآموزیه؟»
فرانکا که تازه دوزاریاش افتاده بود، زمزمه کرد: «هیچوقت نپرسیدم...»
در همان لحظه، ژنا از اتاقِ مهمان بیرون آمد و در حالی که دستهای از وسایل را در دست داشت، بهسمتِ دستشویی رفت.
فرانکا ایستاد و پرسید: «تو کدوم تئاتر کارآموزی میکنی؟»
ژنا با گیجی جواب داد: «چرا میپرسی؟ قبلاً هیچوقت کنجکاو نبودی.»
با دیدنِ نگاهِ خیرهٔ لومیان و شارلی، نتوانست جلوی لعنت فرستادنش را بگیرد: «برای چه گهی اینجوری به من زل زدید؟ کثافتا، تئاترِ من چه ربطی به شما داره؟»
با درکِ جدیتِ فرانکا و لومیان، لحظهای تردید کرد و بعد زیرِ لب گفت: «لعنتی، نیازی نیست چیزی رو پنهان کنم! تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمیه.»