چپتر 218: محضردار
چپتر 218: محضردار
بعد از اینکه شارلی و دو فرابشرِ رسمی خیابانِ هرجومرج را ترک کردند، لومیان دوباره پشتِ میزِ چوبی نشست و در دل خودش را سرزنش کرد.
چطور تونستم فراموش کنم؟ نباید به چیزی که نباید، خیره میشدم!
در موردِ دیدنِ بخت هم همینطور بود!
پیش از این، باور داشت که بررسیِ بختِ دیگران کارِ ظریفی است و بعید است کسی متوجهش شود. نه فرانکای ردهٔ ۷ و نه معادلِ یک ردهٔ ۷، یعنی راجر «عقرب سیاه»، متوجهِ هیچچیزِ غیرعادیای نشده بودند. با این حال، فرابشرِ رسمیِ قبلی واکنشی غیرقابلانکار نشان داده بود.
آیا ردهاش خیلی از من بالاتره، یا تواناییهای خاصی داره، یا شاید یه شیءِ رازآلودِ مربوط به این کار دستشه؟
لومیان در نتیجهگیری درمانده بود.
او هرگز فرابشرانِ بالاتر از ردهٔ ۷ را ندیده بود و معیاری برای مقایسه نداشت. چه گاردنر مارتن و چه آقای کِی، او در حضورشان احتیاط میکرد و از بررسیِ بختشان دست میکشید.
لومیان که به خواب نیاز نداشت، با درس گرفتن از این اتفاق، دستنوشتههای جادوییِ کپیشدهٔ اورور را مطالعه کرد.
نورِ خورشید شدیدتر شد و پنجره را به منبعی درخشان تبدیل کرد. حتی خیابانِ هرجومرجِ پرهیاهو هم شبیهِ یک نقاشیِ رنگروغنِ طلایی به نظر میرسید.
در مقایسه با بکلاند، پایتختِ پادشاهیِ لوئن، تریر غرق در نورِ خورشید بود. با وجودِ آلودگیاش، چیدمانِ صنعتیِ شهر نسبتاً معقول بود و اثراتش را به مناطقِ خاصی محدود میکرد. بیشترِ آن در جنوب قرار داشت، جایی که کارخانهها فراوان بودند.
تق، تق، تق!
کسی دوباره به درِ اتاقِ ۲۰۷ ضربه زد، اما این بار، لومیان نتوانست صدای هیچ قدمی را تشخیص دهد.
ابروی راستش را بالا انداخت، کاغذهای روی میز را جمع کرد و به سمتِ در چرخید.
«بیا تو. در بازه، مادام چکمههای سرخ.»
با صدای قیژژ، در باز شد و فرانکا که بلوز، شلوارِ بژ و چکمههای سرخ پوشیده بود، قدم به داخل گذاشت.
با تعجب پرسید: «از کجا فهمیدی منم؟»
چرا همون سؤالی رو میپرسه که ژنا پرسید؟ باید تحسینش کنم که شاگردِ شایستهای برای قاتلی مثلِ توئه؟
لومیان با لحنی سرگرم جواب داد: «چون مغز دارم.»
فرانکا با آرامش جواب داد و روی تختِ لومیان نشست: «جوری حرف نزن که انگار من ندارم.»
لومیان خندید.
«کسِ دیگهای به ذهنم نمیرسه که بتونه بدونِ اینکه بفهمم به اتاقم نزدیک بشه و مؤدبانه در بزنه.»
طبعاً، اول از همه باید خانمِ شعبدهباز را خط میزد. او چنین پشتکاری نداشت. همین که میتوانست بهموقع جواب بدهد، بهاندازهٔ کافی تأثیرگذار بود!
پس از لحظهای مکث، لومیان پرسید: «مشکلِ ژنا حل شد؟»
فرانکا نوچ کرد. «آیندهنگریِ عجیبی داری، بچه.»
او نقشِ خواهرِ بزرگتر را به خود گرفت.
لومیان با حالتی حاکی از بیمیلی به توضیح دادن، گفت: «استنتاجِ کاملاً سادهایه.»
اگه ژنا هنوز تو خطر بود، تو، تیغهٔ پنهان، چطور میتونستی با آرامش بیای سراغِ من؟
فرانکا خشک خندید.
«منظورم حدسِ هوشمندانهت بود که فرابشرانِ رسمی اول از همه بررسی میکنن که آیا ژنا و بقیه پیروِ خدایانِ پلید هستن یا نه.»
هر چی باشه، من از هر پیروِ خدای پلیدی که اینجاست، به یه خدای پلید نزدیکترم...
لومیان دستِ راستش را بالا آورد و بهآرامی روی سینهٔ چپش زد.
با لبخند جواب داد: «اینجور بینشها از تجربههای فراوونِ یه مجرمِ تحتِ تعقیب میاد.»
فرانکا طعنه زد: «خیلی هم به خودت افتخار میکنی.»
لومیان با کنجکاوی پرسید: «فرابشرانِ رسمی چطور تحقیقاتشون رو انجام دادن؟»
هرچه بیشتر میفهمید، برای فرار از بازجوییهای مشابه در آینده مطمئنتر میشد.
فرانکا با بیتفاوتی جواب داد: «بر اساسِ تعریفهای ژنا، فکر کنم از قدرتهای یه محضردار استفاده کردن.»
«هر نفر باید عهدنامهای دربارهٔ ایمانش امضا میکرد، عهدی که یه محضردار شاهدش بود. هههه، اونایی که دروغ گفتن تو شعلههای طلاییِ سوزان غرق شدن. خونریزیِ شدیدی کردن و کشوندن بردنشون.»
فرانکا که میدانست لومیان هنوز در حالِ کاوش در قلمروی علومِ غریبه است، به توضیحِ مفصل ادامه داد:
«تواناییهای مربوط به محضردار تو تریر خیلی رایجه. میشه تو جاهای مختلف و با پوششهای متفاوت پیداشون کرد.
«محضردارها میتونن قراردادهایی با اثرهای رازآلود بسازن. وقتی طرفین امضاشون رو پای همچین قراردادی در حضورِ یه محضردار میزنن، بهش پایبند میشن، مگه اینکه نیمهخدا باشن. حتی تو سطحِ نیمهخدا هم، شکستنِ قرارداد بهای سنگینی داره. برای معاملههایی که شاملِ میلیونها، یا حتی دهها میلیون ورلدور میشه، هر دو طرف حاضرن مبلغِ هنگفتی بپردازن و قراردادشون رو جلوی نشانِ مقدسِ خدای قراردادها تو یه کلیسای جامع محضری کنن.
«عهدنامه یه قراردادِ خاصه.»
«خورشیدِ فروزانِ ابدی به عنوانِ خدای قراردادها و نگهبانِ بازرگانی هم شناخته میشه.»
با دستنوشتههای جادوییِ اورور همخوانی داره...
لومیان پرسید: «ژنا برگشت خونه؟»
فرانکا بهآرامی سر تکان داد. «باید کمبودِ خوابش رو جبران میکرد.»
فرانکا لومیان را ورانداز کرد. «سرزنده به نظر میرسی. اصلاً معلوم نیست کلِ شب رو نخوابیدی.»
«بهش عادت دارم.» لومیان نمیتوانست فاش کند که وضعیتش در ساعتِ ششِ صبح بهطورِ خودکار ترمیم میشود. «تو هم خیلی پرانرژی به نظر میرسی.»
فرانکا پوزخند زد و جواب داد: «منم بهش عادت دارم. برای آدمایی مثلِ ما، شب تازه شروعِ عیشونوشه.»
اگر اورور این حرف را زده بود، کلماتی مثلِ «الهام»، «پیشنویس» و «آرامشِ شب» به ذهنِ لومیان خطور میکرد. با این حال، وقتی فرانکا این را گفت، فقط میتوانست آن را با «عیاشی»، «تختهای بزرگ» و «ورجهورجه» مرتبط بداند.
فرانکا که از افکارِ انتقادیِ او بیخبر بود، ادامه داد: «آموزشِ کارآموزها تو تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی برای سه روز متوقف میشه. تئاتر موقتاً در اختیارِ ادارهٔ پلیس قرار میگیره. اجراهای روزانه طبقِ معمول ادامه پیدا میکنه تا روی انتخاباتِ مجلسِ ملی تأثیری نذاره. با این حال، فهرستِ برنامهها تغییر میکنه. بعضی از نمایشنامهها بازیگرهای نقشِ اولِ زنشون رو از دست دادن.»
لومیان پرسید: «شارلوت و مایپو مایر رفتن؟»
با اینکه وقتی شارلی با فرابشرانِ رسمی رفت، حدس میزد سوزانا ماتیس کاملاً تطهیر نشده باشد، اما با شنیدنِ حرفهای فرانکا باز هم کمی توی ذوقش خورد.
فرانکا سر تکان داد.
«بهجز اونا، دو نفرِ دیگه هم ناپدید شدن: ایوِ واقعی و لولث.»
«بین بازیگرا و کارآموزای باقیمونده، در مجموع هفت نفر به درختِ مادرِ هوس ایمان آوردهن. اونا لو رفتن، اما انگار هیچکدومشون عطیهای نگرفتهن.»
پس اونایی که عطیه گرفتن فرار کردهن و مؤمنهای عادی رو به امانِ خدا ول کردهن؟ لومیان در دل پوزخندی زد و رفتنِ شارلی با کسانی را که گمان میرفت فرابشرانِ رسمی باشند، برای فرانکا تعریف کرد.
فرانکا آهِ آرامی کشید.
«این بهترین اتفاقِ ممکن براشه. ما که نمیتونیم هر روزِ خدا ازش محافظت کنیم.
«البته فرابشرانِ رسمی هم نمیتونن، اما میتونن ترتیبی بدن که شارلی تو یه جای نسبتاً امن بمونه تا وقتی که کارِ سوزانا ماتیس یکسره بشه.
«در مقایسه با اون، تو بیشتر تو خطری. مگه نگفتی سوزانا ماتیس ازت کینه به دل گرفته؟ ارواحِ پلید میتونن خیلی سمج باشن.»
اینطوری فرصتِ خوبی گیرم میاد تا انگشتِ آقای کِی رو امتحان کنم... لومیان این را در دل گفت و به فرانکا اطمینان داد که حواسش را جمع میکند.
چیزی به ذهنش رسید و پرسید: «میدونی چرا باندِ ساوآی ما از اوگ آرتوآ حمایت میکنه؟»
فرانکا لبخند زد: «اگه اینو فهمیده بودم که دیگه تو باندِ ساوآ نمیموندم.»
همم... یعنی دلیلِ اصلیش برای پیوستن به باندِ ساوآ همین بوده؟ لومیان به فکر فرو رفت.
فرانکا کشوقوسی به بدنش داد، ایستاد و گفت: «ما واقعاً شانسِ اینو داریم که تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی رو با قیمتِ پایینی بخریم، اما ممکنه مجبور بشیم با دشمنیِ اون خسیسها روبهرو بشیم. با این حال، تو نیازی نیست از چیزی بترسی. آره، میرم خیابانِ فوارهها تا با گاردنر صحبت کنم و همونجا مشکلم رو هم حل کنم.»
لومیان گیج شد: «کدوم مشکل؟»
فرانکا با لبخند جواب داد: «با اینکه هوسهایی که رنتاس بیدار کرد با نمکِ بویاییِ علومِ غریبه سرکوب شدن، اما بدنم هنوز یه کم بیقراره. وقتی اون حس رو به یاد میارم، یه جورایی احساسِ خلأ میکنم و دلم میخواد ارضا و تخلیه بشم. از اونجا که تو نمیتونی کمکم کنی، چارهای ندارم جز اینکه برم سراغِ معشوقِ واقعیام. تو چرا اصلاً روت تأثیری نذاشت؟»
راستش یه اثراتی روم مونده بود، ولی بعد از شیشِ صبح دیگه حالم خوب شد... لومیان لبهایش را ورچید و جواب داد: «ارادهٔ من از تو قویتره.»
فرانکا پوزخندی زد، به سمت در رفت و از اتاقِ ۲۰۷ خارج شد.
لومیان در حالی که غرقِ فکر بود، رفتنش را تماشا کرد.
فرانکا معشوقهٔ سرکرده شده، یا سرکرده معشوقِ فرانکا؟
فرانکا مسئولِ ارضای سرکردهست، یا سرکرده مسئولِ ارضای فرانکا؟
درست پیش از ظهر، شارلی به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگشت. وسایلِ ناچیزش را در چمدانش ریخت و با آن از پلهها پایین رفت.
با دیدنِ لومیان در طبقهٔ دوم، نگاهی به اطراف انداخت و صدایش را پایین آورد:
«یه کارِ جدید پیدا کردهم و باید برم یه جای دیگه. بعد از یه مدت، احتمالاً میتونم برای نوشیدنی به کافهٔ زیرزمین برگردم.»
لومیان دوباره پوزخند زد: «خوبه.»
اگر مشکلِ سوزانا ماتیس واقعاً حل میشد، سرنوشتِ شارلی هم تغییر میکرد.
شارلی هم خوشحال به نظر میرسید. لحظهای فکر کرد و گفت: «خیلی چیزا هست که نمیتونم بهت بگم، اما وقتش که برسه، سعی میکنم بهت اشارههایی بکنم.»
در تفتیشِ عقایدِ زیرِ کلیسای سنت روبر، اعلانِ تحتِ تعقیبِ سیِل را دیده و دوستش را شناخته بود، اما چیزی به دستیارِ کشیش فرانسوا نگفته بود.
این یعنی چی؟ چرا شارلی یهو حس کرده میتونه مفید باشه؟ نکنه کارِ جدیدش ارتباطِ نزدیکی با فرابشرانِ رسمی داره و میتونه اطلاعاتِ باارزشی جمع کنه؟ لومیان بهسرعت فرضیهای در ذهنش ساخت.
با لبخندی شیطنتآمیز گفت: «قبل از اینکه به چیزِ دیگهای فکر کنی، اول حواست به زنده موندنِ خودت باشه! منم شاید چند هفتهٔ دیگه از محلهٔ بازار برم.»
منظورِ حرفهایش این بود: «کارت رو درست انجام بده و اصلاً به فکرِ لو دادنِ اطلاعات نباش. مگه اینکه واقعاً جونت در خطر باشه، وگرنه اصلاً سراغِ این کارا نرو.»
لومیان کاملاً مطمئن نبود شارلی منظورش را فهمیده یا نه. هر چه بود، این پسر چندان باهوش نبود.
...
لومیان پس از گذراندنِ بعدازظهر در تالارِ رقصِ نسیم، لباسِ کارگریِ آبیِ خاکستریرنگی پوشید و کلاهی آبیتیره بر سر گذاشت. کالسکهٔ عمومی کرایه کرد تا او را به خیابانِ پاوه در محلهٔ باغِ گیاهشناسی ببرد.
طبقِ قرارش با لویی لوند، لومیان انتظار داشت پیش از تاریکیِ هوا، پاسخی از مادام پوآلیس دربارهٔ ملاقاتشان دریافت کند.
با رسیدن به سرسرای آپارتمانِ ۹، صندوقپستِ اتاقِ ۳۰۲ را باز کرد، اما چیزی جز دستهای از برگههای تبلیغاتی در آن نیافت.
نامه نرسیده؟ لومیان اضطرابش را فروخورد و تصمیم گرفت روبهروی آپارتمانِ ۹ منتظر بماند.
درست وقتی از سرسرا خارج شد و از پلهها به سمتِ خیابان پایین رفت، کالسکهٔ چهارچرخِ قهوهایرنگی را دید که از دور نزدیک میشد. کالسکه درست جلوی پایش توقف کرد.
کالسکهچی موهای پرکلاغی و چشمانِ آبیِ نافذی داشت. لباسی قرمزِ تیره، شلواری زرد، کلاهی براق و دستمالگردنی سفید پوشیده بود. او لویی لوند بود!
لحظهای بعد، درِ کالسکه بیصدا باز شد و قامتِ زنی را که درونش نشسته بود، نمایان کرد.